Βυσσινοκηπιώτες - βυσσινοκηπιώτισες...

 

ΒΥΣΣΙΝΟΚΗΠΙΩΤΕΣ - ΒΥΣΣΙΝΟΚΗΠΙΩΤΙΣΕΣ
Σε αυτές τις εκλογές θα μετρηθεί πόσοι εργαζόμενοι αρχίζουμε να τραβάμε τη γραμμή αντιπαράθεσης με την εξουσία των μονοπωλίων. Πόσοι σκεφτόμαστε και επιθυμούμε να χτίσουμε σοσιαλισμό στη πατρίδα μας. Να χτίσουμε την λαϊκή εξουσία.

Ακόμα κι αν διαφωνούμε στο δρόμο που θα ακολουθήσουμε, στο ακριβές θεσμικό πλαίσιο και στις μορφές εξουσίας της νέας κοινωνίας, αυτά τα αφήνουμε προς επεξεργασία.

 Όμως ΣΗΜΕΡΑ πρέπει να βάλουμε χωρίς περιστροφές το όραμα της σοσιαλιστικής κοινωνίας. Ο πιο ξεκάθαρος τρόπος για να γίνει αυτό είναι ψηφίζοντας ΚΚΕ κι όχι ψηφίζοντας κόμματα ή συμμαχίες που δεν μιλάν για σοσιαλιστική οικοδόμηση. Είναι κόμματα ακίνδυνα για το σύστημα κι επικίνδυνα για νέες αυταπάτες, για νέες απογοητεύσεις και για μια νέα ήττα της εργατικής τάξης.Εμείς πάμε για νίκη. Πάμε να καταπλήξουμε το κόσμο ακόμα μια φορά από την Ελλάδα.

Να διώξουμε τα κόμματα αλλά και να διώξουμε και τη τάξη που εξουσιάζει

Η Αλέκα Παπαρήγα κερδίζει τις καρδιές ολοένα και περισσότερου κόσμου.
Αποδεικνύετε πιο ντόμπρα, πιο οραματίστρια και πιο αγωνίστρια από όλο το συρφετό των δήθεν αριστερών και υπερεπαναστατών.
Με τη δύναμή της, και τη σταθερότητά της δίνει δύναμη στο κόσμο όχι μόνο του ΚΚΕ αλλά και σε ευρύτερα ακροατήρια.
Δεν είναι η ηγέτιδα που έχει ανάγκη η κοινωνία του θεάματος, αλλά είναι η ηγέτιδα που έχει ανάγκη η εργατική τάξη.
Η χθεσινή της ομιλία και οι συνθήκες στις οποίες έγινε, θα παραμείνει στη ψυχή μας αλλά και στην ιστορία.
Η Αλέκα Παπαρήγα είναι η μόνη που καθαρά, πεντακάθαρα, ζυμώνει τη σοσιαλιστική προοπτική.
Στην Ελλάδα είναι η αδιαπραγμάτευτη ηγέτιδα της προσπάθειας του εργατικού κινήματος να κάνει την έφοδό του προς το μέλλον.
Οι άλλοι ηγέτες της "αριστεράς" φοβούνται ακόμα και να ψελλίσουν τη λέξη ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ και εξουσία της εργατικής τάξης.
Αν θέλαμε να δώσουμε ένα χρονικό ορίζοντα στις διαφορές τους, θα έλεγα ότι, Τσίπρας, Κουβέλης, Αλαβάνος, Ανδρουλάκης κλπ είναι περίπου ενάμιση αιώνα πίσω από την Αλέκα.
Τότε που ο Μάρξ είχε τελειώσει τους ουτοπιστές σοσιαλιστές, εισάγοντας τον επιστημονικό σοσιαλισμό και το διαλεκτικό υλισμό.
Συντρόφισσα Αλέκα, αν και πολλά σου χω σούρει στο παρελθόν... σήμερα σου βγάζω το καπέλο.

.

Κράτος-παρακράτος πολεμούν τον εχθρό λαό. Είναι καιρός κι ο λαός να οργανωθεί αφού βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση με ένα εχθρικό κράτος-παρακράτος.

Ο ΤΑΞΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΠΟΤΕ...

VIVA CUBA LIBRE

Στο δελτίο της ΝΕΤ και μετά από ερώτηση της Έλλη Στάη, ο φίλος και καθοδηγητής μου από τις οργανώσεις της Πάτρας Νίκος Σοφιανός, έκανε την παρακάτω δήλωση για τις μεταρυθμίσεις στην Κούβα και την αποχώρηση του Φιντέλ από τα ηγετικά κλιμάκια της χώρας.
«Βλέπουμε με ανησυχία της αλλαγές στην Κούβα γιατί εισάγουν στην βάση της σοσιαλιστικής οικονομίας νόμους και κανόνες της αγοράς, και επειδή έχουμε βγάλει συμπεράσματα από τις ανατροπές που ζήσαμε στον 20ο αιώνα θεωρούμε ότι υπάρχουν κίνδυνοι για την προοπτική του σοσιαλισμού στην Κούβα».

ΣΧΟΛΙΟ ΒΥΣΣΙΝΟΚΗΠΟΥ:

Στη Κούβα, ένα μόλις χρόνο μετά από τη λαϊκή επανάσταση που ανέτρεψε την Αμερικανόδουλη δικτατορία του Μπατίστα, ο λαός με την καθοδήγηση των Μαρξιστών Φιντέλ Κάστρο, Τσε Γκεβάρα και Καμίλο Σιενφουέγος, επέλεξε να ακολουθήσει το Σοσιαλιστικό δρόμο κοινωνικής οργάνωσης, τον Σοσιαλιστικό τρόπο παραγωγής. Στον Σοσιαλιστικό τρόπο παραγωγής συνυπάρχουν και δομές της παλιότερης οικονομίας. Είναι μια ταξική κοινωνία όπου υπάρχει η πάλη του παλιού με το καινούριο. Ο λαός στην μεγάλη του πλειοψηφία, επέλεξε να στηρίξει τις σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής. Στο διάβα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης ο Κουβανέζικος λαός και η κυβέρνησή του απέδειξαν με την διεθνιστική τους αλληλεγγύη, ότι στεκόταν υπέρ της παγκόσμιας επαναστατικής διαδικασίας.

Λαθεμένα, όπως εκ των υστέρων αποδείχθηκε, υπήρξε στενή οικονομική σχέση με τη Σοβιετική ένωση, στα πλαίσια ενός παγκόσμιου Σοσιαλιστικού καταμερισμού εργασίας. Αυτός όμως ο καταμερισμός δημιούργησε εξαρτήσεις . Η Κουβανέζικη κοινωνία είχε κάνει άλματα στους τομείς της λαϊκής παιδείας (μηδέν αναλφαβητισμός), της υγείας με παροχή δωρεάν και ποιοτικών υπηρεσιών όχι μόνο στην επικράτεια της Κούβας αλλά και στη Ν. Αμερική και στην Αφρική. Η επιστημονική πρόοδος ασύλληπτη. Η ισότητα ανδρών γυναικών αδιαπραγμάτευτη, η εξάλειψη του ρατσισμού πλήρης. Όλα αυτά όμως δεν είναι ικανά να κρατήσουν την ευημερία μιας κοινωνίας όταν δεν υπάρχει πετρέλαιο να πας στη δουλειά σου. Και μετά τις ανατροπές των σοσιαλιστικών χωρών τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα για την απομονωμένη γεωγραφικά Κούβα. Όταν δεν υπάρχει βιομηχανία παραγωγής μηχανημάτων ή έστω εξαρτημάτων μηχανών, οι υποδομές μένουν χωρίς ανταλλακτικά (οι σοβιετικοί εξυπηρετούσαν τέτοιες προμήθειες) . Με τις ανατροπές στην Ανατολική Ευρώπη, η Κούβα οδηγήθηκε (από το 90 και ως το 95) στη λεγόμενη «σκοτεινή περίοδο». Σκοτεινή γιατί τα βράδια πάνω από την Αβάνα και την επικράτεια, έπεφτε βαθύ σκοτάδι. Φωτισμός δεν υπήρχε. Άρχισαν να ξαναμπαίνουν καγκελόπορτες στα σπίτια. Τα λεωφορεία «καμήλες» που είχαν πάρει από τον Νάσερ δεν μπορούσαν να κινηθούν. Τα ολντσμομπιλ που είχαν αφήσει πίσω τους οι Αμερικάνοι λεφτάδες, έμεναν στο δρόμο από ανταλλακτικά. Η Κίνα, στη τελευταία κίνηση διεθνιστικής αλληλεγγύης που πραγματοποίησε, παρείχε στην Κούβα 1 εκ ποδήλατα για να πηγαίνουν οι εργατοαγρότες στη δουλειά τους. Μην αμφιβάλουμε ότι σε αυτές τις συνθήκες και με δεδομένο τον οικονομικό αποκλεισμό από τις ΗΠΑ (νόμος Χέλμς -Μπάρτον) κάθε άλλη χώρα θα έπεφτε σε λοιμό. Η Κούβα όχι. Αυτός ο λαός εξακολουθούσε να παίζει μουσική στους δρόμους, να χορεύει και να διασκεδάζει με τα ελάχιστα. Με ένα ταπεραμέντο που οι δυτικοί δεν μπορούν ούτε να τον μιμηθούν και μεις οι Έλληνες το θυμόμαστε από την εποχή που ήμασταν και μείς «έξω καρδιά». Μια φτισιά λαού μερικά χιλιόμετρα από τη Φλόριντα, αντιστάθηκε με κάθε τρόπο. Μια φτισιά λαού που πανηγυρίζει ακόμα όταν οι αθλητές του κατατροπώνουν τους αμερικάνους στο μποξ και στο μπέϊζμπολ. Ο Σοσιαλισμός όμως μπορεί να αρχίσει από μια μόνο χώρα, αλλά δεν μπορεί να επιβιώσει σε μια μόνο χώρα.

Το 2000 πήγα στη Κούβα. Οι άνθρωποι με Ισπανικά κυρίως ιδιωτικά κεφάλαια (αλυσίδες MELIA), ανανέωσαν κατεστραμένες τουριστικές υποδομές και έχτισαν συγκροτήματα απίστευτης ομορφιάς. Έπρεπε μέσω του τουριστικού συναλλάγματος να επιβιώσουν. Δεν είχαν άλλη επιλογή. Και το κατάφεραν μέσα σε 3 χρόνια. Όμως πλήρωσαν το αντίτιμο. Άρχισε να αναπτύσσεται μια μεσαία τάξη. Ξεναγοί, εστιάτορες, ταξιτζήδες και πόρνες (που είχαν να εμφανιστούν, από την εποχή που η Κούβα ήταν το επίσημο μπουρδέλο των ΗΠΑ) , εξασφάλιζαν εισοδήματα πολλαπλάσια από το γιατρό και το δάσκαλο που ήταν δημόσιοι υπάλληλοι. Για να επανεκκινήσει η οικονομία επιτράπηκαν μικρές, μικτές συνήθως (ημικρατικές), οικογενειακές εκμεταλλεύσεις. Όμως την ίδια ώρα εμφανίστηκαν και φαινόμενα ζητιανιάς και αλκοολισμού. Κανείς δεν έμεινε άστεγος όμως οι συνθήκες στέγασης ήταν οικτρές. Δεν είχαν ούτε καν βιομηχανία χρωμάτων για να βάψουν τα ερειπωμένα πια αποικιακά αρχοντικά που είχαν μετατραπεί σε εργατικές κατοικίες, με τις γαλαζοπράσινες αποχρώσεις της Καραϊβικής. Κανείς δεν πέθανε από την πείνα, αφού υπάρχουν πάντα κοινωνικά συσσίτια, αλλά οι φτωχοί και οι μαυραγορίτες αυξάνονται και πληθύνονται στους δρόμους της Αβάνας.
Σήμερα οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής υπάρχουν και δυναμώνουν τις θέσεις τους. Πάντα συνυπάρχει ο Δημόσιος και κολεκτιβίστικος τομέας. Η διεύθυνση είναι πάντα κεντρικά σχεδιασμένη. Οι τράπεζες, η οικονομική και η δημοσιονομική πολιτική είναι στα χέρια του κράτους. Ο αντι-ιμπεριαλιστικός ρόλος της κυβέρνησης της Κούβας παραμένει. Όμως αυξάνουν διαρκώς τα αμιγώς ιδιωτικά εμπορικά καταστήματα και παραθεριστικά κέντρα.
Όσο η παγκόσμια κρίση δεν θα φέρει ανατροπή των παραγωγικών σχέσεων παγκόσμια, τόσο στη Κούβα θα υπάρχουν αλεπάλληλες υποχωρήσεις. Η ανατροπή που 50 χρόνια τώρα προετοιμάζουν οι Αμερικάνοι ίσως δεν υλοποιηθεί ποτέ. Όμως η χώρα του Φιντέλ και του Τσε έχει πάψει να αποτελεί τον επαναστατικό φάρο των λαών της Λατινικής Αμερικής κι όχι μόνο. Δεν ξέρω πραγματικά αν έλλειπε η ευλογημένη συγκυρία της ανόδου του Μπολιβαριανού κινήματος στην Βενεζουέλα (στην οποία η Κούβα βοήθησε), αν θα μιλούσαμε για μια Κούβα ανεξάρτητη.

Εν κατακλείδι. Κανείς δεν μπορεί να πει ότι στη Κούβα δεν επιχειρήθηκε Σοσιαλιστική οικοδόμηση. Όποιος το πει είναι ή ανιστόρητος ή βλάκας.
Το ΚΚΕ που κάποτε είχε κλειστά τα μάτια στις εκπτώσεις πάνω σε ζητήματα σοσιαλιστικής οικοδόμησης και υπεράσπιζε αναφανδόν τον Κουβανέζικο δρόμο, σήμερα δεν μπορεί να συνεχίσει την άκριτη υποστήριξη.
Πάντως όποιος έχει έστω και ελάχιστα κατανοήσει τι σημαίνει διεθνιστική αλληλεγγύη, δεν μπορεί να κατηγορήσει το ΚΚΕ για εθελοτυφλία.
Τα όσα κατάφερε ο Κουβανέζικος λαός, που υπήρξε δούλος για ένα μεγάλο διάστημα της ιστορίας του, θα μείνουν γραμμένα με χρυσά γράμματα στο βιβλίο της συνεισφοράς των λαών στην πάλη για την κοινωνική απελευθέρωση του ανθρώπου.
Venceremos

.

Μια κριτική σε ένα πολυδιαφημισμένο ντοκυμαντέρ... που έμεινε πολύ πίσω από την ανάγκη των εργαζομένων να κατανοήσουν την αιτία των δεινών τους.

Απόσπασμα από το σχόλιο του redfly planet

Συμπερασματικά το Debtocracy, βρίσκεται παγιδευμένο μεταξύ της διαχειριστικής λογικής των συμβιβασμένων της Ευρωπαϊκής Αριστεράς ... και της ακραίας συντηρητικής γραμμής, υπεράσπισης της αστικής νομιμότητας. Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να βαφτιστεί προοδευτικό, επειδή μας δείχνει μερικά συνθήματα αναρχικών γραμμένα σε τοίχους της Αθήνας ! Αλλά ακόμα και εαν το αξιολογήσουμε σύμφωνα με τις διαχειριστικές λύσεις που προτείνει, σίγουρα δεν μας προσφέρει τίποτα καινούργιο, σε σχέση με αυτά που ήδη γνωρίζουμε από τις αστικές δυνάμεις της χώρας. Η αναδιάρθρωση του χρέους με μερική διαγραφή του, είναι μια απο τις λύσεις που ήδη εξετάζονται ΚΑΙ ΘΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΙ ΣΥΝΤΟΜΑ, όχι επειδή το χρέος βαραίνει τον προϋπολογισμό της χώρας και αποτελεί τροχοπέδη για την ανάπτυξη της χώρας, αλλά επειδή η καταστροφή κεφαλαίου είναι απαραίτητη για να "ανασάνει" το σύστημα !!! Έτσι και αλλιώς στον γκρεμό πάνε όλες οι Οικονομίες, οπότε θα μελετηθούν και όλες οι διαχειριστικές λύσεις με την σειρά, ανάλογα με τον βαθμό της ζημίας βεβαίως, για το Κεφάλαιο. Φυσικά και το ντοκυμαντέρ θα το παρακολουθήσει αρκετός κόσμος, η πλειοψηφία του οποίου νέοι, κυρίως μη ενημερωμένοι και ελάχιστα διαβασμένοι όσον αναφορά την πολιτική οικονομία, και οι οποίοι εύκολα θα παγιδευτούν απο τα αναδυόμενα ψευτοδιλήμματα του Debtocracy και απο την "εύκολη λύση" που παρουσιάζει. Εξάλλου με ένα κλικ, κάνεις την αλλαγή. Ψηφίζοντας ναι, στην Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου. Ούτε αγώνες, ούτε θυσίες, ούτε απεργίες, ούτε διαδηλώσεις, ούτε εξεγέρσεις, ούτε επαναστάσεις, όπως σου λένε οι κομμουνιστές .... Ένα κλικ και όλα θα γειάνουν ... Εσείς δεν θα το προτιμούσατε ? Μακάρι όμως να ήταν όλα τόσο απλά στην εξελικτική διαδιαδικασία του ανθρώπινου πολιτισμού, αλλά δυστυχώς οι αντιφάσεις του Καπιταλισμού λύνονται με έναν και μόνο τρόπο : ΕΞΕΛΙΞΗ σε ένα ανώτερο στάδιο ! Ξεπέρασμα των δομών και θεσμών της κοινωνίας μας, πολιτική και θεσμική ανατροπή της κυρίαρχης αστικής τάξης δια της Λαϊκής Επανάστασης, κατάργηση των ταξικών διαχωρισμών και επικράτηση της λογικής και της συνεργασίας, απέναντι στον ανταγωνισμό και την παράνοια του Καπιταλισμού. Εμείς αυτό, το ονομάζουμε ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ. Σε πρώτη φάση ....

Για να έχετε ίδιαν άποψη: http://www.youtube.com/watch?v=jqm9eXpe5Ho&feature=related

Το κόκκινο ποτάμι δυναμώνει...

Είμασταν εκεί χιλιάδες, με σίγουρα πρόσωπα, με αισιόδοξα χαμόγελα και ανυπομονησία για τις εποχές που έρχονται. Εποχές γκαστρωμένες από την οργή του λαού, εποχές μπολιασμένες με σοσιαλιστική προοπτική και την εμπειρία χρόνων. Ένα νέο ραντεβού με τη νιότη του κόσμου.
Κι η Αλέκα να δείνει ξανά στο πρόγραμμά μας την δύναμη των εργατικών συμβουλίων που θα χτιστούν από το λαϊκό μέτωπο. Να μας μιλάει για μια Ελλάδα λεύτερη, για ένα σύνταγμα που θα υπηρετεί και θα προστατεύει τις λαϊκες ανάγκες. Για τράπεζες και μονοπώλια που θα μετατραπούν σε λαϊκή περιουσία. Για νόμους και θεσμούς που θα προστατεύονται από λαϊκούς δικαστές. Και μια πολιτική ενότητα με ευρύτερες δυνάμεις που πρέπει να σφυρηλατηθεί πάνω στην αναγκαιότητα της επαναστατικής προοπτικής.
Όχι σε μια βερμπαλιστική ενότητα της "αριστεράς". Μιας ενότητας για την ενότητα...που θα λανσάρεται σαν προεκλογικό τρικ, και θα αποπροσανατολίζει τον εργαζόμενο λαό από το στόχο της ανατροπής σύγκορμου του Ελληνικού πολιτικού οικοδομήματος.
70-80 χιλιάδες κόσμου, χωρίς καμμιά διάθεση να το παίξουν νταβατζήδες της τάξης τους, χωρίς καμμιά διάθεση να καπελώσουν ή να διαμεσολαβήσουν εκ μέρους της, την απελευθέρωσή της.
70-80 χιλιάδες που δηλώνουν όμως έτοιμοι να μπουν στη πρώτη γραμμή, όταν ώριμη πια η εργατική τάξη, θα διεκδικήσει την έφοδό της για την κοινωνική απελευθέρωση.
70- 80 χιλιάδες άνθρωποι που επωμίζονται να πείσουν τον Ελληνικό λαό, ότι η μεγαλύτερη αναδιανομή του λαϊκού πλούτου, δεν γίνεται από τα σύμφυτα με το καπιταλισμό λαμόγια, κομπραδόρους και κρατικούς μανδαρίνους, αλλά από την "νόμιμη" ιδιοποίηση του πλούτου των παραγωγών, από βιομήχανους, εφοπλιστές και τραπεζίτες.

Το κομμουνιστικό κόμμα της Ελλάδας έρχεται από μακριά. Έχει βαθιές ρίζες στον Ελληνικό λαό. Εκατοντάδες χιλιάδες λαού πέρασαν, από τις γραμμές της κομμουνιστικής νεολαίας και μπολιάστηκαν, άλλοι περισσότερο κι άλλοι λιγότερο, με την επαναστατική ιδεολογία.
Σήμερα όλος αυτός ο κόσμος ξαναπιάνει το μίτο από την αρχή και διεκδικεί το μέλλον. Ένα μέλλον που δεν θα προδιαγράφεται από το διευθυντήριο κανενός καπιταλιστικού οργάνου, αλλά θα σχεδιάζεται από ένα παλλόμενο λαϊκό κίνημα.
Πολλούς "φόβους" θα προσπαθίσει το σύστημα να ορθώσει... Τι θα γίνει με τις διεθνείς σχέσεις της χώρας, πως θα ζήσουμε χωρίς το ευρώ, που θα βρούμε λεφτά να πλρηρώσουμε τις συντάξεις, τι θα γίνει με τα "εθνικά" θέματα. Τόσα κι άλλα τόσα θα ακούσουμε από δω και πέρα. Τα παπαγαλάκια της κινδυνολογίας θα ναι μπόλικα. Εδώ όμως θα μετρηθεί κι η ωριμότητα και αποφασιστικότητα των εργαζομένων.
Κι εδώ το κομμουνιστικό κόμμα πρέπει να εμπνεύσει εμπιστοσύνη στην εργατική τάξη, με σωστή προπαγάνδα, επίμονη δουλειά και αυτοθυσία από τα μέλη του. Ελεύθερος χρόνος, οικογενειακές και επαγγελματικές υποχρεώσεις, δεν μπορούν να αποτελούν άλλοθι απραξίας γιατί

ΑΝ ΟΧΙ ΤΩΡΑ ΠΟΤΕ; ... ΑΝ ΟΧΙ ΕΜΕΙΣ ΠΟΙΟΙ;

ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ-Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΣ

To KKE τονίζει μεταξύ άλλων, πως υποστηρίζει με στοιχεία και αποδείξεις:

ότι η Ελλάδα παρά τις σοβαρά έως και καταστροφικά πλήγματα που έχε δεχθεί σε ορισμένους τομείς, εξ αιτίας της κυριαρχίας του κεφαλαίου, του μονοπωλιακού ανταγωνισμού, έχει τις προϋποθέσεις να διαμορφώσει και να αναπτύξει μια όσο γίνεται αυτοδύναμη λαϊκή οικονομία.

Οι αρνητικές εξελίξεις της τελευταίας 20ετίας σε ορισμένους κλάδους βιομηχανικής παραγωγής, στην αγροτική οικονομία, μπορούν να αντιμετωπισθούν σε διαφορετικές πολιτικοοικονομικές και κοινωνικές συνθήκες. Δεν είναι αργά.

Η Ελλάδα διαθέτει ικανοποιητικό επίπεδο συγκέντρωσης της παραγωγής των μέσων παραγωγής, του εμπορικού δικτύου και ένα ορισμένο επίπεδο ανάπτυξης της σύγχρονης τεχνολογίας. Διαθέτει έμπειρο πολυάριθμο εργατικό δυναμικό, με βελτιωμένο μορφωτικό επίπεδο και εξειδίκευση σε σύγκριση με το παρελθόν, πολυάριθμο επιστημονικό δυναμικό.

Διαθέτει αξιόλογες φυσικές πλουτοπαραγωγικές πηγές , σημαντικά αποθέματα ορυκτού πλούτου, που είναι πλεονέκτημα για την παραγωγή βιομηχανικών και καταναλωτικών προϊόντων.

Έχει το μεγάλο πλεονέκτημα, να μπορεί να εξασφαλίζει επάρκεια στα είδη διατροφής για τις λαϊκές απαιτήσεις αλλά και το εξωτερικό εμπόριο. Διαθέτει ικανότητες για παραγωγή σύγχρονων προϊόντων, μηχανών , εργαλείων και συσκευών.

Για να υπάρξει λαϊκή οικονομία για όλους απαιτείται επίλυση του προβλήματος της ιδιοκτησίας για την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών και όχι το κέρδος.


Η επιλογή είναι μία : Η αλλαγή των ξεπερασμένων ιστορικά κοινωνικών σχέσεων ιδιοκτησίας που καθορίζουν και το πολιτικό σύστημα , αφορούν στα βασικά και συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής στους παρακάτω τομείς:

Ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, ορυκτός πλούτος, ορυχεία, βιομηχανίες, ύδρευση, μεταφορές.

Κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, του συστήματος συγκέντρωσης, διοχέτευσης και διαχείρισης υλικών πόρων. Του εξωτερικού εμπορίου, του συγκεντρωμένο δικτύου του εσωτερικού εμπορίου. Του τομέα της λαϊκής στέγης. Της έρευνας και της δημοκρατικής πληροφόρησης του λαού.

Απαιτείται αποκλειστικά δημόσιο, ενιαίο και δωρεάν σύστημα εκπαίδευσης, υγείας, πρόνοιας, ασφάλισης

Το δημόσιο χρέος η λαϊκή εξουσία θα το επανεξετάσει με κριτήριο το λαϊκό συμφέρον.

Από τα πρώτα της βήματα η λαϊκή εξουσία θα έχει να αντιμετωπίσει την οργανωμένη εσωτερική και διεθνή αντίδραση. Η ΕΕ και το ΝΑΤΟ , οι συμφωνίες με τις ΗΠΑ δεν αφήνουν περιθώρια ελιγμών στα κράτη μέλη.
Η επίλυση αυτού του προβλήματος με αποδέσμευση, είναι αναπόφευκτη με στόχο την αυτοδύναμη φιλολαϊκή ανάπτυξη και την συνεργασία που ωφελεί το λαό.