Η ΜΟΝΗ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΛΑΟΙ

Επιστολή των εκπαιδευτικών του ΠΑΜΕ

στους μαθητές για την 28^η Οκτωβρίου

«Η μόνη υπερδύναμη είναι οι λαοί»!

Αγαπητέ μαθητή, μαθήτρια

Μη σκεφτείς ότι κρατάς άλλο ένα χαρτί που μιλά για το μεγάλο ΟΧΙ που γιορτάζουμε κάθε φορά την 28^η Οκτωβρίου. Εμείς οι εκπαιδευτικοί του ΠΑΜΕ, μόνο σαν επέτειο και μνημόσυνο δεν το βλέπουμε. Θέλουμε να σου μιλήσουμε για το νόημα και το σημερινό περιεχόμενο που έχει το ΟΧΙ, η Αντίσταση κι η γιορτή.

Σου λένε κάθε φορά στις γιορτές: «Μια χούφτα Έλληνες, αντιμετώπισαν την πιο καλά εξοπλισμένη αυτοκρατορία». Κράτα το. Πίστεψέ το. Αλήθεια είναι: «η μόνη υπερδύναμη είναι οι λαοί»....φωνάζουμε ακόμα στους δρόμους. Δεν είναι παντοδύναμοι ούτε οι κατακτητές, ούτε οι ντόπιοι δυνάστες. Ο λαός ενωμένος, οργανωμένος μπορεί να τους νικήσει όλους. Όπως έκανε τότε με τους Ιταλούς. Όπως έκανε τότε με το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ που έδιωξε τους Γερμανούς.

Σου λένε καθηγητές στις ομιλίες τους και στο μάθημα: «Το ΟΧΙ το είπε ο λαός». Κάντο πράξη και σήμερα! Το ΟΧΙ απέναντι σε κάθε αυταρχισμό είναι δικαίωμα, είναι υποχρέωσή μας, είναι ανάγκη για να βγει η ιστορία μπροστά. Η απόκρουση των αντιλαϊκών μέτρων σε κάθε εποχή είναι υπόθεση δική σου: του λαού. Όπως ήταν τότε που μια παλλαϊκή επιστράτευση και δράση στήριξε το στρατό στο να αποκρούσει τους Ιταλούς. Όπως ήταν λίγο αργότερα που μια τεράστια διαδήλωση του λαού της Αθήνας ματαίωσε την επιστράτευση και την αποστολή εργαζομένων στα ναζιστικά κάτεργα, που επιχείρησαν οι κατοχικές δυνάμεις. Όπως τώρα που εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες βγήκαν στο δρόμο ενάντια στην φτώχεια και την ανεργία, ενάντια στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, στο ΔΝΤ και την τρόικα.

Λέμε εμείς οι καθηγητές στις γιορτές: «ο λαός πήρε τα όπλα». Πράγματι. Θέριεψε τότε πάλι ο γίγαντας λαός για να σπάσει δεσμά κι αλυσίδες όπως λέει κι ένα αντάρτικο τραγούδι. Όπως θεριεύει και σήμερα. Αλλά δε «θέριεψε» όλος ο λαός. Υπήρξαν κι αυτοί οι «ρεαλιστές» που έτρεξαν να κρυφτούν πίσω απ’ τους προστάτες τους Άγγλους κι Αμερικάνους. Υπήρξαν κι άλλοι που πίστεψαν στην παντοδυναμία του αντιπάλου κι έγιναν συνεργάτες των Γερμανών και κουκουλοφόροι που κάρφωναν λαϊκούς αγωνιστές. Και σήμερα θα δεις παρόμοιους «ρεαλιστές» που πιστεύουν ότι «δε γίνεται τίποτα» ή ότι «οι αντίπαλοι είναι παντοδύναμοι κι ανίκητοι». Έχει η ιστορία παραδείγματα να τους δείξεις. Σαν το 1940 και την ηρωική αντίσταση του λαού μας.

Ακούς για τα αντίποινα που έκαναν οι Γερμανοί στους αντάρτες. Πάντα έτσι γίνεται. Πάντα ο τύραννος προσπαθεί να τρομοκρατεί τους αγωνιστές κι όλο το λαό που τους στηρίζει. Και τότε και τώρα. Τώρα που το κράτος και το παρακράτος τρομάζει με το μέγεθος του κινήματος που αναπτύσσεται κι αναγκάζεται να βγάζει τα «κρυφά χαρτιά του»: τους προβοκάτορες, αναρχοφασίστες-κουκουλοφόρους να χτυπάνε το λαό στις συγκεντρώσεις και τις πορείες. Όπως τότε όμως που οι αντάρτες είχαν οργανώσει την αυτοάμυνα και την προστασία των λαϊκών αγωνιστών, έτσι και τώρα το ΠΑΜΕ περιφρουρεί τις συγκεντρώσεις του κι έχει τη δυνατότητα να απωθεί τους τραμπούκους και τους τρομοκράτες.

Ακούς στο αντάρτικο τραγούδι που λέει : «Το ΕΑΜ μας έσωσε απ’ την πείνα»…Είναι ακριβώς έτσι: όταν οι κατακτητές έκλεβαν με το ζόρι όλα τα αγαθά που παρήγαγε η Ελληνική γη για να θρέψουν τις μαύρες λεγεώνες τους, το ΕΑΜ οργάνωσε τη μάχη της σοδειάς. Φρουρούσε με τα όπλα του ΕΛΑΣ τα χωράφια και τα χωριά που ο κόσμος μάζευε τη σοδειά του. Ταυτόχρονα βοήθησε κιόλας στο μάζεμα αυτής της σοδειάς. Οργάνωνε συσσίτια στις πόλεις και στα χωριά. Έτσι και σήμερα, που τα φαινόμενα της φτώχειας και της πείνας επανέρχονται μέσα στα σπίτια μας, στους μαθητές του διπλανού θρανίου, στα παιδιά που λιποθυμάνε στα σχολεία απ’ την πείνα. Χρειάζεται πάλι να οργανώσουμε τον αγώνα ενάντια στη φτώχεια.

Χρειάζεται να αγωνιζόμαστε για την κοινωνία των αναγκών και των ονείρων μας. Αυτή που θα κατοχυρώνει το δικαίωμα στη δουλειά, στη μόρφωση, στον ελεύθερο χρόνο και θα απαγορεύει την ανεργία, την πείνα, τα ναρκωτικά. Αυτή που οργάνωνε κι ονειρευόταν και το ΕΑΜ: «λαοκρατία» έλεγε τότε το ΕΑΜ. Σήμερα το σύγχρονο περιεχόμενο της πάλης του ΕΑΜ είναι ο αγώνας για λαϊκή εξουσία και λαϊκή οικονομία. Μια κοινωνία όπου αυτός ο λαός που παράγει τον πλούτο, υλικό και πνευματικό, θα τον δικαιούται και θα τον απολαμβάνει. Δε θα υπάρχουν παράσιτα, τραπεζίτες, βιομήχανοι, κεφαλαιοκράτες που να πίνουν το αίμα και τον ιδρώτα του λαού, που θα κλέβουν τον κόπο τον γονιών σου.

Ίσως να έχεις ακούσει ότι οι αντάρτες στα μέρη που ελευθέρωναν κατοχύρωναν τη λαϊκή δικαιοσύνη, τη λαϊκή παιδεία, έκαναν θέατρα, πολιτιστικές εκδηλώσεις, κλπ. Αλήθεια είναι. Το ΕΑΜ ήταν ταυτόχρονα μορφωτικό κίνημα. Οργάνωνε μαθήματα και σχολεία που λειτουργούσαν κανονικά στην «Ελεύθερη Ελλάδα» όπως λέγανε τότε τις περιοχές που είχε ελευθερώσει ο ΕΛΑΣ. Το ΕΑΜ έλεγε: «Ένας λαός–μια παιδεία». Όπως και σήμερα που αγωνιζόμαστε για να έχουν όλοι οι μαθητές βιβλίο, σχολείο και δάσκαλο. Για να έχουν όλοι οι μαθητές δικαίωμα στη μόρφωση και στη γνώση, ενάντια στην πολιτική που μετατρέπει το σχολείο σε επιχείρηση και το γονιό και το μαθητή πελάτη σ’ ένα σχολείο της φτηνής κατάρτισης. Που κάνει τη μόρφωση απλησίαστο εμπόρευμα.

Ίσως να έχεις διαβάσει στο σχολείο ή στο σπίτι σου το βιβλίο «Τα ψηλά βουνά». Βιβλίο που θυμάσαι για την ποιότητά του και την ζωντάνια του. Αυτό το βιβλίο μαζί με άλλα παρόμοια ήταν σχολικό βιβλίο που είχε τότε εκδώσει το ΕΑΜ. Σκέψου το σε αντιπαράθεση με τα σημερινά σχολικά βιβλία, που επιχειρούν τη διαστρέβλωση της ιστορίας. Που σου κρύβουν το μεγαλείο της εθνικής αντίστασης και επιχειρούν να σου κρύψουν τις αγωνιστικές σελίδες της αληθινής ιστορίας του λαού μας.

Ψάξτα όλα αυτά. Μάθε!

Είναι η δική σου ιστορία. Κι είναι δίπλα σου. Η ιστορία αυτή είναι ζωντανή ακόμα. Ίσως να είναι ο παππούς κι η γιαγιά σου. Ίσως να είναι η φωτογραφία του σκοτωμένου συγγενή που έχετε στο σαλόνι σας. Και σίγουρα είναι αυτοί οι γέροι που κρατούν το λάβαρο των αγωνιστών της εθνικής αντίστασης. Η ΠΕΑΕΑ. Αυτοί έγραψαν αυτές τις «λαμπρές σελίδες». Βρες τους. Ρώτα τους. Κάλεσέ τους στο σχολείο σου να σου μιλήσουν γι’ αυτά που έζησαν. Γι’ αυτά που έκαναν και που είναι ανάγκη να τα μαθαίνουμε, γιατί χρειάζεται να τα ζωντανέψουμε με τη νέα αντεπίθεση και αντίσταση της εποχής μας. Για να φέρουμε πιο κοντά τη νίκη του λαού μας στις νέες συνθήκες.

Ένας μεγάλος Άνθρωπος-ένας μεγάλος κομμουνιστής

Με ανάρμοστα μεγάλη καθυστέρηση, οι Λασηθιώτες κομμουνιστές, οι συγχωριανοί του από τον Κρούστα και οι επίσημες αρχές της περιοχής, τίμησαν μια ιδιαίτερα μεγάλη φυσιογνωμία της ένοπλης αντίστασης του λαού μας. Τον καπετάνιο του ΕΛΑΣ,ΓΙΑΝΝΗ ΡΟΥΚΟΥΝΑΚΗ.
Στην παραπομπή που θα βάλω υπάρχει ένα πλούσιο ιστορικό, για τον γνήσιο λαϊκό αγωνιστή, από το ηρωικό ανταρτοχώρι του Κρούστα. Θα ήθελα να το διαβάσουν όσοι διψάνε για την άγραφη ιστορία του τόπου μας, που κάποιοι πάνε να τη γυρίσουν ανάποδα…
Μα κυρίως θέλω να το διαβάσουν τα νέα παιδιά, για να καταλάβουν πως μέσα από τα φτωχότερα στρώματα του λαού μας, ανατράφηκαν προσωπικότητες που σε δύσκολους καιρούς όχι μόνο δεν κρύφτηκαν, για να σώσουν το τομάρι τους (όπως έκαναν οι γόνοι της άρχουσας τάξης, και οι κατέχοντες τα οφίτσια), αλλά αντίθετα… ΥΨΩΣΑΝ ΤΟ ΑΝΑΣΤΗΜΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΑΥΤΟ ΥΨΩΣΑΝ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΑΣΤΗΜΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.

Βιογραφικό Σημείωμα
Πιστή καθαρογραφή του χειρόγραφου βιογραφικού σημειώματος που συντάχθηκε από τον ίδιο.
«Απρήλης 1947.
Γιάννης Γ. Ρουκουνάκης (βιογραφικό Σιμίομα)
Γενίθηκα το 1907 στο Κρούστα από γονείς γεωργούς .
Ο πατέρας μου όντας γεωργός και βοσκός μαζί τελίως αγράματος , αλλά εργατικός ως τίμιος .
Θιμούμαι κε ήμαστε 4 αδέλφια ήχα μόνο μία αδελφή .
Με πολές στερίσις μασε μεγάλοσε ο πατέρας μου .
Γράματα έμαθα μέχρι ην Δ΄ταξη του Δημοτικού , μετά ο πατέρας μου μέβαλε βοσκό έκανα πεντέξι χρόνια και μετά δόθικα στι γεωργία.
Δούλεψα σε διμόσια έργα , πήγα στρατιώτης έκανα 18 μήνες στη κλαση 1927.
Γίρισα δουλεύοντας τη γη στα ήδια μας τα χωράφια .
Ο πατέρας μου είχε αρκετή περιουσία .
Το 1933 συνδέθηκα με το ΚΚΕ κε έγινα μέλοστου.
Δουλεύοντας πάντα κάτο από την καθοδήγησή του δούλεψα στο χωριό μας διμιούργησα πηρύνα του ΚΚΕ και πολούς σημπαθούντες .
Μετά προδόθηκα στην αστυνομία κε διόχτηκα , αλά επειδή δεν βρήκαν στοιχεία με παράτησαν .
Το 35 δούλεψα ενάντια στο νόθο δημοψήφισμα το Κονδύλη κε στις εκλογές ανιχτά κε το 36 στις εκλογές Δεμερτζή ; που πήρε μέρος το Παλαϊκό Μέτοπο , διένιμα προκυρήξεις , κυκλοφορούσα τον Αριστερό Τύπο κε με προφορική διαφότιση καλιεργούσα κε διέδιδα τις αρχές του κόματος .
Στη Δικτατορία του Μεταξά μέχρι τα μέσα του 37 δεν έχασα την επαφή με το κόμμα κε με δικές μου προσπάθειες δημιουργήθηκε στο χωριό μου κτινοτροφικός σύνδεσμος . Δούλεψα την ίδια εποχή διμιουργώντας κοματικές βασις κε στην Πρίνα κε Καλό Χωριό συνεργάστηκα κε με την Κ.Ο. Κρητσάς στις αρχές αρκετά καλά.
Το 39 ξαναπήρα επαφή με το κόμα κε δούλεψα στη Κρητσά και δημιούργησα πηρίνα κοματικό κήμουνα Γραμματέαστους , επήσις αναδιοργάνοσα τον πηρήνα στον Κρούστα κε τον καθοδηγούσα (Σημίοσις ;) .
Το τέλος του 38 πεντρεύτηκα στην Κρητσά .
Την Γηνέκα μου τη λένε Όλγα Καμπανού ,κάθησα προσωρινά εκεί , τη γινέκα μου σιγά –σιγά την έκανα συμπαθόν .
Το 40 μετά τη κήριξι του Εληνοϊταλικού πολέμου ξανάχασα την επαφή με το κόμα κε τον ιούνιο του 41 ξαναοργανόθικα στο κόμα με δυο-τρείς άλλους σ(υντρόφους) στην Κρητσά και άρχισα την οργάνοσι του ΚΚΕ (και τη) ..καθολική διαφότιση καθοδίγιση (για ;) του Λαού στο Κάτω Μεραμπέλο γιά την Εθνική Αντίσταση που απ΄αυτή την προκαταρκτική βγήκε έπειτα το ΕΑΜ. (σιμίοσις):πρίν το ΕΑΜ ήταν το Εθνικό Μέτοπο .
Το 43 έγινα μέλος της Περιφεριακής Επιτροπής του ΚΚΕΛασιθίου βγίκα απο συνδιάσκεψη κε οργανοτικό γρ. της Αχτίδας Κάτο Μεραμπέλου , δούλεψα πότε νόμιμα , πότε παράνομα γιατί διόχτηκα από τις Ελλ. Αρχές (εννοεί τη κατοχική κυβέρνηση) γιά αντίσταση ,στο να δόσο το φόρο των διμητριακών.
Καταδικάστηκα από την Ε. (θνική;) Ασφάλεια του προδότη Κοζήρι 6 μήνες εξορία στη Σητεία αλλά δεν την έκανα .
Το ΄44 εκλέγηκα γραμματέας της Ακτ. Επιτρ. Κρητσάς , έμεινα μόνο μερικές μέρες (γιατί;) καταδιόχτηκα από τους γερμανούς κέφιγα στο βουνό Αντάρτης στο Μόνιμο ΕΛΑΣ .
Συντέλεσα πολύ από πρότα γιά την ίδρισί του κε την τροφοδοσία του . Σόλο το διάστημα της φασιστικής κατοχής στάθηκα στο πλευρό του Λαού κε τους αγόνεστου.
Πάντα πειθαρχούσα στο κόμα κε ανάλογα με τη δίναμί μου εκτελούσα τις αποφάσιστου. Λίγο πριν την απελευθέρωσι την 14-9-44 εξετίας της δράσισμου οι Γερμανοί σκότοσαν την μάνα μου και την αδελφή μου .
Μετά την απελευθέροσι παρέμινα στον ΕΛΑΣ μέχρι τη Βάρκιζα που διαλιθήκαμε. Ήστερα με καταδιόκανε 6 μήνες με τά μάφισαν , με ξανασιλάβαν το Σεπτέμβρι του 45 γιά στάσι κε εξίβρισι κατά αρχής , μάφισαν πάλη ελεύθερο .
Νομιμοπιήθικα δούλεψα στο κόμα σα β΄γραμματέας της Α (χτιδικής) .Ε(πιτροπής). Αγίου (Νικολάου) , μετά τα τέλη του 47 με επιθιμία μου πέρασα στο Α(γροτικό) Κ(όμμα) Ε(λλάδας) μόλις άρχισε να οργανόνετε στο Νομό μας.
Δούλεψα με όρεξη στην Τομεακή Επτροπή Κάτω Μεραμέλου (Κρητσά) στην αρχή , επιτα εκλέχτικα μέλος της Νομ. Επιτρ. από συνέλευση κε παρέμινα μέχρι που συνελίφθηκα στην Σητία τον Ιούνη του 46 κε πήγα εξορία 5 μήνες στην Ανάφη.
Τους έκανα κε γύρισα περί τις 10-11-46 , ξαναδουλεύοντας στο ΑΚΕ στην Τομεακή (οργάνωση) Κρητσάς .
Την 25-12-46 με ξανασυλάβανε για τη δίθεν οργάνοση του αγροτικού λαού κατά των αρχών κε επή αντιστάσι κατά τις αρχές .
Η εισαγγελία μ΄απόλησε κε μου όρισε δίκη.
Γίρο απόλα αυτά κατάλαβα πως η αντίδρασι ήβαλε σα σκοπό της να με ξεκάνη.
Δεν ένιοθα καμιά ασφάλια της ζωής μου της δικής μου, κε ξαναπήρα την πικρή απόφασι αλλά τημιμένη κ΄έφιγα γιά το βουνό ν΄αγονισθό δίπλα στο Δημοκρατικό Στρατό κε το Λαό μας γιά τη λευτεριά.
Σημιοτέον τόρα έχο δύο αγοράκια το ένα είνε 6 χρονό τ΄άλο είνε 4 .
Αυτό το σύντομο βιογραφκό σιμίομα το γράφο γιά να κρατηθεί στο Αρχείο μου , γιά την οικογένεά μου κε γιά το κόμα μας αν καμιά φορά ζητήσει αντίγραφο να του δοθή.
Περιφέρια Κρούστα Απρήλης 1947
ιδιόχειρη υπογραφή
Υ.Γ. Τιμορίθικα μόνο μιά φορά από την κομ(ματική) Επ(ιτροπή) ΕΑΜ Κρούστα σα μέλος της το 44 γιά αριστερή παρέκλιση από το κόμα μου όμως ποτέ (δεν τιμωρήθηκα; ) . Πάντα ήμουνα (με το κόμμα;) κε κάνο λάθιτα αυτά τα αναγνωρίζο όλα , έχω δε πάρα πολές αδυναμίες.»
Ιδιόχειρη υπογραφή