Ποιοί και γιατί βασίζουν τις ελπίδες τους στις... Γαλλικές εκλογές

Σωθήκαμε! Αν πιστέψει κανείς την ομοβροντία αναλύσεων των αστικών Μέσων μαζικής ενημέρωσης, η υπόσχεση για μια φιλολαϊκή στροφή της ΕΕ απέκτησε νέο ονοματεπώνυμο και μάλιστα διπλό! Πρόκειται για τον υποψήφιο των Σοσιαλιστών στη Γαλλία, Φρανσουά Ολάντ, και τον υποψήφιο του «Μετώπου της Αριστεράς», Ζαν Λικ Μελανσόν, στις προεδρικές εκλογές στη χώρα. Από τον Μίμη Ανδρουλάκη του ΠΑΣΟΚ μέχρι τον Πέτρο Παπακωνσταντίνου του ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε διάφορες παραλλαγές και φυσικά με πρωταγωνιστές τον Βενιζέλο και τον Τσίπρα προπαγανδίζεται η ιστορική ευκαιρία για επαναχάραξη του «ευρωπαϊκού πολιτικού χάρτη» μετά την πιθανή εκλογική ήττα του προέδρου Σαρκοζί στη Γαλλία. Τονίζεται η δυνατότητα φιλολαϊκής επαναδιαπραγμάτευσης της Ελλάδας, αρκεί βέβαια ο λαός να εκλέξει τους κατάλληλους «αριστερούς» διαπραγματευτές.

Ο στόχος εγκλωβισμού για μια άλλη φορά της λαϊκής αγανάκτησης και διαμαρτυρίας στη μάταιη αναζήτηση φιλολαϊκής διαχείρισης στο πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας της ΕΕ, χωρίς γραμμή ρήξης με την εξουσία των μονοπωλίων στην Ελλάδα είναι προφανής.

(Μάκης Παπαδόπουλος)

(και εδώ ένα σχόλιο του βυσσινόκηπου)

Ευτυχώς που οι Έλληνες κομμουνιστές δεν ακολούθησαν το δρόμο των Γάλλων, Ιταλών, ή Γερμανών ομολόγων τους. Αυτών που μπήκαν σε κυβερνήσεις της αστικής τάξης κι όχι μόνο δεν το μετάνιωσαν,αλλά θέλουν να το επαναλάβουν. Αυτών που έβαψαν τα χέρια τους με το αίμα των λαών. Θυμηθείτε ποιοί ήταν στα κυβερνητικά πόστα της Ευρώπης όταν βομβαρδιζόταν η Γιουγκοσλαβία. Αυτών που δημιούργησαν αυταπάτες αφού προπαγάνδιζαν ότι ένας άλλος κόσμος ήταν εφικτός με τα μονοπώλια στην εξουσία...
Ναι, ευτυχώς που στην Ελλάδα υπάρχει ΚΚΕ. Ευτυχώς που δεν το διέλυσαν οι δεξιές κι αριστερές φράξιες... Ξέρετε ποιες... αυτές που τα βρίσκουν μεταξύ τους και με τους πασόκους σε δήμους, συνδικάτα, φοιτητικά αμφιθέατρα κι αλλού.
Ευτυχώς που το ΠΑΜΕ υπάρχει, μεγαλώνει, κερδίζει μάχες. Ευτυχώς που υπάρχουν οι κομμουνιστές που η πρώτη τους έγνοια δεν είναι οι εκλογές και τα κουκιά, αλλά η οργάνωση της εργατικής τάξης, της φτωχής αγροτιάς και των μικρών επαγγελματιών-εμπόρων.
Οι άλλοι παίζοντας με τη κοινωνία του θεάματος, παίρνουν την ταχεία, για να ανεβάσουν την επιρροή τους στη ψηλότερη κορφή. Αλλά όσο γρήγορα ανεβαίνουν, τόσο γρήγορα κατεβαίνουν. Κι όσοι είναι στα βαγόνια, θαρρείς ζαλίζονται από τις ταχύτητες και δεν θυμούνται καν γιατί κάναν τη διαδρομή.
Οι κομμουνιστές παίρνουν το δύσκολο μονοπάτι. Ξέρουν που πάνε. Ξέρουν τα εμπόδια που θα συναντήσουν και προειδοποιούν τον κόσμο. Κι όταν φτάσει η ώρα η εργαζόμενη πλειοψηφία να συνταχθεί μαζί τους, οι κομμουνιστές δεν θα προδώσουν το στόχο τους. Δεν θα κρατήσουν για πάρτη τους την εξουσία. Θα κυβερνήσει ο εργαζόμενος λαός. Οι κομμουνιστές θα παλεύουν πλάι του, για να ανοίξει ο δρόμος για την αταξική κοινωνία. Για τη σωτηρία της ανθρωπότητας, του πολιτισμού και του πλανήτη.
Δύσκολο το ταξίδι. Αλλά αξίζει το κόπο. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει.

Βυσσινοκηπιώτες - βυσσινοκηπιώτισες...

 

ΒΥΣΣΙΝΟΚΗΠΙΩΤΕΣ - ΒΥΣΣΙΝΟΚΗΠΙΩΤΙΣΕΣ
Σε αυτές τις εκλογές θα μετρηθεί πόσοι εργαζόμενοι αρχίζουμε να τραβάμε τη γραμμή αντιπαράθεσης με την εξουσία των μονοπωλίων. Πόσοι σκεφτόμαστε και επιθυμούμε να χτίσουμε σοσιαλισμό στη πατρίδα μας. Να χτίσουμε την λαϊκή εξουσία.

Ακόμα κι αν διαφωνούμε στο δρόμο που θα ακολουθήσουμε, στο ακριβές θεσμικό πλαίσιο και στις μορφές εξουσίας της νέας κοινωνίας, αυτά τα αφήνουμε προς επεξεργασία.

 Όμως ΣΗΜΕΡΑ πρέπει να βάλουμε χωρίς περιστροφές το όραμα της σοσιαλιστικής κοινωνίας. Ο πιο ξεκάθαρος τρόπος για να γίνει αυτό είναι ψηφίζοντας ΚΚΕ κι όχι ψηφίζοντας κόμματα ή συμμαχίες που δεν μιλάν για σοσιαλιστική οικοδόμηση. Είναι κόμματα ακίνδυνα για το σύστημα κι επικίνδυνα για νέες αυταπάτες, για νέες απογοητεύσεις και για μια νέα ήττα της εργατικής τάξης.Εμείς πάμε για νίκη. Πάμε να καταπλήξουμε το κόσμο ακόμα μια φορά από την Ελλάδα.

ΚΚΕ! Κάθε ψήφος εδώ πιάνει τόπο άμεσα. Κάθε παράταση της βαρβαρότητας έχει μόνο κι άλλη βαρβαρότητα να φέρει

Εξαρχής το ΚΚΕ τόνισε ότι πίσω από τα περί «κρίσης χρέους» βρίσκεται η επιδίωξη των καπιταλιστών να ξεπεράσουν την καπιταλιστική κρίση, μειώνοντας ακόμα περισσότερο τους μισθούς των εργατών.

Τώρα που τέλειωσαν - αν τέλειωσαν - οι αναφορές στο «σπάταλο δημόσιο τομέα», τα στοιχεία μαρτυρούν πως αυτοί που έχουν πάθει το μεγάλο στραπάτσο, είναι οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα και ειδικά οι νεοεισερχόμενοι στην αγορά εργασίας. Στα τέσσερα χρόνια από τη διαπίστωση της κρίσης το μεγάλο κεφάλαιο έχει βγάλει τρελά κέρδη μόνο και μόνο από τη διαρκή μείωση των μισθών. Παράλληλα έχει επενδύσει σε τρελά κέρδη από την από δω και πέρα εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης, αφού η εργατική τάξη ακόμα και στην περίπτωση καπιταλιστικής ανάκαμψης θα βρίσκεται με τουλάχιστον 40% κάτω τους μισθούς κι ακόμα χειρότερα με καταργημένο διά παντός το 5ήμερο - 40ωρο που είχε κατακτήσει για να εξασφαλίζει στοιχειώδη αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης.

Είναι αυτά κριτήριο ψήφου; Είναι, λέμε. Κι ακόμα περισσότερο είναι κριτήριο ψήφου αυτά που έρχονται και για τα οποία δε γίνεται κουβέντα στα κανάλια. Η 14η του Μάη είναι μια ημερομηνία που επίσης έχει εντοπιστεί έγκαιρα από το ΚΚΕ. Είναι η ημερομηνία με την οποία μπαίνει ταφόπλακα (με σφραγίδα ΝΔ - ΠΑΣΟΚ) στις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις. Το ειδικό στοιχείο της είναι η μία βδομάδα μετά τις εκλογές. Οι άνθρωποι θα έχουν ψηφίσει πρώτα και μετά θα πάθουν της ψυχής τους τον τάραχο...

***

Μέχρι τότε το εκλογικό σώμα καλείται να πάει στις εκλογές με τη βεβαιότητα ότι οι κακοί κατατροπώθηκαν (η υπόθεση Τσοχατζόπουλου μετέτρεψε σε σχεδόν μονοθεματικά τα χτεσινά δελτία) κι ότι τώρα πια η χώρα πρέπει να αφεθεί να επουλώσει τις πληγές της. Πώς; Με το ΠΑΣΟΚ ή τη ΝΔ ή και τους δυο μαζί ή με παραλλαγές της σύμπραξης του ενός με κάποιους από τους ήδη πρόθυμους ή άλλους που σήμερα παριστάνουν τα κοκόρια, αλλά ήδη έχουν ορίσει μέχρι πού πάει το κακάρισμα: Ολους αυτούς που ήδη χειροκροτούν την ΕΕ και η οποία «αλλάζει σελίδα», όπως οι ίδιοι προβλέπουν, βαφτίζοντας «αλλαγή σελίδας» την επαναφορά των σοσιαλδημοκρατών, για να συνεχίσουν από κει που σταμάτησαν οι νεοφιλελεύθεροι.
Η επαναφορά της σοσιαλδημοκρατίας (ακόμα και με παραλλαγές στήριξης τύπου Μελανσόν στη Γαλλία) ως λύση, είναι ένδειξη του αδιεξόδου στο σύστημα, που ενώ έχει ανάγκη τη βαρβαρότητα, τη μασκαρεύει για να την πλασάρει ως λύση. Οι πυκνές αναφορές αστών αναλυτών στον Μαρξ (για να πάνε από αυτόν στον Κέινς, δηλαδή για να πείσουν ότι σηκώνει ανθρώπινη διαχείριση ο καπιταλισμός), δεν μπορούν να κρύψουν την αποσιώπηση του Λένιν (του δικαιώματος αλλά και της δυνατότητας, δηλαδή, της εργατικής τάξης να κάνει άλμα μπροστά, να βάλει στόχο να 'ναι δικά της και τα μέσα παραγωγής και η πολιτική εξουσία).

***

Πυκνώνουν οι τρομοκρατικές αναφορές ότι οι εργαζόμενοι έχουν να χάσουν κι άλλα αν δεν επιτρέψουν στα κόμματα που στηρίζουν την ΕΕ να κυβερνήσουν. Η αλήθεια είναι ότι οι εργαζόμενοι βρίσκονται μπροστά στην πιθανότητα να προσθέσουν αλυσίδες στα δεσμά τους, αν επιτρέψουν στα κόμματα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας να διατηρήσουν την εξουσία. Αντίθετα, η εργατική τάξη έχει να κερδίσει και μόνο να κερδίσει, αν ορθώσει ανάστημα, πλάι στο κόμμα της, το ΚΚΕ και μόνο. Το «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» είναι ήδη ξανά εδώ, όσο κι αν το ξορκίζουν διάφοροι.

***

Ολο και περισσότεροι αστοί αναλυτές ζητάνε από τους ανθρώπους να μην ψηφίσουν εν θερμώ. Η αλήθεια είναι πως οι άνθρωποι έχουν αποφασίσει να ψηφίσουν με κρύο κεφάλι. Μετράνε ένα προς ένα αυτά που χάσανε κι αυτά που θα χάσουν. Το πραγματικό πρόβλημα είναι πως αυτή η επιλογή δεν έχει κατασταλάξει ακόμα και σε θετική ψήφο για τα ίδια τα συμφέροντά τους, δηλαδή σε ψήφο στο ΚΚΕ, κινδυνεύει να σκορπίσει σε επιλογές - φερετζέ για τη σωτηρία του συστήματος.

***

Η κατάσταση είναι δύσκολη. Στο χέρι καθενός είναι να μην την κάνει δυσκολότερη. Σωστά λένε πως σ' αυτές τις εκλογές κανείς δεν μπορεί να δηλώσει την επόμενη μέρα «δεν ήξερα»...
Δύσκολη η επιλογή που προτείνει το ΚΚΕ, καθώς ζητά από τον καθένα να αποφασίσει και να αναλάβει ευθύνες. Να μην εξουσιοδοτήσει κανέναν να του λύσει πρόβλημα, αλλά να γίνει ο ίδιος μέρος της λύσης. Να οργανωθεί στο σωματείο, στην επιτροπή αγώνα, στη λαϊκή επιτροπή, να έχει ένα δυνατό ΚΚΕ και στη Βουλή, να συμμετάσχει στους αγώνες και, το κύριο, να σηκώσει κεφάλι μέσα στους χώρους δουλειάς. Αυτός που δεν ξέρει πια τι θα κάνει με το παιδί που το μέλλον του είναι μόνο η ανεργία, όλοι όσοι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο βλέπουν τοίχο ψηλό τα αδιέξοδα, έχουν δρόμο: με το ΚΚΕ! Κάθε ψήφος εδώ πιάνει τόπο άμεσα. Κάθε παράταση της βαρβαρότητας έχει μόνο κι άλλη βαρβαρότητα να φέρει. Κατά κάποιο τρόπο βρισκόμαστε ήδη στην επομένη των εκλογών, αυτό που μετράμε και στις κάλπες είναι η δύναμη πυρός που διαθέτουμε ως τάξη ενάντια σε τάξη.

Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

Ξεδοντιάστε τη πλουτοκρατία και τα κόμματά της. Δώστε δύναμη στους κομμουνιστές. Φέρτε τη Λαϊκή Εξουσία μια ώρα αρχύτερα.

Η Νομαρχιακή Επιτροπή Λασιθίου του ΚΚΕ ενημέρωσε τους εργαζόμενους, τους φτωχούς μικρομεσαίους αγρότες και αυτοαπασχολούμενους, τις γυναίκες και τους νέους των φτωχών λαϊκών στρωμάτων για το ψηφοδέλτιο που έχει καταλήξει για την περιοχή μας. Οι υποψήφιοι είναι:

• Καράμπελα Σταυρούλα Φαρμακοποιός. Μέλος της ομάδας γυναικών Σητείας της ΟΓΕ.
• Κοτσιφάκη Μαρία Συνταξιούχος Δημοσίου. Δημοτικός Σύμβουλος Ιεράπετρας εκλεγμένη με τη «Λαϊκή Συσπείρωση». Γραμματέας της Ένωσης Γονέων και Κηδεμόνων Ιεράπετρας.
• Πάγκαλος Γιώργος Συνταξιούχος χειριστής μηχανημάτων. Πρόεδρος της ένωσης συνταξιούχων ΙΚΑ Μεραμβέλλου
• Συμεωνίδης Συμεών Οικονομολόγος.Γραμματέας ΝΕ Λασιθίου του ΚΚΕ. Δημοτικός Σύμβουλος Σητείας εκλεγμένος με τη «Λαϊκή Συσπείρωση»

Και μην ξεχνάμε. Θα είναι η πρώτη φορά στην μεταπολιτευτική ιστορία του νησιού, που θα εκλεγεί κομμουνιστής βουλευτής. Ίσως μάλιστα και περισσότεροι από ένας, αφού εξαρτάται από το πόσο μεγάλη θα είναι η μούντζα που θα ρίξουν οι Κρητικοί στα κόμματα της αστικής εξουσίας και τα εξαπτέρυγά τους...

Να θυμίσουμε εδώ ότι καμιά ψήφος δεν πάει χαμένη, αφού οι ψήφοι από όλους τους νομούς της Κρήτης θα συγκεντρωθούν σε επίπεδο περιφέρειας, και θα κρίνουν το πόσοι κομμουνιστές θα εκλεγούν.

Το πάθος για τη Λευτεριά, για την οποία οι Κρητικοί κομμουνιστές έδωσαν ανυστερόβουλα το αίμα τους, είναι θαρρώ προάγγελος για ένα καλό αποτέλεσμα. 

Η αγάπη του λαού μας για την ελευθερία, δεν συνάδει με την υποταγή στα μονοπώλια.

Η ανυπότακτη φύση των Κρητικών, δεν σηκώνει προσβολή στην αξιοπρέπειά τους από κανένα χαρτογιακά των Βρυξελλών.

Η ντομπροσύνη τους κάνει να μη δέχονται μισόλογα και κούφιες υποσχέσεις.

Θυμούνται πολύ καλά οι πατριώτες μου, ποιος τους έλεγε την αλήθεια για τις επιδοτήσεις και τα αποτελέσματά τους, ποιοι τους προειδοποίησαν για την ερήμωση των χωριών και την απαξίωση της πραγματικής παραγωγής, ποιοι σήκωσαν κεφάλι σε λαοπλάνους βολευτές αποκαλύπτοντας το ρόλο τους που εξυπηρετούσε τα συμφέροντα των πλουτοκρατών.

Την ίδια στιγμή που οι κομμουνιστές τους έλεγαν αλήθειες για το εργασιακό μεσαίωνα που ερχόταν, οι "εκσυγχρονιστές" λωποδύτες, υπέγραφαν τη Λευκή Βίβλο που αλυσόδενε τους εργαζόμενους.

 Οι ίδιοι πολιτικοί απατεώνες προπαγάνδιζαν ότι η εργασία δεν ήταν σημαντική, αφού στο σύγχρονο κόσμο μετράει πιο πολύ η καλή χρηματιστηριακή πληροφορία, και η καταναλωτική συμπεριφορά.

 Δημιούργησαν έτσι και στη Κρήτη στρατούς ευνοούμενων ψηφοφόρων. Ανέχθηκαν και υπεράσπισαν εστίες εγκλήματος τις οποίες έλεγχαν και ενίοτε χρησιμοποιούσαν. Φτιάξανε σιωπηλούς υποτακτικούς που συνήθισαν να μην παράγουν, περιμένοντας την επιδότηση. 

Κάπως έτσι κατέστρεψαν το φιλοπρόοδο και φίλεργο χαραχτήρα του λαού μας, εισάγοντας πρότυπα τα οποία δεν είχαν σχέση με πραγματικές ανθρώπινες αξίες αλλά με ξενόφερτα καπιταλιστικά ήθη...

Στα χρόνια της βασιλείας τους, οι γαλαζοπράσινοι πολιτευτές και τα τσιράκια τους σε αυτοδιοίκηση, συνεταιριστικό κίνημα και συνδικάτα, αλλοίωσαν και δυσφήμισαν τα χαρακτηριστικά τού λαού μας. Η ειλικρίνεια γιουχαΐστηκε. Η αντρειά αντικαταστάθηκε από το τραμπουκισμό. Η συλλογική πολιτική, πολιτιστική και παραγωγική δραστηριότητα που έγραψε σελίδες δόξας στη Κρητική ιστορία, απαξιώθηκαν προκειμένου να περάσει το μοντέλο του σύγχρονου ιδιώτη επιχειρηματία. 

Με λίγα λόγια η Κρήτη έχει πολλούς πρόσθετους λόγους για να καταψηφίσει το σύστημα της αστικής εξουσίας και τους κολαούζους του.

Έχει λόγους να παλέψει σήμερα για μια ανάπτυξη σχεδιασμένη από το λαό, που θα εξυπηρετεί τα λαϊκά συμφέροντα και θα προστατεύει το περιβάλλον από τα αρπακτικά των πολυεθνικών που είναι έτοιμα να το κατασπαράξουν.

ΚΚΕ δαγκωτό λοιπόν. Για να ξαναθυμηθούμε την ανυπότακτη φύση μας.

Αυτά θα κάνουν αν τους ψηφίσετε... ( Tου Νίκου Μπογιόπουλου )

Αυτά θα κάνουν αν τους ψηφίσετε... ( Tου Νίκου Μπογιόπουλου )

«Σύγκλιση» με τους μισθούς Βουλγαρίας. Σελίδα 427 του μνημονίου...
Μετά τον Παπακωνσταντίνου, τον υπουργό Περιβάλλοντος, που δήλωσε ότι
«δεν καταλαβαίνει τη συζήτηση που μας συγκρίνει με μισθούς Βουλγαρίας»,
προχτές είχαμε τον Σαχινίδη, τον υπουργό Οικονομικών, ο οποίος - κινούμενος στην πεπατημένη του προεκλογικού ΠΑΣΟΚισμού - ετάχθη κι αυτός κατά της συζήτησης ότι θα μειωθούν (κι άλλο) οι μισθοί των εργαζομένων.

Κάντε κλικ για μεγένθυνση

Καταρχάς δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι η ιταμή τους ψηφοθηρία έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο εξαχρείωσης ώστε να μας καλούν
αφενός να τους... ευγνωμονούμε - και άρα να τους υπερψηφίσουμε - για τις μέχρι τώρα περικοπές,
αφετέρου έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο κατάντιας ώστε να εμφανίζουν την (ψευδή) μισο-δήλωση ότι δε θα κάνουν κι άλλες περικοπές (σ.σ.: που θα τις κάνουν) σαν μέγιστη προεκλογική «παροχή» (!) και σαν... υπόσχεση!
*
Τα όρια της πολιτικής απάτης τόσο από το ΠΑΣΟΚ όσο και από τη ΝΔ έχουν ξεπεραστεί προ πολλού.
Το δείχνουν τα έως τώρα έργα τους.
Οσο για το πού θα φτάσει η βαλίτσα της έτσι κι αλλιώς δεδομένης πολιτικής απάτης, για το τι άλλο θα κάνουν πέραν όσων έχουν ήδη διαπράξει με τους μισθούς στα 400 ευρώ και την ανεργία στο 1,5 εκατομμύριο,
αντί άλλης απόδειξης, ας απαντήσει το μνημόνιό τους:
*
1) Στη σελίδα 427 του μνημονίου αναφέρονται όλα όσα... (δε) θα κάνουν και συγκεκριμένα τα εξής:

«Αντικατάσταση» (!!!) των σημερινών μισθών πείνας με τους «καθόλου» μισθούς, όπως θα έχουν επιβληθεί μέχρι τον Ιούλη. Σελίδα 518 του μνημονίου...
*
«Τα μέτρα αυτά (σ.σ.: μειώσεις μισθών κ.λπ.)θα δώσουν τη δυνατότητα μείωσης της απόκλισης στο επίπεδο του κατώτατου μισθού σε σχέση με τους ανταγωνιστές μας (Πορτογαλία, Κεντρική και Νοτιοανατολική Ευρώπη)»!
*
Από την επομένη των εκλογών, επομένως, και εφόσον υφαρπάσουν την ψήφο, θα θέσουν σε εφαρμογή ό,τι ακριβώς έχουν ψηφίσει και έχουν καταστήσει «υπέρτατο νόμο» του κράτους τους:
Κατώτατος μισθός για τους εργαζόμενους στην Ελλάδα που στο όνομα της «ανταγωνιστικότητας» των μονοπωλίων θα οδηγηθεί σε τέτοια επίπεδα ώστε να μην αποκλίνει από τον αντίστοιχο των λεηλατημένων από τους καπιταλιστές χωρών της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας, της Λετονίας, της Αλβανίας κ.ο.κ.
*

Κάντε κλικ για μεγεθυνση

2) Στη σελίδα 518 του μνημονίου, κάτω από τον τίτλο«Μεταρρυθμίσεις στο σύστημα καθορισμού των μισθών»,διαβάζουμε:
«Εως το τέλος Ιουλίου 2012 θα καταρτιστεί ένα χρονοδιάγραμμα για την αναθεώρηση της εθνικής γενικής συλλογικής σύμβασης εργασίας. Η πρόταση θα στοχεύει στην αντικατάσταση του ύψους των μισθώνπου ορίζονται στην ΕΓΣΣΕ με ελάχιστο ύψος μισθού νομοθετημένο από την κυβέρνηση σε διαβούλευση με τους κοινωνικούς εταίρους».
*
Από την επόμενη των εκλογών, επομένως, και εφόσον υπαρπάσουν την ψήφο, και με καταληκτική ημερομηνία τον ερχόμενο Ιούλη, προχωρούν στην... «αντικατάσταση» (!!!) των μισθών.
Αλήθεια, πιστεύει κανείς ότι τους σημερινούς μισθούς, που τους πήγαν στα 400 ευρώ, θα τους «αντικαταστήσουν»... προς τα πάνω;

Γιατί το ΚΚΕ δε στηρίζει μια "κυβέρνηση της Αριστεράς"

Κάποιοι πάνε αριστερά όχι γιατί ζητούν την ανατροπή του καπιταλισμού
αλλά γιατί ζητάνε ένα δίκαιο καπιταλισμό.
Ατυχώς κάτι τέτοιο δεν υφίσταται.

Το ΚΚΕ θα πρόδιδε το λαό αν συμμετείχε ή στήριζε μια κυβέρνηση, η οποία, ανεξάρτητα από προθέσεις και διακηρύξεις, τίποτα καλό δεν πρόκειται να κάνει για λογαριασμό του. Τα κόμματα που δηλώνουν διαθέσιμα να συγκροτήσουν μια «κυβέρνηση της αριστεράς», δεν έχουν στρατηγική σύγκρουσης με την ΕΕ και την εξουσία των μονοπωλίων, όπως έχει το ΚΚΕ. Διακηρύσσουν σαν στόχο τους να διασφαλίσουν την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη και την ΕΕ και να πετύχουν ανάπτυξη με μοχλό τους καπιταλιστές και τις επιχειρήσεις τους. Αρα, αποδέχονται τα μονοπώλια στην παραγωγή. Πώς, όμως, θα επιβάλουν στους καπιταλιστές νόμους που θα αυξάνουν τους μισθούς και θα βελτιώνουν τις συνθήκες δουλειάς - αν ψηφίσουν τέτοιους νόμους - από τη στιγμή που οι μεγαλοεπιχειρηματίες μπορούν να πάρουν τις επιχειρήσεις τους και να φύγουν, ή να ακυρώσουν τέτοια μέτρα προσφεύγοντας στην ΕΕ; Πώς μια τέτοια κυβέρνηση θα διαπραγματευτεί - όπως λέει - τη δανειακή σύμβαση, από τη στιγμή που αυτή συμφωνήθηκε να είναι αδιαπραγμάτευτη για την Ελλάδα και η μη εφαρμογή της συνιστά αιτία διακοπής της χρηματοδότησης (άρα ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας και εξόδου από την ΕΕ), εξέλιξη που θέλουν να αποτρέψουν οι οπορτουνιστές;

Είναι τουλάχιστον αστείο αυτό που λέει ο Τσίπρας, ότι όταν εκλεγεί μια τέτοια κυβέρνηση, οι τράπεζες και οι επιχειρήσεις θα φοβηθούν και θα παραδώσουν από μόνοι τους τα κλειδιά τους. Είναι κοροϊδία η θέση ότι θα επιβάλει φορολογία στους εφοπλιστές και ότι ακόμα και αν αυτοί πάρουν τα καράβια τους σε άλλη σημαία, θα φορολογήσει τις βίλες και την περιουσία τους. Οι εφοπλιστές και οι μεγαλοεπιχειρηματίες φοροδιαφεύγουν νόμιμα, με τη βούλα και της ΕΕ που επιτρέπει τα κεφάλαια και τα κέρδη να σωρεύονται αφορολόγητα σε «οφ σορ» εταιρείες. Αλλά, ακόμα και αν τα φορολογούσε, τι λεφτά θα μάζευε και τι θα τα έκανε; Θα μάζευε ελάχιστα λεφτά και ή θα τα έριχνε αναγκαστικά στην αποπληρωμή του χρέους, το οποίο αναγνωρίζει, ή θα τα έδινε ξανά στα μονοπώλια για να κάνουν «ανάπτυξη», αφού αναγνωρίζει την ιδιοκτησία τους στα μέσα παραγωγής και δε θέλει να τους την αφαιρέσει. Αυτά και άλλα πολλά παραδείγματα μπορεί να βρει κανείς, που δείχνουν ότι, αν συγκροτούνταν μια τέτοια κυβέρνηση, θα έκανε τα ίδια με μια αστική. Το έχει επιβεβαιώσει, άλλωστε, η πείρα από ανάλογα «κεντροαριστερά» κυβερνητικά πειράματα σε άλλες χώρες της ΕΕ. Ας θυμηθούμε τη Χιλή του Αλιέντε, την Πορτογαλία που έγινε και επανάσταση για την ανατροπή της δικτατορίας, αλλά δεν αφαιρέθηκε η ιδιοκτησία από τους καπιταλιστές, τη Γαλλία και την Ιταλία με την «κεντροαριστερά» στην κυβέρνηση, που και αντεργατικά μέτρα πήραν και στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας συμμετείχαν και το εργατικό κίνημα πισωδρόμησαν και την κοινωνία συντηρητικοποίησαν. Εφτασαν στη Γαλλία όλοι μαζί οι δήθεν αριστεροί και σοσιαλιστές να ψηφίζουν το «δεξιό» Σιράκ για να μη βγει ο Λεπέν.

Αυτό όμως δε σημαίνει ότι πολιτική του ΚΚΕ είναι το «όλα ή τίποτα» ή ότι τα παραπέμπει όλα στο σοσιαλισμό, όπως λένε οι οπορτουνιστές. Το έχει αποδείξει με τους αγώνες στους οποίους πρωταγωνιστεί για να ανακουφιστεί ο λαός από τις συνέπειες της κρίσης, συνολικά της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι εκεί που οι εργαζόμενοι και ο λαός απέσπασαν κατακτήσεις, πρωτοστάτησαν στους αγώνες οι κομμουνιστές και άλλοι ριζοσπάστες αγωνιστές, συσπειρωμένοι στα ταξικά συνδικάτα (π.χ. Συλλογικές Συμβάσεις στη Ζώνη). Είναι και αυτό μια επιβεβαίωση της στρατηγικής του ΚΚΕ που, στην καθημερινή αντιπαράθεση με το κεφάλαιο και την πολιτική του, «ζυμώνει» την αναγκαιότητα της ανατροπής της και το κέρδισμα της εξουσίας από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της. Για να γίνουν τα μέσα παραγωγής και ο ορυκτός πλούτος λαϊκή ιδιοκτησία, να αναπτυχθεί η οικονομία με κριτήριο την ευημερία του λαού. Η κάλπη δεν πρόκειται να κρίνει το ζήτημα της εξουσίας. Το αποτέλεσμά της, όμως, με τσάκισμα ΠΑΣΟΚ - ΝΔ και πανίσχυρο ΚΚΕ, μπορεί να αποτελέσει όπλο του λαού στην πάλη για την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων, για αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία και μονομερή διαγραφή του χρέους.
Από:
tasosnastos.blogspot.com

Τελικά θέλει το ΚΚΕ να κυβερνήσει;

Άλλοι καλοπροαίρετα από γνήσιο ενδιαφέρον, κι άλλοι κακοπροαίρετα αφού δεν είναι εύκολο να εξηγηθεί σε 3 αράδες η διαφορετική αντίληψη των κομμουνιστών για την εξουσία, μας ρωτάνε:

Ποια θα είναι η τύχη της ψήφου τους μετά τις κάλπες, αν το ΚΚΕ πάρει εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης.

Αφετηριακά είναι πολύ αισιόδοξο, ότι ένα μεγάλο κομμάτι του λαού, δεν θεωρεί πια ότι η ψήφος στο ΚΚΕ είναι μια απλή ψήφος διαμαρτυρίας. Ένα μεγάλο κομμάτι του λαού αρχίζει να ψάχνει την πρόταση εξουσίας του ΚΚΕ. Αναζητά απάντηση και σε νέα ερωτήματα όπως:

Υπάρχει προοπτική για τον ελληνικό λαό και τη χώρα, εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Υπάρχει η δυνατότητα οικοδόμησης σοσιαλισμού και στη χώρα μας και με τι κόστος;

Ας παραδεχτούμε, ότι τέτοια ερωτήματα, πριν από 3 μόλις χρόνια θα ήταν αδιανόητα. Στα 3 τελευταία χρόνια όμως έγιναν πολλά. Καταρχήν η καπιταλιστική οικονομία πέρασε σε οξύτατη φάση κρίσης. Για να συνεχίσει το καπιταλιστικό σύστημα να παράγει μελλοντικά κέρδη, έπρεπε μαζί με μέρος του κεφαλαίου (βλέπε ομόλογα), να κουρέψει κοινωνικά δικαιώματα, να οδηγήσει σε οικονομική χρεοκοπία την τεράστια εργαζόμενη πλειοψηφία του Ελληνικού λαού και να εκτινάξει την ανεργία στο 20%.

Έτσι όμως εκατομμύρια εργαζόμενοι αντιλήφθηκαν ότι το πολιτικό και οικονομικό σύστημα που εξυπηρετεί την αναπαραγωγή των κερδών της πλουτοκρατίας, είναι ο πραγματικός εχθρός.

Η αλήθεια είναι ότι δεν άλλαξαν μόνο οι αντικειμενικές συνθήκες. Στη πολιτική ωρίμανση του Ελληνικού λαού, ρόλο έπαιξε και η πολιτική γραμμή του ΚΚΕ και η σταθερή στάση του στο πλευρό της εργαζόμενης πλειοψηφίας της κοινωνίας.

Είχε ανάγκη ο εργαζόμενος λαός από μια πολιτική δύναμη που να στέκεται δίπλα του και να τραβάει προς τη μπάντα του το σχοινί της ταξικής πάλης. Χωρίς σταθερό μισθό, χωρίς καμμία πρόσοδο από το χωράφι ή το μικρομάγαζο, χωρίς σταθερή δουλειά, χωρίς δυνατότητα πληρωμής λογαριασμών και φόρων, χωρίς πλέγμα κοινωνικής προστασίας, ο εργαζόμενος λαός αναζητά ένα πολιτικό στήριγμα. 

Η αντιπαθητική νομενκλατούρα των Βρυξελλών, τα ΜΜΕ, η κυβέρνηση, τα κόμματα της πλουτοκρατίας και τα εξαπτέρυγά τους, προσπαθούν να πείσουν τον λαό ότι είναι αποκλειστικά υπεύθυνος για όσα σήμερα τραβάει. .. Το εκμεταλλευτικό σύστημα προσπαθεί να φορτώσει τη δικιά του βρωμιά, στο... DNA του νεοέλληνα. Τον παρουσιάζει σαν καλοπερασάκια, τεμπέλη, εγωιστή, ζαμανφουτίστα, με έφεση στη διαφθορά κι άλλα τόσα... κοσμητικά που πλησιάζουν στα όρια του ρατσισμού.

Το ΚΚΕ προειδοποιούσε τόσα χρόνια ότι ο εχθρός, αυτός που πραγματικά φταίει, είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός, η αντικοινωνική και άναρχη φύση του. Ο καπιταλισμός άλλωστε δεν έχει μόνο οικονομική επικυριαρχία επί των εργαζομένων. Έχει και ιδεολογική επικυριαρχία. Η κυρίαρχη ιδεολογία που περνά μέσα από σχολειά, από θεσμούς και τηλεοράσεις, έχει για βασικό πυρήνα της, το "ζήσε εσύ κι άσε τους άλλους να πεθάνουν". Αυτή η ιδεολογία εξυπηρετεί τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας και κουβαλάει μαζί τη σάπια μυρωδιά της. Αυτή η ιδεολογία ως άρχουσα, επηρεάζει την συνείδηση της εργατικής τάξης και των μικροαστικών στρωμάτων του χωριού και της πόλης. Στο βαθμό λοιπόν που κάποιοι πίστεψαν, επηρεάστηκαν, ανέχτηκαν, χρησιμοποίησαν ή χρησιμοποιήθηκαν από την προπαγάνδα της αστικής ιδεολογίας, έχουν μερίδιο ευθύνης. Αλλά αυτή η παραδοχή δεν δικαιολογεί τους ανθρώπους της εξουσίας τύπου Θόδωρου Πάγκαλου, να κουνάνε το δάχτυλο σε ένα ολόκληρο λαό. Είναι σα να έστειλαν ένα φαντάρο σε πόλεμο και σήμερα τον κατηγορούν γιατί σκότωσε...

Σήμερα, το ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ, είναι ένα ακόμα ιδεολόγημα της άρχουσας τάξης που χρησιμοποιείται ενάντια στον ελληνικό λαό. Για δύο λόγους. Αφενός για να μουδιάζει τις λαϊκές αντιδράσεις  και αφετέρου για να καλύψει τη βασική αιτία της κρίσης. Ότι δηλαδή ΟΛΑ ΕΓΙΝΑΝ ΓΙΑ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΗΣ ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑΣ.

 Πολύς κόσμος σήμερα, αναγνωρίζει ότι το ΚΚΕ έλεγε την αλήθεια ακόμα κι όταν μέσα στο κλίμα μιας γενικευμένης προπαγανδιστικής ευφορίας, ο λόγος του ακουγόταν παράταιρος κι αιρετικός, .

Το ΚΚΕ είχε προειδοποιήσει έγκαιρα:

•  για τη συνθήκη του Μάαστριχτ και την πλήρη υποταγή μας στους μηχανισμούς της κερδοφορίας του κεφαλαίου,
•  για τον αντιδραστικό ρόλο της Ε.Ε. ως ιμπεριαλιστικού μηχανισμού, 
• για την συμμετοχή μας σε εγκληματικές επεμβάσεις εναντίον άλλων λαών σε Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Λιβύη και αλλού ώστε να μοιραστούν σφαίρες επιρροής, αγορές και επενδυτικά σχέδια των ευρωμονοπωλίων
• για τη λευκή βίβλο που επέστρεφε σταδιακά την εργατική τάξη, στον εργασιακό μεσαίωνα
•  για τον ξεπουλημένο στην αστική τάξη εργοδοτικό συνδικαλισμό,
• για τον κίνδυνο από τη δημιουργία διασπαστικών μηχανισμών δήθεν θιγμένων-αγανακτισμένων πολιτών, όποτε ένα κομμάτι εργαζομένων τολμούσε να αγωνιστεί 
•  για την απόλυτη ταύτιση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ ως κόμματα της αστικής τάξης,
•  για την κοινή αγροτική πολιτική και τις επιδοτήσεις που απαξίωναν την ίδια τη παραγωγή,
• την παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων στους Ευρωενωσιακούς οικονομικούς, πολιτικούς και στρατιωτικούς θεσμούς
• για τα περίφημα ευρωπαϊκά κονδύλια που χρύσωναν το χάπι και εξαγόραζαν συνειδήσεις
• για την εκχώρηση νευραλγικών τομέων της οικονομίας (λιμάνια, αεροδρόμια, επικοινωνίες, συγκοινωνίες, ενέργεια, ορυκτό πλούτο) στις αδηφάγες ορέξεις ξένων επιχειρηματικών ομίλων
• για το ρόλο των τραπεζών και του χρηματιστηρίου 
• για τα καταναλωτικά πρότυπα  και την ευτελή επιρροή τους στα θέματα συνείδησης
• για την καλλιέργεια της αυταπάτης ότι στο καπιταλισμό μπορεί κάποιος να κερδίζει χωρίς να δουλεύει
• για το βρώμικο ρόλο των μέσων μαζικής ενημέρωσης και της διαπλοκής τους με τα συμφέροντα των ιδιοκτητών τους και των κομμάτων εξουσίας
• για τη πελατειακή σχέση που διαμορφώθηκε μεταξύ του πελάτη-ψηφοφόρου και του βολευτή-αντιπροσώπου
• για την υποχρηματοδότηση, σταδιακή διάλυση και ιδιωτικοποίηση των δημοσίων συστημάτων υγείας, παιδείας και πρόνοιας.

Όλες αυτές οι εύστοχες προειδοποιήσεις, (για την αμφισβήτηση των οποίων, η προπαγάνδα της άρχουσας τάξης αρκούσε να πετάξει ένα λίβελο περί αναχρονιστικής και ξεπερασμένης αντίληψης του ΚΚΕ) τώρα αποτελούν το πιο δυνατό χαρτί του ΚΚΕ για να πείσει για την αλήθεια και του άλλου δρόμου που προτείνει. Του δρόμου της ΛΑΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ.

Για τους λόγους που αναφέρω παραπάνω, ο κόσμος αναζητά απαντήσεις από τα μέλη και τους φίλους του κόμματος. Στο ερώτημα λοιπόν, αν το ΚΚΕ θέλει να κυβερνήσει, αναδημοσιεύω μιαν απάντηση από τον ιστότοπο http://taxikiantepithesi.blogspot.com/ 

από όπου πήρα και το σχετικό βίντεο:

 

.

Νέε, εργάτη-αγρότη -μαθητή, σου κύρηξαν τον πόλεμο, ΠΟΛΕΜΑ ΤΟΥΣ ΚΙ ΕΣΥ

Ανακοίνωση του ΚΚΕ με αφορμή την επέτειο της 25ης Μάρτη  

Τότε τρομοκρατούσαν το λαό ότι αν ξεσηκωθεί κατά του Σουλτάνου, των ντόπιων συνεργατών του και της «Ιερής Συμμαχίας» θα καταστραφεί.
Τώρα του λένε ότι θα ζήσει το χάος αν συγκρουστεί με την αστική εξουσία, την ΕΕ, αν δεν δεχθεί τις αλυσίδες και την εξαθλίωση που του φέρνουν οι υπερασπιστές του καπιταλισμού.
Οι θυσίες του αγώνα του λαού για το δίκιο του είναι ασύγκριτα λιγότερες από τα δεινά, τις συμφορές, που του φέρνει η υποταγή και η μοιρολατρία.
Η πρόσκληση για «εθνική ομοψυχία» που παρουσιάζουν ότι υπήρχε το 1821 αποτελεί χονδροειδέστατη διαστρέβλωση της ιστορίας.
Ούτε το 1821 υπήρχαν ενιαία εθνικά συμφέροντα.
Και μέσα στην αστική τάξη, που τότε ήταν προοδευτική, υπήρχαν διαφοροποιήσεις και ανταγωνισμοί, ενώ διαφοροποιήσεις υπήρχαν και ανάμεσα στους κοτζαμπάσηδες. Αυτές οι αντιθέσεις οδήγησαν και σε εμφυλίους πολέμους.
Ο λαός πρέπει να απορρίψει τους εκβιασμούς και τα ιδεολογήματα των κομμάτων του συστήματος και του «ευρωμονόδρομου».
Η πρόσκληση για «εθνική ομοψυχία» επιδιώκει την υποταγή των εργαζομένων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων στην άγρια σφαγή των δικαιωμάτων τους.
Η κοινωνική δύναμη που έχει την ικανότητα και τη δύναμη να ανοίξει το δρόμο της κοινωνικής εξέλιξης και να βάλει τέλος στην καπιταλιστική εκμετάλλευση είναι η εργατική τάξη. Αυτή μπορεί να συμβάλει καθοριστικά στη διαμόρφωση της λαϊκής συμμαχίας και να ηγηθεί της λαϊκής αντεπίθεσης για την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων, για την εργατική – λαϊκή εξουσία.
Ο λαός έχει χρέος να εμπιστευθεί τη δύναμή του. Με την οργάνωση και τη συμμαχία του, με τη δική του εξουσία, μπορεί να ζήσει καλύτερα. Να αναπτύξει τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας προς όφελός του, μετατρέποντας σε δική του κοινωνική περιουσία όλα τα μονοπώλια, τον φυσικό και ορυκτό πλούτο, αποδεσμεύοντας τη χώρα από την ΕΕ και τους άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, διαγράφοντας το χρέος που δημιούργησε η πλουτοκρατία και οι κυβερνήσεις της.

Η απάντηση των κομμουνιστών, στο αντικομμουνιστικό παραλήρημα Σαμαρά

Ο Σαμαράς των κ. κ. Βορίδη - Γεωργιάδη...
Ο Σαμαράς επανήλθε και- με τον «αέρα» που απέκτησε
από τις μετεγγραφές των μνημονιακών «αστέρων» Βορίδη και Γεωργιάδη - φαίνεται
ότι θα πρωταγωνιστήσει στον αντικομμουνισμό που ήδη εγκαινίασε
προ δεκαπενθημέρου στη Βουλή.
Θα είμαστε, λοιπόν, σύντομοι και περιεκτικοί:
α) Τις επιχειρήσεις δεν τις κλείνουν οι εργαζόμενοι
και το κίνημά τους, αλλά, αφού πρώτα ξεζουμίσουν τους εργάτες, τις κλείνουν οι
βιομήχανοι, οι κεφαλαιοκράτες και τα μονοπώλια που υπηρετεί ο κ. Σαμαράς.
Κεφαλαιοκράτες, όπως, για παράδειγμα, ο Μάνεσης
της «Χαλυβουργίας» που ενώ απολύει εργάτες γράφεται ότι έχει
εξασφαλίσει με τις πλάτες της κυβέρνησης - στην οποία συμμετέχει ο Σαμαράς -
δάνεια ύψους 265 εκατ. ευρώ, όπως και κυβερνητικές άδειες για απόκτηση δικών
του λιμανιών!
Κεφαλαιοκράτες όπως ο Λαναράς που - και επί ΝΔ
- έπαιρνε δάνεια με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου για να κλείνει
εργοστάσια στην Ελλάδα και να κάνει μπίζνες στα Βαλκάνια.
Μονοπώλια όπως η «Κόκα Κόλα» που, παρά
την υπερκερδοφορία της, κλείνει εργοστάσια στην Ελλάδα και τα πάει αλλού που
«βρήκε καλύτερα», όπως πριν συνέβη με τη «Ζήμενς» Θεσσαλονίκης
και παλιότερα με την «Goodyear» και την «Pirelli».
Οσο για τον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό του κ.
Σαμαρά, αυτός είναι που «μεγαλουργεί» όταν το κράτος του κ. Σαμαρά ξεπουλάει
από ΑΓΕΤ και ΟΤΕ μέχρι το αεροδρόμιο των Σπάτων και το λιμάνι του Πειραιά,
αυτός είναι που επιδοτεί βιομήχανους για να φτιάχνουν τα εργοστάσιά τους στο
εξωτερικό και να μετατρέπουν σε «οικονομική τους ενδοχώρα τα Βαλκάνια»,
όπως πανηγύριζαν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ τις δεκαετίες του '90 και του 2000...
β) Τον τουρισμό δεν τον πλήττουν οι εργάτες και οι
αγώνες τους, αλλά η πολιτική του κ. Σαμαρά που έχει οδηγήσει τα 9/10 του
ελληνικού πληθυσμού σε τέτοια ανέχεια που δεν μπορούν να πάνε διακοπές ούτε μια
μέρα το χρόνο.
Οσο για τον τουρισμό που θα μπορούσε να είναι πηγή
κοινωνικού οφέλους για τον ελληνικό λαό, με αυτόν δεν έχει καμία σχέση ο κ.
Σαμαράς, όπως και κανένας από αυτούς που με την πολιτική τους «μπουκώνουν» μεγαλοξενοδόχους
για να έχουν απλήρωτους και είλωτες τους ξενοδοχοϋπαλλήλους, που «μπουκώνουν»
τους εφοπλιστές για να μετατρέπουν σε «λύτρα» τις τιμές των
εισιτηρίων στα πλοία τους, που ξεπουλάνε και ιδιωτικοποιούν από τις παραλίες και
το φυσικό κάλλος της χώρας μέχρι τον... ήλιο της Ελλάδας!
γ) Τα μαγαζιά δεν τα κλείνουν οι αγώνες και οι
κινητοποιήσεις των εργαζομένων, αλλά η φτωχοποίηση του λαού λόγω της πολιτικής
του κ. Σαμαρά, ο οποίος θα πρέπει να ρωτήσει κάποια στιγμή την ευφυή αρμόδια
τομεάρχη του κυρία Κεφαλογιάννη:
Αν υποθέσουμε ότι για τα «λουκέτα» που αγγίζουν το
30% των καταστημάτων στο κέντρο της Αθήνας «φταίνε οι πορείες», τότε για τα
«λουκέτα» στα 3 από τα 10 μαγαζιά στη Νέα Ιωνία, τα «λουκέτα» στα
5 από τα 10 μαγαζιά στο Περιστέρι και τα «λουκέτα» στα 6 από τα
10 μαγαζιά της Αμαλιάδας (ούτε στη Νέα Ιωνία, ούτε στο Περιστέρι,
ούτε στην Αμαλιάδα έχουν γίνει πορείες απ' όσο γνωρίζουμε...), ποιος φταίει;
Εμείς λέμε ότι φταίει ο κ. Σαμαράς, ο κ. Βενιζέλος
και η πολιτική που από κοινού εφαρμόζουν.

Σύντροφοι δεν φτάνει μόνο να έχουμε δίκιο... πρέπει να ξέρουμε και πως θα το διαδώσουμε

Ο βυσσινόκηπος θέλει να κάνει μια μικρή πρόταση, για τα ζητήματα γραμμής. Αυτά να εξηγούνται με απλούς όρους και παραδείγματα, αλλιώς κινδυνεύουμε να υποστούμε εύκολες προβοκάτσιες σαν κι αυτή που επιμελώς σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε για το ζήτημα του "κινήματος της πατάτας"...
Το παρακάτω κείμενο του σύντροφου Λεκάτη, είναι παράδειγμα απλού λόγου, στον οποίο αν είχαμε περιοριστεί, κανείς δεν θα είχε τη παραμικρή δυνατότητα να αλλοιώσει και να συκοφαντήσει τη θέση μας.

…. πάρτε κυρία μου… πατάτες

Η παρέμβαση του ΚΚΕ, που είπε ευθέως στους φτωχούς αγρότες ότι πρέπει να βρουν τη λύση μαζί με τους εργάτες για να βγάλουν απ' τη μέση τον αντίπαλο, τα μονοπώλια, άρα να οργανωθούν με αιτήματα που να προσβλέπουν σε κεντρικό σχεδιασμό, ενόχλησε πολλούς και επιχείρησαν να την προβοκάρουν.

Ο ένας μετά τον άλλο αυτοί που γνωρίζουν πως οι αγρότες πουλάνε τώρα πια την πατάτα κάτω κι από το κόστος παραγωγής, βγαίνουν και πανηγυρίζουν ακριβώς γι' αυτό: γιατί τα προϊόντα - με μεσολαβητή το «κίνημα της πατάτας» βγαίνουν στην αγορά με τιμές κάτω κι από το κόστος παραγωγού που με τη θηλιά στο λαιμό αρπάζεται σαν τον πνιγμένο από τα μαλλιά του.

...Οπως κανείς δεν είδε το περίφημο φτηνό πετρέλαιο που θα ερχόταν με πρωτοβουλία του Συνασπισμού από τη Βενεζουέλα, όπως κανείς δεν γιάτρεψε τον καρκίνο με το νερό του Καματερού, έτσι και η φτώχεια αγροτών και εργατών δεν αντιμετωπίζεται με πυροτεχνήματα 25 τόνων πατάτας, όταν παραμένουν και θα παραμείνουν αδιάθετοι 100.000 τόνοι πατάτας και την ίδια ώρα τα μεροκάματα βυθίζονται. Από απατεωνιές η ζωή γεμάτη.

***

Ομως, εδώ έχουν ξεπεράσει τα όρια.

Οι πρωτεργάτες του «κινήματος» της πατάτας γνωρίζουν πως η πατάτα έχει κόστος κοντά στα 45 - 55 λεπτά για να φτάσει στον πάγκο. Γνωρίζουν, επίσης, πως η πατάτα δεν είναι προϊόν που μπορεί να μείνει στο ράφι. Γνωρίζουν πως για τον ίδιο λόγο που δεν μπορεί να διατεθεί πατάτα Αχαΐας στην Καβάλα, έτσι δε θα φτάσει ποτέ η πατάτα από τη Βροντού στην Καλαμάτα.

Οταν κοπάσει ο θόρυβος, οι παραγωγοί θα έχουν μείνει με χιλιάδες τόνους αδιάθετους.

Και το θέμα τους τότε θα είναι αυτό που ήδη ομολογούν: Του χρόνου δεν μπορούμε να καλλιεργήσουμε.

Αλλά τότε ποιος θα θυμάται τους πατατοπαραγωγούς;

Μέχρι που όσοι είναι στοιχειωδώς σοβαροί να πάρουν τους απατεώνες παραμάζωμα μαζί με τους πάτρωνές τους...

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:
Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ:

.

Να ποια είναι η πρόταση του ΚΚΕ. Αφιερωμένη σε αυτούς που λένε... ότι δεν την έχουν ακούσει πουθενά.

Normal 0 false false false EL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4 <![endif][if gte mso 9]> <![endif][if gte mso 10]> <![endif]-->

ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ

Το ζήτημα ποιος δρόμος ανάπτυξης ωφελεί το λαό είναι στην πρώτη γραμμή

Η συνέντευξη της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, την Παρασκευή στην ΕΤ3

Συνέντευξη στην εκπομπή «Λαβύρινθος» της ΕΤ3 και στον δημοσιογράφο Αλ. Τριανταφυλλίδη έδωσε το βράδυ της Παρασκευής η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ. Ο «Ριζοσπάστης» αναδημοσιεύει παρακάτω τη συζήτηση της Αλέκας Παπαρήγα με το δημοσιογράφο.

***

-- Είχατε πει στην ομιλία σας με την οποία τοποθετηθήκατε στη διάρκεια της συνεδρίασης στη Βουλή, να μη χαθεί άλλος χρόνος γιατί και πολιτική αστάθεια θα έρθει και χρεοκοπία θα έρθει και ο πόλεμος θα έρθει. Οταν είπατε και ο πόλεμος θα έρθει ως κατακλείδα το λέγατε μεταφορικά, κυριολεκτικά; Τι είχατε στο μυαλό σας;

-- Κυριολεκτικά. Ξέρουμε πάρα πολύ καλά ότι σε συνθήκες κρίσης ο πόλεμος μπαίνει στην ημερήσια διάταξη. Και δε μιλάμε μόνο για την ελληνική κρίση, μιλάμε για κρίση παγκόσμια, εδραιωμένη τώρα στην Ευρώπη, σε μια περιοχή μάλιστα που αναπτύσσεται μεγάλος πόλεμος για τους αγωγούς του φυσικού αερίου και του πετρελαίου. Η Ευρώπη βγαίνει στη Μεσόγειο, είναι πολύ κοντά στην Ασία, στη Βόρειο Αφρική κ.λπ. Σήμερα (σ.σ. την Παρασκευή) π.χ. το ΣΑ του ΟΗΕ πήρε μέτρα κατά της Συρίας, αποφάσισε κατά της Συρίας. Ολα αυτά είναι το προανάκρουσμα που δείχνει ότι η διέξοδος απ' την κρίση θα συνδεθεί και με διαπάλη για τις αγορές. Ο κίνδυνος είναι υπαρκτός. Μπορεί να μην είναι ενδεχομένως πολύ άμεσος, δεν μπορεί να είναι κανείς βέβαιος αλλά αυτή η κρίση του καπιταλισμού δεν μπορεί να βρει διέξοδο αν δεν οδηγήσει και εκεί.

-- Σε σχέση με τη χρεοκοπία, λέτε ότι ο βρεγμένος δεν πρέπει να φοβάται τη βροχή, ο λαός πρέπει να είναι έτοιμος και να αναλάβει την ευθύνη. Είναι δεδομένο ότι η χρεοκοπία θα έρθει; Και πόσο αυτό θα πλήξει και τη μέση ελληνική οικογένεια που βιώνει όλη αυτή την ανασφάλεια, το πετσόκομμα των μισθών και των συντάξεων το τελευταίο διάστημα;

-- Ενα σημαντικό μέρος του λαού έχει ήδη χρεοκοπήσει. Υπάρχει διεύρυνση της σχετικής και της απόλυτης εξαθλίωσης. Ηδη αυτές τις μέρες ολοκληρώνεται η φάση της χρεοκοπίας του 50-50. Της επίσημης, γιατί για το λαό είναι πολύ πάνω από 50. Η εκτίμησή μας είναι ότι δεν τελειώσαμε εδώ. Μέσα στο 2012, ενδεχομένως και στους πρώτους μήνες του 2013, θα επέλθει καινούριο βάθος στην κρίση και η χρεοκοπία θα είναι μεγαλύτερη. Και οι μορφές χρεοκοπίας είναι πάρα πολλές. Μπορεί να έχεις χρεοκοπία με ευρώ, μπορεί να έχεις χρεοκοπία με έξοδο από το ευρώ, μπορεί να έχεις χρεοκοπία που θα λέγεται ελεγχόμενη, αλλά για το λαό θα είναι ανεξέλεγκτη. Δεν τελειώνει. Αλλωστε, ήδη ομολογήθηκε σήμερα. Ενώ χειροκροτούσαν για το γεγονός ότι το 2020 το ποσοστό, ας πούμε, του χρέους θα είναι 120% επί του ΑΕΠ, τώρα λένε θα είναι 129% στο ΑΕΠ. Και ρωτώ: Ποιο ΑΕΠ; Το σημερινό; 'Η θα είναι ΑΕΠ ακόμα πιο κάτω το 2020; Το 129% πού το υπολογίζουν; Τώρα μιλάμε με ποσοστά, αλλά ξέρετε τα ποσοστά συνδέονται με τα πραγματικά μεγέθη και νούμερα. Η κρίση στην ευρωζώνη θα βαθύνει.

-- Κάποιοι λένε ότι όσο υπάρχει το ευρώ είναι σημαντικό να είμαστε μέσα, γιατί αν είμαστε απέξω αυτοί οι οποίοι έχουν στείλει τα λεφτά τους στην Ελβετία, κάτι που το καταγγέλλει και το ΚΚΕ, θα γυρίσουν πίσω και ουσιαστικά θα πλιατσικολογήσουν τη χώρα, θα αγοράσουν τη χώρα, τις επιχειρήσεις, τα σπίτια που είναι με στεγαστικά δάνεια για ένα κομμάτι ψωμί. Επομένως, λένε, ας περιμένουμε και όταν θα διαλυθεί το ευρώ, που είναι θέμα χρόνου, τότε προφανώς δε θα είμαστε και εμείς μέσα.

-- Κοιτάξτε, υπάρχει το «λόμπι» της δραχμής, υπάρχει και το «λόμπι» του ευρώ. Στην πραγματικότητα δεν είναι λόμπι, είναι τμήματα του κεφαλαίου στην Ελλάδα και στην Ευρώπη που έχουν μεταξύ τους αντιπαρατιθέμενα συμφέροντα. Σαφώς υπάρχει ένα τμήμα κεφαλαιοκρατών, που τους συμφέρει η Ελλάδα να περάσει στη δραχμή για να έρθουν να πάρουν μπιτ παρά φιλέτα στην Ελλάδα. Υπάρχει όμως και το άλλο τμήμα, που ενδιαφέρεται να μείνει στο ευρώ. Υπάρχουν πολλά σενάρια.

Εμείς δεν μπαίνουμε στη λογική ευρώ ή δραχμή, να το ξεκαθαρίσουμε. Εμείς λέμε αποδέσμευση από την ΕΕ και δε μένουμε μόνο εκεί. Λέμε ότι πρέπει ο λαός να πάρει την περιουσία που υπάρχει στον τόπο, οτιδήποτε υπάρχει σ' αυτόν τον τόπο, στα χέρια του. Μιλάμε για εργατική λαϊκή εξουσία και για μονομερή διαγραφή του χρέους. Αν δεν πάρεις όλους αυτούς τους παράγοντες και επιλέξεις τον ένα, μόνο αποδέσμευση ή μόνο μονομερή διαγραφή του χρέους ή μόνο έξοδο απ' την ευρωζώνη, αυτά όλα σηματοδοτούν μία πορεία επίσης καταστροφής του λαού.

Εμείς όμως υπερβαίνουμε αυτά τα διλήμματα. Σαφώς παρακολουθούμε και τις αντιθέσεις τις οξυμένες μέσα στους κόλπους της ΕΕ, αντιθέσεις ανάμεσα στα καπιταλιστικά κράτη. Και πρέπει να σας πω ότι αυτή τη στιγμή έχει οξυνθεί η αντίθεση και σε θέματα τακτικής. Αυτό που ζήσαμε στη Βουλή την περασμένη Κυριακή δεν ήταν τίποτα άλλο από αντιθέσεις εντός των κόλπων των κομμάτων που υποστηρίζουν την ΕΕ, αντιθέσεις σε θέματα τακτικής. Αλλοι υποστηρίζουν να προταχθεί η μείωση του χρέους, άλλοι να προταχθεί η επενδυτική δραστηριότητα για την ανάπτυξη. Γι' αυτό έχουμε τώρα αποσκιρτήσεις από τα κόμματα ή ελαφρά πηδηματάκια από το ένα κόμμα στο άλλο. Είναι σύνθετη κατάσταση, την οποία όμως ταυτόχρονα πρέπει να την ξεκαθαρίσει ο λαός.

-- Να ρωτήσω ευθέως: Ζήτησαν απ' την Αλ. Παπαρήγα να υπογράψει τη δέσμευση ότι αν και εφόσον θα συμμετέχει σε ένα κυβερνητικό σχήμα της επόμενης μέρας, να αποδεχτεί τη δανειακή σύμβαση;

-- Οχι, δεν ζητήθηκε και πολύ αμφιβάλλω ότι ειπώθηκε κάτι τέτοιο, εννοώντας και το ΚΚΕ. Δεν θεωρώ ότι είναι τόσο ανόητοι, εν πάση περιπτώσει, οι ηγέτες της ΕΕ. Ξέρετε τι έβαζαν; Να ερμηνεύσω αυτό που ειπώθηκε. Θέλουν να μη γίνουν άμεσα εκλογές στην Ελλάδα. Θέλουν να γίνουν εκλογές αφού έχουν διαμορφώσει ένα πολιτικό σκηνικό ελεγχόμενο. Βεβαίως, ξέρετε ότι υπάρχει και ο λαός. Ο,τι σχέδιο κι αν κάνουν κι ό,τι ελέγχους να κάνουν, υπάρχει και ο λαός. Και μ' αυτή την έννοια, το αντιμνημονιακό μέτωπο σήμερα δεν είναι αυτό που έχει ανάγκη ο τόπος, είναι ένα μέτωπο πολύ επιφανειακό, συγκεντρώνει ετερόκλητες δυνάμεις, συγκεντρώνει και τις δυνάμεις εκείνες που λένε ότι ήθελαν ένα άλλο μείγμα μνημονίου, μια άλλη συνταγή. Δηλαδή, το αντιμνημονιακό μέτωπο παραπέμπει στη συνταγή του μνημονίου.

Εμείς δε διαλέγουμε καμία συνταγή. Είτε γλυκόξινη είτε πικρόξινη, το απορρίπτουμε ριζικά. Αλλά τα πράγματα στην Ελλάδα δεν άρχισαν με το μνημόνιο. Προϋπήρξε η εκδήλωση της κρίσης και επομένως δεν μπορείς να ξεκινάς απ' το μνημόνιο. Κι αυτοί που δε θέλουν να ξεκινήσουν από εκεί που ξεκινάμε εμείς, καπιταλισμός π.χ. πρέπει να ξεκαθαρίσουν: Πού οφείλεται η κρίση; Το μνημόνιο είναι συνέχεια, ήρθε σαν το φάρμακο όχι για το ξεπέρασμα της κρίσης, ήταν τα πρώτα μέτρα που πάρθηκαν για να γίνει αυτό που επιστημονικά λέμε εμείς απαξίωση της εργατικής δύναμης, της αξίας, της τιμής της εργατικής δύναμης. Αυτό ήταν το πρώτο μέτρο κι αυτό το υπηρέτησε και το πέτυχε. Η συνταγή προχώρησε γιατί βεβαίως υπήρχε και ο πολιτικός συσχετισμός.

Δε μας χρειάζεται αντιμνημονιακό μέτωπο. Δυστυχώς όλα τα άλλα κόμματα, αυτά που είναι εναντίον του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, μιλάνε για αντιμνημονιακό μέτωπο. Αυτό το μέτωπο είναι φαύλος κύκλος, οδηγεί σε μια καλύτερη εκδοχή του μνημονίου, οδηγεί στην επιλογή ευρώ ή δραχμή, οδηγεί στην επιλογή της μιας ή της άλλης τακτικής. Ο λαός έτσι κι αλλιώς θα βγει βαθιά χρεοκοπημένος, ανεξάρτητα της συνταγής του μνημονίου. Επομένως, συνθηματικά λέμε, όχι στη δικτατορία των μονοπωλίων. Που σημαίνει όχι στην εξουσία των μονοπωλίων. Αυτή τη στιγμή το ζήτημα, ποιος δρόμος ανάπτυξης ωφελεί το λαό, είναι στην πρώτη γραμμή. Ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης είναι σε κρίση, κι όχι απλώς η διαχείριση του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Αυτό ισχύει σε όλες τις χώρες.

Ασταθής κυβέρνηση και ο λαός σε δράση

-- Θέλω την εκτίμησή σας, θα γίνουν εκλογές άμεσα; Τις βλέπετε τον Απρίλιο ή στο τέλος της τετραετίας;

-- Διαλέγουμε και παίρνουμε μου φαίνεται. Καταρχήν, τις τελευταίες μέρες ακούσαμε πολύ περήφανα λόγια, τα οποία βγήκαν από τα στόματα των ηγεσιών της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του Προέδρου της Δημοκρατίας και άλλων, οι οποίοι είπαν ότι μπορεί να είμαστε σε κρίση, αλλά είμαστε ένας περήφανος λαός κ.λπ. κ.λπ. Εγώ δε λέω ότι αυτά που έλεγαν δεν τα πίστευαν, είναι όμως μια πολύ επιδερμική επίδειξη περηφάνιας. Διότι πάνω απ' όλα μας ενδιαφέρει το βιοτικό επίπεδο και τα δικαιώματα του λαού. Εκεί πρέπει να δείξουμε την πυγμή μας και όχι στα προσβλητικά λόγια που λένε. Και νομίζω ότι αναγκάστηκαν να το κάνουν αυτό γιατί ξεμπροστιάστηκαν στα μάτια του ελληνικού λαού αυτοί οι περίφημοι εταίροι και οι σύμμαχοί μας στην ΕΕ, γενικά οι κοινωνικοί εταίροι όπως χρησιμοποιείται.

Τώρα, όσον αφορά τις εκλογές. Νομίζω ότι έχουν μπλεχτεί. Προκειμένου να πετύχουν αυτήν την τρικομματική κυβέρνηση, υποσχέθηκαν εκλογές γρήγορα. Τώρα έχουν δύο παράγοντες: Ενα, δεν τους βγαίνει, δεν πρόκειται να τους βγει το πρόγραμμα εξόδου απ' την κρίση, ούτε σε έξι μήνες, ούτε σε ένα χρόνο, ούτε σε δύο τρία χρόνια δε βγαίνει. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να γίνουν εκλογές. Ενας λόγος παραπάνω ο λαός να απαιτήσει να γίνουν εκλογές, οι οποίες βεβαίως δεν πρόκειται να λύσουν το πρόβλημα 100%, αλλά πρέπει να διαμορφώσουν ένα ρήγμα, να διαμορφώσουν ένα πεδίο όπου ο λαός ανασυντάσσεται.

Δεύτερον, δεν τους βγαίνει το πρόγραμμα. Απ' την άλλη μεριά, δεν τους βγαίνουν και οι ίδιες οι εκλογές. Πιστεύω ότι, καταρχήν, το ΠΑΣΟΚ θέλει να ανασυνταχθεί και αυτό με νέο αρχηγό και να δει τι θα κάνει με τους διαγραμμένους, τους μη διαγραμμένους κ.λπ. Η ΝΔ επίσης, δεν της βγαίνει η αυτοδυναμία. Από την άλλη μεριά, σκέφτεται ότι μπορεί να βγει λαβωμένη απ' τη συμμετοχή της στην κυβέρνηση, με ανάθεση, ας πούμε, κυβερνητικού έργου που δεν της το έδωσε ο λαός με εκλογές. Επομένως, δεν ξέρω, νομίζω, ότι βιώνουν αντιφάσεις.

Εμείς ως Κόμμα δεν τους λυπόμαστε για τις αντιφάσεις που έχουν. Εμείς ζητάμε ο λαός να απαιτήσει εκλογές, να ρίξει την κυβέρνηση μέσα από κινητοποιήσεις, ξεκαθαρίζοντας όμως: Δεν κάνουμε αυτό που κάνουν ο κ. Τσίπρας ή οι άλλοι που λένε ότι οι εκλογές θα είναι η λύση. Γιατί δυστυχώς ο λαός δε δέχεται μόνο τόνους κινδυνολογίας. Δέχεται επίσης και τόνους αναζωπύρωσης αυταπατών, που αν υπήρχαν πριν 10-15 χρόνια θα μπορούσε κανείς να κατανοήσει, να εξηγήσει, τώρα δεν μπορεί να υπάρχουν αυταπάτες. Αυτό το κουβάρι το μπερδεμένο δεν πρόκειται να το ξεδιαλύνουν οι εκλογές. Μία κάλπη που θα πάει ο λαός να ψηφίσει. Οι εκλογές τι μπορεί να δώσουν; Οι εκλογές πρέπει να παρεμποδίσουν τα χειρότερα σχέδια, πρέπει να στείλουν ένα μήνυμα ότι ο λαός θα παλέψει, θα αντισταθεί και θα αντεπιτεθεί.

Κι απ' αυτή την άποψη, εμείς λέμε ότι στην καλύτερη περίπτωση για το λαό θα προκύψει μια αδύναμη κυβέρνηση και όσο πιο ασταθής θα είναι η νέα κυβέρνηση τόσο καλύτερα για το λαό, αρκεί να είναι σε δράση ο λαός. Οχι ασταθής κυβέρνηση και ο λαός να μετράει τις απώλειες. Και οπωσδήποτε αυτό που θα διαμορφώσει ένα ρήγμα και θα διαμορφώσει κλίμα φόβου των απάνω, των κρατούντων κι αν θέλετε και στις Βρυξέλλες, θα είναι η αποφασιστική ενίσχυση του ΚΚΕ. Αυτό που λένε αυτοί οι κύριοι «άκρα αριστερά», δεν είμαστε «άκρα αριστερά», είμαστε Κομμουνιστικό Κόμμα που παλεύει για την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων.

-- Πώς θα παλέψετε για να ξεφοβηθεί ο λαός; Μπορεί ο λαός να σας έχει αγκωνάρι;

-- Καταρχήν, αυτό που χρειάζεται είναι ο ίδιος ο λαός να συνειδητοποιήσει ότι έχει ο ίδιος δύναμη στα χέρια του. Εμείς δε θα πούμε ψηφίστε μας για να σας σώσουμε. Αυτά τα κάνουν τα άλλα κόμματα. Εμείς λέμε: Ναι, είμαστε διατεθειμένοι να είμαστε στην πρώτη γραμμή, να καταβάλλουμε τις μέγιστες δυνατές θυσίες, χωρίς όρια θυσίες και πάνω από όλα έχουμε τη δυνατότητα να εμφυσήσουμε στο λαό την πίστη στη δύναμή του.

Αν θέλετε, εκεί κρινόμαστε. Κι όχι μόνο αν παλεύουμε εμείς οι κομμουνιστές, ούτε θέλουμε να κάνουμε επίδειξη αγωνιστικότητας. Εμείς θέλουμε σαν εμπροσθοφυλακή σήμερα του κινήματος, να χαθούμε μέσα σε ένα δυνατό λαϊκό κίνημα - δηλαδή η πολιτική μας πρόταση να γίνεται πρόταση όσο γίνεται μεγαλύτερου μέρους της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Δεν υποτιμούμε κανένα αγώνα καθημερινό. Καμία εξουσία λαϊκή δε θα έρθει αν κάθε μέρα ο λαός δεν κάνει ένα βήμα, μισό, ένα, δύο, ανάλογα πώς μπορεί.

Εμείς θέλουμε ακριβώς, τα χαράτσια, να μην τα πληρώνει ο λαός. Οταν πάνε να του πάρουν το σπίτι να αναπτυχθεί αγωνιστική κοινωνική αλληλεγγύη κι όχι να περιμένουμε να μας δίνουν συσσίτια και κουβέρτες. Επομένως, αν ο λαός τραβήξει μπρος για την ανατροπή αυτής της εξουσίας του κεφαλαίου, θα έχει και μικρότερες άμεσες νίκες πιο γρήγορα από ό,τι το φαντάζεται. Αυτό είναι το πρακτικό. Οποιος του υπόσχεται μια πιο πρακτική λύση άμεσα και να πάει να ψηφίσει έτσι στις κάλπες, η χρεοκοπία του λαού θα γίνει ακόμα μεγαλύτερη την άλλη μέρα από τις κάλπες.

Εμείς μιλάμε για εργατική - λαϊκή εξουσία

-- Η τελευταία δημοσκόπηση δίνει 14% στο ΚΚΕ, 13,5% στο ΣΥΡΙΖΑ, 16% στη Δημοκρατική Αριστερά. Η εν δυνάμει προοπτική μιας αριστερής κυβέρνησης γεννά προσδοκίες...

-- Η εναλλακτική λύση με φόβο ή με αυταπάτες δεν μπορεί να υπάρξει. Διότι εδώ πρέπει να τα βάλουμε με τέρατα, για να χρησιμοποιήσω αυτήν την έκφραση. Αυταπάτη είναι να πιστεύεις ότι μια συνεργασία αυτών των κομμάτων που είπατε, ότι θα δώσει διέξοδο στο λαό. Μια τέτοια συνεργασία, θα είναι ένα μεγάλο χτύπημα για το λαό. Θα καλλιεργήσει ελπίδες. Η ριζική αλλαγή στην Ελλάδα, ή αποτροπή του χειρότερου, δε γίνεται με ελπίδες. Δεν υπάρχει έδαφος συνεργασίας.

Τι λέει ο ΣΥΡΙΖΑ; Αυτή η κυβέρνηση της αριστεράς να εκλεγεί, να πάω εγώ να διαπραγματευτώ αγωνιστικά στις Βρυξέλλες. Μα υπάρχει μεγαλύτερη αυταπάτη; Δηλαδή, μόλις πάει στις Βρυξέλλες η αντιπροσωπεία Κουβέλης, Τσίπρας Παπαρήγα, η πολιτική εξουσία, η δικτατορία των μονοπωλίων θα μας φοβηθεί; Και το ΠΑΣΟΚ διαπραγματεύτηκε και η ΝΔ διαπραγματεύτηκε. Αλλά οι διαπραγματεύσεις είναι μέσα στο πλαίσιο της αγοράς και εντός των τειχών της ΕΕ. Εμείς τι θα πάμε να διαπραγματευτούμε; Εμείς λέμε ότι τα μονοπώλια πρέπει να καταργηθούν. Και στη θέση τους να γίνουν λαϊκή περιουσία τα μέσα παραγωγής, οι μονοπωλιακές επιχειρήσεις, ο πλούτος της χώρας.

Αμα πάω και το πω στη Μέρκελ και στο Σαρκοζί και στους άλλους θα μου πούνε "δεν πας μέχρι το Δαφνί, εδώ ήρθες; Εμείς είμαστε καπιταλισμός". Θα πάει ο κ. Τσίπρας, τι θα πει; Μετά από τρία χρόνια λέει να αρχίσουμε να πληρώνουμε το χρέος. Μα εμείς δεν αναγνωρίζουμε το χρέος, εμείς μιλάμε για μονομερή διαγραφή. Εντός της ΕΕ δεν υπάρχει ελπίδα διαπραγμάτευσης. Το στοιχείο της διαπραγμάτευσης το έχει κάθε αγωνιζόμενος λαός, αλλά σε ρήξη, όχι εντός των τειχών. Σοβαρά; Θα φοβηθεί η Κομισιόν μια κυβέρνηση της αριστεράς στην Ελλάδα, μόλις πάμε εμείς οι τρεις και δεν ξέρω ποιοι άλλοι, θα το βάλουν στα πόδια; Εδώ δεν κάνουν παραχωρήσεις στα κόμματα που είναι πια δικά τους κόμματα, και δεν κάνουν παραχωρήσεις για να τα διασώσουν εκλογικά. Και θα κάνουν παραχωρήσεις σε μας; Αυτά είναι αστεία.

Δεν έχει δικαίωμα ένας πολιτικός να είναι αφελής. Κι επειδή εγώ σέβομαι ότι και οι άλλοι πολιτικοί έχουν πείρα και ικανότητες, λένε ψέματα στο λαό, καθαρά πράγματα. Και είναι τρομερό, τον άνθρωπο που οδηγείται στην αυτοκτονία - όπως είπατε προηγουμένως - να του καλλιεργείς φρούδες ελπίδες. Πρέπει να του μιλήσεις για τις πραγματικές δυσκολίες και να του εμπνεύσεις δύναμη που απορρέει από το δίκιο του και από το γεγονός ότι σήμερα εργάτες και λαϊκά στρώματα είναι η μεγάλη πλειοψηφία του λαού. Αλλά αυτό δεν έχει μετατραπεί ακόμα σε δύναμη.

-- Ρωτάει τηλεθεατής: Αν το ΚΚΕ δεν είναι στο 14%, είναι στο 24%, είναι πρώτο κόμμα παίρνει και τις 50 έδρες μπόνους. Θα επιστρέψει πίσω την εντολή να συγκροτήσει κυβέρνηση;

-- Να το ξεκαθαρίσω: Οταν ο λαός είναι στην αντιπολίτευση, δηλαδή δεν έχει την εξουσία στα χέρια του, τότε κι εμείς αντιπολίτευση θα είμαστε. Προσέξτε, εμείς δεν μιλάμε για εξουσία του ΚΚΕ. Εμείς μιλάμε για εργατική - λαϊκή εξουσία, που βεβαίως το ΚΚΕ θα είναι η πολιτική δύναμη έμπνευσης και δράσης αυτής της εξουσίας, αλλά κοιτάξτε να δείτε: Στη βουλή μπορεί να είμαστε πλειοψηφία, μέσα στην κοινωνία όμως θα αντιπροσωπεύουμε και πραγματική πλειοψηφία; Γιατί μέσα στην κοινωνία δεν είναι μόνο ο λαός. Είναι και οι ιδιοκτήτες του πλούτου της χώρας.

Αυτή είναι η διαφορά μας, η οποία είναι θεμελιακή από τα άλλα κόμματα. Αυτοί μιλάνε για μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Μπορεί να είσαι κοινοβουλευτική πλειοψηφία - και το έχει ζήσει η ιστορία στον 20ό αιώνα - αλλά στην οικονομία την εξουσία θα την έχουν τα μονοπώλια. Εαν ο λαός, λοιπόν, θέλει, μαζί με το λαό, να ανατρέψουμε τα μονοπώλια, αναλαμβάνουμε κάθε ευθύνη. Να βγούμε μπροστά και να το κάνουμε. Βεβαίως, τέτοιες ευθύνες θέλουμε να τις αναλάβουμε. Αλλά ευθύνες που λέει: Είμαστε σε μια κυβέρνηση, όπου η βουλή θα αποφασίζει και ο Σύνδεσμος Ελλήνων Βιομηχάνων, οι τραπεζίτες και οι εφοπλιστές θα εκμεταλλεύονται τους εργάτες και θα τους πίνουν το αίμα - για να πούμε μια λαϊκή έκφραση - και θα καθορίζουν τις ατομικές συμβάσεις εργασίας, αυτή η κυβέρνηση θα είναι ένα ανδρείκελο.

Να σας το πω καθαρά: Σε κυβέρνηση ανδρείκελο δεν μπαίνουμε. Σε κυβερνητική εξουσία που θα μπορεί να παίρνει αποφάσεις και να εφαρμόζονται και στην οικονομία, εκεί αναλαμβάνουμε τις ευθύνες και να δοκιμαστούμε και τους κινδύνους.

-- Ρωτάει τηλεθεατής, δηλώνει ψηφοφόρος του ΚΚΕ από τη Λάρισα: Το 1989 μπορέσαμε να συνεργαστούμε εν όψει της κάθαρσης του σκανδάλου Κοσκωτά με τον Παπανδρέου και τον Μητσοτάκη, τώρα γιατί δεν μπορούμε με τα κόμματα της αριστεράς;

-- Ωραία ερώτηση. Καμία σχέση το ένα με το άλλο. Σήμερα μιλάμε για διέξοδο από την οικονομική κρίση, που σημαίνει ότι πρέπει να συμφωνήσεις στα πάντα. Στο χρέος, στα δάνεια, στους μισθούς, στις συντάξεις, στα ασφαλιστικά ταμεία. Εκείνη την περίοδο έγινε μια καθαρά προσωρινή συνεργασία, για να μην παραγραφούν τα σκάνδαλα. Και συνήθως τα συμπεράσματα βγαίνουν και μετά από ένα μακρύ χρονικό διάστημα. Και έγινε η συνεργασία και τα σκάνδαλα, όχι μόνο δεν παραγράφηκαν αλλά η αλήθεια πέρασε έξω από τη Δικαιοσύνη. Και το σκάνδαλο Κοσκωτά είναι παρωνυχίδα μπροστά σε αυτά που είχαμε μετά. Ηταν στην ουσία μια κυβέρνηση υπηρεσιακή, που έγινε κάτω από την πίεση του κόσμου, που κι εμείς πήραμε υπόψη αυτήν την πίεση του κόσμου.

Σήμερα δεν αντιμετωπίζουμε ένα τεχνικό ζήτημα μιας κυβέρνησης τριών μηνών για να μην παραγραφεί ένα σκάνδαλο. Σήμερα μιλάμε για διέξοδο από την κρίση. Και ακριβώς τον 21ο αιώνα όταν έχεις βαθιά κρίση καπιταλιστική δεν μπορείς να συνεργαστείς με κόμματα, τα οποία θέλουν να διαμορφώσουν ένα αριστερό τάχα ανθρώπινο προσωπείο στον καπιταλισμό. Η ζωή προχωράει. Και το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι εκείνη η κυβέρνηση δεν έκανε ζημιά στο λαό, αλλά δεν του έλυσε κανένα πρόβλημα.

Κι όχι μόνο. Ενδεχομένως δημιούργησε και κάποιες αυταπάτες ότι μπορεί κανείς να παραμερίζει θέματα ουσίας κάτω από τη λαϊκή πίεση. Αλλά τότε, εκείνη την περίοδο, το θέμα που έμπαινε ήταν η κάθαρση. Σήμερα μπαίνει η έξοδος από την κρίση. Το ίδιο πρόβλημα μπαίνει; Σε κάθε φάση της πολιτικής ζωής μπαίνουν και διαφορετικά προβλήματα στην πρώτη γραμμή για επίλυση. Καμία σχέση εκείνη η περίοδος με τώρα.

Τα κόμματα κρίνονται από τις θέσεις τους για την οικονομία

-- Αν επέλθει χρεοκοπία...

-- Μα υπάρχει χρεοκοπία. Το 21% που αποφασίστηκε τον Ιούνιο ήταν χρεοκοπία 21%, τώρα είναι 50% και μπορεί να είναι και παραπάνω, γιατί ξέρετε, το 50% μπορεί σε ορισμένους τομείς να φθάσει και το 70%. Γίνεται λόγος για ακόμη βαθύτερη χρεοκοπία. Δηλαδή τι; Δεν έχουμε χρεοκοπία; Ο λαός δεν έχει χρεοκοπήσει; Κι ακόμα δεν έχουν υλοποιηθεί τα μέτρα. Για το λαό η χρεοκοπία είναι 150%, μη φοβάται τη χρεοκοπία ο χρεοκοπημένος.

Αυτοί οι οποίοι επισείουν τον κίνδυνο της χρεοκοπίας για το λαό είναι αυτοί που θέλουν να έχουν οι κεφαλαιοκράτες τις λιγότερες ζημιές από τα προσδοκώμενα κέρδη. Εχει μεγάλη διαφορά. Ο λαός χάνει τα πάντα και οι άλλοι κάθονται και αποφασίζουν αν θα χάσουν από τα εκατό το πενήντα ή το εξήντα. Ιδια κι όμοια είμαστε; Δε παίρνουμε μέρος σε αυτήν τη συζήτηση. Τι φοβάται ο χρεοκοπημένος που οδηγείται στην αυτοκτονία; Τι φοβάται αυτός που περιμένει την κουβέρτα που θα του μοιράσει ο μητροπολίτης; Τι θα χάσει, δηλαδή;

-- Μπορεί να χτιστεί ο σοσιαλισμός πάνω στα ερείπια και στ' αποκαΐδια της ήδη χρεοκοπημένης χώρας;

-- Αυτή η χρεοκοπημένη χώρα, με λαό χρεοκοπημένο, ταυτόχρονα έχει καπιταλιστικά αναπτυχθεί. Π.χ. έχουμε σημαντικούς κλάδους της βιομηχανίας, βεβαίως έχουμε και τομείς που μπορεί να έχουν μείωση της παραγωγής, αλλά η παραγωγική βάση υπάρχει. Μπορούμε να λύσουμε το ζήτημα της διατροφής. Είναι απαράδεκτο να μας λένε ότι θα χρεοκοπήσουμε και δε θα έχουμε λέει να εισάγουμε γάλα και το ένα και το άλλο. Γιατί να εισάγουμε γάλα; Η Ελλάδα μπορεί να λύσει 100% το πρόβλημα της διατροφής. Μπορεί να λύσει το πρόβλημα της μείωσης της εισαγωγής φαρμάκων.

Δεν έχουμε διυλιστήρια, δεν έχουμε βιομηχανίες εκσυγχρονισμένες; Δεν είναι οι βιομηχανίες της δεκαετίας του '80 που έκλειναν και ήταν εντελώς πεπαλαιωμένες. Δεν έχουμε ορυκτό πλούτο - η «El Dorado Gold», που έρχεται και κάνει άλωση στη Βόρεια Ελλάδα, για να πάρει τον ορυκτό πλούτο; Φυσικό αέριο και πετρέλαιο υπάρχει. Επομένως, στην Ελλάδα υπάρχουν οι προϋποθέσεις ανάπτυξης της σοσιαλιστικής οικονομίας. Βεβαίως, αν περάσουν 10, 20 και 30 χρόνια, από χειρότερες θέσεις θα αντιμετωπίσεις αυτήν την ανάπτυξη. Η Ελλάδα δεν είναι Σαχάρα.

Να σας πω κάτι: Χορηγούν αυτήν την περίοδο - και μάλιστα απ' ό,τι φαίνεται και με παράνομη Υπουργική Απόφαση οκτώ υπουργείων, που δεν πρέπει ούτε και να κάναν συνεδρίαση - θαλάσσιες εκτάσεις για την αλιεία, για να κάνουν τις υδατοκαλλιέργειες. Στην Ελλάδα, δηλαδή, η οποία είχε πλούσια αλιεία. Οδηγούν, τώρα, τους ψαράδες, να μην ψαρεύουν, να καταστρέφουν τα πλοία τους και να έχουμε τις λεγόμενες υδατοκαλλιέργειες, τα προϊόντα των οποίων θα τα κάνουμε και εξαγωγή, δεν τα τρώμε ούτε εμείς.

Και ολόκληρες θαλάσσιες εκτάσεις, όπου αυτές οι πολυεθνικές που παίρνουν τις θαλάσσιες εκτάσεις αποκτούν δικαιώματα και πάνω στην παράλια γη. Γιατί, εκεί πέρα θα κάνουν αποθήκες για τα αλιεύματά τους, θα κάνουν μικρά λιμάνια για να έρχονται και τα πλοία, όσα φεύγουν ακτοπλοϊκώς, ή οδικώς, θα έχουν και τα δίκτυα μεταφοράς. Και αυτή τη στιγμή, ολόκληρες θαλάσσιες εκτάσεις στη χώρα μας, δίνονται σε πέντε μεγαθήρια πολυεθνικές. Θα το σταματήσουμε αυτό; Και μου λέτε τώρα κυβέρνηση αριστεράς; Η κυβέρνηση αριστεράς θα πάει απλώς να παρακαλέσει την κ. Μέρκελ και τον κ. Σαρκοζί ή τους διαδόχους τους, "σας παρακαλούμε δώστε μας πέντε χρόνια τράτο για ν' αρχίσουμε να πληρώνουμε τα χρέη;". Στα πέντε χρόνια τι έσοδα θα έχει αυτή η κυβέρνηση; Αφού την ίδια ώρα θα τρέχουν οι συμφωνίες παράδοσης του πλούτου.

-- Στην πολιτική του επιτροπή, σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ, ανακοίνωσε ότι είναι σε ευθεία αντίθεση με παρωχημένα κεντροαριστερά σενάρια που επιχειρούν να αναστήσουν υπό νέες συνθήκες ένα παρελθόν υπεύθυνο για τη σημερινή κατάσταση. Φαίνεται δηλαδή, τουλάχιστον, από αυτήν την πλευρά - δε λέω για την περίπτωση της Δημοκρατικής Αριστεράς - ότι είναι κάθετα αρνητική απέναντι σε αυτήν την εκδοχή της κεντροαριστεράς, έτσι όπως τη μεταφέρατε.

-- Εμείς, το πρόγραμμα ενός κόμματος το κρίνουμε τι λέει για την οικονομία. Γιατί το να έχεις πρόταση για ένα νέο πολιτικό σύστημα, αριστερό, κομμουνιστικό, και δεν ξέρω τι, είναι το απάνω. Το πολιτικό σύστημα, όμως, πρέπει να αντιστοιχεί στο πεδίο της οικονομίας. Πρέπει να είναι αντίστοιχα αυτά. Λοιπόν, ό,τι και να λέει οποιοδήποτε κόμμα, εάν αυτή τη στιγμή δε βάλει ζήτημα τι θα γίνει με τους επιχειρηματικούς ομίλους που έχουν στα χέρια τους τον πλούτο του κόσμου, του λαού, που ανήκει στο λαό, αν δε μιλήσει στο πεδίο της οικονομίας, ό,τι και να πεις στο πολιτικό σύστημα, δεν έχει καμιά αξία.

Γι' αυτό κι εμείς μιλάμε τι πρέπει να γίνει στο πεδίο της οικονομίας. Αν εμείς, ως ΚΚΕ, υποστηρίζουμε την εργατική, τη λαϊκή εξουσία και στο πεδίο της οικονομίας δεν έχουμε μέτρα αλλαγής, θα εκφυλιστούμε και εμείς και θα γίνουμε ένα εκφυλισμένο Κομμουνιστικό Κόμμα. Και, δυστυχώς, αλλοιωμένα Κομμουνιστικά Κόμματα και εκφυλισμένα γνώρισε ο 20ός αιώνας. Το ότι εμείς λεγόμαστε Κομμουνιστικό, να σα πω και κάτι άλλο, δε σημαίνει από μόνο του ως τίτλος, ότι είμαστε εγγύηση για το λαό. Εγγύηση είναι το πολιτικό πρόγραμμα του συγκεκριμένου Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας.

Λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα κόμματα, στο πεδίο της οικονομίας, δε λένε τίποτα. Ξέρετε τι λένε; Αναδιανομή εισοδήματος. Ακούγεται ωραία. Και εμείς όταν διεκδικούμε καλύτερες συμβάσεις, αναδιανομή υποστηρίζουμε. Προσέξτε όμως. Ας πούμε ότι έχουμε μια κυβέρνηση της αριστεράς και αποφασίζει στη Βουλή και επαναφέρει την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση, τις κλαδικές συμβάσεις. Αυτές οι κλαδικές συμβάσεις για να εφαρμοστούν, πρέπει να κάτσουν «οι εταίροι» - που εμείς δεν το χρησιμοποιούμε έτσι. Πρέπει, δηλαδή, να κάτσει ο Σύνδεσμος Ελλήνων Βιομηχάνων, με τους εργαζόμενους και να συμφωνήσουμε Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση, όχι των 500, 600 και 700 ευρώ, αλλά θα σας έλεγα των 1.500 ευρώ μεικτά. Μα οι βιομήχανοι δεν κάθονται. Γιατί να κάτσουν; Θα πάνε στους τόπους δουλειάς και θα επιβάλουν ατομικές συμβάσεις. Πρώτα απ' όλα υπάρχουν οι ατομικές συμβάσεις, υπάρχουν οι ελαστικές μορφές απασχόλησης.

Και να σας πω κι ένα άλλο. Πώς θα αντιμετωπίσεις την ανεργία; Η ανεργία αντιμετωπίζεται ή με το να μοιράσεις μία θέση εργασίας σε τέσσερις ή να κοινωνικοποιήσεις τα μέσα παραγωγής. Μα δεν υπάρχει άλλος τρόπος αντιμετώπισης της ανεργίας. Ολοι οι εργαζόμενοι πρέπει να δουλέψουν. Και για να δουλέψουν, πρέπει να υπάρχει πανεθνικός σχεδιασμός. Ο σχεδιασμός είναι έξω από την οικονομία της αγοράς. Εμείς ξεκινάμε από το πεδίο της οικονομίας και εκεί φαίνονται οι θεμελιακές μας διαφορές.

-- Πάνω στο πεδίο της οικονομίας... Δε θα μπορούσε το ΚΚΕ, αν θέλετε και για να τους εκθέσει, να πάρει πρωτοβουλία και να θέσει πέντε σημεία και να βάλουμε τα καλά αριστερά μυαλά για να συγκροτήσουν ένα μίνιμουμ πρόγραμμα;

-- Εμείς δε θέλουμε να εκθέσουμε έναν αντίπαλο. Κανέναν αντίπαλο. Ούτε κάποιον με τον οποίο έχουμε θεμελιακές διαφορές. Δε θέλουμε να τον εκθέσουμε. Εμείς λέμε τα πράγματα όπως τα αντιλαμβανόμαστε και όπως είναι. Τα προγράμματα τα ξέρουμε. Κάθεσαι και συζητάς όταν υπάρχει σύγκλιση προγραμμάτων και κοινή κατεύθυνση, αλλά επειδή είμαστε και διαφορετικά κόμματα έχουμε και διαφορές. Είναι ζήτημα πέντε εγκεφάλων; Ο Συνασπισμός, έχει πρόγραμμα, καθαρό πρόγραμμα. Μόνο που αυτό το πρόγραμμά του, όχι μόνο δεν απαντάει στη διέξοδο από την κρίση, απαντάει στη συντήρηση της σημερινής κατάστασης. Εχει ωραιότατα συνθήματα - πινελιές, τα οποία έρχονται σε πλήρη σύγκρουση με αυτά που λέει στο πεδίο της οικονομίας.

Και για να ξεκαθαρίσω: Εμείς δε ζητάμε μια κυβέρνηση του ΚΚΕ. Εμείς ζητάμε μια εργατική, λαϊκή εξουσία. Πρέπει να το καταλάβουμε. Εχει διαφορά κυβέρνηση ΚΚΕ και κυβέρνηση της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Δε μιλάμε για εξουσία του ΚΚΕ. Λέμε για εξουσία της εργατικής τάξης. Προσέξτε, αυτή είναι θεμελιακή διαφορά και αυτή την εξουσία παλεύουμε. Και όταν θα έρθει αυτή η εξουσία, εμείς θα αναλάβουμε πλήρη ευθύνη. Αλλά όσο ο λαός είναι στο περιθώριο της εξουσίας, θα είμαστε και εμείς μαζί με το λαό.

Ο λαός πρέπει να ξεκαθαρίσει τι φταίει

-- Τηλεθεατής από το Ρέθυμνο ρωτάει: Ενώ μπορείτε, παραιτούμενοι μαζικά, να διαλύσετε τη Βουλή και να πάμε σε εκλογές, γιατί δεν το κάνετε;

-- Αυτό είναι ένα τρικ. Και θα σας το πω για τον εξής λόγο: Ωραία, παραιτούμαστε και γίνονται εκλογές... Εμείς, όμως, διεκδικούμε ο λαός να ζητήσει τις εκλογές. Προσέξτε όμως. Ο φίλος αυτός που έχει αυτή τη θέση, θεωρεί τις εκλογές πανάκεια. Εχει εναποθέσει τα πάντα στις εκλογές. Εμείς λέμε: απεργιακές κινητοποιήσεις, κινητοποιήσεις στους τόπους δουλειάς να ξεφοβηθεί ο κόσμος και εκλογές. Αν κάναμε αυτήν την κίνηση, είναι σα να μεταδίδαμε στον κόσμο ότι οι εκλογές είναι η σωτηρία. Δεν είναι σωτηρία οι εκλογές. Είναι μια μορφή πάλης, είναι ένα όπλο που πρέπει ο λαός να μην το καταδικάσει στην αφλογιστία, όπως έχει κάνει τόσα χρόνια. Και επομένως, και οι κινήσεις μας οι συμβολικές, οι ουσιαστικές, πρέπει να υπηρετούν αυτόν το στόχο.

Και, με την ευκαιρία, να πω το εξής πράγμα: Ο λαός πρέπει να ξεκαθαρίσει ποια είναι η αιτία της κρίσης. Αν θεωρεί ότι η αιτία της κρίσης είναι η ανίκανη ΝΔ ή το ανίκανο ΠΑΣΟΚ ή οι ηλίθιοι ηγέτες ή η κακή συνταγή ή φταίει η Μέρκελ που είναι κόρη πάστορα και είναι έτσι κι αλλιώς, ή φταίει ο κακός Σαρκοζί, αυτά όλα είναι η επιφάνεια, είναι η κρούστα του προβλήματος. Και όσο ο λαός δεν ξεκαθαρίζει πού οφείλεται η κρίση, πολύ φοβάμαι ότι και η κρίση του στην κάλπη - θα είναι πολύ καλύτερη από άλλες φορές - αλλά οι εκλογές μπορεί να γίνουν το «πλυντήριο» των νέων σχημάτων ή των νέων προσώπων που θα εμφανιστούν. Και λέω «πλυντήριο» γιατί θα είναι η παλιά συνταγή με νέα πρόσωπα...

Ο λαός πρέπει να ξεκαθαρίσει τι φταίει. Πρέπει να είναι κατά της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, όχι γιατί οι ηγεσίες τους δεν ήταν έντιμες, δεν ήταν ικανές, αλλά γιατί είναι κόμματα που εξυπηρετούν τα συμφέροντα της ιδιοκτησίας του κεφαλαίου. Δεν αρκεί να είσαι αντίθετος με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Πρέπει να ξεκαθαρίσεις γιατί. Γιατί θα εμφανιστούν νέα κόμματα, θα προκύψει νέο πολιτικό σκηνικό, το οποίο, σε συνθήκες κρίσης, θα αποδειχθεί πολύ πιο επικίνδυνο και από το σημερινό.

Και με την ευκαιρία. Στη Βουλή -σωστά είπατε- είπα για 50 κουκουλοφόρους, γιατί έτσι είπε ο κ. Βενιζέλος. Δεν ήταν οι 50 συνήθεις κουκουλοφόροι. Αυτοί που έκαψαν τη Αθήνα, που έφτασαν να λιώσουν τα σίδερα των τραπεζών - δεν καίγονται οι σιδεριές των τραπεζών, δεν ξέρω να πω τον κανονικό όρο, με μολότοφ, που άνοιγαν τις κλειδαριές των τραπεζών. Ηταν οργανωμένες ομάδες του κράτους, του παρακράτους ή δεν ξέρω τι, οι οποίοι είχαν στρατιωτικό εξοπλισμό. Και πρέπει να σας πω και το εξής πράγμα. Εχει ειπωθεί, εδώ έχουν φέρει μέχρι δυνάμεις, Γερμανούς αστυνομικούς στην Ελλάδα... Λοιπόν, τώρα μιλάνε για το πολιτικό σύστημα που χρέωσε την Ελλάδα και που έκανε σκάνδαλα και για τα σκάνδαλα του ενός ή του άλλου προσώπου;..

Εδώ λοιπόν ο λαός πρέπει να αποφασίσει, να τραβήξει το δρόμο της ρήξης και της σύγκρουσης. Σύνθετος δρόμος, και απαιτεί και αυτός θυσίες. Αλλά είναι ο δρόμος που πρέπει να έχει πρωταγωνιστή το λαό. Και σε αυτόν τον πρωταγωνιστή λαό, το ΚΚΕ θα καταθέσει όλες του τις θυσίες. Και θα κρίνεται από το λαό δέκα και είκοσι φορές την ημέρα...

-- Θέλουμε την άδειά σας να δούμε για 50 δευτερόλεπτα την πρόταση που κατέθεσε στην εκπομπή μας ο κ. Τσίπρας, για μία κοινή συζήτηση των εκπροσώπων των επικεφαλής των φορέων της αριστεράς...

-- Να τη δείξετε, δεν έχω πρόβλημα. Αλλά πρόκειται για μία εκλογική πρόταση που την κάνει, αυτή είναι η λογική, να κάνω πρόταση συνεργασίας για να εκθέσω τον άλλο...

-- Οχι, όχι, είναι πρόσκληση σε τηλεοπτικό διάλογο...

-- Εμείς δεν κάνουμε πρόταση συνεργασίας στον ΣΥΡΙΖΑ για να τον εκθέσουμε και να του λέμε «εμείς θέλουμε συνεργασία και δεν θέλεις εσύ». Είναι κοροϊδία στο λαό!

-- Είστε σαφής δε χρειάζεται να βάλουμε το βίντεο.

-- Ναι, γιατί εμείς δεν εκθέτουμε τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν εκθέτουμε τον κ. Κουβέλη, δεν εκθέτουμε το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Δεν πάμε π.χ. στους διαγραμμένους να τους πούμε, ελάτε να συνεργαστούμε, να βάλουμε όρους που δεν θα τους δεχθούν και μετά να τους εκθέσουμε. Αυτό δεν είναι πολιτική. Αυτό είναι πολιτικό παίγνιο και εμείς πολιτικά παιχνίδια δεν κάνουμε.

-- Δεν θα ήταν καλό για να καταλάβει ο κόσμος;

-- Εμείς θα πούμε τι έχουμε να πούμε και ο κόσμος ας κρίνει, αν συμφωνεί με τη δική μας πρόταση ή με του άλλου...

-- Ακριβώς, ακριβώς. Αρα θα συναινούσατε σε έναν τέτοιο τηλεοπτικό διάλογο, κ. Παπαρήγα. Επειδή μας ζητήθηκε να αναλάβουμε εμείς...

-- Με συγχωρείτε. Οχι, θα σας πω το εξής. Δεν δέχθηκα κάτι τέτοιο. Εγώ είπα το εξής πράγμα. Είναι γνωστές οι διαφορές και δεν κάνουμε πολιτικά παιχνίδια. Κάθε μέρα κάνουμε διάλογο με τον ΣΥΡΙΖΑ -και στη Βουλή- και τώρα ένα είδος διαλόγου είναι. Δεν θα πάμε να παίξουμε μπροστά στο λαό το παιχνίδι των εντυπώσεων. Ο διάλογος γίνεται στον τόπο δουλειάς, στις πλατείες, στις γειτονιές, εκεί γίνεται ο διάλογος... Πολιτικά παιχνίδια έκθεσης και του αντίπαλου μας δεν κάνουμε. Τελείωσε. Γιατί, δεν είδατε τα ντιμπέιτ; Δεν είναι αστεία τα ντιμπέιτ κύριε Τριανταφυλλίδη; Κρινόμαστε κάθε μέρα στον τόπο δουλειάς και στη γειτονιά. Κρινόμαστε και στο Κοινοβούλιο, κρινόμαστε παντού. Δεν θέλουμε να εκθέσουμε κανένα, και να τον εκθέσουμε μέσω πρότασης συνεργασίας...

-- Οχι στο συγκεκριμένο βίντεο δεν έλεγε να εκθέσουμε. Ελεγε για να ακούσει ο λαός...

-- Κύριε Τριανταφυλλίδη, είστε σίγουρος ότι σε αυτό το διάλογο δεν θα έχουμε όλοι στραμμένα τα μάτια μας στην κάλπη; Μα δεν είδατε στο ντιμπέιτ τι γίνεται; Ο Παπανδρέου έλεγε λεφτά υπάρχουν... Λοιπόν, όταν θα κάνουμε έναν τέτοιο διάλογο αυτός ο διάλογος θα είναι καμουφλαρισμένος. Ο διάλογος γίνεται καθημερινά...

-- Μόλις μας το είπατε, ότι γίνεται στους χώρους δουλειάς παντού...

-- Παντού! Και ξεκινά από το πεδίο της οικονομίας. Εμείς υποστηρίζουμε την αποδέσμευση από την ΕΕ. Τι διάλογο να κάνουμε πάνω σε αυτό; Δεν ξέρουμε τις διαφορές, ότι εκείνοι είναι μέσα στην ΕΕ και εμείς είμαστε απ' έξω; Δεν το ξέρει ο ελληνικός λαός αυτό; Ποιος διάλογος; Να συζητάμε για εξεταστικές επιτροπές της Βουλής και για τον εκσυγχρονισμό του συστήματος;

-- Κατανοητό. Κα Παπαρήγα σας ευχαριστούμε θερμότατα.

-- Κι εγώ σας ευχαριστώ. Και τα ερωτήματα του κόσμου και οι διαφωνίες του είναι εύλογες. Και σε άλλη εκπομπή να βάλετε τον κόσμο να κάνει οποιοδήποτε ερώτημα θέλει. Να μην έρθουν αυτοί που συμφωνούν μαζί μας. Να λένε μπράβο!...

-- Να έρθουν αυτοί που διαφωνούν...

-- Να έρθουν αυτοί που έχουν ουσιαστικές διαφωνίες