ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΕΙΣ & ΚΑΤΑΡΓΗΣΕΙΣ ΣΧΟΛΕΙΩΝ

AΡΘΡΟ ΣΥΝΤΥΧΑΚΗ ΜΑΝΩΛΗ
Δημοτικός Σύμβουλος, Γραμματέας Ομοσπονδίας Γονέων Ν. Ηρακλείου
16/2/2011

Η επικείμενη συγχώνευση - κατάργηση σχολικών μονάδων και η ίδρυση «Σχολικών Κέντρων και Πολυδύναμων Σχολικών Μονάδων» είναι γενικευμένη, αφορά όλη τη χώρα και σχετίζεται άμεσα με την υλοποίηση του Καλλικρατικού σχολείου της «αγοράς».
Η κυβέρνηση επικαλείται «παιδαγωγικούς λόγους και εκπαιδευτικά οφέλη» (!), όταν στην πράξη, και με πρόσχημα τις "αντοχές της οικονομίας", μειώνει περαιτέρω κατά 21,9% τις δαπάνες για την Παιδεία, πετάει στο δρόμο χιλιάδες εκπαιδευτικούς και μαθητές αθλητικών και μουσικών σχολείων, ενώ απειλεί με κλείσιμο μια σειρά ολοήμερα δημοτικά και δομές ειδικής αγωγής.
Η παιδαγωγική όμως, ενός σχολείου αγοράς, ταξικής διαφοροποίησης, χορηγών, κατάρτισης, δεξιοτήτων και σχολικής διαρροής, είναι απορριπτέα !
Πρόκειται, για επιλογή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, συνεχίζοντας το έργο των προηγούμενων κυβερνήσεων, προκειμένου να επισπεύσει τις προβλεπόμενες οδηγίες ΕΕ και ΟΟΣΑ για επιχειρηματική λειτουργία των σχολείων μέσω της αξιολόγησης, με βάση τις οποίες θα καθορίζεται η βιωσιμότητα ή μη μιας σχολικής μονάδας.
Στη Γερμανία, εδώ και πολλά χρόνια λειτουργούν τα περιβόητα πολυδύναμα ολοήμερα σχολεία. Τα αποτελέσματα δεν άργησαν να φανούν στο διαγωνισμό του ΟΟΣΑ, όπου η συγκεκριμένη χώρα έφερε πολύ χαμηλές επιδόσεις. Ως αποτέλεσμα, ήταν, οι μαθητές να χωρίζονται σύμφωνα με τις επιδόσεις τους και να φοιτούν σε ανάλογες τάξεις! Δηλαδή, η αποθέωση της διαφοροποίησης.
Μήπως, αποτελεί οπισθοδρόμηση το γεγονός ότι ακόμα στη χώρα μας υπάρχει το «σχολείο της γειτονιάς» ; Το να ξέρει - για παράδειγμα - ο εκπαιδευτικός τα ονόματα των μαθητών του δεν είναι παράδοση που πρέπει να εκλείψει. Αντιθέτως, με την απόφαση για κατάργηση και συγχώνευση των σχολικών μονάδων, το σημερινό σχολείο γίνεται αχανές και απρόσωπο. Δεν ικανοποιεί λαϊκές ανάγκες, δεν έχει παιδαγωγική λογική. Θέλουν πολυδύναμα σχολεία που θα παράγουν μαζικά ευέλικτους, καταρτίσιμους εργαζόμενους, σχολεία που θα προσελκύουν χορηγούς.
ΑΡΑ, ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΣΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ !
Με την πολιτική της η κυβέρνηση, στήνει στο εκτελεστικό απόσπασμα την παιδεία, ορθώνει σινικά ταξικά τείχη με δραματικές συνέπειες στην ήδη υποβαθμισμένη μόρφωση των παιδιών. Σε συνδυασμό με την κατεύθυνση για 25άρια-30άρια τμήματα, ανοίγει ο δρόμος για απολύσεις εκπαιδευτικών με πρόσχημα πάντα πως όταν δεν υπάρχει αντικείμενο εργασίας, μονιμότητα δεν υφίσταται. Χορηγοί θα μπαινοβγαίνουν στα σχολεία, καθορίζοντας οι ίδιοι το αναλυτικό πρόγραμμα και το αναγκαίο προσωπικό.
Το επιχείρημα της κυβέρνησης, πως καταργεί διθέσια και τριθέσια σχολεία, δήθεν για παιδαγωγικούς λόγους, αποτελεί πρόκληση. Πρόκειται για πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας!
Ας αναρωτηθούν εκπαιδευτικοί, γονείς, μαθητές, πως γίνεται αυτοί που ερημώνουν την ύπαιθρο, αυξάνουν τη μαθητική διαρροή και ρημάζουν το μέλλον της νέας γενιάς, να νοιάζονται ταυτόχρονα για τη μόρφωσή τους ;
Μάλιστα, το Υπουργείο Παιδείας προχώρησε και σε «διαβούλευση» (διάρκειας 4 ημερών!) με τους δήμους για τα κριτήρια των συγχωνεύσεων. Το κύριο αυτής της «διαβούλευσης», δεν ήταν αν χρειάζονται ή όχι οι συγχωνεύσεις, αλλά ο τρόπος που θα γίνουν. Η κυβέρνηση δεν κρατάει ούτε τα προσχήματα. Απλά, αποφασίζει και διατάζει.
Η συμμετοχή των δήμων στη «διαβούλευση» δεν είναι τυχαία, αφού το σχολείο της αγοράς, προοπτικά, θα «ανήκει» σ’ αυτούς και τις επιχειρήσεις. Μάλιστα, αρκετοί δήμαρχοι προσπαθούν απεγνωσμένα – λόγω αντιδράσεων - να πείσουν τις τοπικές κοινωνίες, να αποδεχτούν τις συγχωνεύσεις δηλαδή, το σχολείο της «αγοράς» με τα διαφοροποιημένα προγράμματα, της γρήγορης και «εύπεπτης» γνώσης που πολύ γρήγορα θα απαξιώνεται.
Σχολεία των πλούσιων και των φτωχών δήμων, όπου και τα δύο στα πλαίσια του ανταγωνισμού και της αξιολόγησής τους, θα κυνηγούν «χορηγούς» για την οικονομική τους επιβίωση, και με τους γονείς να πληρώνουν ακόμα περισσότερα για το «καλό του σχολείου».
Οι μαθητές είναι τα πρώτα θύματα που θα πληρώσουν το τίμημα αυτών των αλλαγών, αφού το σχολείο τους θα είναι μακριά απ' τον τόπο κατοικίας τους. Στα κριτήρια των συγχωνεύσεων αναφέρεται ότι θα «εκτιμάται η χιλιομετρική απόσταση για το νέο σχολείο, λαμβάνοντας υπόψη τη συγκοινωνιακή κάλυψη της περιοχής, το οδικό δίκτυο, τις επικρατούσες καιρικές συνθήκες και τη διάρκεια κάλυψης της διαδρομής για την άφιξη στο νέο σχολείο, η οποία για τις δύσκολες και δυσπρόσιτες περιοχές δεν μπορεί να υπερβαίνει τη μισή ώρα για τα σχολεία της πρωτοβάθμιας και τα 3/4 της ώρας για τα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης».
Από τα παραπάνω προκύπτει, ότι όλα τα συστεγαζόμενα σχολεία θα συγχωνευθούν. Όπως αναφέρεται, οι «σχολικές μονάδες πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που λειτουργούν σε ενιαίο χώρο ως ξεχωριστές σχολικές μονάδες της ίδιας βαθμίδας ενοποιούνται σε μια σχολική μονάδα».
Δεν προβλέπονται νέα κτίρια και υποδομές. Τα κριτήρια συνένωσης είναι «οι κτιριακές υποδομές - εγκαταστάσεις, καθώς και οι δυνατότητες ανάπτυξης αιθουσών διδασκαλίας, βιβλιοθήκης και λοιπών βοηθητικών χώρων και εξοπλισμού στο σχολείο μετακίνησης». Μόνο «σε περίπτωση κατάργησης μιας ή περισσοτέρων σχολικών μονάδων, εάν οι συνθήκες το υπαγορεύουν, ιδρύεται νέα σχολική μονάδα σε περιοχή που συγκεντρώνεται ο μεγαλύτερος αριθμός μαθητών»! Επιπλέον, στο σχεδιασμό του υπουργείου, θα εξαντλείται το αντιπαιδαγωγικό όριο των 25 μαθητών και 30 μαθητών ανά τάξη, στην πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, αντίστοιχα.
Για τις ορεινές και νησιωτικές περιοχές, εξετάζουν «κάθε περίπτωση χωριστά και θα ενταχθεί κατ' εξαίρεση σε οργανωτική δομή μικρής σχολικής μονάδας, βάσει των ιδιαιτεροτήτων, τηρουμένων πάντοτε των παιδαγωγικών κριτηρίων, και μέχρι να δημιουργηθούν συνθήκες με την κατασκευή δημοτικών έργων».
Επίσης, δεν υπάρχει πουθενά η ευθύνη του κράτους για τη μεταφορά των μαθητών. Η ευθύνη «μεταφέρεται» στη «συγκοινωνιακή κάλυψη της περιοχής», δηλαδή στα ΚΤΕΛ και τα λεωφορεία!
Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των ΟΛΜΕ – ΔΟΕ στην προσπάθειά τους να μην εκτεθούν στα μάτια των εκπαιδευτικών για τη στήριξη που παρέχουν στην εφαρμογή των μέτρων, αποκρύπτουν την πραγματική ουσία των συγχωνεύσεων και την περιορίζουν αποκλειστικά στην οικονομική πλευρά. Αποσιωπούν, ότι τα «πολυδύναμα σχολεία» θα συνδεθούν με το σχολείο της αγοράς, την επιχειρηματικότητα στην εκπαίδευση, προσαρμόζοντας αντίστοιχα το περιεχόμενο της γνώσης, το σύστημα πρόσληψης των εκπαιδευτικών, κ.ά. Δίνουν έτσι, συγχωροχάρτι στην πολιτική κυβέρνησης – ΕΕ – τρόικα.
Προφανώς, ο σχεδιασμός για συγχωνεύσεις έχει στοιχεία «οικονομίας δυνάμεων» και «εξοικονόμησης χρημάτων». Αλλά για ποιο λόγο ; Μήπως, για να δοθούν σε μισθούς και συντάξεις, για την παιδεία και την υγεία ; Μα, τα πάντα περικόπτονται στο όνομα αντιμετώπισης της κρίσης για να ενισχύσουν την κερδοφορία του μεγάλου κεφαλαίου. Έτσι και δω, αφού συγχωνεύσουν τις σχολικές μονάδες θα καλέσουν τις επιχειρήσεις να «βουτήξουν στο ψητό. Καμία επιχείρηση δεν ρισκάρει να επενδύσει σε σχολεία με λίγους μαθητές, απομακρυσμένα και διάσπαρτα σε όλη την επικράτεια. Τα «φιλέτα», μεγαλύτερων και «πολυδύναμων σχολείων» είναι πιο δελεαστικά. Με λιγότερο προσωπικό, λιγότερα έξοδα μεταφοράς μαθητών, λιγότερες λειτουργικές και κτιριακές δαπάνες. Φυσικά, τρώγοντας ανοίγει η όρεξη. Οι παραχωρήσεις αυτές, θα συνοδευτούν και με άλλες που σχετίζονται με το περιεχόμενο της γνώσης, την εφαρμογή των ελαστικών σχέσεων εργασίας και κυρίως με την απόκτηση «καλής» πελατείας. Οι μαθητές πλέον αποκαλούνται πελάτες.
Οι επιχειρηματίες δεν βλέπουν τις συγχωνεύσεις ως λογιστικό ή τεχνικό θέμα ! Για του λόγου το αληθές, το συνέδριο του ΟΟΣΑ (Μάρτης 2010) με θέμα «Συνεργασία σχολείου-επιχειρήσεων», κατέληξε στη θέση ότι «τα σχολεία πρέπει να γίνουν παραδείγματα συνάντησης της κοινωνίας με τις επιχειρήσεις».
Για όλους τους παραπάνω λόγους, πρέπει να υψωθεί ένα μεγάλο «όχι» στην επιχείρηση «συγχωνεύσεις σχολείων» και στην αναδιοργάνωση της εκπαιδευτικής δομής που αντικειμενικά προμηνύουν τα επόμενα εγκλήματα στη μόρφωση των παιδιών μας. Είναι φανερό, ότι ετοιμάζουν τους αυριανούς εργάτες που αγόγγυστα θα αποδεχτούν τα μεροκάματα πείνας, την δουλειά χωρίς δικαιώματα, χωρίς ασφάλιση και υγεία, χωρίς ρεύμα, νερό, τηλέφωνο ή και σπίτι.
Η ανάγκη για κοινή δράση εργαζόμενων γονέων – εκπαιδευτικών και μαθητών, πρέπει να έχει αποσαφηνισμένους στόχους και αιτήματα που να αμφισβητούν την κυρίαρχη πολιτική, το αντιδραστικό οικοδόμημα της ΕΕ και τα κόμματα που το υπηρετούν. Ο υποτιθέμενος συντονισμός που επιδιώκουν φορείς του κυβερνητικού συνδικαλισμού, όπως ΕΛΜΕ - σύλλογος δασκάλων - ΑΔΕΔΥ με γονείς και μαθητές δεν εξυπηρετεί την ανάγκη αυτή και είναι τουλάχιστον υποκριτικός! Θέλουν, οι δικαιολογημένες λαϊκές αντιδράσεις να μη χτυπήσουν τη καρδιά της ασκούμενης πολιτικής και αν μπορούν να τις αναχαιτίσουν. Επιδιώκουν, την ανάκτηση της χαμένης αξιοπιστίας τους σε εργαζόμενους και νέα γενιά, την κατοχύρωσή τους ως οι φορείς, τάχα μου, που πάνε κόντρα στα μέτρα, ενώ, την ίδια στιγμή τα στηρίζουν και τα προωθούν. Πρόκειται για συντονισμό φορέων με κοπτοραπτική αιτημάτων και στόχων για να αλλοιώσουν το ταξικό περιεχόμενο του αγώνα. Η λογική «πάμε μαζί σε όσα συμφωνούμε και αφήνουμε απ’ έξω όσα μας χωρίζουν» είναι παλιά συνταγή. Προφανώς απ’ έξω μένει η ουσία. Το ζήτημα είναι με ποιους πορεύεσαι και ποιους αφήνεις πίσω. Πας με εκείνους που διέλυσαν το κίνημα ή με εκείνους που αμφισβητούν, αγωνίζονται, συγκρούονται με την κυρίαρχη πολιτική ;
Τα Μετωπικά σχήματα (ΠΑΜΕ, ΠΑΣΥ, ΠΑΣΕΒΕ, Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών, Συντονιστικό Αγώνα Μαθητών) κινούνται στην αντίπερα όχθη. Προτάσσουν αιτήματα απειθαρχίας και ρήξης με τις πολιτικές ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, το μονόδρομο της ΕΕ, το σάπιο σύστημα συνολικά. Στη συμμαχία κυβέρνησης – ΕΕ – μεγάλου κεφαλαίου πρέπει να αντιπαραταχθεί η λαϊκή συμμαχία εργατών, αγροτών, αυτοαπασχολούμενων, νέων και γυναικών για την οικοδόμηση της νέας κοινωνίας, όπου θα ικανοποιούνται σχεδιασμένα όλες οι σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες. Προϋπόθεση γι’ αυτό, είναι να βγει συνολικά το κίνημα από το βούρκο του κυβερνητικού και ρεφορμιστικού συνδικαλισμού. Ο αγώνας, ούτε συντεχνιακός ούτε απλά συνδικαλιστικός είναι. Είναι πολιτικός, βαθιά ταξικός. Γι’ αυτό, τα μονοπώλια, τα κόμματα της αστικής τάξης και η εργατική αριστοκρατία στο κίνημα πρέπει να δεχτούν ισχυρό πλήγμα, να ξεπεραστούν και να απομονωθούν.
Φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση στα πλαίσια αυτού του συστήματος, όπως προπαγανδίζουν δε μπορεί να υπάρξει, γίνεται όλο και πιο βάρβαρο και αντιδραστικό. Ούτε εξανθρωπίζεται, ούτε διορθώνεται. Μόνο ανατρέπετε!
Κοινή γραμμή πάλης πρέπει να είναι : «καμία θυσία - την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία». Από την προσχολική αγωγή μέχρι το πανεπιστήμιο ιδρύματα ενιαία, δημόσια και δωρεάν για όλο το λαό (έλληνες και μετανάστες), χωρίς επιχειρηματίες και χορηγούς, που να παρέχουν γνώσεις και εφόδια για το μέλλον και όχι στιγμιαίες καταρτίσεις. Πτυχία με αξία που να εξασφαλίζουν μόνιμη και σταθερή δουλειά, με πλήρη μισθολογικά, ασφαλιστικά, συνταξιοδοτικά δικαιώματα.
Η αγωνία και απαίτηση των εργαζόμενων οικογενειών για ουσιαστική μόρφωση των παιδιών τους, με μέλλον και προοπτική, κάνει πιο επίκαιρο και αναγκαίο το συμπέρασμα, ότι μόνο με αλλαγή εξουσίας στην Ελλάδα και αλλαγή τάξης στα ινία της, μπορεί να ικανοποιηθεί. Μόνο έτσι θα έρθει στο προσκήνιο το σχολείο που η ίδια η λαϊκή οικογένεια έχει ανάγκη και οι ίδιες οι δυνατότητες της εποχής επιτάσσουν.
Μόνο ο αγώνας για άλλο δρόμο ανάπτυξης, για λαϊκή εξουσία μπορεί να ικανοποιήσει συνδυασμένα λαϊκές ανάγκες που αφορούν τη διατροφή, τη στέγη, την ολοκληρωμένη μόρφωση, την προστασία της Υγείας, τη διασφάλιση του σταθερού χρόνου εργασίας, την ξεκούραση, τη δημιουργική ψυχαγωγία, τη στήριξη των οικογενειών, τη χειραφέτηση και ισοτιμία της γυναίκας, τα σύγχρονα δικαιώματα της νεολαίας για μόρφωση, εργασία και ζωή με δικαιώματα.
Δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση ! Όσοι παράγουν τον πλούτο σ’ αυτή τη χώρα με την ανατρεπτική δράση τους πρέπει να κάνουν λαϊκή ιδιοκτησία τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, στην υπηρεσία της σχεδιασμένης παραγωγής για τη λαϊκή ευημερία.

«Παιδικοί σταθμοί και άλλες κοινωνικές δομές, στην κλίνη του Προκρούστη»

Άρθρο Συντυχάκη Μανώλη – μέλος Γραφείου Περιοχής Κρήτης του ΚΚΕ - Δημοτικός Σύμβουλος


Οργή, αγανάκτηση αλλά και απομυθοποίηση του ρόλου της δικαστικής εξουσίας προκαλεί η απόφαση του Αρείου Πάγου - 20/1/2011 – με την οποία απέρριψε την αγωγή των συμβασιούχων για την μονιμοποίηση τους.
Το δικαίωμα στην εργασία, η μονιμοποίηση των συμβασιούχων χωρίς όρους και προϋποθέσεις, η καταβολή των δεδουλευμένων τους αποδεικνύεται ότι δεν είναι νομικό ζήτημα. Είναι πολιτικό! Και οι ευθύνες είναι των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ που νομοθετούν σε βάρος του λαού, αλλά και των Τοπικών Διοικήσεων που υλοποιούν την πολιτική αυτή. Ο Δήμος αυτό κάνει! Υλοποιεί την αντεργατική πολιτική της κυβέρνησης.
Συμπεράσματα ας βγάλουν συμβασιούχοι και γονείς στους παιδικούς – βρεφικούς σταθμούς, αλλά και όσοι πιστεύουν ότι η λύση βρίσκεται στα δικαστήρια. Για τα αστικά δικαστήρια «νόμος είναι τα συμφέροντα του κεφαλαιοκράτη και όχι το δίκιο του εργάτη». Δηλαδή, του καπιταλισμού της ανεργίας, της φτώχειας, της καταπάτησης κάθε ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της αφαίρεση κάθε κοινωνικού και εργασιακού δικαιώματος.
Οι νέες τοπικές διοικήσεις (δήμοι, περιφέρειες) δεν φτιάχτηκαν για είναι κοντά στον πολίτη, αλλά για να αφαιρέσουν - με πρόσχημα την αντιμετώπιση της καπιταλιστικής κρίσης –κάθε κοινωνική κατάκτηση και δικαίωμα του εργαζόμενου, να απαλλάξουν το κράτος από την όποια ευθύνη σε παιδεία, υγεία - πρόνοια, κοινωνική ασφάλιση και να τα δώσουν όλα στους ιδιώτες.
Είναι γνωστό ότι οι παιδικοί – βρεφικοί σταθμοί από το 2001 - με κοινή απόφαση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΣΥΝ και τη σύμφωνη γνώμη της ΚΕΔΚΕ και των δημοτικών αρχών του Ηρακλείου - πέρασαν από το κράτος στην ευθύνη των δήμων με κύριο χαρακτηριστικό την επιβολή τροφείων και την ανατροπή των εργασιακών σχέσεων.
Οι υφιστάμενοι παιδικοί σταθμοί στο Ηράκλειο, με το υπάρχον προσωπικό, τις υποδομές, τον εξοπλισμό που διαθέτουν είναι φανερό ότι δεν καλύπτουν τις πραγματικές ανάγκες. Σήμερα το 50% του προσωπικού είναι με συμβάσεις έργου ή ορισμένου χρόνου. Πολλά κτίρια είναι μισθωμένα χωρίς να πληρούν τις προδιαγραφές που προβλέπει ο νόμος.
Τα στοιχεία που έδωσε προεκλογικά η Λαϊκή Συσπείρωση είναι αποκαλυπτικά: Κατά μέσο όρο, την 5ετία έχουμε σε Ηράκλειο-Αλ/σσό 9.000 γεννήσεις (δεν έχουν υπολογιστεί οι άλλες προσαρτώμενες περιοχές στο νέο δήμο λόγω έλλειψης στοιχείων). Άρα, τουλάχιστον 9.000 παιδιά έπρεπε να είναι στους σταθμούς. Σήμερα είναι μόλις 1.300 παιδιά (δηλ. το 14%) και με κίνδυνο τα 500 να βρεθούν εκτός. Με βάση τη νομοθεσία, τους όρους και τα κριτήρια που προβλέπει για τη στοιχειώδη λειτουργία τους έπρεπε να υπάρχουν πάνω από 90 παιδικοί – βρεφικοί σταθμοί και πάνω από 900 εργαζόμενοι μόνιμης απασχόλησης.
Το όψιμο ενδιαφέρον του κ. Κουράκη, της κ. Κόκορη (υπεύθυνη ΔΟΠΑΕΗ), και του υφυπουργός εργασίας κ. Γκεγκέρογλου δεν έχει να κάνει με το αν θα μονιμοποιηθούν οι συμβασιούχοι, αν θα προσληφθεί επιπλέον μόνιμο προσωπικό, αν το κράτος θα αυξήσει τη χρηματοδότηση για να μειωθούν τα τροφεία ή αν θα κτιστούν κι άλλοι παιδικοί σταθμοί για την κάλυψη του συνόλου των αναγκών. Γι’ αυτά ούτε κουβέντα. Και όποιος τολμήσει να κάνει αναφορά για μόνιμο προσωπικό με δικαιώματα αυτομάτως προβάλλουν τις απαγορεύσεις της νομοθεσίας και το μπαμπούλα του Επιτρόπου. Μα, οι ίδιοι που τα επικαλούνται δεν είναι που νομοθετούν ή συνηγορούν στη νομοθέτησή τους ; Οι ίδιοι δεν έφτιαξαν όλους αυτούς τους πολυπλόκαμους μηχανισμούς και τους νόμους που εφαρμόζουν οι Επίτροποι σε βάρος των εργαζομένων; Η δημοτική αρχή δεν είναι αυτή που στηρίζει την αντιλαϊκή – αντεργατική πολιτική και συναινεί στην εμπορευματοποίηση κοινωνικών αγαθών, στην ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών;
Προσπαθούν να μας πείσουν ότι για να βγούμε από την κρίση πρέπει να κάνουμε θυσίες, ενώ άλλοι τη δημιούργησαν και αυτοί πρέπει να πληρώσουν. Από κοινού, κυβέρνηση – δήμος - ΔΟΠΑΕΗ «ΜΟΧΘΟΥΝ» τον τελευταίο καιρό να πείσουν τους γονείς να αναλάβουν οι ίδιοι την ΠΛΗΡΩΜΗ των συμβασιούχων μέσα από την αύξηση των τροφείων αν θέλουν να παραμείνουν τα παιδιά τους στο σταθμό. Πασχίζουν να τυλίξουν τους αγανακτισμένους γονείς σε μια κόλλα χαρτί. Πατούν στην αγωνία τους για το αβέβαιο μέλλον των παιδιών, προσπαθώντας να τους φορτώσουν την ευθύνη. Απειλούν στην ουσία με το ψευτοδίλλημα «ή δέχεσαι να πληρώνεις ή το παιδί θα φύγει από τον παιδικό», φροντίζοντας παράλληλα να απαλλαχθούν από τις ευθύνες τους.
Και για να είναι «εντάξει» με το γράμμα του νόμου, προτείνουν χωρίς ενδοιασμούς, οι σύλλογοι γονέων να συστήσουν εταιρεία «μη κερδοσκοπικού» χαρακτήρα για να έχουν το δικαίωμα προσλήψεων, αμοιβών κ.λ.π.. Μάλιστα! Και με τι σχέση εργασίας; Ασφαλισμένη ή ανασφάλιστη; Με ένσημα ή χωρίς ένσημα; Τσιμουδιά! Απλά, «μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια»: το κράτος και ο δήμος να βγάλουν την ουρά τους απ’ έξω, οι γονείς «προσωρινά» ικανοποιημένοι αφού θα μείνουν στις θέσεις τους οι συμβασιούχοι και τα παιδιά στους παιδικούς σταθμούς.
Δεν είναι απλώς άθλιοι αλλά και επικίνδυνοι!
Κρύβουν, ότι αυτό που πάνε να συστήσουν είναι μια μορφή «κοινωνικής επιχείρησης» που προωθείται τα τελευταία χρόνια και από τις δύο κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και βασίζεται στο ότι το «το κράτος ρυθμίζει το κοινωνικό περιβάλλον και δεν χορηγεί κοινωνικές παροχές».
Είναι γνωστό ότι η κυβέρνηση ετοιμάζει το τελικό νομοσχέδιο για την «αλληλέγγυα οικονομία» και τις «κοινωνικές επιχειρήσεις». Αφορά, παροχή υπηρεσιών σε τομείς όπως φύλαξη παιδιών, βοήθεια στο σπίτι, Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας κ.ά. ή τομείς «κοινωνικής ένταξης» δηλαδή, τύπου ΟΑΕΔ που απευθύνονται στους άνεργους και σε άλλες «ευάλωτες ομάδες», οι οποίοι αναζητούν δουλειά. Ομολογήθηκε από τον ίδιο τον υφυπουργό εργασίας στη σύσκεψη με δήμο και γονείς, ότι το Φλεβάρη θα έρθει για ψήφιση στη βουλή, και μάλιστα τους παρότρυνε να ξεκινήσουν τη σύσταση εταιρείας από τώρα. Προφανώς ο υφυπουργός θέλει να δώσει την εικόνα ότι οι εργαζόμενοι στηρίζουν το μέτρο αυτό όταν θα έρθει στη βουλή για συζήτηση.
Πεδία δράσης για τις κοινωνικές επιχειρήσεις έχει φροντίσει η κυβέρνηση να υπάρχουν πολλά. Για παράδειγμα, θα μπορούν να ιδρύσουν τέτοιες εταιρίες όχι μόνο οι γονείς, αλλά και οι απολυμένες - άνεργες βρεφονηπιοκόμοι. Θα μπορούν να αναλάβουν ως υπεργολάβοι τους βρεφονηπιακούς σταθμούς αφού οι δήμοι ήδη επικαλούνται ότι αδυνατούν να τους λειτουργήσουν. Το ίδιο ισχύει και για τις τεχνικές υπηρεσίες και υπηρεσίες καθαριότητας των δήμων, των νοσοκομείων και άλλων οργανισμών που έχουν αποψιλωθεί διαχρονικά από προσωπικό. Επίσης, το πρόγραμμα «βοήθεια στο σπίτι» των δήμων μετά το 2012 έχει ήδη ανακοινωθεί ότι θα «μετασχηματιστεί» σε «κοινωνική επιχείρηση». Με τη συγχώνευση ή το κλείσιμο προνοιακών ιδρυμάτων, δημόσιων κέντρων πρόληψης και απεξάρτησης από ουσίες, με τη δημιουργία των δικτύων Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας στους δήμους, πολλαπλασιάζονται οι «ευκαιρίες» για επιχειρηματική δράση των «κοινωνικών επιχειρήσεων».
Η κυβέρνηση και η δημοτική αρχή ισχυρίζονται ότι η ίδρυση «κοινωνικών επιχειρήσεων» θα βοηθήσει στην «αντιμετώπιση της ανεργίας». Ότι είναι μέτρο αποφυγής του «κοινωνικού αποκλεισμού και των διακρίσεων», «τρόπος παροχής σύγχρονων, ποιοτικών κοινωνικών υπηρεσιών», «εναλλακτική μορφή επιχειρηματικότητας και τοπικής ανάπτυξης», μέσο ενίσχυση της «ενεργού συμμετοχής των πολιτών» και της «κοινωνικής συνοχής» κ.ά.
Τι σημαίνουν στην πραγματικότητα όλα αυτά; Σημαίνουν ότι προσφέρεται σε ένα μέρος των δημοτών, που αποτελούν θύματα της αντιλαϊκής πολιτικής, η «ευκαιρία» να επιβιώσουν προσωρινά, εμπορευόμενοι τις κοινωνικές ανάγκες των υπολοίπων. Καλλιεργείται η αυταπάτη ότι θα ρυθμίζουν από μόνοι τους τις δικές τους υποθέσεις.
Έτσι, θεωρείται δεδομένο ότι θα συνεχίσει ακάθεκτη η αντιλαϊκή πολιτική που οδηγεί σε απολύσεις στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Θα μειώνονται ή θα καταργούνται τα επιδόματα των ανέργων και της Πρόνοιας, θα περικόπτονται δραματικά οι κρατικές δαπάνες για Υγεία - Πρόνοια, κ.λπ. Αποτελεί, λοιπόν, τεράστια κοροϊδία και προκλητικότητα από την κυβέρνηση και τη δημοτική αρχή ο ισχυρισμός ότι θα βοηθήσει τα θύματα της δικής τους πολιτικής, κάνοντας «κοινωνικές μπίζνες» μέσα από τέτοιες εταιρείες. Είναι σίγουρο ότι τέτοιες «μπίζνες» θα οδηγήσουν σε μέτρα όπως: «εγγύηση για δάνεια», δηλαδή διά βίου εξάρτηση από τις τράπεζες, «επιχειρηματικές συμβουλές», «μικροπρογράμματα της ΕΕ», «ταμείο μικροδανείων και μικροπιστώσεων» κ.λπ.
Είναι φανερό ότι οι «συνεταιρισμένοι» γονείς ή άλλες κοινωνικές ομάδες που στην πορεία θα συναντήσουν παρόμοια προβλήματα δε θα αργήσουν να «συναντήσουν» καλοθελητές ιδιώτες, έτοιμους να βοηθήσουν, ώστε να γίνουν στην πραγματικότητα ιδιοκτήτες των παιδικών σταθμών. Και όπως προβλέπει το σχετικό νομοσχέδιο για κάθε συνεργατικό σχήμα, για κάθε σύμπραξη, μπαίνει υπόλογος διαχειριστής, που μπορεί να είναι μια ιδιωτική εταιρία π.χ. ιδιωτικοί παιδικοί σταθμοί, μια συμβουλευτική εταιρεία ή μπορεί να είναι τελικά ο ίδιος ο Δήμος επιχειρηματίας.
Όλη η παραπάνω επιχειρηματολογία για τις «κοινωνικές επιχειρήσεις» και την «κοινωνική οικονομία» αποτελεί μία έντεχνη προσπάθεια πρόκλησης πολιτικής και ιδεολογικής σύγχυσης. Δημιουργίας ψεύτικων - τεχνητών διαχωρισμών περί ανήθικων κερδοσκοπικών επιχειρήσεων από τη μία και ηθικών «κοινωνικών επιχειρήσεων» από την άλλη. Πρόκειται, όμως, για απάτη!
Η πραγματική διέξοδος για το λαό δεν είναι οι αυταπάτες περί «συνδυασμού κερδών και αλληλεγγύης», ο «ηθικός καπιταλισμός». Είναι η σύγκρουση με αυτές τις λογικές. Δεν φτάνει η ετήσια φοροληστεία του κράτους (φυσικών - νομικών προσώπων), οι έμμεσοι φόροι (ΦΠΑ, κ.ά), τα υπέρογκα ανταποδοτικά τέλη της Τοπικής Διοίκησης (ηλεκτροφωτισμό, καθαριότητα, ΤΑΠ, κ.ά.), αναγκάζουν τώρα τους εργαζόμενους να ξαναπληρώσουν για υπηρεσίες κοινωνικού χαρακτήρα που ήδη έχουν προπληρώσει.
Που είναι όλες εκείνες οι βαρύγδουπες εκφράσεις που ακούστηκαν προεκλογικά και γράφτηκαν στα ακροβιπληρωμένα ιλουστρασιόν φυλλάδιά τους, όπως «πρώτα ο πολίτης», «ανθρώπινη πόλη» και άλλες τέτοιες μπούρδες; Πως γίνεται μια «έξυπνη πόλη» μ’ έναν «έξυπνο δήμαρχο» να μην μπορεί να δώσει μια απλή, λογική λύση;
Όλοι όσοι τάχα μου ενδιαφέρονται για την επίλυση του προβλήματος γιατί χλευάζουν την πρόταση του ΚΚΕ, του ΠΑΜΕ -που κατατέθηκε από τους δημοτικούς συμβούλους της Λαϊκής Συσπείρωσης προς συζήτηση στο δημοτικό συμβούλιο- για μονιμοποίηση των συμβασιούχων; Γιατί αρνείται η δημοτική αρχή, ο κ. Κουράκης, η κ. Κόκορη, οι εκλεγμένοι εργατοπατέρες στο δημοτικό συμβούλιο να ξεκινήσει ο δήμος πολιτικό (αν θέλουν και δικαστικό) αγώνα για την ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων; Γιατί αρνούνται να σηκώσουν τη σημαία της απειθαρχίας και να ανανεώσουν τις συμβάσεις των εργαζομένων; Γιατί ο ίδιος ο δήμος δεν παίρνει την πρωτοβουλία για δυναμικές κινητοποιήσεις μέχρι την τελική δικαίωση; Τι έχει να φοβηθεί όταν θα έχει στο πλευρό του χιλιάδες γονείς, παιδιά και εργαζόμενους; Προφανώς δεν περιμένουμε απάντηση. Τα ερωτήματα απευθύνονται στους γονείς που είναι ταυτόχρονα και εργαζόμενοι και τους λέμε: Γυρίστε τους την πλάτη! Βγείτε στους δρόμους. Ο πόλεμος που ξεκίνησαν σε βάρος μας πρέπει να απαντηθεί με πόλεμο. Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη. Όταν ένας λαός θέλει, μπορεί να ανατρέψει τα πάντα. Νόμους, Επίτροπους ακόμη και την εξουσία τους.
Απέναντι στην απάτη των «κοινωνικών επιχειρήσεων» του καπιταλισμού, να σηκώσουμε ψηλά τον πραγματικά ριζοσπαστικό στόχο της κοινωνικοποίησης των επιχειρήσεων, των υπηρεσιών, στο πλαίσιο μιας λαϊκής οικονομίας και εξουσίας που μπορεί να ικανοποιήσει το σύνολο των σύγχρονων αναγκών των εργαζομένων. Στην προωθούμενη φθηνή «κοινωνική εργασία» και στον υποτιθέμενο «κοινωνικό έλεγχο» να αντιπαραθέσουμε το στόχο να γίνει ιδιοκτησία του λαού ο τεράστιος πλούτος που αποκτήθηκε με αίμα και σκληρή δουλειά, στο πλαίσιο μιας κεντρικά σχεδιασμένης οικονομίας προς όφελος των εργαζομένων. Εκεί μπορεί να υπάρξει και πραγματικός κοινωνικός έλεγχος.
Να παλέψουμε, δηλαδή, για την πραγματική κατάργηση της εκμετάλλευσης. Το χρωστάμε όχι μόνο στους εαυτούς μας, αλλά στα ίδια μας τα παιδιά, που αποτελούν το μέλλον της κοινωνίας.