Έστω και μετά από πολλά χρόνια, οι κομμουνιστές δικαιώνοντε για τη στάση τους απέναντι στην ΕΟΚ-Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ο παλιός αστικός πολιτικός κόσμος, αυτός που σήμερα αποδομείται με ταχύτητα και που όπου να 'ναι θα πέσει με κρότο, δεν θα κάνει ποτέ την αυτοκριτική του για τους λαγούς και τα πετραχήλια που έταζε στον ελληνικό λαό.
Συμπλήρωσε τον ιστορικό του ρόλο επιδιδόμενος σε πρόστυχα ψέματα περί των ωφελειών του ευρωμονόδρομου, μέχρι και την τελευταία στιγμή της ύπαρξής του.
....................................
Επίσης αυτοκριτική δεν θα κάνει κανένας αναθεωρητής του Μαρξισμού, κανένας ανοιχτόμυαλος προοδευτικός αναλυτής, για τις σαχλαμάρες που έλεγε περί μιας Ευρώπης των λαών, της Δημοκρατίας και της Ειρήνης. Οι κύριοι αυτοί βάζαν μακιγιάζ και τοποθετούσαν αρώματα σε κάτι που βρωμούσε από μακριά εξάρτηση και εκμετάλλευση.
Όλοι αυτοί οι τσαρλατάνοι της πολιτικής, Ανδρουλάκηδες, Παπαδημούληδες, Τσίμες, Αλαβάνοι κλπ έβαζαν απλά νερό στο αυλάκι της εκμετάλλευσης και της υποταγής των λαών.
Και αν η ιστορία αναγνωρίσει στον παλιό αστικό κόσμο το ελαφρυντικό ότι οι άνθρωποι ήταν υπηρέτες της τάξης τους, για τους τσαρλατάνους αυτούς δεν θα βρει καμιά δικαιολογία. Εκτός ίσως από τη μικροαστική επιθυμία τους για αυτοπροβολή (που τα αστικά ΜΜΕ τους παρείχαν αφειδώς) και την υπαρξιακή τους ανάγκη να συναγελάζονται σε φόρουμ, σε επιστημονικά συνέδρια και σε παρουσιάσεις βιβλίων... με την άρχουσα τάξη*.
.............................
Όλοι αυτοί ανήκουν στο χθες. Για να δούμε όμως τι γίνεται σήμερα...
Η λυκοσυμμαχία του κεφαλαίου που της έδωσαν το εύηχο ονοματεπώνυμο Ευρωπαϊκή Ένωση, χρησιμοποιεί τα Ελληνικά μνημόνια σαν πρόβα τζενεράλε ώστε να μετατρέψει σε σύγχρονους δούλους όλους τους λαούς της Ευρώπης.
Αυτή η λυκοσυμμαχία δεν διορθώνεται.
Μόνο ανατρέπεται.
Και ανατρέπεται με διάφορους τρόπους. Για παράδειγμα με ένα συντονισμένο ξεσηκωμό της εργατικής τάξης σε όλη την Ευρώπη, κάτι που με βάση το συγκεκριμένο συσχετισμό δυνάμεων το θεωρώ πολύ δύσκολο.
Πιο εφικτή βλέπω την ανατροπή μέσω της αποδόμησης της αλυσίδας της ευρωυποταγής, από εκείνους τους λαούς που υποφέρουν περισσότερο.
Αυτή η αποδόμηση ας αρχίσει από την Ελλάδα.
Θα είναι και η μεγαλύτερη συνεισφορά που θα μπορούσε να έχει ο λαός μας, στην υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης .
Ας καταπλήξουμε για μια φορά ακόμα τον κόσμο από την Ελλάδα.
Ας γκρεμίσουμε εκτός από τα κόμματα που είναι στην εξουσία και την τάξη των πλουτοκρατών που είναι στην εξουσία. Ας αποδεσμευτούμε από την Ευρωένωση κι ας μετατραπούμε σε πρωταγωνιστές στην απαλλαγή της ανθρωπότητας από το τέταρτο ράιχ των πολυεθνικών, των τραπεζιτών και των τοκογλύφων.
Ας γίνουμε παράδειγμα λαμπρό για τους λαούς της Ευρώπης και του κόσμου ολάκερου.
............................................

*

.

Βίντεο για τους μύθους του Ευρωμονόδρομου. Τώρα που ζούμε την βαρβαρότητα, ας γίνουμε οι καταλύτες για τη διάλυση της λυκοσυμμαχίας των καπιταλιστών

Καθαρός κρυστάλινος λόγος, που βυθίζει τους οπαδούς του ευρωμονόδρομου στο βάλτο των ψεμάτων τους

Ένας οικονομολόγος για να ξεχωρίσει, δεν χρειάζεται να ΄χει πτυχία, πληροφορίες από ...μέσα, καλές δημόσιες σχέσεις ή λαϊκίστικο λόγο.

Αρκεί η αλήθεια.

.

Τι καθρεφτίζει η διαμάχη των αστικών κομμάτων πάνω στη διενέργεια δημοψηφίσματος;

Ορισμένες σκέψεις

1) Με την κίνηση περί δημοψηφίσματος ο Παπανδρέου και οι υποστηρικτές του πρωθυπουργού ομολογούν έμμεσα ότι επιχείρησαν να παίξουν αξιοποιώντας το «μέσα ή έξω από την ΕΕ» ως εκβιαστικό δίλημμα για ίδιον όφελος. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο είναι που τους κατηγορούν οι υπόλοιπες αστικές δυνάμεις.

Αλλά εδώ αξίζει να σταθούμε:

α) Να που το «μέσα ή έξω από την ΕΕ» από μόνο του δεν είναι και τόσο «επαναστατικό», όπως θέλουν να το παρουσιάζουν ορισμένοι. Στα δύσκολα γι' αυτούς μπορούν να το θέτουν ακόμα και οι αστοί εφόσον εκτιμούν ότι έτσι εξυπηρετούνται τα συμφέροντά τους. Αρα, το «έξω από την ΕΕ» είναι ανατρεπτικό, μπορεί και πρέπει να είναι τέτοιο, υπό την προϋπόθεση ότι δεν οδηγεί σε μια άλλου τύπου αστική διαχείριση.

β) Από τη στιγμή που η αστική τάξη και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι φτάνουν, είτε ευθέως είτε διά της τεθλασμένης, να ανασύρουν στο προσκήνιο (και να τσακώνονται γι' αυτό) μια στρατηγική τους επιλογή, όπως είναι η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ, σημαίνει ότι το σύστημά τους, μπροστά στη διογκούμενη λαϊκή οργή, έχει απολέσει αρκετά από τα «οχυρωματικά έργα» που έχει στήσει για να διατηρείται στην εξουσία.

Οτι, δηλαδή, μια σειρά από τις ασφαλιστικές δικλίδες που κάθε εξουσία διαθέτει, ώστε τη στιγμή της κρίσης να μη χτυπηθεί το σύστημά της στους ακρογωνιαίους λίθους του, έχουν καταρρεύσει.

Με άλλα λόγια, και μόνο η ανακίνηση θέματος «ΕΕ» σήμερα στην Ελλάδα από πλευράς αστικού πολιτικού κόσμου δείχνει ότι οι «από πάνω» έχουν σοβαρή δυσκολία να κυβερνούν όπως πριν.

2) Δεδομένης της ελαχιστοποίησης έως εκμηδενισμού της σχετικής αυτοτέλειας που έχει το πολιτικό σύστημα της άρχουσας τάξης από τα συμφέροντα που υπηρετεί, τίθεται το ερώτημα:

Η μερίδα της άρχουσας τάξης που είδε να εξυπηρετείται από την κίνηση Παπανδρέου, με τις άλλες μερίδες που μέσω των υπόλοιπων αστικών κομμάτων εκφράζουν την ολική διαφωνία τους στην έγερση έστω και εμμέσως ζητήματος περί την ΕΕ, σε τι επίπεδο ενδοαστικής διαμάχης βρίσκονται;

3) Πολλοί μιλούν για μια Ελλάδα «αδύναμο κρίκο» της Ευρωζώνης και της ΕΕ. Τι να σκεφτεί κανείς;

α) Οτι στο πλαίσιο της ενδοϊμπεριαλιστικής διαμάχης, αυτού του αδυσώπητου πολέμου μεταξύ των ιμπεριαλιστικών κέντρων, από τη μια μεριά της Ουάσιγκτον και από την άλλη των Βρυξελλών, η Ελλάδα επιλέγεται ως πεδίο μιας σύγκρουσης όχι μόνο επί του οικονομικού αλλά και του γενικότερου γεωπολιτικού πεδίου;

β) Οτι στο πλαίσιο αυτής της σύγκρουσης οι ενδοαστικές αντιθέσεις στην Ελλάδα δεν αποτελούν παρά μια ελάχιστη σμίκρυνση ή αντανάκλαση των γενικότερων ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων, που ενδεχομένως να εγκυμονούν επιδιώξεις για νέες ισορροπίες που αφορούν ευρύτερα στο συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ ΗΠΑ - Ευρωζώνης...

Πρόκειται για ερωτήματα που φυσικά δεν πρόκειται να απαντηθούν με ευθύ τρόπο από το πολιτικό κατεστημένο της ολιγαρχίας και τα κόμματά της.

Τα τελευταία, με ή χωρίς δημοψήφισμα, με ή χωρίς εκλογές, με ή χωρίς «συναινέσεις», με ή χωρίς «κυβερνήσεις εθνικής σωτηρίας», ήταν, είναι και θα είναι πάντα προσανατολισμένα να βρουν εκείνο το «μόντους βιβέντι» ώστε να διαχειριστούν την κρίση προς όφελος του κεφαλαίου, φορτώνοντάς την μέσα από πολιτικούς ελιγμούς στα μόνιμα θύματα - εργαζόμενους.

Σε κάθε περίπτωση, δηλαδή, ένα είναι το βέβαιο, στην Ελλάδα και στον κόσμο:

1) Οτι οι εγχώριες ενδοαστικές αντιθέσεις σε καμία περίπτωση δεν αναιρούν την ενότητα όλων των μερίδων της πλουτοκρατίας εναντίον του λαού.

2) Οτι πέρα από τους ανταγωνισμούς τους, τα ιμπεριαλιστικά κέντρα είναι ενωμένα απέναντι στους καταπιεζόμενους όλου του κόσμου.

Και κάτι ακόμα:

Οτι η λαϊκή οργή και αγανάκτηση, εφόσον πάρει την πολλαπλασιαστική δύναμη της οργάνωσης και του σχεδιασμένου ταξικού αγώνα, της αντίστασης και της αντεπίθεσης, είναι δυνατόν όχι μόνο να οξύνει τις αντιθέσεις μεταξύ των κεφαλαιοκρατών και των πολιτικών τους εκπροσώπων, αλλά και να αξιοποιεί αυτές τις αντιθέσεις νικηφόρα για το λαό.

Του Ν. Μπογιόπουλου
.

ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ ΑΓΡΟΤΙΚΩΝ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ: Δαπανήθηκαν 6,3 δις ευρώ το 2010

Η ελιά και το λάδι θα βρίσκονται σε μερικά χρόνια στα μουσεία, αφού ο παραγωγός εισπράττει για ένα λίτρο λάδι λιγότερο από 2 ευρώ, όσο πληρώνει το λίτρο νερού στο εστιατόριο.

Εκεί που οι Κρητικοί για 3.500 χρόνια καλλιεργούσαν αμπέλια τώρα φυτεύουν φωτοβολταϊκά

Οι πολυεθνικές εμπορίας τροφίμων κάνουν εισαγωγές ακόμα και σε κηπευτικά... ενώ την ίδια ώρα γεμίζουν χωματερές με τα αγγούρια της Ιεράπετρας.

Τα κτηνοτροφικά προϊόντα της Κρήτης αν και είναι ιδιαίτερης γευστικής και θρεπτικής αξίας, απαξιώνονται πλήρως. Μόνο οι επιδοτήσεις κρατούν τους κτηνοτρόφους ζωντανούς, εξαγοράζοντας τη σιωπή για το παραγωγικό έγκλημα που συντελείται. Ευτυχώς πάντα κάποιοι αντιστέκονται.

Η χώρα μπορεί να αποκτήσει αυτάρκεια και να παράγει φτηνά και υγιεινά αγροτοκτηνοτροφικά προϊόντα σε όφελος του λαού.

Η ακολουθούμενη πολιτική της ΕΕ και της ΚΑΠ αυτό που έκανε μέχρι τώρα, ήταν να επιδεινώσει τη θέση των μικρομεσαίων αγροτών, να συρρικνώσει την αγροτική παραγωγή, να γιγαντώσει το έλλειμμα του αγροτικού εμπορικού ισοζυγίου και να ακριβοπληρώνουν τα αγροτοκτηνοτροφικά προϊόντα τα λαϊκά στρώματα
Σε αστρονομικά ύψη έφτασε η αξία των εισαγωγών αγροτικών προϊόντων και το 2010. Το ποσό που πληρώθηκε για εισαγωγές ήταν 6,3 δισ. ευρώ. Η Ελλάδα έχει καταντήσει μαζικός εισαγωγέας αγροτοκτηνοτροφικών προϊόντων, ενώ μπορεί να έχει αυτάρκεια και έχει και τη δυνατότητα να κάνει εξαγωγές. Η πολιτική όμως των εκάστοτε κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, της ΕΕ, της ΚΑΠ και του ΠΟΕ συνέθλιψαν την αγροτική παραγωγή και οδήγησαν εκατοντάδες χιλιάδες μικρομεσαίους αγροτοκτηνοτρόφους να βγούνε εκτός παραγωγής. Η κρίση των τελευταίων χρόνων μπορεί να σταμάτησε την αύξηση της ζήτησης και φρέναρε τις εισαγωγές αγροτικών προϊόντων, όμως το ποσό που δαπανάται είναι σε κάθε περίπτωση δυσθεώρητο. Σύμφωνα με στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, που επεξεργάστηκαν οι αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, το 2009 η αξία των εισαγωγών ήταν 6,498 δισ. ευρώ και το 2010 ήταν 6,304 δισ. ευρώ. Δηλαδή, υπήρξε μια μικρή μείωση της τάξης του 3%.
Η Ελλάδα μετά από 30 χρόνια στην ΕΕ μόνο αρνητικές επιπτώσεις γνωρίζει στον αγροτοκτηνοτροφικό τομέα. Πριν το 1981 το εμπορικό αγροτικό ισοζύγιο ήταν πλεονασματικό. Από την ένταξη στην ΕΟΚ, τώρα ΕΕ, οι εισαγωγές αγροτικών προϊόντων άρχισαν να αυξάνουν και οι εξαγωγές να πέφτουν και η Ελλαδα άρχισε να αποκτά έλλειμμα στο εμπορικό αγροτικό ισοζύγιο. Η αγορά των 300 εκατομμυρίων, που υποτίθεται ότι θα απορροφούσε ό,τι μπορεί να παράξει η χώρα, αποδείχτηκε μια μεγάλη απάτη.
Η χώρα, μια χώρα που ένα χρόνο πριν την είσοδό της στην ΕΟΚ το 1980 είχε πλεόνασμα στο αγροτικό ισοζύγιο περί τα 9 δισ. δραχμές, άρχισε να αποκτά ελλείμματα και τα εισαγόμενα αγροτικά προϊόντα να υποκαθιστούν τα ντόπια. Το αποτέλεσμα των επιλογών της άρχουσας τάξης ήταν το 2010 το αγροτικό εμπορικό ισοζύγιο, να παρουσιάζει έλλειμμα 3 δισ. ευρώ!!!
Να σημειωθεί ότι το 1990 το έλλειμμα ήταν στα 152,2 εκατ. δρχ., που μετράνε για 446.660 ευρώ και το 2002 1,7 δισ. ευρώ, ενώ το 2006 έφτασε τα 2,1 δισ. ευρώ. Οσο για την αξία των εισαγωγών το 1990 ήταν 559,2 εκατ. δρχ. δηλαδή 1.641.085 ευρώ, το 2002 το ποσό έφτασε τα 4,7 δισ. ευρώ και το 2006 τα 5,9 δισ. ευρώ.
Η συντριπτική πλειοψηφία των εισαγωγών γίνεται από τις χώρες της ΕΕ και η μεγάλη πληγή στο έλλειμμα του εμπορικού αγροτικού ισοζυγίου είναι τα κτηνοτροφικά προϊόντα. Το 2010 η αξία των εισαγωγών για κρέατα και παρασκευάσματα κρέατος έφτασε το 1,085 δισ. ευρώ και οι εξαγωγές ήταν μόνο 56,7 εκατ. ευρώ... Από το 1,085 δισ. ευρώ που ήταν η συνολική αξία των εισαγωγών από τις χώρες όλου του κόσμου το 1,059 δισ. ευρώ ήταν από τις χώρες της ΕΕ και τα υπόλοιπα 26 εκατ. ευρώ από τις τρίτες χώρες. Δηλαδή, το 99% της αξίας των εισαγωγών σε κρέατα και παρασκευάσματα το 2010 είναι από τις χώρες της ΕΕ. Η Ελλάδα δυστυχώς κατάντησε μαζικός εισαγωγέας σε κρέατα και παρασκευάσματα κρέατος από την ΕΕ, σε βάρος της εγχώριας παραγωγής. Το θέμα είναι πως από την ένταξη της χώρας στην τότε ΕΟΚ, τώρα ΕΕ, μειώθηκε δραστικά η αυτάρκεια της χώρας στο κρέας. Στα κοτόπουλα από 100% που ήταν το 1980 μειώθηκε στο 67%, στο βοδινό αντίστοιχα από 66% έπεσε στο 27%, στο χοιρινό από 84% στο 41% και στο αιγοπρόβειο από 92% στο 80%.
Στα γαλακτοκομικά προϊόντα και στα αυγά η αξία των εισαγωγών ήταν το 2010 770,7 εκατ. ευρώ, από όπου τα 769,8 εκατ. ευρώ ήταν από τις χώρες της ΕΕ. Δηλαδή, εδώ οι εισαγωγές από την ΕΕ το 2010 ήταν το 99,4%! Ομως η χώρα έχει ποσόστωση στο αγελαδινό γάλα και η παραγωγή δεν καλύπτει τις ανάγκες της, ενώ τα καρτέλ γιγαντώνονται σε βάρος παραγωγών και καταναλωτών. Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα ότι μέσα στη δεκαετία 2000-2010 ο αριθμός των αγελαδοτρόφων μειώθηκε κατά 63,5%! Από 12.402 που ήταν το 2000 έφτασαν να είναι μόλις 4.623 το 2010. Φυσικά από τη μέση βγήκαν οι μικροί και μεσαίοι παραγωγοί αγελαδινού γάλακτος.
Για εισαγωγές δημητριακών δαπανήθηκαν το 2010 541,5 εκατ. ευρώ, από 488,3 εκατ. ευρώ το 2009. Το έλλειμμα για τα δημητριακά στο εμπορικό αγροτικό ισοζύγιο ήταν το 2010 250 εκατ. ευρώ από από 147,6 εκατ ευρώ το 2009. Πριν την αναθεώρηση της ΚΑΠ το 1992 το γεωργικό εμπορικό ισοζύγιο στα δημητριακά ήταν πλεονασματικό. Για παράδειγμα, το 1992 το ισοζύγιο στα δημητριακά είχε πλεόνασμα 40,5 εκατ. δρχ. Από κει και πέρα άρχισε ο κατήφορος. Η χώρα κάποτε παρήγαγε το σιτάρι που χρειαζόταν για το ψωμί της. Εδώ και πολλά χρόνια αυτό δε συμβαίνει. Οι ανάγκες της χώρας σε σιτάρι καλύπτονται με εισαγωγές και αυτοί που εισάγουν αυξάνουν προκλητικά τα κέρδη τους σε βάρος των παραγωγών και των καταναλωτών.
Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι και σε άλλα σημαντικά αγροτικά προϊόντα όπου η Ελλαδα είχε μεγάλο πλεόνασμα στο εμπορικό αγροτικό ισοζύγιο η κατάσταση μετά το 2006 χειροτέρευσε. Για παράδειγμα, στο λάδι το πλεόνασμα στο εμπορικό ισοζύγιο το 2007 ήταν 135,6 εκατ. ευρώ και το 2010 έπεσε στα 54,9 εκατ. ευρώ. Στον καπνό, το πλεόνασμα το 2006 ήταν 130,7 εκατ. ευρώ, το 2008 ήταν 80,5 εκατ. ευρώ και το 2010 έπεσε στα 64,9 εκατ. ευρώ. Επίσης, στη ζάχαρη, το έλλειμμα μεγάλωσε και έγινε το 2009 91,3 εκατ. ευρώ από 50,4 εκατ. ευρώ το 2006.
Το πρόβλημα που υπάρχει οφείλεται στην πολιτική της ΚΑΠ που εφαρμόζουν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ. Η πολιτική αυτή οδηγεί στη συρρίκνωση μια σειρά καλλιέργειες της χώρας, όπως καπνός, τεύτλα, ελιά, βαμβάκι, σιτηρά, σταφίδα, βιομηχανική ντομάτα κ.ά. Για παράδειγμα, από το 2006 και μετά: Ο καπνός από 120.000 τόνους παραγωγή έπεσε στους 20.000 τόνους. Στο βαμβάκι η παραγωγή από 1.200.000 τόνους έπεσε στους 500.000 τόνους. Στη ζάχαρη η ποσόστωση από 312.000 τόνους μειώθηκε στους 156.000 τόνους και δύο από τα πέντε εργοστάσια έκλεισαν, ενώ φέτος η παραγωγή εκτιμάται ότι δε θα ξεπεράσει τους 40.000 τόνους.
Αλλαγή πολιτικής
Η χώρα μπορεί να αποκτήσει αυτάρκεια σε αγροτοκτηνοτροφικά προϊόντα. Μπορεί να αυξήσει τις εξαγωγές της. Μπορεί να παράγει φτηνά και υγιεινά προϊόντα σε όφελος του λαού. Η κτηνοτροφία μπορεί ν' αναπτυχθεί, το ίδιο και η σιτοκαλλιέργεια και τευτλοκαλλιέργεια και η βαμβακοκαλλιέργεια. Μια σειρά αγροτικές καλλιέργειες μπορούν να αναπτυχθούν. Αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει με τους αντιαγροτικούς κανονισμούς της ΚΑΠ, με όρους «ελεύθερης αγοράς», με τους νόμους του κέρδους, σε καθεστώς κυριαρχίας των μονοπωλίων και με τους όρους του μνημονίου. Οσο ακολουθείται η συγκεκριμένη πολιτική της ΕΕ, που επιβάλλουν τα μονοπώλια, και η αγροτιά και η εργατιά και οι αυτοαπασχολούμενοι θα βρίσκονται σε καθεστώς ανελέητης εκμετάλλευσης. Οι φτωχομεσαίοι αγρότες εξαναγκάζονται να πουλάνε σε εξευτελιστικές τιμές ή να βλέπουν την παραγωγή τους να μένει απούλητη και να σαπίζει στις αποθήκες, ενώ ταυτόχρονα εισάγονται μαζικά ομοειδή προϊόντα από άλλες χώρες εντός και εκτός ΕΕ. Η πολιτική που ακολουθείται οδηγεί τη μικρομεσαία αγροτιά στη φτώχεια, στο ξεκλήρισμα και στην ανεργία, ενώ τη γη της θα τη συγκεντρώσουν λίγοι μεγαλοαγρότες - επιχειρηματίες - καπιταλιστές. Και το πρόβλημα θα διαιωνίζεται, αν δεν αλλάξει πολιτική.
Οσο ακολουθείται αυτή η πολιτική η αγροτιά και τα λαϊκά στρώματα θα βρίσκονται στους άγρια εκμεταλλευόμενους και στους άμεσα θιγόμενους. Οτι και να προπαγανδίζουν η κυβέρνηση, τα κόμματα του ευρωμονόδρομου, η ΕΕ και οι μηχανισμοί τους, η αλήθεια είναι μία: Η ακολουθούμενη πολιτική της ΕΕ και της ΚΑΠ αυτό που έκανε μέχρι τώρα, ήταν να επιδεινώσει τη θέση των μικρομεσαίων αγροτών, να συρρικνώσει την αγροτική παραγωγή, να γιγαντώσει το έλλειμμα του αγροτικού εμπορικού ισοζυγίου και να ακριβοπληρώνουν τα αγροτοκτηνοτροφικά προϊόντα τα λαϊκά στρώματα. Η οριστική λύση που συμφέρει τους μικρομεσαίους αγρότες και συνολικά το λαό για τη διατροφή του, είναι οι ώριμες και αναγκαίες ριζικές αλλαγές σε επίπεδο εξουσίας και οικονομίας. Είναι η πάλη και η διεκδίκηση για έναν άλλο τρόπο παραγωγής. Πράγμα που σημαίνει: Κοινωνικοποίηση όλων των μονοπωλίων που δραστηριοποιούνται στον αγροτικό τομέα, της βιομηχανίας αγροτικών εφοδίων (λιπάσματα, φυτοφάρμακα, ζωοτροφές, ενέργεια, μηχανήματα κ.ά.), προϊόντων άμεσης κατανάλωσης και της γης, ένταξή τους στον κεντρικό σχεδιασμό για την παραγωγή εγχώριων τροφίμων φτηνών και ποιοτικών που θα καλύπτουν τις διατροφικές και άλλες ανάγκες του λαού. Κατάργηση της καπιταλιστικής αγροτικής εκμετάλλευσης. Παραγωγικός συνεταιρισμός για τη μικρή αγροτική παραγωγή που θα ενοποιεί τους μικροπαραγωγούς, με κοινές καλλιεργητικές φροντίδες και συλλογή, μειώνοντας έτσι το κόστος παραγωγής, αξιοποιώντας καλύτερα τις παραγωγικές δυνάμεις, στην προοπτική της πλήρους μηχανοποίησής της και άμεσης σύνδεσής της με τη μεταποίηση. Δημιουργία κρατικού φορέα συγκέντρωσης και εμπορίου των αγροτικών προϊόντων. Εδώ βρίσκεται η προοπτική του αγώνα της αγροτιάς και της κοινής πάλης με την εργατιά και τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα.

Κώστας ΔΕΤΣΙΚΑΣ
(πηγή: Ριζοσπαστης)

Πως ένα δελτίο ειδήσεων αντιμετωπίζει από την πλευρά της εργατικής τάξης τα αποτελέσματα της τελευταίας "συνόδου κορυφής" και την μερική χρεοκοπία...

Τα υπόλοιπα ΜΜΕ πανηγύριζαν που ο Γιωργάκης,

μας έσωσε 4η φορά μέσα σε 2 χρόνια...

Τους την έφερε πάλι των κουτόφραγκων.

Τους τα πήρε όλα κι έφυγε....

ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ

.

ΝΑ ΤΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ Η Ε.Ε. ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩ: ΝΕΑ ΔΕΙΝΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Το «Σύμφωνο για το Ευρώ»
Το «Σύμφωνο για το Ευρώ», στο οποίο συμφώνησαν οι «17» της Ευρωζώνης, προβλέπει ότι «κάθε χρόνο, τα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης θα συμφωνούν, σε ανώτατο επίπεδο, σε συγκεκριμένες δράσεις, οι οποίες θα πρέπει να επιτευχθούν σε διάστημα 12 μηνών». Ανάμεσα στα μέτρα που θα προωθούνται στοχευμένα και μετρήσιμα είναι τα παρακάτω:

1. Μειώσεις μισθών:
• «Το κόστος εργασίας θα βρίσκεται υπό στενή παρακολούθηση και θα συγκρίνεται με τα άλλα κράτη της Ευρωζώνης και των κύριων εμπορικών εταίρων της ΕΕ. Οι μισθοί θα πρέπει να βρίσκονται σε συνάρτηση με την ανταγωνιστικότητα». Επί της ουσίας, προωθείται η αντιστοίχηση των μισθών με αυτούς που ισχύουν σε ανταγωνιστικά ιμπεριαλιστικά κέντρα, όπως είναι η Κίνα.
• «Οι κυβερνήσεις θα πρέπει να δώσουν ιδιαίτερη προσοχή στην ενίσχυση της αποκέντρωσης των μισθολογικών διαπραγματεύσεων και τη "βελτίωση" των μηχανισμών τιμαριθμικής προσαρμογής». Πρόκειται για τροχιοδεικτική βολή σε ότι αφορά στην κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων, στη γενίκευση των ατομικών και στην οριστική κατάργηση της Αυτόματης Τιμαριθμικής Αναπροσαρμογής, όπου αυτή συνεχίζει να υπάρχει.
• Οι κυβερνήσεις της ΕΕ «δεσμεύονται να συγκρατήσουν τους μισθούς στο δημόσιο τομέα», ώστε να «μην επηρεάζουν τους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα». Δεσμεύτηκαν ουσιαστικά για νέο πάγωμα και μείωση των μισθών στο δημόσιο τομέα.

2. Νέες ανατροπές σε Κοινωνική Ασφάλιση, Υγεία - Πρόνοια.
• «Η βιωσιμότητα του συνταξιοδοτικού συστήματος πρέπει να βρίσκεται υπό συνεχή και στενή παρακολούθηση. Είναι απαραίτητο να ευθυγραμμιστεί η ηλικία συνταξιοδότησης με το προσδόκιμο ζωής, να μειωθούν τα συστήματα πρόωρης συνταξιοδότησης και να αξιοποιηθούν στοχευμένα κίνητρα για την παραμονή στην εργασία των μεγαλύτερων εργαζομένων». Όπως και στην πρώτη έκδοση του Συμφώνου, τα όρια ηλικίας συνδέονται με το στατιστικό προσδόκιμο ζωής, οδηγώντας αυτόματα σε διαρκή παράταση του εργάσιμου βίου. Ανάλογες αναφορές γίνονται και στην ανάγκη του κεφαλαίου να μειωθεί η κρατική συμμετοχή στις υπηρεσίες Υγείας και Πρόνοιας.

3. Αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία.
• «Τα κράτη - μέλη οφείλουν να προβλέψουν μηχανισμό που θα βάζει "φρένο" στην αύξηση χρέους». Ο μηχανισμός θα έχει «επαρκώς δεσμευτικό χαρακτήρα» και θα λειτουργεί αυτόματα κάθε φορά που το έλλειμμα θα ξεπερνάει ένα προκαθορισμένο όριο. Αυτό θα πραγματοποιηθεί με «νομικές δεσμεύσεις» (είτε συνταγματική ρύθμιση είτε νόμος - πλαίσιο) με την τελική επιλογή να την έχουν οι κυβερνήσεις των κρατών - μελών. Επί της ουσίας θεσμοθετείται η μόνιμη λιτότητα για τους λαούς, ώστε ο κρατικός κορβανάς να τροφοδοτεί πιο αποτελεσματικά το κεφάλαιο.

4. Νέες ανατροπές στην αγορά εργασίας.
• «Μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας που θα προωθούν την ευελιξία με ασφάλεια. Η αγορά εργασίας πρέπει να γίνει πιο ελκυστική και να προσαρμοστεί στη ζήτηση». Προωθείται η αντιδραστική «ευελφάλεια» και ταυτόχρονα προτείνεται η παραπέρα μείωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών. Προβλέπεται μάλιστα οι «απώλειες» που θα υπάρξουν στα δημόσια έσοδα από τη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών των εργοδοτών να μετακυλίονται στο λαό, μέσω της αύξησης των έμμεσων φόρων.

5. Νέες φοροαπαλλαγές για το μεγάλο κεφάλαιο.
• Στο Σύμφωνο προβλέπεται η «ανάπτυξη μιας κοινής ενοποιημένης βάσης φορολογίας των επιχειρήσεων», η οποία εντάσσεται στη λογική της ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας των ευρωπαϊκών μονοπωλίων, που θα σημάνει νέες μειώσεις των φορολογικών συντελεστών.
Μηχανισμός ελεγχόμενης χρεοκοπίας
Με δοσμένα τα παραπάνω μέτρα, που θα κατακρημνίσουν τα επόμενα χρόνια την τιμή της εργατικής δύναμης, οι «17» συζήτησαν για τη διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης, κύρια σε ότι αφορά στις υπερχρεωμένες και υπερδανεισμένες χώρες της Ευρωζώνης, από τη σκοπιά της αναγκαίας καταστροφής κεφαλαίου.
Σε ότι αφορά στη λειτουργία του υπάρχοντος μηχανισμού δανειοδότησης, όσο και του «μηχανισμού στήριξης της ΕΕ», ο οποίος από το 2013 θα αναλάβει να οδηγήσει τις υπερχρεωμένες χώρες σε ελεγχόμενη χρεοκοπία, αποφασίστηκαν τα εξής:
1. Η δυνατότητα να αγοράζουν ομόλογα στην πρωτογενή αγορά. Δηλαδή, ομόλογα που εκδίδουν τα κράτη - μέλη και δεν απορροφούνται από τις αγορές.
2. Να αυξηθούν σε 440 δισ. ευρώ από 250 δισ. τα πραγματικά κεφάλαια του σημερινού «μηχανισμού στήριξης» και σε 500 δισ. ευρώ του μόνιμου μηχανισμού που θα υπάρξει από το 2013.
Επίσης, σε μια προσπάθεια να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις από τη βάρβαρη επίθεση στους εργαζόμενους, οι «17» συμφώνησαν να εξετάσουν τη θέσπιση ευρωπαϊκού φόρου για τις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές, ο οποίος επίσης θα φορτωθεί στις πλάτες των Ευρωπαίων, αφού οι τράπεζες θα τον μετακυλήσουν στις συναλλαγές τους με τους εργαζόμενους.

.

ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ: ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟΣ ΤΑΞΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

Η απόφαση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ για νέα αιματηρά μέτρα σε βάρος της ζωής της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, επιβάλλει να πυροδοτηθούν αγώνες που θα τραντάξουν συθέμελα τους πυλώνες της φιλομονοπωλιακής πολιτικής.

Ο εργαζόμενος λαός, πρέπει να πετάξει στα σκουπίδια όλα τα ψέματα της κυβέρνησης περί πατριωτισμού και εθνικού συμφέροντος. Πίσω από αυτές τις υποκριτικές φλυαρίες κρύβεται η επιδίωξη της πλουτοκρατίας και των πολιτικών της εκφραστών να ρουφήξουν και το μεδούλι της εργατικής τάξης, χωρίς να υπάρξουν λαϊκές αντιδράσεις.

Το ψευδοδίλλημα της κυβέρνησης κατάρρευση ή σωτηρία ένα συμπέρασμα βγάζει. Ότι η εφαρμογή αυτών των μέτρων και όσων θα ακολουθήσουν, θα οδηγήσουν σε κατάρρευση την λαϊκή εργατική οικογένεια, τους νέους, τους συνταξιούχους, τους άνεργους.

Αντίθετα η κυβέρνηση προς το μεγάλο κεφάλαιο τα έδωσε όλα.

Ληστεία 13ου και 14ου μισθού από 50 έως 80% στο Δημόσιο.
Μείωση επιδομάτων από 3 έως 8%.
Για την 13η και 14η σύνταξη η κλοπή ανέρχεται από 50% και πάνω.
Μείωση των συντάξεων μέσω Λάφκα.
Σταματάει η 2η δόση του επιδόματος πείνας (Αλληλεγγύης).
Στο γύψο οι αυξήσεις .
Απολύσεις με τον «Καλλικράτη».
Δραματική μείωση συντάξεων μέσω του υπολογισμού τους σε ολόκληρο τον εργάσιμο βίο. Οι συντάξεις θα καταντήσουν επιδόματα πείνας.
Αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης.
Πετσόκομμα των ΒΑΕ και των αναπηρικών συντάξεων .
Κατάργηση της 37ετίας.
Απελευθέρωση των απολύσεων.
Κατάργηση της ΕΓΣΣΕ, του κατώτερου μισθού.
Αύξηση των εργαζομένων με μερική απασχόληση και ωρομίσθιο.
Πλήρης παράδοση της ενέργειας, του ΟΣΕ και άλλων τομέων στο ιδιωτικό κεφάλαιο.
Αύξηση του ΦΠΑ από 21 σε 23% και από 10 σε 11% και νέους φόρους σε ποτά, καύσιμα και τσιγάρα.



Οι νέες κυβερνητικές εξαγγελίες καταληστεύουν το λαϊκό εισόδημα, επιφέρουν ένα συντριπτικό κάταγμα στο σώμα της εργατικής τάξης. Προσφέρουν έτσι πολλαπλάσια φθηνότερη εργατική δύναμη στους κεφαλαιοκράτες. Οι ισχυρισμοί της κυβέρνησης ότι τα μέτρα θίγουν μόνο τους δημόσιους υπάλληλους είναι ένα πελώριο ψέμα, μια ολοφάνερη πολιτική αγυρτεία. Τα ασφαλιστικά δικαιώματα στην κυριολεξία ισοπεδώνονται. Οι συλλογικές συμβάσεις καταργούνται. Οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις επεκτείνονται με ακόμα χειρότερους όρους από αυτούς που προέβλεπε το πρόσφατο νομοσχέδιο. Οι απολύσεις θα φτάσουν σε εκατοντάδες, χιλιάδες και η ανεργία θα αυξηθεί ραγδαία. Οι νέοι φόροι ληστεύουν το μόχθο του συνόλου της εργατικής τάξης.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με την στήριξη των κομμάτων του ευρωμονόδρομου δεν δέχτηκε την παραμικρή πίεση από το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Ένωση για να λάβει τα μέτρα που ανακοίνωσε. Τα μέτρα ήταν προαποφασισμένα. Κυβέρνηση ΕΕ και ΔΝΤ βρίσκονται στο ίδιο στρατόπεδο. Υπηρετούν τον ίδιο σκοπό. Την κερδοφορία των μονοπωλίων.

Τα μέτρα δεν θα είναι μόνιμα γιατί θα έρθουν σε λίγους μήνες ακόμα πιο σκληρά και περισσότερα.

Το ΠΑΜΕ καλεί τους εκπαιδευτικούς να συμμετέχουν στη 48ωρη απεργία στις 4 και 5 του Μάη. Καλεί ακόμα την εργατική τάξη της χώρας μας να απαλλαχτεί από κάθε ίχνος αυταπάτης. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δουλεύουν για να υποδουλώσουν την εργατική τάξη στο κεφάλαιο. Οι εργαζόμενοι να απορρίψουν τα μέτρα της κυβέρνησης τους εκβιασμούς και την τρομοκρατία περί πτώχευσης.

Όλοι στην πανεργατική απεργία σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα στις 5 του Μάη.

Όλοι στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ Ιεράπετρα 10:30 π.μ. Πλατεία Δημαρχείου.


Γραμματεία ΠΑΜΕ ν. Λασιθίου

ΕΑΝ ΕΙΣΑΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ... ΔΙΑΔΩΣΕ ΤΟ. ΕΑΝ ΕΙΣΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΟ... ΚΑΝΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΤΟ ΔΕΣ

ΝΑ ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΤΗΝ ΟΥΓΓΑΡΙΑ...

Δεν συμφωνώ πλήρως με τα συμπεράσματα του αθρογράφου, ωστόσω έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον να δούμε το δρόμο που τράβηξαν οι κοινωνίες, σε χώρες που μπήκαν κάτω από τη μπότα ΕΕ-ΔΝΤ.

Στην Ελλάδα υπάρχει ταξικό κίνημα που αναπτύσεται, υπάρχει ΚΚΕ με βαθιές ρίζες στον Ελληνικό λαό και μια σύγχρονη ιστορική διαδρομή, τελείως διαφορετική από αυτή της Ουγγαρίας.

Για αυτό ούτε φαντάσματα πρέπει να βλέπουμε, αλλά ούτε και επανάπαυση συνιστάται.

Συντριβή σοσιαλιστών στην Ουγγαρία λόγω ΔΝΤ
Το αποτέλεσμα των εκλογών στην Ουγγαρία έχει πολλά να διδάξει σε όλες τις χώρες της Ευρώπης. Ακολουθώντας η σοσιαλιστική κυβέρνηση τις οδηγίες του ΔΝΤ οδήγησε στα όρια της εξαθλίωσης τεράστιο τμήμα του λαού, με αποτέλεσμα την εκλογική της συντριβή. Ταυτόχρονα, η πολιτική του ΔΝΤ προκάλεσε πρωτοφανή διάρρηξη του κοινωνικού ιστού, στρέφοντας μεγάλο τμήμα του πληθυσμού σε ακροδεξιές και νεοναζιστικές οργανώσεις.

Κύματα πανικού προς τις πολιτικές ηγεσίες των χωρών της Ευρώπης που σκοπεύουν να ακολουθήσουν τις αντιλαϊκές εντολές της ΕΕ και του ΔΝΤ εξακολουθεί να στέλνει το εκλογικό αποτέλεσμα από τον πρώτο γύρο των βουλευτικών εκλογών που διεξήχθησαν την περασμένη Κυριακή στην Ουγγαρία. Η τρομακτική άνοδος της ακροδεξιάς και η πολιτική εξαφάνιση των σοσιαλιστών ανάγκασε αρκετούς ηγέτες της κεντροαριστεράς να ξανασκεφτούν το μέλλον τους. Το κύμα φάνηκε να φτάνει μέχρι και τις ακτές της Μεγάλης Βρετανίας, τη στιγμή μάλιστα που ο Γκόρντον Μπράουν ετοιμαζόταν να ανακοινώσει ένα νέο γύρο φορολογικών μέτρων. Κρύος ιδρώτας όμως έλουσε και τους σοσιαλιστές της Ισπανίας οι οποίοι (σε αντίθεση προφανώς με άλλες μεσογειακές χώρες) κατανοούν ότι παίζουν το μέλλον του κόμματός τους για τις επόμενες δεκαετίες. Με ανησυχία παρακολουθούν την άνοδο του δεξιού εθνικισμού στην Ουγγαρία και γειτονικές χώρες όπως η Σλοβακία και η Ρουμανία, οι οποίες διατηρούν σημαντικές ουγγρικές μειονότητες στα εδάφη τους.

Έχοντας ακολουθήσει πιστά τις διαταγές του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου το σοσιαλιστικό κόμμα της Ουγγαρίας γνώρισε μια από τις πλέον ταπεινωτικές ήττες που έχει υποστεί κυβερνών κόμμα στη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία. Σε κατάσταση σοκ, ο υποψήφιος των σοσιαλιστών Ατίλα Μεστερχάζι, στάθηκε μπροστά στις κάμερες για να ανακοινώσει ότι το κόμμα του καταβαραθρώθηκε στο 19,3% από το 44% που απολάμβανε στις προηγούμενες εκλογές.

Σε απόσταση αναπνοής πίσω από τους σοσιαλιστές, με διαφορά μόλις τριών ποσοστιαίων μονάδων, φιγουράριζε το νεοφασιστικό κόμμα Γίομπικ, το οποίο συνεργάζεται με την οργάνωση Ουγγρική Φρουρά – μια ομάδα ενόπλων πραιτοριανών που παρελαύνουν συχνά στο κέντρο της Βουδαπέστης με ναζιστική περιβολή. Ο επικεφαλής του ψηφοδελτίου του Γιόμπικ μάλιστα είχε το θράσος να δηλώσει, στη συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε τις εκλογές, ότι το κόμμα του ετοιμάζεται «να βάλει το τελευταίο καρφί στο φέρετρο των σοσιαλιστών» και ύστερα «να τους θάψει με δικά του έξοδα».

Στην πρώτη θέση, και με αγεφύρωτη διαφορά από τους αντιπάλους του, βρέθηκε το επίσης εθνικιστικό και ξενοφοβικό κόμμα Φίντεσζ, που συγκέντρωσε σχεδόν 53% των ψήφων και βάσει του πλειοψηφικού εκλογικού συστήματος καταλαμβάνει το 80% των εδρών του πρώτου γύρου. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι έστω και με μια μέτρια απόδοση στο δεύτερο γύρο, θα έχει εξασφαλισμένη, άνετη πλειοψηφία. Θεωρείται μάλιστα πολύ πιθανό ότι θα ξεπεράσει τα δυο τρίτα των εδρών, γεγονός που θα τους επιτρέψει να προχωρήσει σε ριζικές συνταγματικές μεταρρυθμίσεις. Ούγγροι αλλά κυρίως ξένοι αναλυτές δεν έκρυβαν το φόβο τους για τη δημιουργία ενός απολυταρχικού κράτους στο εσωτερικό της ΕΕ που, όπως έλεγαν χαρακτηριστικά, θα κάνει την κυβέρνηση του ακροδεξιού Γεργκ Χάιντερ στην Αυστρία να θυμίζει παιδική χαρά.

Τηρουμένων των ιδεολογικών αναλογιών θα ήταν σαν να πάρει στις ελληνικές εκλογές 53% το ΛΑΟΣ, 19% το ΠΑΣΟΚ και 16% η Χρυσή Αυγή. Βεβαίως, η ουγγρική ακροδεξιά δεν στήριξε με τόσο πάθος την ακραία αντιλαϊκή οικονομική πολιτική του κυβερνώντος σοσιαλιστικού κόμματος. Αντιθέτως, τη στιγμή που η κυβέρνηση της Ουγγαρίας υποσχόταν στους διεθνείς οργανισμούς μείωση του δημόσιου ελλείμματος, τα κόμματα της Δεξιάς υπόσχονταν να το αυξήσουν με στόχο να δημιουργήσουν χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας τα επόμενα χρόνια.

Είναι προφανές ότι οι σοσιαλιστές, που τώρα κινδυνεύουν με ουσιαστική εξαφάνιση από το πολιτικό σκηνικό, πλήρωσαν την απόλυτη «επιτυχία» του προγράμματος που επέβαλε στη χώρα το ΔΝΤ σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μέσα σε τέσσερα μόλις χρόνια η Ουγγαρία κατάφερε να μειώσει το έλλειμμα του προϋπολογισμού από το 9,3% του ΑΕΠ σε μόλις 3,9% – ουσιαστικά δηλαδή ακολούθησε μια συνταγή οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής αυτοκτονίας σε περίοδο οικονομικής κρίσης. Ανάλογης με αυτή που ακολουθεί το ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα. Κόβοντας τον αντίστοιχο 13 μισθό, αυξάνοντας το ΦΠΑ κατά 5% και παράλληλα το όριο συνταξιοδότησης κατά τρία χρόνια, το ΔΝΤ οδήγησε στα όρια της εξαθλίωσης ένα τεράστιο τμήμα του πληθυσμού. Η κατάσταση επιδεινώθηκε όμως και από την αναγκαστική επιστροφή πολωνών μεταναστών που τα τελευταία χρόνια είχαν βρει εργασία στη Δυτική Ευρώπη και τώρα επιστρέφουν στην πατρίδα τους ως απολυμένοι.

Η πολιτική του ΔΝΤ προκάλεσε πρωτοφανή, για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, διάρρηξη του κοινωνικού ιστού στρέφοντας μεγάλο τμήμα του πληθυσμού σε ακροδεξιές και νεοναζιστικές οργανώσεις. Δεκάδες ήταν τα περιστατικά νεαρών που εξέφραζαν την οργή τους, καίγοντας καταυλισμούς τσιγγάνων Ρομά (όπως συμβαίνει και στην Ελλάδα με τα σπίτια μεταναστών). Μόλις πριν από μερικούς μήνες η Ουγγαρία πάγωσε όταν νεοναζιστές έβαλαν φωτιά σε σπίτι τσιγγάνων, ενώ μέσα βρισκόταν ακόμη ένας πατέρας με το μόλις πέντε ετών γιό του. Μόλις οι δυο τους εγκατέλειψαν πανικόβλητοι το σπίτι, οι συγκεντρωμένοι τους εκτέλεσαν πυροβολώντας τους σχεδόν εξ επαφής!

Αξίζει να σημειωθεί ότι η Ουγγαρία, πριν οδηγηθεί σε αυτή την κατάσταση, είχε φτάσει γονυπετής στα σκαλιά των Βρυξελλών και της γερμανικής καγκελαρίας, ζητώντας οικονομική βοήθεια. Η σοσιαλιστική κυβέρνηση όμως βλέποντας την αρνητική στάση του Βερολίνου κατέληξε στη χειρότερη δυνατή επιλογή του ΔΝΤ, υπογράφοντας την πολιτική της καταδίκη για αρκετά χρόνια – αν όχι δεκαετίες.

Την ίδια ώρα ξεπερνώντας κάθε όριο θράσους οι αρθρογράφοι του Τέταρτου Ράιχ, σε γερμανικές εφημερίδες όπως οι γερμανικοί Φαινάνσιαλ Τάιμς, σημείωναν ότι «αυτά συμβαίνουν εάν οι κυβερνήσεις καθυστερούν στις οικονομικές μεταρρυθμίσεις». Προχωρώντας ένα βήμα περισσότερο η Ταγκεσπίγκελ σημείωνε ότι «η Ουγγαρία θέτει σε δοκιμασία τις αρχές της ελευθερίας και της αυτοδιάθεσης». Εννοεί άραγε ο γερμανός αρθρογράφος ότι η χώρα δεν ήταν έτοιμη να απελευθερωθεί από την επιρροή της Μόσχας ή ότι θα πρέπει να ετοιμάζεται να καταληφθεί και πάλι από τη Γερμανία – για δεύτερη φορά σε λιγότερο από έναν αιώνα;
ΑΡΗΣ ΧΑΤΖΗΣΤΕΦΑΝΟΥ
ΠΡΙΝ 18/4/2010

ΧΡΟΝΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Αποκλειστικό κριτήριο τα κέρδη του κεφαλαίου
Σε ωράρια εργασίας που ξεπερνούν τις 65 ώρες τη βδομάδα, προσβλέπει η Ευρωπαϊκή Ενωση, συνθλίβοντας ζωτικές ανάγκες των εργαζομένων.


Εξοντωτικά ωράρια εργασίας θέλουν να επιβάλουν ΕΕ και κεφάλαιο
Το ζήτημα της επανεξέτασης του χρόνου εργασίας, για τη διαμόρφωση νέας οδηγίας σε ακόμα πιο αντιδραστική κατεύθυνση από αυτή που προβλέπει η υπάρχουσα οδηγία 2003/88, επανέφερε την περασμένη Τετάρτη η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Στόχος, η αναδιοργάνωση του χρόνου εργασίας έτσι ώστε το κεφάλαιο να ορίζει όπως ακριβώς επιθυμεί τις ώρες απασχόλησης του εργαζόμενου. Με βάση τους προηγούμενους σχεδιασμούς ο διακρατικός ιμπεριαλιστικός οργανισμός επιδιώκει τη διαμόρφωση ωραρίων εργασίας που θα αυξομειώνονται και θα ξεπερνούν ακόμα και τις 65 ώρες τη βδομάδα.

Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής είναι η ένταση της εκμετάλλευσης, αφού αυξάνεται ο απλήρωτος χρόνος εργασίας με τη ρύθμιση περί ενεργού και ανενεργού χρόνου, η σύνθλιψη πολλών ζωτικών αναγκών των εργαζομένων. Η ανάγκη του κεφαλαίου για αύξηση των κερδών ρίχνει στην πυρά στοιχειώδη δικαιώματα, όπως ο ελεύθερος χρόνος και ο οικογενειακός προγραμματισμός. Πάνω απ' όλα, στο βωμό του κέρδους θυσιάζεται η υγεία των εργαζομένων, καθώς αυτά τα ωράρια εργασίας διασφαλίζουν... την ανεπανόρθωτη φθορά της.

Στο πλαίσιο αυτό ξεκίνησε η διαβούλευση με τους «κοινωνικούς εταίρους», οι οποίοι έχουν στη διάθεσή τους έξι βδομάδες για να καταθέσουν τις απόψεις τους στην Επιτροπή. Υπενθυμίζεται ότι τον Απρίλη του 2009 δεν είχε γίνει κατορθωτό να υπάρξει συμφωνία για την αναδιοργάνωση του χρόνου εργασίας. Παρά την εκφρασμένη πρόθεση - όπως προκύπτει και από τα επίσημα ανακοινωθέντα - του Λαϊκού Κόμματος, των Σοσιαλδημοκρατών και των Φιλελεύθερων να καταλήξουν σε συμφωνία, αυτό δεν έγινε φοβούμενοι προφανώς τον αρνητικό αντίκτυπο που θα είχε η στάση τους στις ευρωεκλογές, οι οποίες έγιναν μετά από λίγο. Ηταν, όπως αποδεικνύεται σήμερα, ένας προσωρινός ελιγμός.

Αναλώσιμα υλικά οι ζωές των εργατών
Η πρόταση για τη νέα οδηγία που είχε κάνει - στο πλαίσιο της προηγούμενης «διαβούλευσης» - η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αλλά και η γνωμοδότηση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου πάνω σε αυτήν την πρόταση, γνωστή ως Εκθεση Σέρκας (Ισπανός σοσιαλδημοκράτης, μέλος της Επιτροπής Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων της Ευρωβουλής, ο οποίος ανέλαβε να συντάξει την Εκθεση) είναι αποκαλυπτικές των αντιδραστικών σχεδιασμών για το χρόνο εργασίας.

Η πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία συντάχθηκε μετά την πολιτική συμφωνία των υπουργών Απασχόλησης της ΕΕ το καλοκαίρι του 2008 προέβλεπε τα παρακάτω:

Το διαχωρισμό του χρόνου εφημερίας σε «ενεργό» και «ανενεργό» περίοδο. Η «ενεργός» περίοδος λογαριάζεται ως εργάσιμος χρόνος. Η «ανενεργός» περίοδος της εφημερίας (ο εργαζόμενος παραμένει σε επιφυλακή για να προσφέρει τις υπηρεσίες του) δεν πληρώνεται, εκτός από την περίπτωση που η εθνική νομοθεσία ή οι «κοινωνικοί εταίροι» αποφασίσουν διαφορετικά.
Τη διατήρηση της «ρήτρας αυτοεξαίρεσης» (opt out), με την οποία ο εργοδότης μπορεί με ατομικές διαπραγματεύσεις να απασχολεί τον εργαζόμενο περισσότερες από 48 - κατά μέσο όρο - ώρες τη βδομάδα. Με δεδομένο ότι η μόνη υποχρέωση του εργοδότη είναι να δίνει στον εργαζόμενο ένα 11ωρο ανάπαυσης στο 24ωρο, ανάμεσα σε δύο περιόδους εργασίας, ο εργοδότης μπορεί να διαμορφώνει ωράρια εργασίας που θα ξεπερνούν τις 65 ώρες εβδομαδιαία (13 ώρες τη μέρα).
Εμμένει στην καθιέρωση του 12μηνου ως περιόδου αναφοράς για τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας. Δηλαδή, ο εργοδότης θα μπορεί κατά τη διάρκεια ενός χρόνου να εναλλάσσει περιόδους υπεραπασχόλησης και υποαπασχόλησης για τον εργαζόμενο. Θα μπορεί, δηλαδή, μέσω της διευθέτησης να τον ξεζουμίζει για μήνες με 13ωρα τη μέρα, και το υπόλοιπο διάστημα να τον υποαπασχολεί ή να του δίνει άδεια, έχοντας καταργήσει το σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας.
Η Εκθεση Σέρκας που επιχείρησε να εξωραΐσει την οδηγία, προέβλεπε:

Για τη ρήτρα «opt out», προτείνει «εναλλακτικά» να διατηρηθεί για τα επόμενα τρία χρόνια. Δηλαδή αποδέχεται την πρόταση οδηγίας σε όφελος του κεφαλαίου και προσπαθεί να καλλιεργήσει την αυταπάτη ότι σε τρία χρόνια το μαρτύριο δήθεν θα τελειώσει!
Για το χρόνο της εφημερίας, θεωρεί το σύνολο του χρόνου «χρόνο εργασίας». Ωστόσο, διατηρεί το διαχωρισμό σε «ενεργό» και «ανενεργό», που είναι το πρώτο αναγκαίο βήμα, ώστε με τους κατάλληλους συσχετισμούς το κεφάλαιο να επιβάλει και νομικά το να μην πληρώνει το κομμάτι εκείνο της εφημερίας που το ίδιο θεωρεί «ανενεργό» χρόνο εργασίας.
Για τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας, αποδέχεται το 12μηνο ως περίοδο αναφοράς.
Ουσιαστικά η Εκθεση Σέρκας διατύπωσε με άλλα λόγια τα όσα αποφάσισαν οι υπουργοί Απασχόλησης και πήρε τη μορφή πρότασης της οδηγίας της Κομισιόν. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 2005 και η Κομισιόν είχε προτείνει η ρήτρα «opt out» να διατηρηθεί για τρία χρόνια, προκειμένου να ανοίξει το δρόμο για την αποδοχή και τελικά εφαρμογή της και μετά το πέρασμα των επόμενων ετών.

Οι ευθύνες του δικομματισμού και του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ
Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ έχουν την πρώτη και βασική ευθύνη για την καθιέρωση του 65ωρου και την επέκταση της απλήρωτης δουλειάς. Πέρα από τις προφανείς πολιτικές ευθύνες τους - καθώς ανοιχτά συνδιαμορφώνουν και προωθούν τις πολιτικές κατευθύνσεις της ΕΕ για χτύπημα του σταθερού και ημερήσιου χρόνου εργασίας - είναι αυτά τα κόμματα που ήδη στην Ελλάδα έχουν περάσει μια σειρά σχετικά νομοθετήματα. Πιο συγκεκριμένα:

Η ΝΔ, με το νόμο 1892/1990 έδινε τη δυνατότητα 6μηνης διευθέτησης και ανώτατα όρια εργασίας τις εννιά (9) ώρες τη μέρα και τις 48 τη βδομάδα, κατόπιν επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων.
Το ΠΑΣΟΚ, με το νόμο 2639/1998, προέβλεπε ότι με περίοδο αναφοράς το εξάμηνο, για τρεις μήνες δινόταν η δυνατότητα υπέρβασης του συμβατικού ωραρίου με μία ώρα επιπλέον, καθώς και ετήσια διευθέτηση με δυνατότητα για έξι μήνες υπέρβαση του συμβατικού ωραρίου μέχρι 2 ώρες (ημερήσια απασχόληση 10 ώρες).
Το ΠΑΣΟΚ έφτιαξε και το νόμο 2874/2000, ο οποίος προβλέπει τη διευθέτηση (διαχείριση, δηλαδή, βάσει διευθυντικού δικαιώματος) συνολικά 138 ωρών το χρόνο.
Η ΝΔ με τον 3385/2005 έδωσε στους εργοδότες τη δυνατότητα να αυξάνουν κατά δύο ώρες την ημερήσια απασχόληση (10ωρο), χωρίς κανένα αντίτιμο. Προβλέπονται, ακόμα, δύο μορφές διευθέτησης: Μια σε διάστημα τεσσάρων μηνών και μια σε ετήσια βάση, κατά την οποία οι επιχειρήσεις μπορούν να εξασφαλίζουν μέχρι 256 ώρες το χρόνο χωρίς να καταβάλλουν αμοιβή ούτε ένα ευρώ στον εργάτη. Ο χρόνος αυτός μπορεί να κατανέμεται σε 32 βδομάδες. Επίσης, με το νόμο μειώθηκε κατά 50% η αμοιβή για τις υπερωρίες.
Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ υπερψήφισε την Εκθεση Σέρκας μαζί με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ στην Επιτροπή Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, το Νοέμβρη του 2008. Λίγο μετά την ψηφοφορία ο ευρωβουλευτής του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ Δ. Παπαδημούλης, επαιρόταν για τη στάση που κράτησε στην ψηφοφορία. Εφτασε στο σημείο να χαρακτηρίσει «πρώτο αναγκαίο βήμα» την υπερψήφιση της Εκθεσης Σέρκας, διακρίνοντας μάλιστα, σημαντικές διαφορές ανάμεσα στην Εκθεση και την πρόταση οδηγίας των υπουργών Απασχόλησης και της Κομισιόν.

Η μάνα του "ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΟΣ" είναι πάλι γκαστρωμένη

Κοινή ανακοίνωση των Κομμουνιστικών Κομμάτων Ευρώπης

«Η σύνοδος Κορυφής της ΕΕ της 11ης Φεβρουαρίου σηματοδοτεί νέα σφοδρή επίθεση ενάντια στην εργατική τάξη και τους λαούς της Ευρώπης», αναφέρουν σε κοινή ανακοίνωσή τους κομμουνιστικά κόμματα των κρατών μελών της ΕΕ.

Τα κομμουνιστικά κόμματα υπογραμμίζουν ότι βάση της στρατηγικής της ΕΕ για έξοδο από την καπιταλιστική κρίση αποτελεί η επιβολή σαρωτικών αλλαγών στα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης, αύξησης των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, δραστικής μείωσης μισθών, συντάξεων και συνολικά των κοινωνικών παροχών. Αυτή η επίθεση φέρει τη σφραγίδα και των φιλελεύθερων και των σοσιαλδημοκρατών που στήριξαν και στηρίζουν τις επιλογές του κεφαλαίου σε αγαστή σύμπνοια με τα επιτελεία της ΕΕ.

Τα Κομουνιστικά Κόμματα εκτιμούν ότι τα ελλείμματα και το δημόσιο χρέος, οι διαδικασίες επιτήρησης των οικονομιών διαφόρων κρατών μελών, ανάμεσά τους της Ελλάδας, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας επιστρατεύονται για να τρομοκρατήσουν ιδεολογικά τους εργαζόμενους σε όλη την Ευρώπη.

«Καλούμε την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα σε κάθε χώρα να οργανώσουν την αντεπίθεσή τους, να καταδικάσουν τα κόμματα που στηρίζουν την αντιλαϊκή επέλαση της ΕΕ. Να ενισχύσουν τις γραμμές του ταξικού εργατικού κινήματος, να απορρίψουν τον κοινωνικό εταιρισμό σε αντιλαϊκές πολιτικές και να δώσουν ηχηρή απάντηση στην αντιλαϊκή καταιγίδα που εξαπολύεται απαιτώντας: Σταθερή μόνιμη δουλειά με πλήρη δικαιώματα για όλους, πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς, να καταργηθούν όλοι οι αντιασφαλιστικοί - αντεργατικοί νόμοι, μείωση των ορίων συνταξιοδότησης, αποκλειστικά δωρεάν παροχές στην παιδεία, στην υγεία, στην πρόνοια. Οι εργάτες μπορούν να ζήσουν καλύτερα χωρίς τους καπιταλιστές, είναι οι ίδιοι που παράγουν τον πλούτο κι αυτοί πρέπει να τον καρπώνονται», αναφέρουν σε κοινή ανακοίνωσή τους.

Την ανακοίνωση υπογράφουν: ΕΚ Βελγίου, KK Bουλγαρίας, Κόμμα των Βούλγαρων Κομμουνιστών, KK Βρετανίας, Νέο ΚΚ Βρετανίας, ΚΚ στη Δανία, Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, ΚΚ Εσθονίας, EK Ιρλανδίας, ΚΚ Ιρλανδίας, ΚΚ των Λαών της Ισπανίας, Κόμμα των Ιταλών Κομμουνιστών, ΑΚΕΛ Κύπρος, ΣΚ Λετονίας, ΣΚ Λιθουανίας, ΚΚ Λουξεμβούργου, KK Μάλτας, Νέο ΚΚ Ολλανδίας, Ουγγαρέζικο Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα, KK Πολωνίας, ΚΚ Σλοβακίας, ΚΚ Σουηδίας και ΚΚ Φινλανδίας.