Ένα κείμενο που βάζει κάποια πράγματα σε σωστή (ταξική) βάση

Αργεντινή, «δόλιος φάρος» για το λαϊκό κίνημα

Στο παρελθόν, πειρατές της στεριάς, με πρώτο τον μυθικό ήρωα Ναύπλιο, χρησιμοποιούσαν ψεύτικους, δόλιους φάρους για να αποπροσανατολίσουν τα πλοία και να τα κατευθύνουν πάνω σε ξέρες, με σκοπό να τα βυθίσουν. Η στάση και ο προσανατολισμός του λαϊκού κινήματος στην Αργεντινή, κατά τη διάρκεια της συγχρονισμένης οικονομικής και πολιτικής κρίσης του 2001, ήταν, με απόλυτη βεβαιότητα, ξέρα προς αποφυγήν για το λαϊκό κίνημα. Οσοι την επικαλούνται, παριστάνοντας τους επικριτές του καπιταλισμού, θυμίζουν τους πειρατές με τους «δόλιους φάρους», που στόχο έχουν να παρασύρουν το λαϊκό κίνημα προς την «ξέρα» της συναίνεσης και της υποταγής. Στόχος τους είναι να το βυθίσουν.

Η εργατική τάξη και τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα βιώνουν τις συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης και την ένταση της αντιλαϊκής επίθεσης, που στόχο έχει να θωρακίσει την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου, μεταφέροντας όλα τα βάρη της κρίσης στα λαϊκά στρώματα. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, μια σειρά από ιδεολογήματα, που στόχο έχουν να αποκρύψουν τις πραγματικές αιτίες εκδήλωσης της καπιταλιστικής κρίσης και των συνεπειών της στους εργαζόμενους, κερδίζουν έδαφος. Ανάμεσα σε αυτά, ιδιαίτερο ρόλο διαδραματίζει το ιδεολόγημα που αναγορεύει από τη μια το συνδυασμό εξωτερικού χρέους και ελλείμματος και από την άλλη το ευρώ σε αντιπαράθεση με τη δραχμή ως βασική αιτία των δεινών που πλήττουν τα λαϊκά στρώματα. Η συζήτηση για το χρέος είναι πλέον τόσο κοινή, ώστε τα ΜΜΕ βρίθουν από αναφορές στο χρέος, στα spreads και στα ασφάλιστρα κινδύνου, ενώ από την άλλη η «νομισματική» αντιπαράθεση εστιάζει στις μεγάλες αναπτυξιακές δυνατότητες που θα είχε η χώρα αν διέθετε «εθνικό νόμισμα». Το χρέος και το ευρώ χρησιμοποιούνται σαν ο βολικός αποδιοπομπαίος τράγος, παρουσιαζόμενα σαν η μήτρα κάθε κακού, αποκρύπτοντας ότι η αιτία της σχετικής και απόλυτης εξαθλίωσης των λαϊκών στρωμάτων βρίσκεται στις εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής και όχι στο ύψος του χρέους ή στο νόμισμα.

Στο πλαίσιο όλης αυτής της προβληματικής, που δέχεται το χρέος και το ευρώ σαν την πηγή του κακού, ξεδιπλώνεται ένας ολόκληρος σωρός από παραπλήσιες απόψεις και θέσεις, κυρίως του οπορτουνιστικού ρεύματος (ΣΥΡΙΖΑ κλπ.). Αλλού μιλώντας για επαναδιαπραγμάτευση του χρόνου αποπληρωμής και των επιτοκίων, αλλού για ψαλίδισμα του ύψους του χρέους, αλλού για διαγραφή του και παύση πληρωμών. Στην πραγματικότητα πρόκειται για διαφορετικές παραλλαγές της ίδιας βασικής μελωδίας, που σε όλους τους τόνους τονίζει την ανάγκη για διαφορετική διαχείριση του κρατικού χρέους και για άσκηση ελεύθερης νομισματικής πολιτικής και ιδίως μεταβολής της συναλλαγματικής ισοτιμίας ως του βασικού αντίδοτου για την καταπολέμηση του ελλείμματος ανταγωνιστικότητας των εξαγωγών που προκαλείται από το ακριβό νόμισμα που χρησιμοποιεί η χώρα. Η διαχειριστική αυτή πρόταση ουσιαστικά αναγορεύει το ευρώ και το χρέος ως αιτίες της κρίσης και, με συνέπεια λόγων και έργων, προτάσσει σαν ριζοσπαστική διέξοδο των λαϊκών στρωμάτων από την κρίση την αλλαγή του νομίσματος και τη διαφορετική διαχείριση του κρατικού χρέους, χωρίς να θίγει την αστική εξουσία.

Το παράδειγμα της Αργεντινής

Για να γίνει κατανοητή η επίδραση που θα είχε στην Ελλάδα η αλλαγή της νομισματικής πολιτικής και η διαφορετική διαχείριση του κρατικού χρέους μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού, χωρίς ανατροπή δηλαδή στο επίπεδο της εξουσίας, θα αναφερθούμε στο ιστορικό παράδειγμα της Αργεντινής όπου η γραμμή αυτή εφαρμόσθηκε στην ολότητά της, αφού η ιστορική γνώση είναι το στέρεο όπλο για «όσους θέλουν να έχουν μια σαφή εικόνα των όσων έχουν γίνει ή μια πρόβλεψη των όσων θα γίνουν, με παρόμοιο τρόπο, όπως συνήθως συμβαίνει με την ανθρώπινη ιστορία». Στην Αργεντινή η οικονομική κρίση που εκδηλώθηκε την τριετία 1998 έως 2001 επιχειρήθηκε να αντιμετωπισθεί με υποτίμηση του νομίσματος και με διαφορετική διαχείριση του κρατικού χρέους, μέσα στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος, ακολουθήθηκε δηλαδή ακριβώς η διαχειριστική λύση που προτείνεται απ' το οπορτουνιστικό ρεύμα και για την Ελλάδα. Ομως η συγκεκριμένη λύση προβάλλεται ακόμα και από αστούς οικονομολόγους και πολιτικούς.

Οικονομικές αναδιαρθρώσεις της δεκαετίας του 1990

Η οικονομία της Αργεντινής σαρώθηκε τη δεκαετία του 1990 από ένα πλέγμα καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων που ως στόχο είχαν τη διασφάλιση της κερδοφορίας των μονοπωλιακών ομίλων. Οι μεταρρυθμίσεις αφορούσαν στην ελάττωση της φορολογίας του κεφαλαίου, στην απομάκρυνση των φόρων και των περισσότερων περιορισμών στις εισαγωγές και στον εκμηδενισμό της φορολογίας στις εξαγωγές εμπορευμάτων. Ας σημειωθεί ότι το 1990 η φορολογία στις εξαγωγές εμπορευμάτων αποτελούσε το 8,5% των εσόδων της κυβέρνησης. Επιπλέον στις μεταρρυθμίσεις αυτές περιλαμβανόταν η ελάττωση της φορολογίας της αγροτικής παραγωγής και της κατοχής αγροτικής γης, η απελευθέρωση της κίνησης του κεφαλαίου επιτρέποντας ελεύθερες εισροές και εκροές κεφαλαίων και η ιδιωτικοποίηση σχεδόν όλων των οργανισμών κοινής ωφέλειας. Κορωνίδα των μεταρρυθμίσεων ήταν η ουσιαστική υιοθέτηση ως νομίσματος του αμερικανικού δολαρίου μέσω της πλήρους μετατρεψιμότητας του εγχώριου πέσο σε δολάρια.

Η κυβέρνηση της Αργεντινής υιοθέτησε μια δημοσιονομική πολιτική ελάχιστης φορολογίας του κεφαλαίου, με τα κρατικά έσοδα να βασίζονται κατά κύριο λόγο στην έμμεση λαϊκή φορολογία, ενώ το κρατικό έλλειμμα καλυπτόταν από εξωτερικό δανεισμό. Χρησιμοποίησε τον εξωτερικό δανεισμό για να τροφοδοτήσει την κερδοφορία του μεγάλου κεφαλαίου μέσω φοροαπαλλαγών, με αντίστοιχη εκτίναξη του εξωτερικού χρέους της. Η οικονομική πολιτική οδήγησε σε μια δεκαετία ταχύτατης - για το επίπεδο της Αργεντινής - οικονομικής ανάπτυξης με το μέσο ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ να ανέρχεται σε περίπου 4,8% ετησίως.

Οικονομική κρίση 1999-2002

Από το τέλος του 1998 η οικονομία της Αργεντινής εισήλθε σε βαθιά οικονομική κρίση, αποτέλεσμα της οποίας ήταν και μια οξύτατη πολιτική κρίση που κορυφώθηκε στο τέλος του 2001. Το ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά 3,4% το 1999, κατά 0,8% το 2000, κατά 4,4% το 2001 και κατά 10,9% το 2002. Η βιομηχανική παραγωγή έπεσε στο 70% της αντίστοιχης του 1997. Το Μάη του 2001 οι άνεργοι και υποαπασχολούμενοι έφθαναν στο 30,1%, ενώ ένα χρόνο μετά στο 40%. Τον Οκτώβρη του 2001 το επίσημο ποσοστό φτώχειας στη χώρα ξεπέρασε το 38%, ενώ ένα χρόνο μετά το ποσοστό φτώχειας άγγιξε το 60% του πληθυσμού.

Η αστική σκέψη, ειδικά μπροστά και στην κρίση, ταλαντευόταν ανάμεσα σε δύο διαφορετικές πολιτικές διαχείρισης της οικονομίας, την περιοριστική πολιτική και την επεκτατική πολιτική. Η περιοριστική πολιτική δίνει βάρος στη συγκράτηση δαπανών και σε αυξήσεις των φόρων ώστε να «συμμαζευτεί» η οικονομία και να βελτιωθεί η δημοσιονομική κατάσταση, ενώ η δεύτερη βασίζεται στην «τόνωση» της οικονομίας μέσω αναπτυξιακών έργων και χρηματοδότησης, ώστε να αναπτυχθεί η οικονομία και να ξεπερασθεί η κρίση σε βάρος της δημοσιονομικής κατάστασης. Φυσικά, πρόκειται για τις δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος, αφού σε κάθε περίπτωση το βάρος της κρίσης το πληρώνουν τα λαϊκά στρώματα. Η περιοριστική δημοσιονομική πολιτική τροφοδοτείται από τη λιτότητα και τη φορολογία των λαϊκών στρωμάτων που επιβάλλεται άμεσα, ενώ η επεκτατική δημοσιονομική πολιτική απλά μεταθέτει ένα μέρος των λαϊκών θυσιών στο μέλλον. Ετσι, από τη σκοπιά του λαϊκού κινήματος το «δίλημμα» περιορίζεται στο πότε θα «πληρωθεί το μάρμαρο». Στα πλαίσια αυτά, η αστική διαχείριση στην Αργεντινή μετέβαλε το μείγμα της ασκούμενης πολιτικής και στράφηκε προς μια περιοριστική δημοσιονομική πολιτική, αρχικά με μεγάλες αυξήσεις στη φορολογία και στη συνέχεια με σημαντικότατες περικοπές στα δημόσια έξοδα, ενώ στα μέσα του 2001 το κοινοβούλιο ψήφισε μια νομοθετική ρύθμιση πολιτικής μηδενικού ελλείμματος.

Συγχρόνως οξύνθηκε η αντιπαράθεση που αφορούσε στην ασκούμενη νομισματική πολιτική. Το κυβερνών κόμμα ενέμενε στη νομισματική πολιτική σύνδεσης με σταθερή ισοτιμία του νομίσματος με το δολάριο και στην ανάγκη εξασφάλισης εξωτερικού δανεισμού. Από την άλλη, το βασικό αντιπολιτευόμενο κόμμα υιοθέτησε την άποψη ότι η υποτίμηση ήταν απαραίτητη και ότι απαιτούνταν στροφή στην εγχώρια παραγωγή. Η διάσταση απόψεων εξέφραζε τις αντιθέσεις ανάμεσα σε μερίδες του κεφαλαίου, αλλά και τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις στο έδαφος της καπιταλιστικής κρίσης. Η καπιταλιστική κρίση είναι κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου και η έξοδος από την κρίση απαιτεί απαξίωση, καταστροφή δηλαδή τμήματος του υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου. Η εγκατάλειψη της σταθερής ισοτιμίας ευνοούσε τη μερίδα του βιομηχανικού κεφαλαίου με εξαγωγικό προσανατολισμό, ενώ προσέκρουε στο διεθνή δανεισμό της χώρας, που ήταν σε συνάλλαγμα και η αποπληρωμή του θα αυξανόταν υπέρμετρα. Η σταθερή ισοτιμία από την άλλη ευνοούσε το τραπεζικό κεφάλαιο, που συναλλασσόταν σε δολάρια. Η όξυνση των αντιθέσεων εκφράστηκε με όξυνση των αντιθέσεων στην πολιτική σκηνή. Ιδιαίτερη καμπή της τελευταίας ήταν οι εκλογές για τα νομοθετικά σώματα - τον Οκτώβρη του 2001 - όπου το κυβερνών κόμμα ηττήθηκε. Η Αργεντινή είναι προεδρική δημοκρατία και οι εκλογές για τον πρόεδρο, που ασκεί την εκτελεστική εξουσία, και για τα νομοθετικά σώματα γίνονται ξεχωριστά. Κορύφωση των πολιτικών αντιπαραθέσεων ήταν η πολιτική κρίση που εκδηλώθηκε ολοκληρωμένα το Δεκέμβρη του 2001.

Η πολιτική κρίση του Δεκέμβρη του 2001

Αιτίες της πολιτικής κρίσης ήταν η οικονομική κρίση, η τεράστια διόγκωση της ανεργίας και της φτώχειας, η ραγδαία υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου της συντριπτικής πλειοψηφίας του πληθυσμού, ενώ συνετέλεσαν και οι αντιθέσεις στο εσωτερικό της αστικής τάξης. Η πολιτική αντιπαράθεση οξύνθηκε από την απόφαση της κυβέρνησης να επιβάλει πάγωμα των τραπεζικών λογαριασμών, με στόχο να σταματήσει τη φυγή κεφαλαίων από τις τράπεζες, που είχε ως αποτέλεσμα τις γνωστές κινητοποιήσεις με τις κατσαρόλες που αφορούσαν τα σχετικά πιο εύπορα στρώματα του πληθυσμού. Οι κινητοποιήσεις κατά της κυβερνητικής λιτότητας έγιναν μόνιμο φαινόμενο και στα μέσα Δεκέμβρη ξέσπασαν πλέον μαζικότατες λαϊκές διαδηλώσεις. Η λαϊκή αγανάκτηση εκδηλώθηκε μαζικά με ιδιαίτερα προωθημένες μορφές, στρεφόμενη εναντίον τραπεζών, γραφείων πολυεθνικών και μεγάλων εμπορικών καταστημάτων. Στις λαϊκές γειτονιές του Μπουένος Αϊρες δημιουργήθηκαν εκατοντάδες λαϊκά συμβούλια, που, σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις συσπείρωναν, στο απόγειό τους, δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους, ενώ μαζικοποιήθηκε και το φαινόμενο κατάληψης εργοστασίων που κλείνουν και η λειτουργία τους από συμβούλια εργατών.

Στην Αργεντινή, το φαινόμενο καταλήψεων εργοστασίων που έκλειναν προϋπήρχε της κρίσης. Γνώρισε όμως αλματώδη ανάπτυξη κατά τη διάρκεια της κρίσης του 2001. Υπολογίζεται ότι περίπου 150-200 εργοστάσια καταλήφθηκαν από εργαζόμενους που συνέχισαν να τα λειτουργούν, ενώ ο συνολικός αριθμός εργαζομένων που συμμετείχαν σε αυτές τις καταλήψεις υπερέβαιναν τις 12.000. Το εντυπωσιακότερο παράδειγμα είναι η κεραμοποιία ΖΑΝΟΝ, που βρίσκεται ακόμα υπό τον έλεγχο των εργαζομένων και στην οποία εργάζονται 470 άνθρωποι.

Το διήμερο 19-20 Δεκέμβρη, μετά από γενική απεργία, οι συγκρούσεις έγιναν πλέον θυελλώδεις, και το κέντρο της πρωτεύουσας συγκλονιζόταν από οδοφράγματα και σφοδρότατες οδομαχίες. Η κυβέρνηση κήρυξε κατάσταση πολιορκίας, ενώ αμέσως μετά παραιτήθηκε μπροστά στους 28 επιβεβαιωμένους νεκρούς. Οι συγκρούσεις συνεχίζονταν μέχρι το τέλος Δεκέμβρη και μέσα στο διάστημα αυτό ορκίστηκαν τρεις διαφορετικοί ενδιάμεσοι πρόεδροι, ένας εκ των οποίων ανακοίνωσε νέο οικονομικό σχέδιο βασισμένο στην άρνηση πληρωμής του χρέους, στην κατάργηση της σταθερής ισοτιμίας με το δολάριο και σε πρόγραμμα δημιουργίας θέσεων εργασίας. Στις 30 Δεκέμβρη, μετά την παραίτηση του τρίτου προέδρου και την παραίτηση του προέδρου της Γερουσίας, προκειμένου να μην ορισθεί ξανά πρόεδρος της χώρας, δεν προέκυψε πρόεδρος. Η πολιτική κρίση βρισκόταν στο απόγειό της και, όπως εκφράστηκε ολοκληρωμένα και από την τυπική αδυναμία του πολιτικού συστήματος να ορίσει πρόεδρο της χώρας, η εξουσία βρισκόταν πραγματικά στο δρόμο.

Ομως δεν υπήρχε κανένας να τη διεκδικήσει...

Το λαϊκό κίνημα συγκρούσθηκε με την αστυνομία, έστησε οδοφράγματα, συγκρότησε λαϊκά συμβούλια και κατέλαβε ακόμα και εργοστάσια που έκλειναν, αλλά σε επίπεδο στόχων και πολιτικών διεκδικήσεων το κίνημα καθοριζόταν από τις αυθόρμητες αντιδράσεις μεγάλων λαϊκών μαζών και τις επιδράσεις αστικών και οπορτουνιστικών δυνάμεων και, παρά τις ιδιαίτερα οξυμένες, δυναμικές και παρατεταμένες μορφές πάλης που χρησιμοποιούσε, δεν είχε ουσιαστικό και συνεκτικό στόχο, δεν είχε αποκτήσει συνείδηση της ιστορικότητας της στιγμής και δεν κατανοούσε στην πραγματικότητα ποιος ήταν ο αντίπαλος. Ακόμα και το ΚΚ Αργεντινής έλεγε «όχι στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης, όχι στην πληρωμή του εξωτερικού χρέους και καλούσε σε αντίσταση στο ΔΝΤ» και «ζητούσε τη λήψη μέτρων κατά των πλουσίων, αύξηση των μισθών - συντάξεων - κοινωνικών δαπανών και εθνικοποίηση της εθνικής τράπεζας της χώρας», πρότασσε δηλαδή στόχους πάλης που δεν έρχονταν σε ρήξη με την αστική εξουσία, αλλά αντίθετα μπορούσαν να ενσωματωθούν και μάλιστα σχετικά εύκολα και άμεσα. Από την άλλη στο κίνημα σημαντική επίδραση ασκούσαν οι διεκδικήσεις των μεσαίων στρωμάτων που επιτίθονταν στην κυβερνητική οικονομική πολιτική και στις τράπεζες, προσπαθώντας να διασφαλίσουν τα κεκτημένα τους, προτάσσοντας ως βασικό σύνθημα «παραίτηση όλων τώρα», που ήταν τελικά και το σύνθημα που κέρδισε τις μάζες συνολικά. Στην πραγματικότητα, το λαϊκό κίνημα παρασύρθηκε σε μια γραμμή αντιπαράθεσης με την ασκούμενη κυβερνητική πολιτική που συμπυκνωνόταν στο νόμισμα, στο κρατικό χρέος, στον κερδοσκοπικό ρόλο των τραπεζών και στις οικονομικές ρυθμίσεις. Ενώ χρησιμοποιούσε ιδιαίτερα προωθημένες μορφές πάλης, προωθούσε ένα αμιγώς αμυντικό περιεχόμενο διεκδικήσεων που το κατέστησε ουρά της αντιπολιτευόμενης μερίδας της αστικής τάξης.

Το τελικό αποτέλεσμα ήταν ότι τη λαϊκή οργή και αγανάκτηση την καρπώθηκε ολοκληρωτικά σε πολιτικό επίπεδο το αντιπολιτευόμενο κόμμα, που διατυμπάνιζε την ανάγκη διαφορετικής διαχείρισης της καπιταλιστικής οικονομίας, στην κατεύθυνση «άρνησης των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και χαλιναγώγησης της ελεύθερης αγοράς», που περιλάμβανε έξοδο από τη σταθερή ισοτιμία ως απαραίτητο μέτρο αναζωογόνησης της εγχώριας βιομηχανίας και άρνηση πληρωμής του χρέους, που με την έξοδο από τη σταθερή ισοτιμία γινόταν σχεδόν νομοτελειακή. Την επόμενη μέρα ορκίστηκε πρόεδρος από το αντιπολιτευόμενο κόμμα και εξόρκισε την ελεύθερη αγορά ως υπαίτιο της κατάστασης της χώρας διακηρύσσοντας οικονομικές αλλαγές. Η νέα οικονομική πολιτική βασίστηκε στους παρακάτω άξονες: Στάση πληρωμών του κρατικού χρέους, που σημαίνει ότι η κυβέρνηση της Αργεντινής σταμάτησε να αποπληρώνει τις δανειακές της υποχρεώσεις, που ακολουθήθηκε τελικά από τη διαγραφή τμήματος του χρέους αυτού. Αποσύνδεση του νομίσματος από τη σταθερή ισοτιμία και υποτίμισή του. Ισοσκελισμένο δημόσιο προϋπολογισμό και μια σειρά ρυθμίσεων των καταθέσεων και των δανείων που ήταν απαραίτητες, αφού πολλά εξ αυτών ήταν σε δολάρια και έπρεπε να μετατραπούν στο εγχώριο νόμισμα. Ετσι, η γραμμή που προέβλεπε στάση πληρωμών, με διαφορετική δηλαδή διαχείριση του κρατικού χρέους, έξοδο από τη σταθερή ισοτιμία και οικονομικές μεταρρυθμίσεις υλοποιήθηκε στην ολότητά της από τη νέα αστική κυβέρνηση.

Στον απόηχο της κρίσης

Η οικονομία της Αργεντινής πέρασε από τη φάση της κρίσης στην αναζωογόνηση στο τέλος του 2002. Η κυβερνητική πολιτική ήταν απόλυτα επιτυχημένη για την άρχουσα τάξη. Είχε ως αποτέλεσμα τη σημαντική τόνωση του εξαγωγικού προσανατολισμού της οικονομίας της Αργεντινής. Το εμπορικό ισοζύγιο έγινε πλεονασματικό και την πενταετία από το 2003 μέχρι το 2008 ο ρυθμός ανάπτυξης του ΑΕΠ της χώρας ξεπέρασε το 8% ετησίως. Ομως, η φρενήρης οικονομική ανάπτυξη βασίστηκε, στην πραγματικότητα, σε νέα βάρη στην πλάτη της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων της Αργεντινής. Οι συνθήκες διαβίωσης των λαϊκών στρωμάτων της Αργεντινής επιδεινώθηκαν σχετικά και απόλυτα μέσα σε μια δεκαπενταετία (1992-2006) οικονομικής ανάπτυξης που οδήγησε στον υπερδιπλασιασμό του ΑΕΠ της χώρας. Στο διάστημα αυτό η απόλυτη φτώχεια αυξήθηκε από το 3,2% στο 8,5% του πληθυσμού. Η σχετική φτώχεια αυξήθηκε από 19,7% του πληθυσμού το 1992 στο 25,6% του πληθυσμού του 2006 και πάνω από 10 εκατ. άνθρωποι ζουν κάτω από το επίσημο όριο φτώχειας. Το 2006 το 43% των εργαζομένων στην Αργεντινή εργάζονταν χωρίς ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα, από 31% το 1992. Ο πληθωρισμός ξεπερνά το 20%, κατατρώγοντας το λαϊκό εισόδημα και η ανεργία αγγίζει, συνυπολογίζοντας και την υποαπασχόληση, το 25%. Η οικονομική ανάπτυξη έγινε στην πλάτη των εργαζομένων και οι εξελίξεις στην Αργεντινή επιβεβαίωσαν πλήρως τη διαπίστωση ότι, κάτω από το ζυγό των μονοπωλίων, τα λαϊκά στρώματα «πληρώνουν το μάρμαρο» και στη φάση της κρίσης και στη φάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης, είτε με επεκτατική, είτε με περιοριστική δημοσιονομική πολιτική.

Μαθαίνοντας από την Αργεντινή

Το λαϊκό κίνημα της Αργεντινής, στη δίνη της κρίσης, δεν κατόρθωσε να στοιχειοθετήσει πολιτικές διεκδικήσεις και αντίστοιχους στόχους πάλης, τους στόχους πάλης που στρέφονται πραγματικά κατά της εκμετάλλευσης, κατά της εξαθλίωσης, κατά της φτώχειας, κατά της εξουσίας των μονοπωλίων. Στην πραγματικότητα εισήλθε στην αρένα της κοινωνικής σύγκρουσης όχι ως πρωταγωνιστής, αλλά ως κομπάρσος. Δε χειραφετήθηκε από τις ιδεολογικοπολιτικές επιρροές της αστικής τάξης και ασυνείδητα συντάχθηκε σε έναν αγώνα κατά της κυβέρνησης και της κυβερνητικής νομισματικής πολιτικής. Στοιχήθηκε, ακολουθώντας την αστική αντιπολίτευση που εξέφραζε τα συμφέροντα μιας άλλης μερίδας της αστικής τάξης της χώρας, πίσω από την πάλη για παραίτηση της κυβέρνησης, αλλαγή του νομίσματος και άρνηση πληρωμής του χρέους, χωρίς να προσανατολίζει σε γραμμή ρήξης και ανατροπής της εξουσίας της άρχουσας τάξης. Υιοθέτησε, κάτω από την πίεση αστικών, μικροαστικών και οπορτουνιστικών δυνάμεων, την ίδια γραμμή της διαφορετικής διαχείρισης του καπιταλισμού που προτείνεται σαν φάρμακο κατά της κρίσης στην Ελλάδα, τη γραμμή στάσης πληρωμών και αλλαγής της νομισματικής πολιτικής. Η γραμμή αυτή όχι μόνο δε στόχευε στην εξάλειψη της αιτίας της εξαθλίωσης των λαϊκών στρωμάτων, που είναι οι εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής, ο καπιταλισμός, αλλά ούτε καν δημιουργούσε προϋποθέσεις για την οργάνωση και την κλιμάκωση της αντεπίθεσης του λαϊκού κινήματος. Ετσι, η εφαρμογή της δεν αναίρεσε, αλλά αντίθετα ενίσχυσε την εξαθλίωση. Σαν αποτέλεσμα δε διαμορφώθηκαν, μέσα στο λαϊκό κίνημα, εκείνες οι δυνάμεις που θα ωθούσαν σε αλλαγή του συσχετισμού και που θα έδιναν, την κρίσιμη στιγμή, την αποφασιστική μάχη, τη μάχη σύγκρουσης με την εξουσία των μονοπωλίων, με στόχο την ανατροπή της. Ετσι, όταν η κρίσιμη στιγμή ήλθε, απλώς παρήλθε...

Φυσικά, η αποτυχία του λαϊκού κινήματος στην Αργεντινή να πρωταγωνιστήσει στις εξελίξεις δεν ήταν τυχαία. Οφείλεται στην έλλειψη πολιτικής πρωτοπορίας, στις αδυναμίες του Κομμουνιστικού Κόμματος, που την κρίσιμη ώρα ηγείται του αγώνα για την κατάληψη της εξουσίας και τη σοσιαλιστική οικοδόμηση. Στην Ελλάδα οι εξελίξεις θα είναι διαφορετικές, γιατί το ΚΚΕ δε θα αφήσει το λαϊκό κίνημα να γίνει ουρά των εξελίξεων παρασυρόμενο από «δόλιους φάρους». Αντίθετα θα φροντίσουμε, ως Κόμμα, ώστε η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα να σφραγίσουν ανεξίτηλα τις εξελίξεις.

Του
Γρηγόρη ΛΙΟΝΗ*
*Ο Γρηγόρης Λιονής είναι μέλος του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ του ΚΚΕ

Τα μπλογκς και οι "παρθένες" της δημοσιογραφίας

Του Κώστα Πλιάκου*

Θέλω να ξεκαθαρίσω κατ' αρχάς, ότι το στιλ της δημοσιογραφίας που έκανε ο Σωκράτης Γκιόλιας δεν με εκφράζει. Σερφάρω συχνά πυκνά στο Τρωκτικό και παρόμοιες ιστοσελίδες λόγω περιέργειας, επαγγελματικής διαστροφής ή πείτε το όπως θέλετε και πραγματικά ελάχιστες φορές πιάνω τον εαυτό μου να συμφωνεί με την αισθητική, την άποψή τους περί δημοσιογραφίας και τις γνώμες που εκφράζουν.
Το τραγικό συμβάν της Δευτέρας επανέφερε, περιέργως, (λες και η δολοφονία του Γκιόλια σχετίζεται με τη δράση του στην μπλογκόσφαιρα) στη δημόσια σφαίρα το θέμα των μπλογκς και του (ανύπαρκτου) προς το παρόν νομικού πλαισίου το οποίο θα πρέπει να τα δεσμεύει.
Διάφοροι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, ή τουλάχιστον θεωρούντες εαυτούς ως τέτοιους, ξεσπάθωσαν για την ανυπαρξία νομικού πλαισίου την ασυλία που δίνει η ανωνυμία, τα συμφέροντα που μπορεί να κρύβονται κ.τ.λ. κ.τ.λ.

Το νέο τοπίο που έχει διαμορφωθεί στα μέσα ενημέρωσης στη χώρα μας με τη βοήθεια των νέων τεχνολογιών παρουσιάζει πραγματικά ενδιαφέρον. Διαπιστώνουμε μια νέα μορφή δημοσιογραφίας, (εγώ επιμένω να την αποκαλώ έτσι), που έχει δώσει φρεσκάδα στην ενημέρωση, αλλά και που έχει προκαλέσει παρενέργειες για τις οποίες όμως ο ίδιος ο χώρος μας έχει ευθύνες. Εμείς των συμβατικών μέσων λειτουργήσαμε για χρόνια μέσα σε ένα κρατικοδίαιτο σύστημα μέσων ενημέρωσης, κάποιοι επωφελήθηκαν από αυτό, κάποιοι άλλοι απλώς έβγαλαν μεροκάματο και δεν μπορούμε σε καμία περίπτωση να το υπερασπιζόμαστε για την ακεραιότητά του. Σαν άλλοι Φρανκενστάιν συμβάλαμε με τη σιωπή μας στη γέννηση ενός «τέρατος» που τώρα το κατηγορούμε ότι αλλοιώνει τη «δημοσιογραφία μας».
Κατηγορούν κάποιοι τα μπλογκς ότι διαπλέκονται , εκβιάζουν, φοροδιαφεύγουν κ.τ.λ. κ.τ.λ.
Δηλαδή η διαπλοκή και ο εκβιασμός είναι φαινόμενα που αγγίζουν αποκλειστικά τα μπλογκς; Πείτε το στον πρώτο που θα συναντήσετε στο δρόμο και θα βάλει τα γέλια. Η λογοκρισία δεν γίνεται μόνο με αυτό που αποκρύπτεις αλλά και με αυτό που επιλέγεις να προβάλεις και πώς θα το προβάλεις και ο νοών νοείτω.
Πρέπει να καταλάβουμε ότι έχουμε περάσει σε μια εποχή, στην οποία το νέο Μέσο (το Διαδίκτυο) έχει σπάσει τα στεγανά της ενημέρωσης και ο πολίτης έχει πάψει πλέον να κάθεται στον καναπέ του και μόνο να ακούει. Φτιάξτε αυστηρό νομικό πλαίσιο, κλείστε μπλογκς και την άλλη μέρα θα ξεφυτρώσουν αλλά τόσα. Ξανακλείστε τα και την άλλη μέρα θα έχετε τα διπλάσια. Πρέπει να καταλάβουμε ότι η νέα δημοσιογραφία βρίσκεται ακόμη υπό διαμόρφωση και ότι ο μόνος τρόπος να διορθωθούν τα κακώς κείμενα είναι η αυτορύθμιση του ίδιου του νέου Μέσου που θα ανταγωνίζεται με τα «παραδοσιακά», στην ποιότητα και την αξιοπιστία, αξίες στις οποίες και αυτά οφείλουν να επανέλθουν. Δώστε του λίγο χρόνο.

Ο Κώστας Πλιάκος ήταν συμφοιτητής μου στη Πάτρα και πάντα ξεχώριζε για το ήθος του. Τα λόγια του λίγα και σταράτα, λειτουργούσαν σαν κατακλείδα στις συνελεύσεις των καταλήψεων. Αργότερα μάθαμε ότι έπιασε δουλειά σε εφημερίδες του κέντρου. Η ματιά του πάντα έμεινε διεισδυτική και τίμια. Τα χρόνια των αγώνων δεν πήγαν χαμένα.

ΒΡΕΦΟΝΗΠΙΑΚΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ

Εκρηκτικό αδιέξοδο για χιλιάδες λαϊκές οικογένειες

Χιλιάδες λαϊκές, εργατικές οικογένειες, νέα ζευγάρια βρίσκονται μπροστά σε ένα εκρηκτικό αδιέξοδο. Η ζωή τους έχει δυσκολέψει και θα δυσκολέψει ακόμα περισσότερο το επόμενο διάστημα, όταν θα βιώνουν στο πετσί τους τις τραγικές επιπτώσεις του μνημονίου. Δεν μπορούν να πληρώσουν το νοίκι, τη δόση του στεγαστικού δανείου, δεν έχουν τη δυνατότητα να φύγουν για διακοπές λίγων ημερών, δεν ξέρουν αν θα μπορούν να ψωνίσουν τα απαραίτητα για να ζήσει η οικογένειά τους. Το εισόδημα της λαϊκής οικογένειας έχει μειωθεί δραστικά. Αυτό έχει επιπτώσεις και σε ένα άλλο μεγάλο ζήτημα, τον εργάτη πατέρα και την εργάτρια μάνα. Αν θα μπορέσουν δηλαδή να στείλουν το παιδί τους σε κάποιον παιδικό σταθμό.

Τα δεδομένα είναι τα εξής:

1. Εχει αυξηθεί κατακόρυφα (σε πολλές περιπτώσεις έχει τετραπλασιαστεί) ο αριθμός των αιτήσεων σε δημοτικούς βρεφονηπιακούς και παιδικούς σταθμούς. Αυτό συμβαίνει γιατί πολλοί γονείς, που είχαν την οικονομική δυνατότητα τα προηγούμενα χρόνια να στείλουν το παιδί τους σε ιδιωτικό σταθμό, φέτος δεν μπορούν λόγω οικονομικών δυσκολιών.

2. Πολλοί δήμοι κλείνουν τους σταθμούς επικαλούμενοι το κόστος λειτουργίας τους. Ακόμα χειρότερα, πολλοί σταθμοί σταματούν τη λειτουργία των βρεφικών τμημάτων για τον ίδιο λόγο. Τα βρεφικά τμήματα αποτελούν πολύ μεγαλύτερη ανάγκη για μια οικογένεια, καθώς άλλη, εξειδικευμένη μέριμνα χρειάζεται ένα βρέφος μερικών μηνών (με πραγματικά κατάλληλη να το προσέξει μια εκπαιδευμένη εργαζόμενη), και άλλο πράγμα η λύση ανάγκης που πιθανά αναζητηθεί μέσα στην οικογένεια.

3. Μόνο ο Δήμος Αθηναίων αποφάσισε μέσα στον τελευταίο μήνα το κλείσιμο οκτώ παιδικών σταθμών τους τελευταίους δυο μήνες με δικαιολογία την ακαταλληλότητα των ενοικιαζόμενων χώρων. Ομως δεν έλαβε κανένα μέτρο για τη δημιουργία νέων, κατάλληλων υποδομών. Τώρα, τα παιδιά που φιλοξενούνταν εκεί, θα μοιραστούν και θα στοιβαχτούν στις εναπομείνασες ήδη υπερπλήρεις αίθουσες.

4. Πολλοί εργαζόμενοι (εκπαιδευτικό και βοηθητικό προσωπικό) χάνει τη δουλειά του, αφού δεν ανανεώνονται οι συμβάσεις εξαιτίας της νομοθεσίας της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, που δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο. Σε πολλές περιπτώσεις το προσωπικό που είναι συμβασιούχοι φτάνει ακόμα και το 60 ή 70% του συνολικού προσωπικού. Το παραπάνω σημαίνει πρακτικά ότι σε αρκετούς παιδικούς σταθμούς θα μπει «λουκέτο». Στους ιδιωτικούς σταθμούς οι απολύσεις και η μείωση των ωρών και ημερών δουλειάς, που επιβάλλουν οι ιδιοκτήτες στους εργαζόμενους, γίνονται στο όνομα της μείωσης του κόστους.

Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση ιδιοκτήτριας παιδικού σταθμού στη Νέα Φιλαδέλφεια, που τις προηγούμενες μέρες κάλεσε εγγράφως τους τέσσερις παιδαγωγούς που εργάζονται στον παιδικό σταθμό σε διαβούλευση με πρόταση για εκ περιτροπής εργασία μια μέρα τη βδομάδα!

Εκρηκτική κατάσταση

Ας δούμε ορισμένα μόνο παραδείγματα:

• Μόνο στο 2ο Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Αθηναίων οι αιτήσεις που κατατέθηκαν τις τελευταίες εβδομάδες έφτασαν τις 1.433, όταν οι περσινές ήταν 1.044 με δυνατότητα φιλοξενίας να φτάνει μόλις τα 886 παιδιά. Συνολικά στο Δήμο Αθηναίων πέρυσι 3.000 παιδιά έμειναν εκτός παιδικών σταθμών. Προσθέστε εδώ τις χιλιάδες γονέων που για τους όποιους λόγους δεν μπήκαν καν στον κόπο να υποβάλουν αίτηση, θεωρώντας την απόρριψη δεδομένη.
• Στο Δήμο Χαλανδρίου όπου μέχρι πριν λίγες ημέρες οι αιτήσεις είχαν φτάσει τις 1.100, ενώ πέρσι είχαν φιλοξενηθεί 850 νήπια και βρέφη.
• Στο Δήμο Κηφισιάς μόνο σε ένα σταθμό, ο αριθμός των αιτήσεων έχει τετραπλασιαστεί.

Ακόμα χειρότερη είναι η κατάσταση σε περιοχές όπως: Αιγάλεω, Περιστέρι, Καματερό, Ελευσίνα κλπ.

Η κατάργηση τμημάτων έχει να κάνει και με τις ελλείψεις σε προσωπικό. Εργαζόμενοι που δούλευαν με συμβάσεις (σ.σ. σε πολλές περιπτώσεις αποτελούν την πλειοψηφία των εργαζομένων) απολύθηκαν ή απολύονται. Ενδεικτικά μόνο στο Δήμο Αθηναίων 532 υπάλληλοι εργάζονται με το απαράδεκτο καθεστώς των συμβάσεων έργου που λήγουν σταδιακά ως το Γενάρη. Συν τις συνταξιοδοτήσεις, οι αιτήσεις για τις οποίες αυξήθηκαν κατακόρυφα ελέω νέου ασφαλιστικού. Αυτό οδηγεί τις διευθύντριες να υπολογίζουν από τώρα είτε μείωση παιδαγωγών σε κάθε τμήμα (από δύο, μία), είτε σύμπτυξη τμημάτων. Στο Χαλάνδρι ανακοινώνουν ότι θα αναστείλουν τη λειτουργία παιδικών σταθμών, γιατί λήγουν οι συμβάσεις των συμβασιούχων.

Δυσβάσταχτες αυξήσεις στα τροφεία

Επιπρόσθετα, η δραστική μείωση του λαϊκού εισοδήματος καθιστά απαγορευτικό για τις λαϊκές οικογένειες να πληρώσουν τα τροφεία όχι μόνο των πανάκριβων ιδιωτικών σταθμών, αλλά και των δημοτικών. Ηδη τα ποσά που ζητούσαν οι προσκείμενες σε ΠΑΣΟΚ/ΝΔ μα και ΣΥΝ διοικήσεις για τη σχολική χρονιά 2009-2010 ήταν δυσβάσταχτα. Π.χ. ως 150 ευρώ μηνιαίως στο Δήμο Πειραιά και την Καλλιθέα, ως 160 στο Μαρούσι, ως 100 στην Καισαριανή, ως 90 στην Πετρούπολη, ως 120 στην Αθήνα, και 1.540 ευρώ ετησίως στη Θεσσαλονίκη.

Και επίκεινται νέες αυξήσεις. Χαρακτηριστική η περίπτωση του σταθμού «Αργέντειος Παιδική Στέγη» που λειτουργεί στο Θησείο από το ΝΠΙΔ «Η Παιδική Στέγη». Η χρηματοδότησή του γινόταν από το ΙΚΑ, το υπουργείο Υγείας και συμμετοχή των γονέων. Εως τη χρονιά που τέλειωσε, το ΙΚΑ κατέβαλε το μεγαλύτερο μέρος των τροφείων ανά παιδί και οι ασφαλισμένοι γονείς συμπλήρωναν άλλα 100 ευρώ. Φέτος, φαίνεται ότι ΙΚΑ και υπουργείο δε δεσμεύονται για νέα επιχορήγηση. Ετσι οι γονείς ενημερώθηκαν εγγράφως από το ΔΣ ότι για τη σχολική χρονιά 2010-2011 τα μηνιαία τροφεία θα αυξηθούν στα 135 ευρώ για τις μητέρες που έχουν ασφάλεια ΙΚΑ και στα 330 για τις υπόλοιπες. Ποσό κυριολεκτικά εξωφρενικό εν μέσω νέας αφαίμαξης του λαϊκού εισοδήματος.

Στα παραπάνω και ως απότοκο των ελλείψεων σε χρηματοδότηση, μέσα, προσωπικό, αλλά και της κατεύθυνσης (πολιτικής και δήθεν παιδαγωγικής) που δίνεται, προσθέστε το περιεχόμενο της προσχολικής αγωγής που παρέχεται γενικά στους σταθμούς και υπολείπεται αυτού που θα έπρεπε να είναι. Κρισιμότατο ζήτημα εφόσον τα παιδιά ξεκινούν να κοινωνικοποιούνται ακριβώς από αυτές τις ευαίσθητες ηλικίες και εκεί πρέπει να δοθεί η μέγιστη δυνατή προσοχή.

Ολα αυτά τα ζητήματα, η ανάγκη των λαϊκών οικογενειών και των παιδιών τους για δωρεάν και υψηλής ποιότητας προσχολική αγωγή μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο μέσα από την ανυποχώρητη πάλη για αποκλειστικά δημόσια δωρεάν υποχρεωτική προσχολική αγωγή, ως υποχρέωση και αποκλειστική ευθύνη του κράτους. Δεν μπορεί η λειτουργία, το πρόγραμμα να ανατίθεται στον κάθε δήμο χωριστά (σπάζοντας το ενιαίο της εκπαιδευτικής διαδικασίας - όπως επιχειρείται να γίνει σήμερα με τον «Καλλικράτη» και στα σχολεία), ανάλογα με τα πιστεύω κάθε διοίκησης ή τις οικονομικές δυνατότητες των κατοίκων κάθε περιοχής. Αρα, κρατικοί βρεφονηπιακοί σταθμοί με κάλυψη όλων των λαϊκών αναγκών. Να καταργηθεί κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα. Με αγώνα για κατάργηση των τροφείων, μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων εργαζομένων, μαζικές προσλήψεις προσωπικού και άνοιγμα νέων παιδικών σταθμών κατά προτεραιότητα στις εργατικές - λαϊκές γειτονιές.

Το κείμενο αναδημοσιεύεται από το ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ.

.

15% από το εισόδημά τους θα χάσουν την επόμενη τριετία, οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα..

ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΠΑΜΕ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΜΑΣ

Εργαζόμενες-Εργαζόμενοι
Η συμβιβασμένη πλειοψηφία της Γ.Σ.Ε.Ε (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ) πιστή στον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό υπέγραψε την Πέμπτη 15/3/2010 μαζί με τον Σύνδεσμο Ελλήνων Βιομηχάνων (Σ.Ε.Β) την κατάπτυστη νέα Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (Ε.Γ.Σ.Σ.Ε.) .
Με την υπογραφή της συμφωνίας οι βιομήχανοι και οι μεγαλοεργοδότες εξασφάλισαν:
-Το 2010 πάγωμα των μεροκάματων και των μισθών για ολόκληρο το έτος.
-Το 2011 πάγωμα για το 1ο εξάμηνο του έτους και αύξηση στο ύψος του ευρωπαϊκού πληθωρισμού μόνο για το 2ο εξάμηνο.
-Το 2012 πάγωμα για το 1ο εξάμηνο του έτους και αύξηση στο ύψος του ευρωπαϊκού πληθωρισμού μόνο για το 2ο εξάμηνο.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις της Γιούροστατ ο πληθωρισμός της ευρωζώνης το 2010 θα ανέλθει στο 1,5% και το 2011 στο 1,7% δηλαδή ο μέσος όρος αύξησης των μεροκάματων και των μισθών όλη τη χρονιά του 2011 θα είναι 0,75% και όλη τη χρονιά του 2012 θα είναι 0,85%. Αν υπολογίσουμε ότι ο επίσημος πληθωρισμός στην Ελλάδα ξεπέρασε το 5,2% τον Ιούνιο του 2010 (στην πραγματικότητα στα βασικά είδη λαϊκής κατανάλωσης είναι πολλαπλάσιος και τον Ιούλιο θα αυξηθεί ακόμα περισσότερο λόγο της αύξησης του ΦΠΑ κατά 2 ακόμα μονάδες και θα ξεπεράσει το 6%) όχι μόνο δε θα αυξηθούν οι μισθοί και τα μεροκάματα αλλά θα έχουμε μείωση του πραγματικού εισοδήματος την επόμενη τριετία κατά 15% περίπου. Ταυτόχρονα τα ασφαλιστικά ταμεία σύμφωνα με πρόχειρους υπολογισμούς το ίδιο διάστημα θα χάσουν πάνω από 6 δισ. ευρώ.
Ο Σ.Ε.Β έχει κάθε λόγο να τρίβει τα χέρια του από ικανοποίηση, όχι μόνο γιατί η πλειοψηφία της Γ.Σ.Ε.Ε ξεπουλώντας τα ταξικά συμφέροντα της εργατικής τάξης συμφώνησε να μειωθεί το πραγματικό εισόδημα των εργαζομένων αλλά διότι αυτό το χαμένο εισόδημα θα προστεθεί στα προκλητικά κέρδη των δισεκατομμυρίων που είχαν το 2009 τα μέλη του. Σύμφωνα με στοιχεία που δόθηκαν τις προηγούμενες μέρες στη δημοσιότητα το 2009, 936 από τις πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις συγκέντρωσαν κέρδη 3,4 δισ. ευρώ διπλασιάζοντας τα κέρδη του προηγούμενου χρόνου που ήταν 1,68 δισ. ευρώ.
Εργαζόμενες- Εργαζόμενοι
Η ηγεσία της Γ.Σ.Ε.Ε για μια ακόμα φορά με τη στάση της και με τις πράξεις της δείχνει ότι αποτελεί γερό στήριγμα της κυβέρνησης και της εργοδοσίας στο συνδικαλιστικό κίνημα. Αποδέχεται τη λογική ότι για τη σημερινή κατάσταση ευθύνονται οι μεγάλοι μισθοί και τα δικαιώματα των εργαζομένων όπως λένε η κυβέρνηση, η τρόικα και ο Σ.Ε.Β και όχι τα κέρδη των καπιταλιστών γι΄ αυτό και συμφωνεί μαζί τους στη μείωση των μισθών. Με την συμφωνία αυτή διευκολύνει την κυβέρνηση και τους εργοδότες, να κάνουν όσο γίνεται πιο φτηνή την εργατική δύναμη φορτώνοντας την κρίση και τις συνέπειές της όχι στους καπιταλιστές που ευθύνονται για αυτή, αλλά στους εργαζόμενους .
Ούτε βήμα πίσω από την απαίτησή μας την κρίση να πλήρωση η πλουτοκρατία που τη δημιούργησε. Η εργατική οικογένεια οδηγείται σε μεγάλες στερήσεις και φτώχεια για να βγει η καπιταλιστική εργοδοσία αλώβητη από την κρίση, για να συνεχίσει να συγκεντρώνει όλο και περισσότερα κέρδη.
Ούτε βήμα πίσω από τη δράση για την απόσπαση ουσιαστικών αυξήσεων στους κλάδους παρά την υπονόμευση από την πλειοψηφία της Γ.Σ.Ε.Ε. Καλούμε τα συνδικάτα να καταγγείλουν αυτή την αισχρή συμφωνία και να παλέψουν για ουσιαστικές αυξήσεις.
Ούτε βήμα πίσω από την πάλη για την ικανοποίηση των σημερινών σύγχρονων αναγκών μας.
Καλούμε κάθε τίμιο συνδικαλιστή, κάθε συνδικαλιστική οργάνωση να διαχωρίσει τη θέση της από την πλειοψηφία της Γ.Σ.Ε.Ε. Να παλέψει για την ανασύνταξη του συνδικαλιστικού κινήματος.
Εργαζόμενες –Εργαζόμενοι
Ο πόλεμος των εργοδοτών, της κυβέρνησης και των διεθνών ιμπεριαλιστικών οργανισμών (Ε.Ε –Δ.Ν.Τ κ.λ.π ) με τη στήριξη των φιλοκαπιταλιστικών ηγεσιών στη Γ.Σ.Ε.Ε και την ΑΔΕΔΥ σε βάρος των δικαιωμάτων μας συνεχίζεται και θα συνεχιστεί ακόμα πιο αιματηρός και αδυσώπητος. Ετοιμάζουν και άλλα μέτρα πιο σκληρά σε βάρος των εργαζομένων.
Για αυτό οργανωθείτε σε κάθε τόπο δουλειάς, σε κάθε γιαπί και υπηρεσία με επιτροπές αγώνα, με σωματειακές επιτροπές, στα ταξικά συνδικάτα. Αναδείξτε τους δικούς σας εκπροσώπους.

ΣΥΣΠΕΙΡΩΘΕΙΤΕ ΔΥΝΑΜΩΣΤΕ ΤΟ Π.Α.ΜΕ.
Γραμματεία ΠΑΜΕ Ν. Λασιθίου
.

Καταγγελία της ΛΑΪΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΕΡΑΣΤΙΩΝ ΔΙΑΣΤΑΣΕΩΝ

Ένα απίστευτο σκάνδαλο κατασπατάλησης δημοσίου χρήματος, με θύματα τους ψυχικά πάσχοντες και τις οικογένειές τους, ανακαλύψαμε χθες μετά από καταγγελία συμπολίτισσάς μας.

Στην αρχή δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε στα αυτιά μας. Αλλά όσα μας καταγγέλθηκαν από την εν λόγω κυρία τα διαπιστώσαμε με τα ίδια μας τα μάτια, όταν επισκεφθήκαμε σαν αντιπροσωπία, το λεγόμενο «ΚΕΝΤΡΟ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ». Διαπιστώσαμε λοιπόν ψάχνοντας το θέμα τα εξής:

1)Το Κέντρο Ψυχικής Υγείας Αγίου Νικολάου (Κ.Ψ.Υ.Α.Ν), υφίσταται μόνο στα χαρτιά. Δεν έχει λειτουργήσει ποτέ από το 2007 οπότε έγιναν οι πρώτες προσλήψεις. Έτσι δεκάδες συνάνθρωποί μας με προβλήματα ψυχικής υγείας αλλά και οι οικογένειές τους δεν μπορούν να βρουν εκεί καμιά βοήθεια.

2)Το κτίριο που στεγάζεται αυτό το Κ.Ψ.Υ.Α.Ν. όμως υπάρχει… Ενοικιάζεται με 6800^ε το μήνα και βρίσκεται στη παραλία του Ποσειδώνα (Άμμου). Για τις κτιριακές λοιπόν εγκαταστάσεις αυτού του ανύπαρκτου Κέντρου, έχουν δαπανηθεί τα τελευταία 3 χρόνια 250.000ε, σε ένα κτίριο παντελώς ακατάλληλο, αφού α) είναι πολυώροφο και με ψηλά μπαλκόνια (πλήρης αντένδειξη για κτίριο που θα φιλοξενούσε ψυχικά πάσχοντες), β) είναι σε χώρο με δύσκολη πρόσβαση ασθενοφόρου (ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες με τα τραπεζάκια των καφε-εστιατορίων και τα διπλοπαρκαρίσματα που κάνουν τη πρόσβαση πιο προβληματική)

3) Ενώ το πρόγραμμα έχει επιχορηγηθεί με 800.000ε (για τα 2 πρώτα χρόνια λειτουργίας από την Ε.Ε) και από τότε πληρώνει όλα τα έξοδα λειτουργίας του το Νοσοκομείο Αγίου Νικολάου, το Κέντρο δεν λειτούργησε ούτε στιγμή, με αποτέλεσμα οι ιδιώτες γιατροί να τρίβουν τα χέρια τους.

4)Το Κ.Ψ.Υ.Α.Ν έχει και προσωπικό 30 ατόμων, που όμως απορροφήθηκαν από το νοσοκομείο Αγίου Νικολάου για να καλύψουν τις τεράστιες ελλείψεις προσωπικού που αντιμετωπίζει από την κρατική υποχρηματοδότηση. Κάποια παιδιά μάθαμε ότι παραιτήθηκαν αρνούμενοι να υπηρετήσουν σε άσχετες θέσεις από αυτές που είχαν προσληφθεί, ενώ άλλοι εξυπηρετούν ανάγκες νοσηλευτικού προσωπικού σε διάφορες κλινικές.

5) Το Κ.Ψ.Υ.Α.Ν δεν έχει ούτε μια θέση ψυχιάτρου ενώ θα έπρεπε να υπάρχουν τρεις. Αντίθετα βρέθηκαν μάγειροι για ένα κτίριο που δεν λειτουργεί κουζίνα. Και βέβαια δουλεύουν στο Νοσοκομείο… Πάλι καλά. Στο κτίριο βρήκαμε μόνο μια λογοθεραπεύτρια να εκτελεί χρέη φύλακα και η οποία διορίστηκε εκεί προκειμένου να δημιουργηθεί μια ιατρο-παιδαγωγική υπηρεσία. Μια υπηρεσία που ποτέ δεν λειτούργησε, ενώ θα μπορούσε να εξυπηρετήσει παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες, δυσλεξία ή αυτισμό. Τώρα οι γονείς των παιδιών αυτών πρέπει να μεταβούν στο Ηράκλειο για να βρουν δωρεάν υποστήριξη.

6) Το Κ.Ψ.Υ.Α.Ν μπορεί λειτουργικά να μην υφίσταται αλλά, υπάρχουν σύγχρονα γραφεία, άρτια εξοπλισμένα, με υπολογιστές κλπ, υπάρχουν μηχανισμοί υποβοήθησης αναπήρων που φιγουράρουν στην είσοδο του ξενοδοχείου παραμένοντας σε αχρηστία, μέχρι και πίνακες ζωγραφικής πανάκριβα αγορασμένοι.

Θεωρούμε ότι όλοι είμαστε συνυπεύθυνοι για το σκάνδαλο αυτό της διπλανής μας πόρτας, αφού τόσο καιρό δεν το είχαμε πάρει χαμπάρι. Και θα συνέχιζε αυτή η ιστορία αν μια ενεργός πολίτης, αφού πρώτα πήγε στα κόμματα εξουσίας και απογοητεύθηκε από τη συνεχιζόμενη σιωπή τους, δεν ερχόταν και σε ανθρώπους που θέλουν να δώσουν κόντρα με τους ανθρώπους της εξουσίας και τις πρακτικές τους. Πιστεύουμε ότι ένα τόσο πολυεπίπεδο σκάνδαλο, πρέπει να προβληματίσει και να κινητοποιήσει κάθε προοδευτικό άνθρωπο του τόπου μας, ώστε να σπρώξουμε στη πραγματική λειτουργία μιας δημόσιας μονάδας ποιοτικής και δωρεάν περίθαλψης για τους ψυχικά πάσχοντες.

Βασίλης Χατζηδάκης, Γιώργος Ράδοβιτς, Μανώλης Κλώντζας από τη Γραμματεία της ΛΑΪΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

ΔΗΜΟΤΙΚΑ...και όχι μόνο

Αγαπητοί φίλοι,
η σημερινή μου επιστολή απευθύνεται σε συντοπίτες μας, που μου ζήτησαν να συμμετέχω στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές σε ένα ευρύτερο σχήμα. Σε ένα σχήμα που θα συναπαρτίζεται κυρίως από ανθρώπους που βρεθήκαμε το προηγούμενο διάστημα σε κοινούς αγώνες. Που δώσαμε μαζί τη κόντρα για την προάσπιση των παραλιών, απέναντι στη λογική της εκμετάλλευσής και μετατροπής τους σε ξενοδοχειακούς λιμένες. Στο μέτωπο του Ελαιώνα που αντανακλά την ανάγκη για ελεύθερους δημόσιους χώρους, χώρους πρασίνου και πολιτισμού κόντρα στη τσιμεντοποίηση και ιδιωτικοποίησή τους. Στον αγώνα εναντίον της ιδιωτικής πολεοδόμησης στα "Πλευρά", που θα αλλοιώσει ανεπανόρθωτα το τοπίο, όπως ακριβώς γίνεται τώρα και στη περιοχή "Τσιφλίκι". Στο μέτωπο της αλληλεγγύης των λαών. Στο εκπαιδευτικό μέτωπο κλπ
Όπως σας είπα με πλήρη ειλικρίνεια σε προηγούμενη συνάντηση, πιθανά σε αυτή την εκλογική μάχη να μην μπορέσουμε να βρεθούμε σε κοινό ψηφοδέλτιο. Το αν το ήθελα ή όχι, πιστεύω ότι το γνωρίζετε. Στην παρούσα φάση όμως οι Δημοτικές εκλογές θα είναι πιο πολιτικές από ποτέ. Και χρειάζεται ο λαός μας να πάρει μια ξεκάθαρη πολιτική θέση. Για αυτό προχωράμε στα χνάρια της ΔΑΣ, δημιουργώντας σχήμα με πανελλαδικό συντονισμό και ενιαίο όνομα. Τη ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ.
Το κάλεσμα για τη συγκρότησή του θα γίνει την επόμενη εβδομάδα κι εκεί θα χωράνε όλοι όσοι θέλουν να στήσουν ένα τοίχος λαϊκής άμυνας και αντεπίθεσης , απέναντι στη σημερινή άγρια επίθεση που δέχεται ο κόσμος της εργασίας από το κεφάλαιο. Τα μικρά και μεγάλα κινήματα πόλης στα οποία μαζί δουλέψαμε (και δεν θα σταματήσουμε να δουλεύουμε), μας απέδειξαν ότι και στα δευτερεύοντα ακόμα προβλήματα αυτοδιοικητικής φύσης, δύο πολιτικές ερχόταν σε σύγκρουση (ενίοτε και μες τις γραμμές μας). Η εξυπηρέτηση των ιδιωτικών συμφερόντων, κόντρα στο συμφέρον της πόλης και των πολιτών της. Η Δημοτική αρχή όπως είχαμε άλλωστε προβλέψει, (μαζί με τη συμπολιτευόμενη αντιπολίτευση) έγειρε σαφέστατα υπέρ της εξυπηρέτησης ιδιωτικών συμφερόντων, κι έγινε ο καλύτερος μεταφορέας της αντιδραστικής πολιτικής του κράτους στα ζητήματα "Διοίκησης". Την έννοια "ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ", την είχε άλλωστε προ πολλού απεμπολήσει. Από την εποχή που προπαγάνδιζε την χρησιμότητα της μεταρρύθμισης "Καποδίστρια"
Απέναντί μας έχουμε λοιπόν ένα κολοσσιαίο αντίπαλο, που έρχεται σαν συντηρητικός χειμώνας στις ζωές μας και ο οποίος έχει 3 βασικούς πυλώνες.
1) Την πολιτική των πολυεθνικών, των τοκογλύφων, των τραπεζιτών, οι οποίοι με το "έτσι θέλω" επιβάλουν πια τις ορέξεις τους στην πατρίδα μας. Είναι η πολιτική που χαράσσεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ. Οι κύριοι αυτοί οργανώνουν το μεγάλο φαγοπότι εις βάρος του λαού μας.
2) Οι εθνικοί τους υπηρέτες, που αφού άνοιξαν τη πόρτα και υποκλίθηκαν στα μεγάλα αφεντικά, τώρα φτιάχνουν τις νομικές λεπτομέρειες της λεηλασίας μας, τις ψηφίζουν, και τις προπαγανδίζουν.
3) Οι τοπικοί γκαουλάϊτερς (τοποτηρητές) που εφαρμόζουν την ίδια αντιδραστική πολιτική, στο πιο άμεσα αντιληπτό επίπεδο, αυτό της τοπικής διοικήσεως
Μην σας ξεγελούν οι τσιριμόνιες που κάνουν μεταξύ τους. Δήθεν δεν συμφωνούν απολύτως με τη πολιτική του ΔΝΤ οι κυβερνητικοί, και δήθεν παλεύουν για το καλό του τόπου τους οι τοποτηρητές... Στάχτη στα μάτια μας ρίχνουν. Όλοι τους είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία από τις δυνάμεις του κεφαλαίου. Κανείς δεν είναι διατεθειμένος να δώσει καμιά κόντρα προς όφελος του λαού. Άλλωστε ο ένας πυλώνας έχει ανάγκη τον άλλο. Είναι σίγουρο ότι χωρίς την οικονομική εξουσία, που επιβάλλει τους όρους της με νόμους, με εξουσιαστικούς μηχανισμούς, αλλά και με τη προπαγάνδα των ΜΜΕ... όλοι αυτοί οι μεγαλοσχήμονες παράγοντες θα ήταν απλά δευτεροκλασάτοι μάνατζερ.
Δείτε τους, πως εν μέσω της τεράστιας αντιλαϊκής επίθεσης, αυτοί παρακαλάνε από τα κόμματα της εξουσίας, να τους ψαχουλέψουν για να βρουν το πιο πιστό υπηρέτη, ώστε να του δώσουν το χρίσμα.
Καμαρώστε τους.
Σήμερα αυτό που προτείνει η ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ είναι το εξής. Με αφορμή τις Δημοτικές εκλογές ο λαός πρέπει να ανασκουμπωθεί και να αντιπαλέψει οργανωμένα, έξυπνα και μαζικά και τους 3 πυλώνες της εξουσίας. Όποιος σας λέει ελάτε για να παλέψουμε για τα μικρά, καθημερινά και κοντινά μας προβλήματα που είναι πιο εύκολο να λυθούν... σας λέει ψέματα. Δεν μπορούν να υπάρξουν νησίδες παραδείσου μες την κόλαση.

Σαν κατακλείδα πιστεύω πως ο Ελληνικός λαός
ή θα συνδέσει τη πάλη του για τα μικρά προβλήματα, με τις βαθύτερες ταξικές αιτίες που τα δημιουργούν
ή θα μείνει θεατής για ακόμα τέσσερα χρόνια στο ίδιο έργο, όπου απλά θα αλλάξουν τα ονόματα των κομπάρσων.

Μετά τιμής ο πρώην επικεφαλής της
ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ
Βασίλης Χατζηδάκης

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΜΕ ΤΟ Π.Α.ΜΕ

"Είμαι πεπεισμένος ότι ο αδιέξοδος χαρακτήρας των αγώνων που δίνουν σήμερα οι εργάτες, οι νέοι, οι φτωχοί του Τρίτου κόσμου, προέρχεται από το γεγονός ότι δεν υπάρχει γενική ιδέα. Ότι πρόκειται για "τυφλούς" αγώνες."
Προτείνω την ανάσταση της λέξης "κομμουνισμός".
Αlain Badiou

Στην ολοκληρωτική επίθεση της καπιταλιστικής εξουσίας, να απαντήσουμε με ολοκληρωτική αντεπίθεση.

Να ζητήσουμε όλη την εξουσία.

Να κατεβούμε σε ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ.

Εργάτες-αγρότες-αυτοαπασχολούμενοι-άνεργοι

Από χτες ... γελάει ο κάθε πικραμένος.

ΕΜΠΡΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ... ΠΙΣΩ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ

Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΙΡΟ, ΚΕΡΔΗΘΗΚΕ ΧΘΕΣ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ.

Παραθέτω λεπτομερή αναφορά αλληλέγγυου από τα χτεσινά γεγονότα.

Μια όσο γίνεται πιο συνοπτική και περιεκτική ανταπόκριση
από όσα έγιναν στο λιμάνι σήμερα 29/6 (εχθές)

Μία γρήγορη μεν, κατατοπιστική δε αναφορά του τι πάθαν
τα σκυλιά σήμερα στο λιμάνι. Σημειώσεις στο τέλος.

Πρώτον: Στις 5 το πρωί μαζεύτηκε κόσμος από σωματεία στον ηλεκτρικό στον Πειραιά καθώς και σε άλλα σημεία τα οποία δεν γνωρίζω ακριβώς. Σιγά σιγά ο κόσμος γινόταν περισσότερος με αποτέλεσμα τα ματ να είναι στην τσίτα από τις 5 συνεχώς... Οι καταπέλτες των πλοίων ήταν σηκωμένοι έτσι ώστε να μην πάνε απεργοί και τους καταλάβουν, βέβαια αυτό τους γύρισε εναντίον και θα εξηγήσω γιατί πιο κάτω. Όλο το λιμάνι κλειδωμένο.

Δεύτερον: Γύρω στις 6 (ώρες γεγονότων ακριβώς δεν θυμάμαι) ξεκινάνε οι απεργοί να προσπαθήσουν να μπούν στο λιμάνι. Προχωρόντας με αλυσίδες και βροντερά συνθήματα όπως "Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά" και άλλα παρόμοια παράλληλα με την περίφραξη του λιμανιού προς την πύλη Ε3 που είναι τα κρητικά πλοία σε κάποιο σημείο νευτεργάτης συνδικαλιστής παραβίασε μία μικρή πορτούλα στα κάγκελα σε σημείο που δεν είχε ΜΑΤ γιατί δεν υπήρχαν πλοία και μπήκαν οι απεργοί μέσα γρήγορα γρήγορα ξανακάνωντας αλυσίδες. Εκεί εμφανίστηκε μια-δυο διμοιρίες χακι, αλλά με το που σκάσαν δεν προλάβαν να βάλουν μάσκες κτλ οι απεργοί κινούνταν ήδη προς τα κυκλαδίτικα πλοία και προσπάθησαν με γκλοπιές και γιούρια να τους σταματήσουν. ΜΕΓΑ και ΤΡΑΝΟ τους λάθος! Οι απεργοί τους πήραν αμπάριζα, μαζέψαν τόσο ξύλο μέσα σε 5 λεπτά που δεν πρέπει να έχουν ξαναφάει. Εκεί κάποιος έριξε τελικά πολλά χημικά με την φυσούνα και σπάσαν κάπως οι απεργοί. Άλλη μία διμοιρία ήρθε τρέχοντας προς βοηθειά τους αλλά δεν κατάφεραν και πολλά γιατί η πρώτοι μπάτσοι οι μισοί είχαν λακίσει και ΔΕΝ ξαναγυρίσαν είτε γιατί φοβήθηκαν είτε γιατί είχα αρπάξει της χρονιάς τους και πηγαίναν για νοσοκομείο, δεν γνωρίζω. Εκεί οι μισοί απεργοί καταλάβαν ένα πλοίο που είχε δέσει και άλλοι μισοί με αλυσίδες κάτσαν μέτωπο με το πλοίο και οι μπάτσοι βρεθήκαν ανάμεσα.
(Σημείωση: Υπήρχε μπάτσος με σημαντική σωματική διάπλαση ο οποίος μυξοέκλαιγε κανονικά και υπήρχαν και 2-3 μπάτσοι οι οποίοι έτρεμαν και είχαν χεστεί πάνω τους και ούτε με προτροπές του επικεφαλή τους δεν έβγαιναν μπροστά). Σε αυτό το σημείο άλλοι απεργοί σηκώσαν μία πύλη από την θέση της και την ακουμπήσαν παραδίπλα έτσι ώστε να μπορούν να μπουν και να βγουν οι απεργοί εύκολα. Άρα το "οχυρό" του λιμανιού είχε πέσει ήδη από μία μεριά. Εκεί οι απεργοί δεν προσπάθησαν να πάνε ποιο μέσα για δύο λόγους: Πρώτον το ρήγμα είχε γίνει ήδη και απασχολούσαν δυνάμεις των ΜΑΤ και δεύτερον από την άλλη μεριά του λιμανιού σε δύο ή τρία σημεία οι απεργοί μπήκαν και φτάσαν μπροστά στα πλοία.
(Σημείωση δύο: Μία κρότου λάμψης που έριξαν το μόνο αποτέλεσμα που είχε είναι να φάνε τρελό βρισίδι από τους λίγους επιβάτες που έβγαιναν από το KORAIS).

Τρίτο: Αφού το λιμάνι ήδη είχε αλωθεί από τρία σημεία τότε εμφανίστηκαν και άλλες δυνάμεις απεργών οι οποίοι αποκλείσαν το λιμάνι από την έξω μεριά σε όλες τις πύλες. Το αποτέλεσμα: Δεν γινόταν τίποτα! Σε αυτό το σημείο άρον άρον τα πλοία που πηγαίναν κυκλάδες έλυσαν και ξεκινήσαν να φευγουν χωρίς επιβάτες (και χωρίς το απαιτούμενο πλήρωμα στις περισσότερες γιατί απεργούσε ή δεν πρόλαβε/ήθελε να μπει). Τα περισσότερα έφυγαν 1 με 2 ώρες πριν το κανονικό απόπλου έτσι ώστε οι απεργοί να μην ανέβουν στους καταπέλτες. Εδώ να σημειώσουμε ότι τα γεγονότα και η δράση των απεργών είχε ήδη ξεπεράσει τα οποιαδήποτε σχέδια των κατασταλτικών μηχανισμών. Επίσης πολύ σημαντικό, οι επιβάτες που ήταν στο λιμάνι για να ταξιδέψουν ήταν ελάχιστοι κυριολεκτικά, έχοντας αποτύχει και σε αυτό το επίπεδο να ξανακατεβάσουν κόσμο οι εφοπλιστικές εταιρίες και τα παπαγαλάκια τους.
Ηττημένοι πλέον σε όλα τα επίπεδα οι δυνάμεις καταστολής σιγά σιγά αποχώρησαν σε άλλα σημεία. Σε όσα πλοία οι απεργοί καταλάβαν τους καταπέλτες δεν φύγαν.

Τέταρτον: Σε πολλά πλοία από εκεί και πέρα άρχισαν να καταλαμβάνουν καταπέλτες ή την είσοδο σε αυτούς γιατί πολλούς δεν τους κατεβάσαν καν. Μερικά από αυτά: Νεφέλη, Απόλων, Νήσος χίος, Blue horizon, super fast αρκετά και όλα τα κρητικά που φέυγουν αργά. Το μεσημέρι, μάλλον μετά τις πορείες σε σύνταγμα κτλ κατέβηκαν και άλλοι απεργοί όπου και ενισχύσαν την απεργιακή φρουρά σε όλο το λιμάνι.

Σημειώσεις:

α) Σημαντική κίνηση ηταν η συνεχής μετακίνηση δυνάμεων των απεργών σε διάφορα σημεία από το πρωί, μέσα και έξω από το λιμάνι, έτσι ώστε τα ματ και οι λιμενικοί τα είχαν χάσει τελείως, χωρίς να μπορούν να καταλάβουν τι σχέδιο υπάρχει ή τι συμβαίνει.

β) Ο κόσμος που πήγε στο λιμάνι για να ταξιδέψει ήταν ελάχιστος, δεν τους βγήκε αυτό το κολπάκι αυτή την φορά. Σε κάποιο σημείο στο blue horizon εμφανίστηκε ένας θίασος 6-7 "αγανακτισμένων" για 5 λεπτά με μία κάμερα, τραβήξαν 1 πλάνο και την κάναν για να μην κάνουν βουτιά στον όμορφο αργοσαρωνικό. Τα πλάνα να τα πέριμένουμε αύριο στην προπαγάνδα των ΜΜΕ...

γ) Τα ΜΑΤ και τα αφεντικά τους είδαν ότι οι απεργοί ήταν αποφασισμένοι και όταν μετά την πρωινή προσπάθεια να τους χτυπήσουν αρπάξαν της χρονιάς τους (βλέπεις εδώ δεν είχαν παιδάκια και κοριτσάκια να πουλήσουν καμποιλίκι και "αντριλίκι"). Τα μαζέψαν άρον άρον.

δ) Το σχέδιο τους "καθαρό λιμάνι" απέτυχε παταγωδώς σε όλα τα επίπεδα, καθάρα και φανερά.

ε) Επειδή έχω συμμετάσχει σε πολλές πορείες και διαδηλώσεις είτε κάνοντας ανταπόκριση είτε σε ακόμα περισσότερες ως διαδηλωτής εδώ και 15 χρόνια το μόνο που έχω να πω είναι το εξής: Εκτίμησα όσο δεν πάει την οργάνωση και το σχέδιο των απεργών, την πειθαρχία που δείξαν στις κινήσεις τους (πραγματικά αρκετές φορές δεν καταλάβαινα τι και πως μέχρι που έβλεπα το αποτέλεσμα) καθώς και το γεγονός του ρόλου που παίζει η οργάνωση! Ειλικρινά πρέπει να γίνει μάθημα σε πολλούς η σωστή οργάνωση και περιφρούρηση διαφόρων δράσεων...

Η συγκεκριμένη ανταπόκριση είναι ελλιπής γιατί είναι φυσικό να μην είμαι σε όλα τα σημεία ταυτόχρονα αν και γύρισα σε πολλά με το μηχανάκι, μίλησα με πολλούς και ειλικρινά το καταχάρηκα!

Νίκη στον αγωνιζόμενο ελληνικό λαό!
Νίκος Ρ.
(αναδημοσιεύστε ελεύθερα οπουδήποτε χωρίς παράφραση ή παραποίηση).

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΒΥΣΣΙΝΟΚΗΠΟΥ: Και στον Άγιο Νικόλαο το Π.Α.ΜΕ έκανε τη μαζικότερη και κομβικότερη κινητοποίησή του. Πέτυχε να κλείσει πλήρως για 24 ώρες τη Δ.Ο.Υ Αγίου Νικολάου και να συγκεντρώσει την υποστήριξη τόσο από εργαζόμενους, όσο κι από μικρομεσαίους που βρήκαν την πόρτα της πιο συμπαθούς κρατικής υπηρεσίας...κλειστή.

Για το εργατικό κέντρο τι να πούμε...Μαζεύτηκε στους 4 τοίχους του Ε.Κ. και επανεπιβεβαίωσε την...ανάγκη των αγώνων.

.

ΜΑΡΙΝΑΛΕΝΤΑ..αγάπη μου

Επειδή πλησιάζουν Δημοτικές εκλογές, όλοι αναρωτιούνται αν σε μια τοπική κοινωνία μπορεί να υπάρξει ένας άλλος δρόμος διαχείρισης από αυτόν που μας επιβάλει η κεντρική εξουσία...αν με λίγα λόγια δηλαδή μπορεί ακόμα να υπάρξει ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ.
Το βιντεάκι πιο κάτω δίνει ένα τόνο αισιοδοξίας για μια τοπική κοινωνία που κατάφερε να αντισταθεί. Είχε τη τύχη βέβαια να έχει ένα οικονομικό στήριγμα στη προσπάθειά της. Την περιουσία ενός τοπικού Δούκα που απαλλοτριώθηκε μετά από αγώνες, υπέρ της κοινότητας. Εδώ δυστυχώς έχουμε μικρές ιδιοκτησίες γης και στα μόνα σημεία που υπάρχει συσσώρευση μεγάλου κεφαλαίου είναι στα ξενοδοχεία. Με τη δεδομένη εικόνα αφύπνισης της εργατικής τάξης στη περιοχή ούτε λόγος να γίνεται για καμία απαλλοτρίωση περιουσίας από τους "ευεργέτες" ξενοδόχους. Αντίθετα κάθε χρόνο όλοι εμείς, πρέπει να δίνουμε ολοένα και περισσότερα λεφτά (μετά την κατάργηση και του τέλους παρεπιδημούντων που πλήρωναν τα ξενοδοχεία) για να δημιουργηθούν οι υποδομές που χρειάζεται, ώστε να εξυπηρετηθούν οι χιλιάδες πελάτες των ξενοδοχείων. Με λίγα λόγια ...με δικά μας λεφτά κάνουν άλλοι μπίζνες.
Όμως η Μαριναλέντα θα μπορούσε να μας διδάξει για παράδειγμα, για το πως θα μπορούσε να λειτουργήσει ένας τοπικός συνεταιρισμός ή πόσο χρήσιμες είναι οι διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας στα ζητήματα μιας πόλης.
Απολαύσετε το παρακάτω βιντεάκι.

ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ...Π.Α.ΜΕ. ΑΠΕΡΓΙΑ

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 29 ΙΟΥΝΙΟΥ


Εργάτρια, εργάτη, νέα και νέε, άνεργε, συνταξιούχε, μετανάστη,

Είναι ώρα ευθύνης και επιλογής. Υποταγή και σκλαβιά ή αγώνας για αξιοπρεπή ζωή.

Αν δε ματαιώσουμε τώρα το έγκλημα κυβέρνησης, τρόικας, κεφαλαίου αύριο η αγριότητά τους θα θεριέψει.

Τα νέα μέτρα της κυβέρνησης επιβάλλουν ελάχιστο μισθό και μεροκάματο, ελάχιστη σύνταξη, ελάχιστη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Οι εργαζόμενοι να καταλάβουν την αγριότητα και το βάθος της ταξικής επίθεσης. Στόχος της κυβέρνησης, του ΛΑΟΣ που τη στηρίζει, της Ν.Δ. που συναινεί είναι να αυξάνονται τα κέρδη του μεγάλου κεφαλαίου.

Μπορούμε να τους κάνουμε να χάσουν τον ύπνο τους, αρκεί να το πιστέψουμε!

Να μην παραδοθούμε.

Τα μέτρα λαιμητόμος οδηγούν:

Σε κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών. Μας οδηγούν σε μισθούς Κίνας και Βουλγαρίας. Ό,τι ακριβώς θέλουν τα μονοπώλια. Οι εργοδότες θα δίνουν όσα θέλουν, όποτε θέλουν.

Στην αύξηση των ορίων απολύσεων από 2% σε 5% για εταιρίες με πάνω από 150 άτομα (από 2% που ήταν για 200 άτομα). Για εταιρίες από 20 – 150 εργαζόμενους από τους 4 εργαζόμενους που μπορούσαν να απολύσουν το μήνα, αυξάνονται στους 6. Επί της ουσίας, οι απολύσεις απελευθερώνονται.

Στη μείωση των αποζημιώσεων κατά 50%, αφήνοντας ελεύθερο το πεδίο στους εργοδότες για μαζικές απολύσεις, στερώντας από τους εργαζόμενους μια ελάχιστη γραμμή άμυνας.

Σε μεικτό κατώτερο μισθό 592 ευρώ για όσους είναι 18 – 21 χρονών από 740 που είναι τώρα και για εργαζόμενους από 21 – 25 χρονών 629 ευρώ. Αυτό θα λειτουργήσει σα μοχλός πίεσης για τη συμπίεση των μισθών σε όλα τα επίπεδα.

Νέους πακτωλούς ενισχύσεων στους μεγαλοεπιχειρηματίες μέσω του ΟΑΕΔ, από εκεί που δεν υπήρχε σάλιο, σύμφωνα με τον Υπ. Εργασίας, Α. Λοβέρδο.

Στη δημιουργία φάμπρικας παραγωγής φθηνής παιδικής εργασίας που την ονομάζουν «μαθητεία». 15άχρονα και 17άχρονα παιδιά να δουλεύουν για 400 και 500 ευρώ ανασφάλιστα, ασκώντας παράλληλα και πίεση σε παλαιότερους εργαζόμενους για να συμπιεστούν οι μισθοί και τα δικαιώματά τους.

Στην καθιέρωση συντάξεων πείνας 200 – 500 ευρώ. Στην πραγματικότητα μας οδηγούν σε δουλειά πάνω από τα 70 χρόνια. Ιδιαίτερα χτυπάει τις εργαζόμενες γυναίκες. Σταδιακά καταργούν τα ΒΑΕ.

Στην κατάργηση των όποιων δωρεάν παροχών σε φάρμακα και Υγεία και καθιέρωση ενός επιπέδου υπηρεσιών στο οποίο περιλαμβάνονται πενιχρές παροχές.

ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ ΤΑ ΜΟΝΟΠΩΛΙΑ!

Αυτοί δημιούργησαν τα χρέη. Είναι η κλεμμένη δουλειά μας. Το χρέος είναι τα τεράστια κέρδη. Η ληστεία του ιδρώτα μας! Ούτε ευρώ για την πλουτοκρατία!

Οι εργαζόμενοι επιβάλλεται να στηριχθούν στις δυνάμεις τους, να οργανωθούν σε ταξική βάση. Να εγκαταλείψουν μαζικά το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ., το ΛΑΟΣ. Καμία εμπιστοσύνη στις ηγεσίες ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Έχουν τεράστιες ιστορικές ευθύνες. Έχουν σαν οδηγό την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου. Ευαγγελίζονται τη συνεργασία με αυτούς που εκμεταλλεύονται την εργατική τάξη. Ετοιμάζονται να υπογράψουν μηδενική αύξηση για την ΕΓΣΕΕ. Κοροϊδεύουν εν ψυχρώ τους εργαζόμενους λέγοντας ότι θα προσφύγουν στα δικαστήρια, τα οποία βγάζουν τις απεργίες σε ποσοστό 99% παράνομες και καταχρηστικές.

Να αποσυρθούν τώρα τα τερατουργήματα για το Ασφαλιστικό και το Εργασιακό .

-Δουλειά για όλους, με πλήρη μισθολογικά και ασφαλιστικά δικαιώματα!

-5θήμερο, 7ώρο, 35ωρο!

-1.400 ευρώ κατώτερος μισθός!

-Επίδομα ανεργίας 1.120 ευρώ!

-Σύνταξη στα 60 για τους άντρες και 55 για τις γυναίκες!

-Κατώτερη σύνταξη 1.120 ευρώ!


ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΜΕ

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΕΞΩ ΑΠ΄ΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΟΥ ΙΚΑ 10:00π.μ.

ΣΗΤΕΙΑ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ 10:00π.μ.

Γραμματεία ΠΑΜΕ ν. Λασιθίου

ΠΕΡΙ ΕΤΑΙΡΙΚΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ...

Του Ν. Μπογιόπουλου -"Ριζοσπάστης"

Παλιά, η τάξη τους διοργάνωνε φιλανθρωπικούς χορούς όπου οι κυρίες επί των τιμών στροβιλίζονταν για να μαζέψουν μερικές δεκάρες για τους φτωχούς.
«Τι άγιες ψυχές!», αναφωνούσε ο Λαφάργκ.
Σήμερα, οι προικισμένοι με αισθήματα κεφαλαιοκράτες διοργανώνουν ημερίδες που θέτουν στο κέντρο της προσοχής τους την καταπολέμηση του «στρες».
Αλλά το στρες ποιων νομίζετε;
Μα των ίδιων των κεφαλαιοκρατών και των στελεχών των επιχειρήσεών τους, στα οποία οι κεφαλαιοκράτες αναθέτουν την αποστολή να ανακοινώνουν στους εργάτες την απόλυσή τους!
Μια τέτοια ημερίδα οργανώνεται στις 12 του Ιούλη στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία» από την «Attibute - εταιρεία συμβούλων και εκπαίδευσης στελεχών επιχειρήσεων» σε συνεργασία με το περιοδικό «HR Professional».
Τίτλος της ημερίδας: «Η ψυχολογία της απόλυσης».
Ιδού πώς την διαφημίζουν οι διοργανωτές της:
«Μία ξεχωριστή ημερίδα που επιθυμεί να αναλύσει σε βάθος τα συναισθήματα, τους φόβους, τις ανησυχίες των στελεχών που έρχονται αντιμέτωποι με μία τέτοια εταιρική απόφαση ή εκείνων που βιώνουν την πιθανότητά της.
Μία ημερίδα που επιδιώκει να φωτίσει ακόμη, τους προβληματισμούς, τις ανησυχίες και το άγχος των στελεχών που είναι αναγκασμένοι να την ανακοινώσουν (...)
Μία συνάντηση όπου η ψυχολογία, το συναίσθημα και ο τρόπος χειρισμού του έχουν τον πρώτο ρόλο!».
Αν είστε, λοιπόν, στέλεχος επιχείρησης ή επιχειρηματίας ο ίδιος, μπορείτε να προσέλθετε στην ημερίδα και πληρώνοντας το (ευτελές σε σχέση με τη χρησιμότητα των πληροφοριών που θα αποκομίσετε) ποσό των 90 - 120 ευρώ, θα μπορέσετε να «μάθετε»:
α) «Πώς να επικοινωνείτε αποτελεσματικά ένα τέτοιο μήνυμα».
Πώς, δηλαδή, να γίνεστε παχύδερμο όταν, ενεργώντας ως μπιστικός του αφεντικού, θα ανακοινώνετε στον εργάτη ότι απολύεται...
β) «Πώς να χειρίζεστε τα συναισθήματα των στελεχών σας».
Πώς, δηλαδή, εφόσον είστε εργοδότης, θα χειρίζεστε τους υποτακτικούς σας, πριν τους στείλετε να ανακοινώσουν τις απολύσεις των εργατών...
γ) «Πώς να χειρίζεστε τα δικά σας συναισθήματα κάνοντας μία τέτοια ανακοίνωση».
Πώς, δηλαδή, θα ενεργείτε ως παχύδερμο στο τετράγωνο, εφόσον εσείς πια, αν και εργοδότης, θα βρεθείτε στην «ανάγκη» να ανακοινώσετε ο ίδιος τις απολύσεις...
Μάλιστα, στην ημερίδα μπορείτε να μάθετε από τους κατ' εξοχήν ειδικούς
- σ.σ.: τον γενικό διευθυντή του ΣΕΛΠΕ (Πολυκαταστήματα), την διευθύντρια «ανθρώπινου δυναμικού» της «Coca-Cola», την διευθύντρια της «ΑΤΕ Bank» αλλά και από καθηγητές και κοινωνιολόγους -πώς να κάνετε «αποτελεσματική διαχείριση της κρίσης που μία τέτοια ανακοίνωση μπορεί να επιφέρει», δηλαδή πώς να κάμψετε το φρόνημα των απολυμένων εργατών, αλλά και να ακούσετε και να συζητήσετε «με τους ειδικούς της αγοράς, τους τρόπους και τις μεθόδους αντιμετώπισης μιας τέτοιας απόφασης», δηλαδή να αντλήσετε εμπειρία από παχύδερμα που έχουν συμπεριφερθεί ως παχύδερμα, πριν από εσάς...
Αυτά συμβαίνουν στην Ελλάδα της καπιταλιστικής διαστροφής, του Παπανδρέου και του ΔΝΤ, της μονοπωλιακής σαπίλας, του Λοβέρδου και της ΕΕ.
Στην Ελλάδα του Παπακωνσταντίνου, της ΕΚΤ και της αναγωγής της ανηθικότητας σε «κοινωνικό» καθήκον - το μοναδικό είδος «καθήκοντος» που αναγνωρίζει το κεφάλαιο όταν νιώθει... στρες -
ιδού η πολυδιαφημισμένη «εταιρική ευθύνη» των πολυεθνικών και των πλουτοκρατών:
Οι κεφαλαιοκράτες διοργανώνουν σεμινάρια (επιδοτούμενα, μήπως;...) για να πάρουν συμβουλές από «ειδικούς» και να ανταλλάξουν εμπειρίες πώς θα βγαίνουν από το ψυχολογικό μαρτύριο όταν... απολύουν εργάτες!

Το σκαθάρι θα τους φάει όλους....

Δασοφυλάκιο Βάι 14-6-2010

Τις τελευταίες 10 ημέρες παρατηρήσαμε κατά την διάρκεια των
επισκοπήσεων που διενεργούμε σύμφωνα με τις διαταγές του υπουργείου
για τους φυτο-υγειονομικούς ελέγχους , πολλαπλά παράλληλα κρούσματα
άρχουσας προσβολής περίπου 2-3 μηνών έως και 50 ημερών απο τον
ρυγχοφόρο των φοινικοειδών καθ’όλο το μήκος του οδικού δικτύου του
βόρειου οδικού άξονα του νομού Λασιθίου και σε απόσταση περίπου 110
χιλιομέτρων ειδικά στη Παχιά Άμμο στο Μόχλος στη Σητεία , στην
ευρύτερη περιοχή του Παλαικάστρου και περιμετρικά του Βάι έως και στο
Βάι.

Είναι αδύνατον, αυτές οι προσβολές εφόσον είναι στο ίδιο στάδιο να
προκλήθηκαν από τυχαία μεταφορά τους με οποιοδήποτε μεταφορικό μέσο,
μιας και είναι πολλές εκατοντάδες και στρατηγικά διατεταγμένες
στο χώρο αλλά όχι και στο χρόνο. Όλες οι προσβολές είναι στο ίδιο
αρχικό στάδιο μετά την πρώτη γονιμοποίηση στη πρώτη γενιά προνυμφών,
ελάχιστες δε στο σχηματισμό νυμφικής θήκης και σε 4 από αυτές βρέθηκαν
ανοιγμένα κουκούλια της πρώτης γενιάς τελείων εντόμων. Κανένα δέντρο
εκτός από 2 δεν είχε χάσει κανένα φύλλο .

Οι ακριβείς γεωγραφικές συντεταγμένες τους προς το παρόν είναι
απόρρητες καθότι δεν θέλουμε να γίνει κανένας λάθος χειρισμός
από τη διεύθυνση γεωργικής ανάπτυξης της ΝΑΛ. Αυτό θα οδηγούσε στην
περαιτέρω διασπορά του εντόμου με την τοποθέτηση παγίδων και την κοπή.
Έτσι οδηγηθήκαμε σε χαοτικές καταστάσεις και επιτάχυνση της εξάπλωσης
στο Νομό .
Πάνω από το 80% των προσβολών έχει κατασταλεί απ’τη Δασική Υπηρεσία
με τη συνδρομή εθελοντών και των Δήμων . Εντός 4 ημερών θα κατασταλεί
σε πρώτη φάση και το υπόλοιπο 20% .
Οι άμεσες ενέργειες κατά τη διάρκεια των επισκοπήσεων ήταν συγκέντρωση
των στοιχείων , ενημέρωση του κόσμου και στρατολόγηση εθελοντών , η
προμήθεια των φαρμάκων και των βενζινοκίνητων αντλιών καθώς και των
αγροτικών οχημάτων που χρησιμοποιήθηκαν έγινε δωρεάν και με τη μορφή
παράκλησης -εράνου. Ευτυχώς αυτήν τη περίοδο οι περισσότεροι κάτοικοι των
περιοχών είχαν στην διάθεσή τους ψεκαστικές αντλίες ,αγροτικά
μηχανήματα , βαρέλια ή βυτία, και εντομοκτόνα που χρησιμοποιούσαν οι
ίδιοι για την καταπολέμηση του δάκου.( Σημ.: αν περίμεναν απ’το
κράτος να κάνει σωστή δακοκτονία δεν θα παρήγαγαν λάδι για μια ακόμη
χρονιά…)
Η πρώτη εφαρμογή με τη μέθοδο του λουσίματος έγινε με μακρύ καλάμι
ψαρέματος όπου και δέθηκε ο σωλήνας Φ16 , καταγράφηκαν οι ακριβείς
θέσεις και οι ημερομηνίες και τραβήχτηκαν φωτογραφίες των προσβολών
αυτών .
Όλες οι προσβολές διαπιστώθηκαν από χαρακτηριστικά φαγώματα στα φύλλα. Η διακύμανση του μήκους των φαγωμάτων αυτών στο σύνολο των προσβολών
ήταν απειροελάχιστη.
Εάν δεν προχωρούσαμε σε αυτές τις άμεσες ενέργειες κατά το τέλος του
Αυγούστου έως τα μέσα του Σεπτέμβρη αυτά τα δέντρα θα είχαν αρχίσει να
χάνουν τα φύλα τους και έως τον Οκτώμβρη με Νοέμβρη θα είχαν νεκρωθεί
τελείως. Σαν συνέπεια τεράστιοι πληθυσμοί θα εξέρχονταν και θα
προσέβαλαν μαζικά όλο το Νομό Λασιθίου και ιδιαίτερα το Βάι καθώς το
φοινικόδασος ήταν περικυκλωμένο από τέτοιες προσβολές σε απόσταση 6
χιλιομέτρων.

Οι υπεύθυνοι αυτού του εγκλήματος θα πληρώσουν.
Οι επισκοπήσεις συνεχίζονται και εάν επιχειρήσουν να ξαναδιασπείρουν
σκαθάρια στο Νομό να είναι σίγουροι ότι θα το αντιληφθούμε εγκαίρως
και θα τις καταστείλουμε όσες φορές χρειασθεί. Έως τότε όλος ο Νομός
θα μάθει ποιοι είχανε συμφέρον να συμβεί αυτό. Ας μην παίζουν με τα νεύρα
μας αλλά ούτε και με το φοινικόδασος. Η δικαιοσύνη είναι τυφλή αλλά
βλέπει στο σκοτάδι.

Το παραπάνω κείμενο είναι μόνο ένα μέρος από μια συνολικότερη καταγγελία. Είναι μια καταγραφή αγανάχτησης και απόγνωσης ενός αριστερού δασολόγου, του Παντελή Φιλιππάκη, που αποδεικνύει τα βαθιά σκοτάδια που επικρατούν σε αυτή τη χώρα στο τομέα της δασικής και φυτικής προστασίας.
Ενώ το κόκκινο σκαθάρι των φοινικοειδών έχει επιτυχώς περιοριστεί ή και εξαφανιστεί από άλλες περιοχές του κόσμου, στην Ελληνική πραγματικότητα η αδράνεια, η αβουλία, τα ιδιωτικά συμφέροντα και τα γνωστά λαμόγια που κάνουν πάρτι με δημόσιο ή κοινοτικό χρήμα...εμποδίζουν να βρεθεί λύση και για τη χώρα μας.
Αυτό έχει οδηγήσει το φοινικόδασος του Βάι στα πρόθυρα της προσβολής ...ή αλλιώς στα πρόθυρα της εξαφάνισης.
Το παλικάρι τρέχει από το πρωί ως το βράδυ, με δικά του έξοδα, με μια ομάδα εθελοντών και έχοντας την κάλυψη μόνο της Διεύθυνσης Δασών όπου κάνει την πρακτική του. Χρησιμοποιώντας τη διεθνή βιβλιογραφία και την επιστημοσύνη του, δίνει τη λύση με 20 λεπτά ανά δένδρο...ενώ κάποιοι συνδεδεμένοι με την εξουσία και τον κορβανά της, προτείνουν "μη λύσεις" με
1)κοπή και "ταφή" συνολικού κόστους 500-1000ε ανά δένδρο ή
2)πιλοτικά με ορούς , κόστους 100ε ανά δένδρο το χρόνο ή
3)με... μικροκύματα κόστους 400ε ανά δένδρο
Αυτές μάλιστα οι "μη λύσεις", έχει αποδειχθεί (από την ραγδαία εξάπλωση του σκαθαριού), ότι πολλαπλασιάζουν το σκαθάρι αντί να το εξαλείφουν...
Οι Δήμοι, οι Νομαρχίες και οι άλλοι δημόσιοι φορείς, παίρνουν δάνεια για να πληρώσουν το προσωπικό τους. Ποιος από αυτούς θα έδινε τέτοια ποσά για τη διάσωση των φοινίκων που βρίσκονται σε δημόσιους χώρους. Οι "μη λύσεις" τους λοιπόν απευθύνονται για τους λίγους ξενοδόχους, ή άλλους ιδιώτες που θα μπορούσαν να διαθέσουν τέτοια ποσά.
Δεν θα σας πω περισσότερα, γιατί αν και γνωρίζω πρόσωπα και πράγματα που θα μπορούσαν να οδηγήσουν κάποιους στον Εισαγγελέα, θα τηρήσω σιωπή προκειμένου να δώσουν όλοι ενωμένοι, τη μάχη για τη σωτηρία του φοινικόδασους.
Προσοχή όμως. Δημοσιεύτηκε σήμερα στην "ΑΝΑΤΟΛΗ" μια επιστολή ενός "τεχνολόγου γεωπονίας του Δήμου Ιτάνου" που αντί να επιβραβεύει τον Παντελή, του κουνάει το δάχτυλο επικριτικά.
Αλήθεια...Γνωρίζει ο συγεκριμένος κύριος ότι υπάρχουν άνθρωποι που χωρίς να βάζουν μια δραχμή στη τσέπη τους, έχουν οργώσει το Λασίθι ψάχνοντας και καταγράφοντας τα σημεία προσβολής. Που με δικά τους χρήματα προβαίνουν σε ψεκασμούς, χρησιμοποιώντας ανιδιοτελείς προσφορές του κόσμου σε μηχανήματα και υλικά...
Τι έχει να αντιπροτείνει ο εν λόγω κύριος, απέναντι στο λαϊκό συναγερμό που έχει σημάνει από άκρου ως άκρου του Νομού ο Παντελής Φιλιππάκης. Κρατηθείτε...
Προτείνει να διεκδικήσει ο νομός (μάλλον από το σπίτι του ο καθένας) την ενεργοποίηση του προεδρικού διατάγματος για τη διαχείριση της περιοχής, στα πλαίσια του NATURA 2000, καθώς και τη σύσταση φορέα διαχείρισης...Καλημέρα κι έφεξε δηλαδή. Όχι μόνο δεν μας μολογάει τι λέει αυτό το περίφημο σχέδιο διαχείρισης αλλά ούτε τι σχέση έχει με την αντιμετώπιση του σκαθαριού... Βαρύγδουπες λεξούλες λοιπόν κενές περιεχομένου..Σαν κι αυτές που χρησιμοποιεί πάντα η εξουσία για να μην κάνει τίποτα, όταν υπάρχει κάποια λαϊκή ανάγκη.
Πριν κλείσω θέλω να πω γύρω τριγύρω ένα πράγμα: Ο Π. Φιλιππάκης δεν είναι μόνος. Ο Παντελής έχει αποδείξει την ακεραιότητά του πολλές φορές στη διάρκεια της μαθητικής και φοιτητικής του ζωής.
Είναι ένας αγωνιστής. Ο αψύς χαραχτήρας του, τον οδηγεί σε απολυτότητες και εκρήξεις. Όμως όσοι τον γνωρίζουμε, ξέρουμε ότι πίσω από αυτή την "ανελαστική" προσωπικότητα, κρύβεται η ανιδιοτελής αγάπη για τον τόπο του.

.

Νέο Δημοτικό σχολείο...ακόμα πιο αναχρονιστικό από το παλιό

Ανοιχτή επιστολή στους γονείς

Αγαπητέ γονιέ

Τις μέρες αυτές από την κυβέρνηση γίνεται μια συστηματική προσπάθεια «πλύσης εγκεφάλου» για τις αλλαγές στην εκπαίδευση και το λεγόμενο «νέο σχολείο».
Πράγματι, το σχολείο των παιδιών μας είναι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή μας. Αυτοί που σου πήραν το μισθό, τη σύνταξη, τις εισφορές τόσων χρόνων, την ασφάλιση, ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής σου, είναι αυτοί που τώρα προωθούν ένα σχολείο που τη λειτουργία του θα την πληρώνεις εσύ, που δε θα είναι ίδιο για όλα τα παιδιά, που το τι θα μαθαίνουν και το πώς θα μαθαίνουν τα παιδιά μας θα το καθορίζουν οι επιχειρήσεις. Φτιάχνουν ένα σχολείο που τα παιδιά μας από μικρά θα διδάσκονται ότι «ένα δίκιο υπάρχει», αυτό το πλουσίων και «μια κοινωνία, ο καπιταλισμός». Αυτό το σχολείο παραπλανητικά το ονομάζουν «νέο», «καινοτόμο», «ανοιχτό στην κοινωνία», «πράσινο σχολείο», κτλ. Για να «το περάσουν», προωθούν την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας, τα 800 πιλοτικά-ολοήμερα Δημοτικά.

Τα πράγματα είναι απλά:
Σήμερα έχουμε ανάγκη από ένα σχολείο που θα ικανοποιεί το σύνολο των μορφωτικών αναγκών όλων των παιδιών.
Ένα σχολείο για όλα τα παιδιά, που όλα θα μαθαίνουν τα ίδια γράμματα. Τι θα πει…κάθε σχολείο ή δήμος καθορίζει το περιεχόμενο ανάλογα με τις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας και οικονομίας; Τι θα πει ο σύλλογος διδασκόντων καθορίζει μαζί με τους γονείς το περιεχόμενο και τα μαθήματα; Είναι σα να λένε…«Όποιος μπορεί ας προχωρήσει»!
Ένα σχολείο που τα παιδιά μας θα παίρνουν τη γενική μόρφωση, θα μαθαίνουν τα βασικά για την κάθε επιστήμη και την εξέλιξη της κοινωνίας. Από αυτή την άποψη είναι επιζήμιο ένα σχολείο που θα δίνει λίγη γενική μόρφωση και πολλές πληροφορίες και δεξιότητες.
Ένα σχολείο που η λειτουργία του θα είναι αποκλειστική ευθύνη του κράτους. Τι θα πει τα σχολεία στους δήμους; Μήπως όταν πέρασαν τους παιδικούς σταθμούς στους δήμους είδαμε χαΐρι; Πληρώνουμε υπέρογκα τροφεία, οι εργαζόμενοι «σήμερα είναι κι αύριο δεν είναι», οι παιδικοί σταθμοί κλείνουν λόγω των οικονομικών δυσκολιών των δήμων.
Ένα σχολείο που ο νόμος του κέρδους δεν θα έχει θέση μέσα σε αυτό και στη σχέση του μαθητή με το δάσκαλο. Τι θα πει «εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης»; Τι θα πει ο Σύλλογος γονέων μαζί με το σύλλογο δασκάλων θα εξασφαλίζουν τα έσοδα για τη λειτουργία του σχολείου;
Ένα σχολείο όπου ο μαθητής απ’ την αρχή θα οικοδομεί τη σκέψη του, την αφομοίωση της μητρικής του γλώσσας, για να μπορέσει στη συνέχεια να αποκτήσει τις βάσεις σε όλα τα μαθήματα. Πόσο φυσιολογικό και παιδαγωγικά τεκμηριωμένο είναι, την ώρα που ο μαθητής της Α΄ δημοτικού προσπαθεί να μάθει τη μητρική του γλώσσα, την ώρα που ακόμα δε γνωρίζει την αλφαβήτα της μητρικής του γλώσσας, να μαθαίνει ταυτόχρονα και ξένη γλώσσα;
Ένα σχολείο που το παιδί θα έχει χρόνο για να παίξει. Ποιος «παιδαγωγός» λέει ότι το παιδί της Πρώτης και της Δευτέρας είναι σε θέση να μένει στο σχολείο απ’ τις 7 μέχρι τις 4 ή έστω απ’ τις 8 μέχρι τις 2;
Ένα σχολείο όπου οι νέες τεχνολογίες, οι υπολογιστές θα είναι ένα χρήσιμο εργαλείο που θα το πιάνει στα χέρια του ο μαθητής όταν θα έχει αποκτήσει τις κατάλληλες γνώσεις για να το χρησιμοποιήσει όπως πρέπει. Τι νόημα έχει να το βάλουνε κι αυτό από την Α΄ δημοτικού; Εμείς κυνηγάμε τα παιδιά μας στο σπίτι για να κλείσουν το κομπιούτερ και να ανοίξουν κανένα βιβλίο. Πρέπει απ’ την πρώτη δημοτικού να τα μάθουμε να ξεροσταλιάζουν μπροστά σε μια οθόνη; Εμείς θέλουμε τα παιδιά μας να τρέχουν και να παίζουν, για να αναπτυχθούν κανονικά ψυχικά και σωματικά.
Ούτε μια ώρα χαμένη!
Τώρα! Κίνημα, αγώνας, Ενιαίο Μέτωπο Εργατικών Συνδικάτων -Γονέων-Εκπαιδευτικών-Μαθητών, για να μην περάσουν τα 30αρια τμήματα, η αυταξιολόγηση της σχολικής μονάδας-τα 800 πιλοτικά-ολοήμερα Δημοτικά.
Αντίσταση-Απειθαρχία-ανυπακοή για να μην περάσει το σχολείο της αγοράς

Για όλα αυτά ελάτε να συζητήσουμε:

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ


Το ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών σας προσκαλεί την Πέμπτη

24 Ιουνίου στις 7:00μ.μ. στο Εργατικό Κέντρο στην

ενημέρωση-συζήτηση για το λεγόμενο «νέο σχολείο».


ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών ν. Λασιθίου