Μεγάλη νίκη στο Πάνορμο. Συστήθηκε δίκτυο αγώνα κατά των βιομηχανικών Α.Π.Ε.

Η ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΣΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ. ΓΥΡΙΖΕΙ ΤΗ ΠΛΑΤΗ ΤΗΣ ΣΤΗ ΧΑΖΟΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΥΙΟΘΕΤΗΣΗ ΤΗΣ "ΠΡΑΣΙΝΗΣ" ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

Δελτίο Τύπου:

Οι τοπικές επιτροπές αγώνα, οι περιβαλλοντικές οργανώσεις, φορείς και πολίτες που μαζευτήκαμε την Δευτέρα 14 Νοεμβρίου 2011 από κάθε γωνιά της Κρήτης για να συντονίσουμε τις δράσεις μας κατά των βιομηχανικών εγκαταστάσεων ανανεώσιμης ενέργειας γιγαντιαίας κλίμακας που σχεδιάζονται στην Κρήτη, αποφασίσαμε από κοινού και συγκροτήσαμε Παγκρήτιο Δίκτυο Αγώνα.Το Δίκτυο καθημερινά διευρύνεται με νέες συμμετοχές.Εως τώρα συμμετέχουν (αλφαβητικά):

Δίκτυο Συλλόγων Μεσαράς

Επιτροπή Αγώνα Κριτσάς

Επιτροπή Αγώνα Κρούστα

Κίνηση Πολιτών Ασημίου

Κίνηση Πολιτών Εθιάς Αστερουσίων

Κίνηση Πολιτών Μεσαράς για το Περιβάλλον

Οικολογική Κίνηση Μεραμβέλλου

Οικολογική Παρέμβαση Ηρακλείου

Οικολογική πρωτοβουλία Χανίων

Ομάδα Αλληλέγγυας Συνεργατικής Διαχείρισης, Ηράκλειο

Παγκρήτιο Δίκτυο περιβαλλοντικών Οργανώσεων ΟικοΚρήτη

Περιβαλλοντικός Σύλλογος Ιτάνου

Πολιτιστικός Σύλλογος Μαρουλά Ρεθύμνου

Πολιτιστικός Σύλλογος Μέρωνα Αμαρίου

Περιβαλλοντικός Σύλλογος Ρεθύμνου

Πολιτιστική Εταιρεία Πανόρμου ο Επιμενίδης

Πρωτοβουλία Δημοτών Σφακίων

Πρωτοβουλία Κατοίκων Πρασέ, Δ. Μουσούρων

Πρωτοβουλία κατοίκων Σπίνας, Φλωρίων, Παλαιών Ρουμάτων και Σέμπρωνα

Πρωτοβουλία Πολιτών Δ. Αμαρίου

Σύλλογος Αρχιτεκτόνων Ρεθύμνου

Σύλλογος Επαγγελματιών Κτηνοτρόφων Ν. Ηρακλείου

Σύλλογος Φίλων Περιβάλλοντος Φαραγγιανών

Φοίνιξ ΑΜΚΕ Εφαρμογών Βιώσιμης Ανάπτυξης

και πλήθος πολιτών από κάθε γωνιά της Κρήτης.

Ψήφισμα της 1ης Συνάντησης Πανόρμου

Η Κρήτη σήμερα κινδυνεύει να μετατραπεί σε ένα απέραντο ενεργειακό εργοστάσιο, χωρίς όριο ισχύος, με έργα βιομηχανικής κλίμακας ( αιολικά, φωτοβολταϊκά, ηλιοθερμικά, αντλησιοταμιευτήρες ) όπως συμβαίνει και σε άλλες περιοχές της χώρας.

Πρόκειται για μια ολοκληρωτική, βάναυση και ισοπεδωτική επέλαση μεγάλων οικονομικών ομίλων και συμφερόντων, που θα έχει μόνιμες, καθοριστικές επιπτώσεις στην οικονομία, την κοινωνία, τους φυσικούς και πολιτιστικούς πόρους του νησιού.

Η επέλαση αυτή, που εξελίσσεται στη συγκυρία της οικονομικής κρίσης αγνοώντας την τοπική κοινωνία, έρχεται να ολοκληρώσει την ανατροπή του παραγωγικού πρότυπου του νησιού.

Η άναρχη ανάπτυξη, η πολιτική υποβάθμισης του πρωτογενή τομέα, η καταστροφή των φυσικών και πολιτιστικών πόρων και των παραγωγικών δυνάμεων του τόπου μας χρόνια τώρα δυναμιτίζουν και αποδυναμώνουν αυτό το πρότυπο.

Τα ενεργειακά έργα που δρομολογούνται καμιά σχέση δεν έχουν με την έννοια και τα πλεονεκτήματα των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ), πλεονεκτήματα που εξασφαλίζονται μόνο με την αυτοπαραγωγή, τη άμεση διάχυση των ωφελημάτων στην τοπική κοινωνία, την υποστήριξη και όχι την υποκατάσταση των παραγωγικών δραστηριοτήτων, την εξοικονόμηση ενέργειας και φυσικών πόρων.

Για την ανεξέλεγκτη χωροθέτηση των έργων αυτών έχει ψηφιστεί νομοθεσία (Χωροταξικό ΑΠΕ, Νόμος για την Επιτάχυνση των ΑΠΕ κ.ά.) που επιτρέπει την εγκατάστασή τους σχεδόν παντού, σε βάρος όλων των παραγωγικών δραστηριοτήτων, σε δασικές εκτάσεις, στις κορυφογραμμές, στη γη υψηλής παραγωγικότητας, στις περιοχές του δικτύου Natura, σε αρχαιολογικούς χώρους όπου δεν υπάρχει κήρυξη ζωνών Α' απόλυτης προστασίας.

Απαραίτητη προϋπόθεση για τη λειτουργία τους αποτελεί η πόντιση υποβρύχιων καλωδίων διασύνδεσης με το ηπειρωτικό σύστημα της χώρας και μάλιστα από κάθε ενδιαφερόμενη εταιρεία χωριστά, διαδικασία που στα πλαίσια της απελευθέρωσης της αγοράς ενέργειας δεν έχει όρια, πέρα από αυτά που θα θέσει η ζήτηση και η κερδοφορία των επιχειρήσεων.

Ο καθορισμός των έργων αυτών ως έργων «εθνικής ωφέλειας», που επιτρέπει τη χωροθέτησή τους σε δασικές εκτάσεις, αναδεικνύει το τεράστιο ζήτημα επίλυσης των ιδιοκτησιακών ζητημάτων, αφού σε πολλές περιπτώσεις οδηγεί σε κατάληψη ιδιωτικής γης για εγκατάσταση των έργων χωρίς τη συναίνεση των ιδιοκτητών της, που οδηγούνται σε μακρόχρονες δικαστικές διαμάχες για να αποδείξουν ότι η γη είναι δική τους, ενώ αυτή έχει ήδη διατεθεί σε χρήση που οι ίδιοι δεν επέλεξαν.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ

. Να σταματήσουν όλα όσα σχεδιάζονται ερήμην των τοπικών κοινωνιών.
. Να ανακληθούν όλες οι άδειες παραγωγής που έχουν δοθεί για ενεργειακά έργα βιομηχανικής κλίμακας.
. Να μην υποδείξει κανένας Δήμαρχος χώρους για την εγκατάσταση φωτοβολταϊκών σταθμών του προγράμματος «Ήλιος», όπως ζήτησε να κάνουν ο υπουργός ΠΕΚΑ.

ΔΗΛΩΝΟΥΜΕ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΙ

. Να εμποδίσουμε από κοινού την εγκατάσταση ενεργειακών εγκαταστάσεων βιομηχανικής κλίμακας.
. Να υπερασπιστούμε:
Τις ντόπιες παραγωγικές δραστηριότητες και τους παραγωγούς του τόπου μας που επιβιώνουν με κόπο και εμπόδια.
Τις δραστηριότητες που επανεπενδύουν τα κέρδη στον τόπο.
. Να αγωνιστούμε για ένα παραγωγικό πρότυπο που θα ταιριάζει στην Κρήτη και θα σέβεται τους φυσικούς και πολιτιστικούς της πόρους και το απαράμιλλο κρητικό τοπίο.

Πάνορμο, 14 Νοεμβρίου 2011
.

Η ΞΕΦΤΙΛΑ ΤΗΣ ΨΕΥΔΟ-ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ

Προσέξτε εδώ ξεμασκάρωμα από τις κυρίαρχες μη- κυβερνητικές-οικολογίζουσες οργανώσεις της Ελλάδας... Αντί να ταχθούν να απαγορευτεί οποιαδήποτε δόμηση σε περιοχές NATURA, συντάσσονται με ΠΑΣΟΚ-ΜΠΑΤΖΕΛΗ-ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ και υποστηρίζουν να γίνονται παρεμβάσεις αν υπάρχουν 10 στρέμματα. Και επειδή δεν μπορώ να τους χαραχτηρίσω όλους αυτούς χαζούς (δεν μπορεί να είναι τόσο και τόσοι χαζοί) τους χαραχτηρίζω σαν συνυπεύθυνους του εγκλήματος. Έτσι υπογράφουν στην ούγια σαν συνοδοιπόροι της Κυβέρνησης και των σχεδίων του μεγάλου κεφαλαίου. Γιατί το μεγάλο κεφάλαιο θα μπορεί να συγκεντρώνει (εξαγοράζει), εκτάσεις 10 στρεμμάτων σε περιοχές παρθένες... Φιλέτα που λέμε. ΝΤΡΟΠΗ σε όλους αυτούς τους δήθεν οικολόγους.
Με το να υπερασπίζονται το όριο των 10 στρεμάτων που λέει η Μπατζελή, ουσιαστικά υποβοηθούν στα σχέδια κερδοφορίας του ξενοδοχειακού (κυρίως) κεφαλαίου.
ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ>ΚΑΜΙΑ ΟΙΚΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΙΣ ΠΕΡΟΧΕΣ NATURA... ούτε με 4, ούτε με 10, ούτε με 104 στρέμματα

Η είδηση της ντροπής αναδημοσιευμένη από τον 104fm.gr

Δήλωση 10 περιβαλλοντικών οργανώσεων για την εκτός σχεδίου δόμηση εντός περιοχών Natura 2000

Η ενδεχόμενη απόρριψη της διάταξης για την εκτός σχεδίου δόμηση εντός προστατευόμενων περιοχών, που περιλαμβάνεται στο υπό συζήτηση νομοσχέδιο για τη βιοποικιλότητα, θα αποτελέσει ιστορική ντροπή για την κοινοβουλευτική ζωή της χώρας. Αυτό υποστηρίζουν οι περιβαλλοντικές οργανώσεις WWF Ελλάς, Greenpeace, Αρκτούρος, Αρχέλων, Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού, Ελληνική Εταιρεία Προστασίας της Φύσης, MOm, Καλλιστώ και Δίκτυο Μεσόγειος SOS.

Όπως σταθερά υποστηρίζουν οι οργανώσεις, αλλά και σχεδόν το σύνολο των φορέων του περιβαλλοντικού και τεχνικού κόσμου, το δικαίωμα για δόμηση εκτός σχεδίου αποτελεί ένα αναχρονιστικό ελληνικό εφεύρημα που εξ’ ορισμού καταργεί οποιονδήποτε χωροταξικό και περιβαλλοντικό σχεδιασμό.

Το δικαίωμα για διάσπαρτη δόμηση με μόνο κριτήριο την ιδιοκτησία τεσσάρων στρεμμάτων γης, που με τις ισχύουσες παρεκκλίσεις μπορούν να μειωθούν σε 750 τ.μ., έχει υποβαθμίσει το σύνολο της ελληνικής υπαίθρου, κατακερματίσει σημαντικά οικοσυστήματα και δώσει κίνητρο για καταπατήσεις και δασικούς εμπρησμούς. Ακυρώνει επίσης οποιαδήποτε προσπάθεια για σωστό σχεδιασμό που τώρα πλέον καθίσταται επιτακτικός, για την ολοκληρωμένη προστασία της βιοποικιλότητας και την καλύτερη αντιμετώπιση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής. Και δημιουργεί την αίσθηση ότι «όπου γης, οικόπεδο!»

Η επίμαχη διάταξη που περιλαμβάνεται στο νομοσχέδιο του Υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής αποτελεί μια αυτονόητη και ελάχιστη ρύθμιση για τις περιοχές Natura 2000 που έχουν ήδη χαρακτηριστεί ως προστατευόμενες, με βάση το κοινοτικό δίκαιο (οδηγίες 92/43/ΕΟΚ και 2009/147/ΕΚ).

Σύμφωνα με τις 10 περιβαλλοντικές οργανώσεις, το γεγονός ότι η Ελλάδα του 2011 ακόμα λειτουργεί με τον παραλογισμό της εκτός σχεδίου δόμησης είναι μια θλιβερή πραγματικότητα που πρέπει επιτέλους να αλλάξει. Μόνη λύση είναι η ολοκληρωτική κατάργηση της νομοθεσίας που επιτρέπει την εκτός σχεδίου δόμηση και τις παρεκκλίσεις, με παράλληλη μέριμνα για τις οποιεσδήποτε αδικίες και έγκριση του πολεοδομικού και χωροταξικού σχεδιασμού (ΓΠΣ και ΣΧΟΟΑΠ) που εκκρεμεί εδώ και δεκαετίες.

Οι περιβαλλοντικές οργανώσεις καλούν τον Πρωθυπουργό να λάβει σαφή θέση για το θέμα και να κάνει πράξη τη χθεσινή δήλωσή του ότι «η Ελλάδα αλλάζει». Η συνέχιση της χαοτικής κατάστασης που προκαλεί για τον φυσικό χώρο η εκτός σχεδίου δόμηση θα αποτελέσει απόδειξη ότι η Ελλάδα δεν θα αλλάξει, χωρίς στιβαρή πολιτική βούληση.
.

Το «μεγάλο κόλπο» και η εξαπάτηση των λαών

ΕΜΠΟΡΙΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΕΚΠΟΜΠΗΣ ΔΙΟΞΕΙΔΙΟΥ ΤΟΥ ΑΝΘΡΑΚΑ



Ακούγοντας κανείς τα λόγια υπουργών και προέδρων κυβερνήσεων και εταιρειών «ευαίσθητων σε θέματα περιβάλλοντος», παρακολουθώντας τις δραστηριότητες των ειδικευμένων περί τα περιβαλλοντικά Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, τις ειδικές εκπομπές ηλεκτρονικών μέσων και τις αναλύσεις σε εφημερίδες και περιοδικά, για τα ευεργετικά αποτελέσματα του εμπορίου δικαιωμάτων άνθρακα στο πρόβλημα του φαινομένου του θερμοκηπίου, θα μπορούσε να πιστέψει ότι όλοι αυτοί πράττουν, μιλούν και γράφουν από πραγματικό ενδιαφέρον για το περιβάλλον. Αλλωστε, όλοι ζούμε πάνω στον ίδιο πλανήτη, γιατί να μη θέλουν όλοι να λύσουν το πρόβλημα, που είναι, όπως λέγεται, «παγκόσμιο»;

Και βεβαίως γεωγραφικά μπορεί πάνω κάτω να είναι παγκόσμιο, αλλά κοινωνικά σίγουρα δεν είναι, τόσο από τη σκοπιά των συνθηκών διαβίωσης της εργατικής τάξης σε αντιδιαστολή με τους κεφαλαιοκράτες, όσο και από τη σκοπιά της ευθύνης του καθενός στη δημιουργία του προβλήματος. Εκτός κι αν χρεώσουμε ευθύνη σε εκείνον που δουλεύει στο ρυπαίνον εργοστάσιο για να εξασφαλίσει τα προς το ζην και τον βάλουμε στο ίδιο τσουβάλι με τον ιδιοκτήτη του εργοστασίου που επιλέγει την τεχνολογία και την παραγωγική διαδικασία με κριτήριο το μεγαλύτερο κέρδος, τις κυβερνήσεις που τάχα ελέγχουν τους ρυπαίνοντες και τους κεφαλαιοκράτες των οποίων τα ΜΜΕ υποτίθεται ότι αποκαλύπτουν τα «κακώς κείμενα».

Προσοδοφόρα «εκδούλευση»
Το ενδιαφέρον του κεφαλαίου, των κυβερνήσεών του και των αστικών ΜΜΕ για το φαινόμενο του θερμοκηπίου και τις κλιματολογικές αλλαγές, δεν είναι για την επίλυση του προβλήματος. Είναι, όπως και για καθετί άλλο, για να γίνουν δηλαδή μπίζνες με στόχο το κέρδος, να ανέβει η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Κι αν αυτό μπορεί να γίνει εμφανίζοντάς το παράλληλα ως εκδούλευση προς το λαό, αποπροσανατολίζοντάς τον, τότε ακόμα καλύτερα. Για να υπάρξει κέρδος, πρέπει να κυκλοφορήσει το κεφάλαιο, κάτι να παραχθεί (αυτό το κάτι είναι ήδη εξασφαλισμένο ως παραπροϊόν από τη λειτουργία της βιομηχανίας και λέγεται διοξείδιο του άνθρακα), το οποίο θα διακινηθεί ως εμπόρευμα, θα αγοραστεί και θα πουληθεί.

Μεγάλοι οικονομικοί οργανισμοί, όπως οι «Μέριλ Λιντς», «Τζ. Π. Μόργκαν», «Ντόιτσε Μπανκ», «Γκόλντμαν Σακς», μπαίνουν στην ανθούσα αγορά δικαιωμάτων αερίων του θερμοκηπίου, που σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα έφτασε το 2007 σε ύψος τα 64 δισεκατομμύρια δολάρια, ενώ το 2008 υπολογίζεται ότι θα ανέβει στα 100 δισ. δολάρια. Στην αγορά αυτή το εμπόρευμα (το διοξείδιο του άνθρακα) δεν ανταλλάσσεται με στόχο να καταναλωθεί, να μεταποιηθεί ή να αξιοποιηθεί με κάποιο τρόπο στη βιομηχανική παραγωγή. Ανταλλάσσονται μόνο τα δικαιώματα ρύπανσης που αποδόθηκαν στα μονοπώλια, με βάση τις συμφωνίες μεταξύ των κρατών, κατ' αρχήν της συμφωνίας του Κιότο και μετέπειτα και άλλων συμφωνιών. Ακόμα και οι ΗΠΑ, που δεν επικύρωσαν τις συνθήκες αυτές, δείχνουν να κινούνται στην κατεύθυνση ανάπτυξης του εμπορίου αερίων του θερμοκηπίου στο εσωτερικό τους, αλλά και σε ανταλλαγές με άλλες χώρες.

Το εμπόριο διοξειδίου του άνθρακα υποτίθεται ότι λειτουργεί ως εξής: Η κυβέρνηση κάθε χώρας θέτει ένα ανώτατο όριο εκπομπής αερίων του θερμοκηπίου κατά βιομηχανικό κλάδο, τομέα και περιοχή, που επιμερίζεται τελικά σε κάθε βιομηχανία ή οικονομικό οργανισμό που εκπέμπει τέτοια αέρια. Μετά, το κράτος πουλάει ή παραχωρεί δικαιώματα εκπομπής σε κάθε ενδιαφερόμενο. Αν αυτά αποδειχτούν αρκετά, έχει καλώς. Αν του λείψουν, επειδή ρυπαίνει πέραν και αυτών των υψηλών ορίων που θεσπίστηκαν, τότε πρέπει να αγοράσει συμπληρωματικά δικαιώματα από τη σχετική αγορά. Αν πάλι του περισσέψουν μπορεί να τα πουλήσει. Το λεπτό σημείο βρίσκεται ακριβώς στο ότι οι επιχειρήσεις που εκπέμπουν αέρια του θερμοκηπίου σε μεγάλη κλίμακα, μπορούν να μειώσουν τις εκπομπές τους με οποιοδήποτε τρόπο, δηλαδή έχουν κάθε δικαίωμα να τις μειώσουν μόνο στα χαρτιά, όχι στην πραγματικότητα. Ετσι πάει περίπατο η προστασία του περιβάλλοντος και απομένει μόνο το εμπόριο.

Ρυπαίνουν όσο δηλώσουν...
Με βάση το σύστημα εμπορίου διοξειδίου του άνθρακα που αποφάσισε η ΕΕ, οι επιχειρήσεις δεν είναι ούτε καν αναγκασμένες να εγκαταστήσουν όργανα μέτρησης των εκπομπών του αερίου. Μπορούν απλά να το ...υπολογίσουν οι ίδιες. Οι υπολογισμοί τους ελέγχονται βεβαίως από κρατικούς ελεγκτικούς μηχανισμούς, αλλά ποιος δε γνωρίζει ότι και τα σαπιοκάραβα που βυθίζονται κάθε χρόνο έχουν ελεγχθεί και χαρακτηριστεί αξιόπλοα... Ετσι κι αλλιώς η ακριβής μέτρηση με όργανα των εκπομπών είναι πρακτικά αδύνατη. Με άλλα λόγια, οι αίτιοι του προβλήματος αφήνονται να εκτιμήσουν οι ίδιοι το μέγεθος της συμβολής τους σ' αυτό και μετά να συμμετέχουν στο εμπόριο δικαιωμάτων ρύπανσης. Πόσο δύσκολο είναι μια βιομηχανία που ρυπαίνει να εμφανίσει εαυτόν ως ρυπαίνουσα κάτω του ορίου, άρα να έχει και περισσευούμενα δικαιώματα προς πώληση στην αγορά;

Σε οποιαδήποτε περίπτωση, αν τελικά προκύψει κόστος σε μια επιχείρηση για τη συμμόρφωσή της με βάση το όριο ρύπανσης, το κόστος αυτό θα μετακυληθεί στον καταναλωτή, δηλαδή τον εργαζόμενο. Και βέβαια μια άλλη πλευρά του εμπορίου ρύπων είναι η αξιοποίησή του στον ενδοϊμπεριαλιστικό ανταγωνισμό, από τις χώρες που ήδη αναπτύχθηκαν καίγοντας κάρβουνο σε βάρος των αναπτυσσόμενων χωρών που κάνουν σήμερα έντονη χρήση του ίδιου καυσίμου.

Το εμπόριο ρύπων γίνεται πιο εξοργιστικό επειδή σ' αυτό γίνεται χρήση και των λεγόμενων αντισταθμισμάτων, που λειτουργούν ως συνάλλαγμα της συγκεκριμένης αγοράς. Το πράγμα πάει έτσι: Αν η Α εταιρεία πρέπει να εκπέμπει λιγότερο διοξείδιο του άνθρακα, μπορεί είτε να αλλάξει το καύσιμο που χρησιμοποιεί, είτε να βελτιώσει με νέα τεχνολογία ή ειδικά αντιρρυπαντικά μέτρα τον τρόπο παραγωγής, είτε μπορεί να βρει μια εταιρεία Β την οποία θα πληρώσει για να μειώσει εκείνη τις εκπομπές της κατά ποσότητα ίση με την υπέρβαση της Α εταιρείας. Αλλά αυτή η δεύτερη εταιρεία δε σημαίνει ότι θα κάνει πραγματική, άμεση, χειροπιαστή μείωση των εκπομπών. Μπορεί αντ' αυτού να χρηματοδοτήσει για παράδειγμα τη δεντροφύτευση μιας περιοχής, ώστε τα δέντρα που θα μεγαλώσουν εκεί να απορροφήσουν την περισσευούμενη ποσότητα διοξειδίου του άνθρακα.

Καουμπόηδες του άνθρακα
Τυπικά, η ρυπαίνουσα εταιρεία πρέπει να μπορεί να «πείσει» ότι χωρίς το αντιστάθμισμα δε θα προέκυπτε η προβλεπόμενη μείωση εκπομπών, αλλά αυτό είναι επίσης πρακτικά αδύνατο, οπότε ο καθένας ισχυρίζεται ό,τι θέλει. Μάλιστα, έχει ήδη καθιερωθεί η ονομασία καουμπόηδες του άνθρακα για τις εταιρείες που πουλάνε ανύπαρκτες μειώσεις εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Στην Κίνα εδώ και πολλά χρόνια αυξάνεται σταθερά η παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος από υδροηλεκτρικά έργα κατά 10 γιγαβάτ το χρόνο. Είναι προφανές ότι η κατασκευή των νέων υδροηλεκτρικών έργων θα γινόταν έτσι κι αλλιώς, αλλά πολλές εταιρείες αντισταθμίζουν τη ρύπανση του περιβάλλοντος που προκαλούν στην Ευρώπη πέραν των καθορισμένων από την ΕΕ ορίων, με την ανάπτυξη των υδροηλεκτρικών στην Κίνα!

Αλλη χαρακτηριστική περίπτωση είναι οι χρησιμοποιούμενοι στα ψυγεία χλωροφθοράνθρακες που είναι χιλιάδες φορές πιο ισχυροί ως αέρια του θερμοκηπίου. Επειδή η καταστροφή αυτών των αερίων ως αντισταθμίσματα είναι πολύ πιο κερδοφόρα από την πώληση των ίδιων των αερίων, πολλές από τις κατασκευάστριες αύξησαν την παραγωγή τους, για να φτιάξουν στη συνέχεια οι ίδιες προγράμματα καταστροφής τους και να πουλάνε αντισταθμίσματα αερίων του θερμοκηπίου! Η σαπίλα του καπιταλισμού σε όλο της το μεγαλείο.

Οσοι πηγαίνουν τα παιδιά τους στις «φιλοπεριβαλλοντικές» εκδηλώσεις κοινωνικής ευθύνης των εταιρειών θα πρέπει να το ξανασκεφτούν. Μαθαίνεις το παιδί σου να αγαπάει τη φύση και το περιβάλλον και δεν ξέρεις αν το δεντράκι που θα φυτέψει θα εξαργυρωθεί ως αντιστάθμισμα για να συνεχίζεται η ρύπανση.


Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Discover»