Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν την αρμενίσαμε ακόμα.

Το πιο όμορφο παιδί δε μεγάλωσε ακόμα.

Τις πιο όμορφες μέρες, τις πιο όμορφες μέρες μας, δεν τις ζήσαμε ακόμα.
Δεν τις ζήσαμε ακόμα.

Τρίτη 8 Μαρτίου 2011

Από τη Λαϊκή Συσπείρωση Αγίου Νικολάου


ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ ΛΑΪΚΩΝ ΣΤΡΩΜΑΤΩΝ

Οι Δημοτικοί Σύμβουλοι της Λαϊκής Συσπείρωσης στον Άγιο Νικόλαο, με συναίσθηση της κοινωνικής ευθύνης που αναλάβαμε απέναντι στους συνδημότες μας, προτείνουμε τα παρακάτω μέτρα, εν όψει και της συζήτησης για τα δημοτικά τέλη στο Δημοτικό Συμβούλιο της 11-3-2011


• Απαλλαγή, όλων των μακροχρόνια ανέργων, των πολύτεκνων, τρίτεκνων και μονογονεϊκών οικογενειών και των Α.Μ.Ε.Α από την υποχρέωση της πληρωμής πάσης φύσεως δημοτικών τελών. Μείωση κατά 20% των τελών των χαμηλόμισθων, των συνταξιούχων και των φτωχών αγροτών, των οποίων το εισόδημα σύμφωνα με τη φορολογική δήλωση είναι κάτω από το επίσημο όριο της φτώχειας.
• Για τα οικιακά τέλη των Δημοτικών Διαμερισμάτων στον Καλλικρατικό Δήμο, ζητάμε να ισχύσει το 1ε/τ.μ σαν ετήσιο τέλος, όπως ίσχυε ως σήμερα στον παλιό Καποδιστριακό Δήμο Αγίου Νικολάου και την κοινότητα Βραχασίου και που ήταν μικρότερο σε σχέση με αυτό της Νεάπολης (1,8ε/τ.μ). Για τους κατοίκους των τριμελών και μονομελών τοπικών διαμερισμάτων προτείνουμε τα οικιακά τέλη να οριστούν στο 0,5ε/τμ. Μέχρι πέρσι κυμαινόταν από 0,53ε/τ.μ έως 1,23ε/τ.μ.
• Για τα τέλη των επιχειρήσεων προτείνουμε τα 2,5ε/τ.μ. για Άγιο Νικόλαο, Νεάπολη, Ελούντα, Πλάκα, Ίστρον, Αμμουδάρα, (Κυμαινόταν πέρσι από 2,63ε/τ.μ. έως 3,27ε/τ.μ.), για το Βραχάσι 1,8ε/τ.μ. (όσο ήταν) και για όλα τα υπόλοιπα τοπικά διαμερίσματα με 0.8ε/τ.μ. (Κυμαινόταν από 0,89ε/τ.μ έως 1,89ε/τ.μ.). Προτείνουμε να διερευνηθεί επίσης η προς τα πάνω αναπροσαρμογή των τελών των ξενοδοχειακών επιχειρήσεων με το σκεπτικό ότι εξασφάλισαν μείωση του Φ.Π.Α (από 11% στο 6%) από το οποίο εισέπρατταν οι Δήμοι, καθώς και λόγω της μείωσης κατά 75%!!! στα τέλη παρεπιδημούντων.
• Πίεση προς την κυβέρνηση για κατάργηση της ανταποδοτικότητας στα τέλη καθαριότητας, με το εξής σκεπτικό: α) Τα εισοδήματα των πολιτών μειώνονται β) Οι ανάγκες χρηματοδότησης αυξάνονται μέσα από πανάκριβα προγράμματα διαχείρισης απορριμμάτων γ) Η εδαφική επέκταση των νέων διοικητικών ορίων αυξάνουν το κόστος της μεταφοράς των απορριμμάτων δ) Η τουριστική ανάπτυξη της περιοχής μας απαιτεί υψηλά στάνταρ καθαριότητας Όλοι οι παραπάνω λόγοι μας φέρνουν στο εξής δίλλημα. Εφόσον τα τέλη είναι ανταποδοτικά ή θα πρέπει να αυξήσουμε τα τέλη που πληρώνουν οι δημότες, αδιαφορώντας για τις μειωμένες οικονομικές τους δυνατότητες, ή θα πρέπει να ρίξουμε το επίπεδο των υπηρεσιών μας επιβαρύνοντας τις παρεχόμενες υπηρεσίες καθαριότητας, τη δημόσια υγεία αλλά και την όποια τουριστική ανάπτυξη. Και τα δύο σενάρια είναι απαράδεκτα. Για αυτό προτείνουμε κάλυψη των εξόδων καθαριότητας από αύξηση του ποσοστού των Κ.Α.Π. που δίνονται στην αυτοδιοίκηση και που είναι χρήματα τα οποία έχει ήδη πληρώσει ο δημότης, πληρώνοντας το Φ.Π.Α., το φόρο εισοδήματος και το Φ.Α.Π.
• Μείωση κατά 20% των τιμολογίων της ΔΕΥΑΝ, με παράλληλη απαγόρευση της διακοπής παροχής νερού, ιδιαίτερα σε ανέργους, απλήρωτους εργαζόμενους και χαμηλοσυνταξιούχους.
• Διαγραφή των χρεών άρδευσης για τους αγρότες που δεν έχουν την δυνατότητα αποπληρωμής τους.
• Καμία απόλυση συμβασιούχου από το δήμο και τις Δημοτικές Επιχειρήσεις. Κατάργηση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων. Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων, χωρίς όρους και προϋποθέσεις.
• Να γίνουν δεκτά στη δύναμη των βρεφονηπιακών και παιδικών σταθμών του δήμου όλα τα παιδιά των οικογενειών που έχουν κάνει αίτηση, χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Να καταργηθεί κάθε πληρωμή για όλους τους γονείς και να χρηματοδοτηθούν οι βρεφονηπιακοί και παιδικοί σταθμοί από τον κρατικό προϋπολογισμό. Να γίνουν προσλήψεις προσωπικού με σταθερή και μόνιμη δουλειά. Να δημιουργηθούν και νέοι βρεφονηπιακοί σταθμοί.
• Την απαίτηση προς την κυβέρνηση την άμεση κατάργηση του χαρατσιού των 5 ευρώ και κάθε άλλης πληρωμής στα Δημόσια Νοσοκομεία και Κέντρα Υγείας.

Δευτέρα 7 Μαρτίου 2011

Κι ενώ εμείς καρναβαλιζόμαστε...


Εμείς οι 7 απεργοί πείνας που από την Πέμπτη 3 Μαρτίου ξεκινήσαμε και απεργία δίψας μεταφερθήκαμε σήμερα το απόγευμα στα νοσοκομεία Ελπίς και Αγ. Όλγα με νεφρική ανεπάρκεια. Αρνηθήκαμε να μας τοποθετηθεί ορός. Μετά από έκκληση των συντρόφων μας στην Υπατία και τη Θεσσαλονίκη, που μας ζήτησαν να μην ξεπεράσουμε το όριο καταστροφής των νεφρών μας, ανακοινώσαμε στους γιατρούς ότι δεχόμαστε να μας τοποθετηθεί μόνο ορός και δηλώνουμε ότι συνεχίζουμε την απεργία πείνας και δεν δεχόμαστε κανενός είδος σίτιση.

Σάββατο 5 Μαρτίου 2011, ώρα 21.30
Οι 7 απεργοί δίψας

Κυριακή 6 Μαρτίου 2011

Λιβύη... Με όλα τα ενδεχόμενα, εντός και εκτός, «ανοιχτά»


Ο Καντάφι και οι φίλοι του


Πόλη με πόλη, συνοικία με συνοικία, δρόμο με δρόμο. Και κυρίως από πετρελαιοπηγή σε πετρελαιοπηγή, από διυλιστήριο σε διυλιστήριο, από τερματικό σταθμό σε τερματικό σταθμό μαίνονται οι μάχες ανάμεσα στις δυνάμεις που παραμένουν πιστές στον Μουαμάρ Καντάφι και παραμένουν καλύτερα οπλισμένες και στις αντικαθεστωτικές δυνάμεις, που πλέον απαρτίζονται από στρατιωτικούς που αποσκίρτησαν, φυλάρχους και απλούς πολίτες, που προσπαθούν ν' αξιοποιήσουν ό,τι οπλισμό έχουν συγκεντρώσει.

Την ώρα που γράφονταν οι γραμμές αυτές, οι προσκείμενες στον Καντάφι δυνάμεις φέρονταν να έχουν «σπάσει» τις γραμμές των αντικαθεστωτικών στην Ζαουίγια, στα δυτικά της Τρίπολης, ο έλεγχος της οποίας θα μπορούσε να αποδειχτεί κομβικός για την πορεία των μαχών και το ενδεχόμενο διαίρεσης της χώρας στα δύο: Σε Τριπολίτιδα και Κυρηναϊκή. Από την άλλη, οι αντικαθεστωτικές δυνάμεις, βάλλοντας και ενάντια σε ελικόπτερα, φέρονταν να ελέγχουν πλήρως τον πετρελαϊκό κόμβο Ρας Λανούφ.

Μπρέγκα, Αντζνταμπίγια, Ρας Λανούφ, Ζαουίγια, Βεγγάζη. Πρόκειται για ονόματα πόλεων που στους περισσότερους μπορεί να μη λένε τίποτε συγκεκριμένο. Είναι, όμως, το επίκεντρο των σφοδρών συγκρούσεων, που μαίνονται πλέον στη Λιβύη εδώ και 20 ημέρες, έχοντας πια λάβει διαστάσεις εμφύλιας αντιπαράθεσης. Είναι το επίκεντρο γιατί σε αυτές και στο υπέδαφός τους κρύβεται ο πλούτος της χώρας και του λιβυκού λαού, ο πλούτος που οι διαδηλωτές και οι αντικαθεστωτικές δυνάμεις κατηγορούν το καθεστώς Καντάφι ότι εκμεταλλεύτηκε σε «κλειστό οικογενειακό κύκλο» και σε συνεργασία με ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και συμφέροντα κολοσσιαίων επιχειρήσεων, στερώντας σταδιακά τους Λίβυους από σειρά βοηθημάτων και από ένα αρκετά ικανοποιητικό επίπεδο διαβίωσης, σε σύγκριση με πολλές άλλες αραβικές χώρες. Και όλα αυτά σε συνδυασμό με την ολοένα μεγαλύτερη έλλειψη ελευθερίας και καταπάτηση κάθε είδους ατομικού ή πολιτικού δικαιώματος.

Η μάχη για τη Λιβύη, όπως όλα δείχνουν, μάλλον μόλις άρχισε και ουδείς μπορεί να προβλέψει πότε θα τελειώσει και πώς, ενώ επί της ουσίας ουδείς είναι σε θέση να γνωρίζει με ακρίβεια τι ακριβώς συμβαίνει μέσα στη χώρα. Η οικογένεια Καντάφι δηλώνει αποφασισμένη να πολεμήσει μέχρι τέλους και οι καθεστωτικές δυνάμεις έχουν, ήδη, εξαπολύσει αντεπιθέσεις για να επανακαταλάβουν πόλεις και περιοχές στα ανατολικά της χώρας. Από την άλλη, το Εθνικό Λιβυκό Συμβούλιο, ένα υποτυπώδες όργανο συλλογικής έκφρασης των σε μεγάλο βαθμό κατακερματισμένων και αταίριαστων, μεταξύ τους, αντικαθεστωτικών δυνάμεων δηλώνει, επίσης, αποφασισμένο να πολεμήσει «μέχρις εσχάτων».

Οι διαβεβαιώσεις αυτές εκατέρωθεν είναι προφανές ότι δεν είναι ρητορικό σχήμα. Εκφράζουν την πραγματικότητα. Τουλάχιστον όσον αφορά στους απλούς Λίβυους πολίτες και στα απλά μέλη των φυλών, δηλαδή σε όλους εκείνους που δεν εμπλέκονται σε υπόγεια ή λιγότερο υπόγεια παιχνίδια διπλωματίας και εξουσίας και δεν έχουν την «ευλυγισία» να «μεταπηδούν» από τους κόλπους του καθεστώτος στην αντιπολίτευση και τούμπαλιν, τα πράγματα είναι απλά και κρίνονται όντως στις μάχες, στους νεκρούς και στο ποιος θα είναι τελικός νικητής.

Το δράμα των ξένων εργατών
Εκτός από τις πραγματικές μάχες, στη Λιβύη όλα αυτά τα τελευταία 24ωρα λαμβάνει χώρα και ένας άλλος «πόλεμος» που αφορά στην τύχη των εκατοντάδων χιλιάδων ξένων εργατών που βρίσκονταν στη χώρα. Ανθρωποι ταλαιπωρημένοι, που αναζήτησαν ένα μεροκάματο στη λιβυκή έρημο, όπου εργάζονταν κυρίως υπό άθλιες συνθήκες, για να βρεθούν τελικά στο μέσον μιας αιματηρής σύρραξης, εγκαταλελειμμένοι, εννοείται, από τα αφεντικά τους στο έλεος του οποιουδήποτε ενόπλου περνούσε από την περιοχή.

Μετά από τις πρώτες χιλιάδες που απομακρύνθηκαν από τα λιβυκά λιμάνια ή αεροπορικώς, οι «λιγότερο ευνοημένοι», δηλαδή οι υπήκοοι χωρών του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου, όπως το Μπαγκλαντές ή οι χώρες της υποσαχάρειας Αφρικής, συνωστίζονται σε αθλιότατες συνθήκες σε καταυλισμούς που ο ΟΗΕ έστησε πρόχειρα, στη μεθόριο με την Τυνησία. Η έλλειψη υποδομών, φαρμάκων, τροφής και του απαραίτητου σχεδίου δημιουργεί όλες εκείνες τις συνθήκες που, πολύ εύκολα, μπορούν να οδηγήσουν σε μια τεράστια ανθρωπιστική τραγωδία. Χρειάστηκαν αρκετές ημέρες πριν οι - κατά τα άλλα «ευαίσθητες» σε ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων - ισχυρές χώρες στείλουν την ελάχιστη βοήθεια που θα μπορούσαν, προκειμένου να αρχίσει η αερομεταφορά των δεκάδων χιλιάδων αυτών ξεχασμένων ανθρώπων, ενώ ακόμη δεν έχουν ανταποκριθεί επαρκώς στα αιτήματα του ΟΗΕ για τρόφιμα, φάρμακα και βοήθεια για την κατασκευή υποδομών προκειμένου να μην ξεσπάσουν επιδημίες.

Υποκρισία, ενδιαφέρον εκ των υστέρων και διαγκωνισμοί
Αντίθετα, άμεση ήταν η εμπλοκή όλων των ιμπεριαλιστικών, αλλά και περιφερειακών δυνάμεων στο διπλωματικό μαραθώνιο (πίσω από κεκλεισμένες ή όχι θύρες) που πυροδότησαν οι συγκρούσεις στη Λιβύη. Η ετοιμότητα με την οποία η μία μετά την άλλη οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις έσπευσαν να δηλώσουν «προθυμία για βοήθεια προς το λιβυκό λαό» δεν ήταν τόσο άμεση, όσο κανείς θα περίμενε. Προφανώς, χρειάστηκαν ορισμένα 24ωρα για να είναι βέβαιες ότι το καθεστώς Καντάφι δεν μπορεί να καταστείλει γρήγορα και άμεσα τις διαδηλώσεις.

Παράλληλα, εννοείται ότι η προθυμία αυτή άφησε στο περιθώριο το γεγονός ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια, μετά τη «στροφή» Καντάφι προς τη Δύση και τις προσοδοφόρες συμφωνίες - ξεπούλημα του λιβυκού πλούτου, οι ίδιες αυτές δυνάμεις, που σήμερα χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για το λιβυκό λαό, δεν «είχε τύχει να προσέξουν καμία παρατυπία ως προς τις ατομικές και προσωπικές ελευθερίες». Και αν την είχαν προσέξει, δεν ήταν τόσο σημαντική ώστε να αναστείλει τις ενεργειακές τους επενδύσεις (π.χ. δραστηριοποιούνταν η αμερικανική «Exxon Mobil», η ισπανική «Repsol», η γαλλική «Total», η ιταλική «Eni», η βρετανική BP, η βρετανο-ολλανδική «Shell», τα ελληνικά ΕΛΠΕ, η κινεζική CPNC και πολλές άλλες), τις στρατιωτικές τους συμφωνίες (4 δισ. δολάρια η Ρωσία, 343 εκατομμύρια ευρώ σε πωλήσεις όπλων η ΕΕ το 2009, 210 εκατομμύρια ευρώ σε πωλήσεις όπλων η Γαλλία το 2010), τις συμφωνίες για κατασκευή πυρηνικών αντιδραστήρων (γαλλική «Areva»), για αυτοκινητόδρομους και ανέγερση κατοικιών (κυρίως κινεζικές, ιαπωνικές, και κυπριακές εταιρείες) κ.ο.κ.

Τώρα, ομόθυμα και ομόφωνα υιοθετούν καταδικαστικές αποφάσεις (Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ) και ζητούν «άμεσο τερματισμό εχθροπραξιών», αφήνοντας όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά, ακόμη και τη στρατιωτική επέμβαση. Φαίνεται, όμως, ότι δεν μπορούν να καταλήξουν σε έναν «κοινό τρόπο με τον οποίο θα βοηθήσουν το λιβυκό λαό», όπως αρέσκονται να λένε, ή με άλλα λόγια, πώς θα προχωρήσουν σε άμεση ιμπεριαλιστική επέμβαση. Τα αντικρουόμενα συμφέροντά τους και ο διαγκωνισμός τους, σε συνδυασμό με το φόβο ότι μια επέμβαση στην παρούσα φάση, που το σύνολο του αραβικού κόσμου «βράζει», θα μπορούσε να καταστρέψει ολοκληρωτικά τις προσπάθειες που κάνουν για να χαλιναγωγήσουν και να χειραγωγήσουν την αραβική λαϊκή αγανάκτηση, έχουν οδηγήσει σε μια οξύμωρη «σύμπλευση» μετ' εμποδίων.

Η ανησυχία τους για τις αραβικές λαϊκές αντιδράσεις θα λυνόταν, φυσικά σε τυπικό επίπεδο, αν υπήρχε μια, όσο το δυνατόν περισσότερο, επίσημη διατύπωση «αιτήματος επέμβασης» από τις ίδιες τις αντικαθεστωτικές δυνάμεις. Κάτι που επισταμένα ΜΜΕ και αξιωματούχοι, που έχουν σχέσεις με τη Δύση, όπως αποσκιρτήσαντες Λίβυοι διπλωμάτες ή υπουργοί, θίγουν, αλλά προφανώς δε διατυπώνουν σαφώς, αφού οι αντικαθεστωτικές δυνάμεις στο σύνολό τους δε φαίνεται να επιθυμούν, προς το παρόν, μια ξένη επέμβαση. Το γεγονός, βέβαια, και μόνο ότι πείσθηκαν οι δυνάμεις αυτές να απορρίψουν, καταρχάς, την πρόταση της Βενεζουέλας (η οποία επικαλείται τη συναίνεση της ηγεσίας Καντάφι) για διάλογο μεταξύ των δύο πλευρών εντός Λιβύης, είναι ένα πρώτο βήμα για τις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις. Και αυτό γιατί μοιάζει ξεκάθαρο ότι οι αντικαθεστωτικές δυνάμεις δεν έχουν τον εξοπλισμό και τη δυνατότητα ν' αντεπεξέλθουν για πολύ απέναντι στις καθεστωτικές δυνάμεις, άρα σύντομα υπάρχει το ενδεχόμενο να εμφανιστεί ως αναγκαιότητα η ξένη βοήθεια.

Το ποια μορφή ακριβώς θα πάρει αυτή (π.χ. αν θα αξιοποιηθεί ο Αραβικός Σύνδεσμος ως «βιτρίνα» της όποιας επιχείρησης) μένει να φανεί. Προς το παρόν, το μόνο βέβαιο είναι ότι η αιματοχυσία μόλις άρχισε στη Λιβύη και όσο πιο πολύ αίμα χύνεται, τόσο δυσκολότερο θα είναι να ξεχαστεί, τόσο εντός όσο και εκτός συνόρων.


Ε. Μ.

Από το Ριζοσπάστη
.

Σάββατο 5 Μαρτίου 2011

ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ ΣΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ


Η Πανελλαδική Γραμματεία των Εκπαιδευτικών του ΠΑΜΕ καταγγέλλει τις απολύσεις συμβασιούχων καθαριστριών, που γίνονται το τελευταίο διάστημα στα δημόσια σχολεία.
Η εξέλιξη αυτή δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία. Ήδη, εδώ και χρόνια οι σχολικές επιτροπές έχουν μετατραπεί σε υπεργολάβο, που σαν εργοδότης υπογράφει σύμβαση με την καθαρίστρια. Ο ρόλος του εργολάβου ανατέθηκε αρχικά στον ΟΣΚ και στη συνέχεια στο Εθνικό Ίδρυμα Νεότητας (ΕΙΝ). Η περικοπή των πιστώσεων προς στις σχολικές επιτροπές (έως και 70%) και η εξώθηση σε απολύσεις καθαριστριών συνδέεται αναπόσπαστα με την προώθηση της επιχειρηματικότητας στο χώρο της δημόσιας εκπαίδευσης, του νέου σχολείου της αγοράς και των χορηγών. Την ίδια στιγμή, η ανάγκη του σχολείου να είναι καθαρό για τα παιδιά πάει περίπατο.
Σε όλους τους χώρους του δημοσίου (π.χ. Νοσοκομεία), μια σειρά αρμοδιότητες έχουν ανατεθεί σε εργολάβους (καθαριότητα, φύλαξη κλπ…). Το ίδιο το κράτος προωθεί τις πιο άθλιες σχέσεις εργασίας, την πιο στυγνή εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης και την ίδια ώρα οι εργολάβοι τύπου OIKOMET θησαυρίζουν (π.χ. στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» σε σύνολο 3000 εργαζομένων οι 450 είναι εργάτες σε εργολάβο). Το αστικό κράτος αναλαμβάνει το ρόλο να ανοίξει νέα πεδία κερδοφορίας στους επιχειρηματικούς ομίλους.
Αντίστοιχες είναι (και θα είναι πιο πολύ στο μέλλον) οι εξελίξεις και στο χώρο των σχολείων. Μια σειρά απαραίτητες λειτουργίες, όπως η εστίαση των παιδιών, η φύλαξη και η καθαριότητα των σχολείων θα παραδοθούν σε εταιρείες. Συγκεκριμένα, 30 χιλιάδες καθαρίστριες, που σήμερα εργάζονται στα σχολεία, θα προσλαμβάνονται από μία εταιρεία (εργολάβος), με ελαστικές σχέσεις εργασίας και με μισθούς Κίνας ή Ινδίας. Για αυτό το λόγο, η κυβέρνηση προχωράει σε συγχωνεύσεις-καταργήσεις σχολείων και στη δημιουργία πολυδύναμων σχολείων. Επιδιώκει να προσελκύσει πιο αποτελεσματικά χορηγούς, αλλά και να παραδώσει πλευρές της λειτουργίας των σχολείων σε ιδιώτες. Αν δεν ανατραπεί αυτή η πολιτική, οι μέρες που αλυσίδες γρήγορου φαγητού τύπου «Everest» θα ταΐζουν τους μαθητές μας και θα αποτελούν τον κύριο οικονομικό αιμοδότη του σχολείου δεν είναι μακρινές.
Καμιά αναμονή, κανένας εφησυχασμός. Καμιά απόλυση συμβασιούχου. Οργανώνουμε σε κάθε σχολείο την πάλη μας, από κοινού καθαρίστριες, φύλακες, εκπαιδευτικοί, γονείς και μαθητές. Κάνουμε πράξη το σύνθημα «ένας για όλους και όλοι για έναν».
Ιδιαίτερα καλούμε τους συλλόγους εκπαιδευτικών και τους διευθυντές των σχολείων να αντιδράσουν σε αυτές τις εξελίξεις και να ενημερώνουν άμεσα τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ.

Παρασκευή 4 Μαρτίου 2011

Η αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της ιστορίας


Μισώ τους αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις σημαίνει να εντάσσεσαι κάπου. Όποιος ζει πραγματικά δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και ενταγμένος. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι' αυτό μισώ τους αδιάφορους.

Η αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της ιστορίας. Η αδιαφορία δρα δυνατά πάνω στην ιστορία. Δρα παθητικά, αλλά δρα. Είναι η μοιρολατρία. Είναι αυτό που δεν μπορείς να υπολογίσεις. Είναι αυτό που διαταράσσει τα προγράμματα, που ανατρέπει τα σχέδια που έχουν κατασκευαστεί με τον καλύτερο τρόπο. Είναι η κτηνώδης ύλη που πνίγει την ευφυΐα.

Αυτό που συμβαίνει, το κακό που πέφτει πάνω σε όλους, συμβαίνει γιατί η μάζα των ανθρώπων απαρνείται τη βούλησή της, αφήνει να εκδίδονται νόμοι που μόνο η εξέγερση θα μπορέσει να καταργήσει, αφήνει να ανέβουν στην εξουσία άνθρωποι που μόνο μια ανταρσία θα μπορέσει να ανατρέψει.

Μέσα στη σκόπιμη απουσία και στην αδιαφορία λίγα χέρια, που δεν επιτηρούνται από κανέναν έλεγχο, υφαίνουν τον ιστό της συλλογικής ζωής, και η μάζα είναι σε άγνοια, γιατί δεν ανησυχεί. Φαίνεται λοιπόν σαν η μοίρα να συμπαρασύρει τους πάντες και τα πάντα, φαίνεται σαν η ιστορία να μην είναι τίποτε άλλο από ένα τεράστιο φυσικό φαινόμενο, μια έκρηξη ηφαιστείου, ένας σεισμός όπου όλοι είναι θύματα, αυτοί που τον θέλησαν κι αυτοί που δεν τον θέλησαν, αυτοί που γνώριζαν κι αυτοί που δεν γνώριζαν, αυτοί που ήταν δραστήριοι κι αυτοί που αδιαφορούσαν.

Κάποιοι κλαψουρίζουν αξιοθρήνητα, άλλοι βλαστημάνε χυδαία, αλλά κανείς ή λίγοι αναρωτιούνται: αν είχα κάνει κι εγώ το χρέος μου, αν είχα προσπαθήσει να επιβάλλω τη βούλησή μου, θα συνέβαινε αυτό που συνέβη;

Μισώ τους αδιάφορους και γι' αυτό: γιατί με ενοχλεί το κλαψούρισμά τους, κλαψούρισμα αιωνίων αθώων. Ζητώ να μου δώσει λογαριασμό ο καθένας απ' αυτούς με ποιον τρόπο έφερε σε πέρας το καθήκον που του έθεσε και του θέτει καθημερινά η ζωή, γι' αυτό που έκανε και ειδικά γι' αυτό που δεν έκανε. Και νιώθω ότι μπορώ να είμαι αδυσώπητος, ότι δεν μπορώ να χαλαλίσω τον οίκτο μου, ότι δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί τους τα δάκρυά μου.

Είμαι ενταγμένος, ζω, νιώθω ότι στις συνειδήσεις του χώρου μου ήδη πάλλεται η δραστηριότητα της μελλοντικής πόλης, που ο χώρος μου χτίζει. Και μέσα σ' αυτήν την πόλη η κοινωνική αλυσίδα δεν βαραίνει τους λίγους, μέσα σ' αυτήν κάθε συμβάν δεν οφείλεται στην τύχη, στη μοίρα, μα είναι ευφυές έργο των πολιτών. Δεν υπάρχει μέσα σ' αυτήν κανείς που να στέκεται να κοιτάζει από το παράθυρο ενώ οι λίγοι θυσιάζονται, κόβουν τις φλέβες τους. Ζω, είμαι ενταγμένος. Γι' αυτό μισώ αυτούς που δεν συμμετέχουν, μισώ τους αδιάφορους.

11 Φεβρουαρίου 1917
*Ο Αντόνιο Γκράμσι (Antonio Gramsci, Άλες Σαρδηνίας, 23 Ιανουαρίου 1891 - Ρώμη, 27 Απριλίου 1937) ήταν Ιταλός συγγραφέας, πολιτικός επιστήμονας και γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας.

Σάββατο 26 Φεβρουαρίου 2011

Να μην γίνει η Κρήτη ορμητήριο ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων στη βόρεια Αφρική



Πρόταση ψηφίσματος
Ηράκλειο, 28/2/2011

της «Λαϊκής Συσπείρωσης» και της Επιτροπής Ειρήνης Ηρακλείου (Παράρτημα ΕΕΔΥΕ)
προς το δημοτικό συμβούλιο Ηρακλείου για τις εξελίξεις στη Λιβύη


Οι δημότες του Ηρακλείου παρακολουθούν με ανησυχία τις εξελίξεις στον αραβικό κόσμο και ιδιαίτερα τα όσα διαδραματίζονται τις τελευταίες ημέρες στη Λιβύη.

Η κατάσταση είναι έκρυθμη, με το λιβυκό λαό να πνίγεται στο αίμα. Ο αριθμός των νεκρών, τραυματιών και συλληφθέντων ανέρχεται σε αρκετές χιλιάδες. Η χρησιμοποίηση της πολεμικής μηχανής σε βάρος των διαδηλωτών είναι ολοφάνερη.

Την ίδια στιγμή η ιμπεριαλιστική βία εντείνεται και νέα σχέδια ετοιμάζονται για ανοιχτή στρατιωτική επέμβαση του ΝΑΤΟ, βάζοντας σε εφαρμογή το Νέο του Δόγμα με πρόσχημα την "ανθρωπιστική βοήθεια" και την "αποκατάσταση της δημοκρατίας". Με απίστευτη υποκρισία, οι ιμπεριαλιστές διεθνώς καταδικάζουν τη βία και ζητούν επίλυση των προβλημάτων του λιβυκού λαού μέσω διαλόγου.

Πίσω, από την επέμβαση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ΗΠΑ - ΕΕ, κρύβονται οι μεταξύ τους ανταγωνισμοί για τη διασφάλιση των συμφερόντων τους και την αύξηση της επιρροής τους στην καινούρια κατάσταση που διαμορφώνουν στην περιοχή οι λαϊκές εξεγέρσεις. Σε καμία των περιπτώσεων δεν κόπτονται για τα δικαιώματα του λαού, για τα οποία οι ιμπεριαλιστές, ούτως ή άλλως, δεν έδιναν δεκάρα τσακιστή όσο το καθεστώς του Καντάφι έκανε τη δουλειά τους.

Η «σταθερότητα» και η «ενεργή παρουσία της χώρας», που προπαγανδίζει και επιδιώκει τόσο η κυβέρνηση όσο και οι εταίροι της, στην ΕΕ, αφορά στη διασφάλιση του ενεργειακού ανεφοδιασμού και των μονοπωλιακών συμφερόντων στη Λιβύη και την ευρύτερη περιοχή. Ήδη η κυβέρνηση, έχει αναθέσει στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις ρόλο ΝΑΤΟικής δύναμης επιτήρησης ΝΑΤΟικών προδιαγραφών της ευρύτερης θαλάσσιας περιοχής, μεταξύ νότιων ελληνικών παραλίων και Λιβύης. Αυτή η πολιτική μπορεί να είναι χρήσιμη για τα συμφέροντα της ελληνικής πλουτοκρατίας, αλλά όχι για το λαό, την ειρήνη και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.

Ήδη, έχει ενεργοποιηθεί η βάση της Σούδας από τους αμερικανούς και ευρωπαίους ιμπεριαλιστές, προκειμένου να υλοποιήσουν τα πολεμοκάπηλα σχέδιά τους στην περιοχή για την προώθηση των οικονομικών τους συμφερόντων.

Από της 23/2/2011 το εμπορικό πλοίο «ROY. M. WHEAT» με σημαία Αμερικής, μισθωμένο από το πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ, έχει ελλιμενιστεί στους Καλούς Λιμένες, κάτω από αυξημένα μέτρα ασφαλείας και μεταφέρει κοντέινερς, ενώ προβλέπεται να παραμείνει για ακόμη 10 μέρες.

Το δημοτικό συμβούλιο Ηρακλείου
1. καταδικάζει την άγρια καταστολή των λαϊκών κινητοποιήσεων, σε βάρος των διαδηλωτών στη Λιβύη και εκφράζει την αμέριστη αλληλεγγύη στο λαό της, που αγωνίζεται για δημοκρατικά, κοινωνικά δικαιώματα, ατομικές και πολιτικές ελευθερίες.

2. Καταγγέλλει τα σχέδια ανοιχτής ιμπεριαλιστικής στρατιωτικής επέμβασης του ΝΑΤΟ στη Βόρεια Αφρική, με το πρόσχημα της "αποκατάστασης της δημοκρατίας". Τη "δημοκρατία", που δήθεν μπορεί να εγγυηθούν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, την έχουμε δει στην πράξη, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στο Κόσσοβο και παλαιότερα στην Κορέα και στο Βιετνάμ. Είναι η "δημοκρατία" της ιμπεριαλιστικής βίας, της καθυπόταξης των λαών στον ιμπεριαλισμό, που μόνο αίμα και πόνο προκαλεί στα λαϊκά στρώματα.

3. Είναι αντίθετο σε κάθε εμπλοκή της χώρας μας στα νέα ιμπεριαλιστικά ΝΑΤΟικά σχέδια και καλεί την κυβέρνηση να κλείσει τη βάση της Σούδας, που αντικειμενικά αποτελεί "ορμητήριο" αυτών των ιμπεριαλιστικών τυχοδιωκτικών σχεδίων και "εστία" κινδύνου για τους λαούς της περιοχής.

Καμιά εμπλοκή, καμιά συμμετοχή της χώρας μας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια κατά των λαών της περιοχής !

Τι εξελίξεις υπάρχουν στον Αραβικό κόσμο την επόμενη μέρα της εξέγερσης;

Η παρούσα ενδιαφέρουσα ανταπόκριση του "Υ" είναι αναδημοσιευμένη από το Γκράνμα http://mygranma.wordpress.com/
(Ένα μπλογκ που σας προτείνω να βάλετε στα αγαπημένα)

‘Καλημέρα, ονομάζομαι Φατί Τσανκί και είμαι Τυνήσιος κομμουνιστής επαναστάτης εδώ και 35 χρόνια.

Εμείς οι επαναστάτες χαρήκαμε ιδιαίτερα με τη λαϊκή επανάσταση γιατί έχουμε ξοδέξει τη ζωή μας γι’αυτή. Αυτή όμως ήρθε χωρίς να μας προειδοποιήσει.

Στις 14 Γενάρη κερδίθηκε μια πρώτη λαϊκή νίκη με το διώξιμο του δικτάτορα.

Το παλαιό καθεστώς όμως, υπηρέτης του παγκόσμιου καπιταλισμού επιχερεί να σταματήσει την επανάσταση.

Από τις 14 Γενάρη διαφαίνονται δύο κινήματα:

- H προσωρινή κυβέρνηση, υπηρέτης του διεθνούς καπιταλισμού προσπαθεί να σταματήσει την επανάσταση

- Το επαναστατικό κίνημα που προσπαθεί να τελειώσει μια και καλή με το παλιό καθεστώς.

Η αντίδραση κατάφερε να αναδιοργανωθεί γρήγορα. Όπλο της αντίδρασης είναι ο τρόμος, με ένοπλες ομάδες που εξαπολύει στις γειτονειές. Ο πρώην πρωθυπουργός του Μπεν Άλι είναι επικεφαλής της προσωρινής κυβέρνησης.

Το επαναστατικό κίνημα αντίθετα δεν έχει ακόμα αποκτήσει πολιτική ηγεσία. Υπάρχουν πολλοί αγωνιστές που απολαμβάνουν του σεβασμού και του θαυμασμού του λαού αλλά σε καμία περίπτωση δε μπορούν να χαρακτηριστούν ηγέτες του.

Οι κομμουνιστές προσπαθούν να συμβάλουν στην οικοδόμηση μια ηγεσίας. Όλη η ‘άκρα αριστερά’ συμμετέχει στο ‘Μέτωπο της 14ης Γενάρη’, είναι όμως πολύ δύσκολο να ξεπεραστεί η σεχταριστική νοοτροπία του παρελθόντος.

Εμείς οι κομμουνιστές είμασταν ήδη αρκετά ριζωμένοι και στα συνδικάτα και αλλού αλλά εδώ μιλάμε ξαφνικά για ένα κίνημα τεραστίων διαστάσεων με τη νεολαία να έχει τεράστιο ρόλο και το οποίο αδυνατούμε να διαχειριστούμε.

Γράφω έναν άρθρο, κάνω μια ανάλυση και την άλλη μέρα δεν ισχύει πλέον γιατί έχουν μεσολαβήσει γεγονότα που έχουν αλλάξει τα δεδομένα.

Η επανάσταση έχει μια έντονα αντι-ιμπεριαλιστική διάσταση. Η αραβική περιοχή είναι ένας από τους πυλώνες του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού συστήματος. Πολλοί είχαν ξεγράψει αυτήν την περιοχή λέγοντας ότι δύο εναλλακτικές υπάρχουν: οι δικτάτορες ή οι ισλαμιστές και οι σαλαφιστές.

Οι επαναστάσεις απέδειξαν ότι δεν είναι έτσι. Όλος ο κόσμος πιστεύει τώρα ότι επαναστάσεις μπορούν να γίνουν και στην Αίγυπτο και στο Σουδάν και την Υεμένη και παντού.

Όταν ένας λαός παλεύει για το μέλλον του, η ιστορία του κάνει το χατίρι. Αυτόν τον τρόπο να βλέπουμε τα πράγματα τον είχαμε χάσει ακόμα κι εμείς οι επαναστάτες.

Το καθήκον που μπαίνει τώρα μπροστά μας είναι να οικοδομήσουμε μια ελεύθερη δημοκρατική Τυνησία που να απαντά στις ανάγκες της βάσης.

Η ταξική πάλη ξεκαθάρισε στην Τυνησία μετά τις 14 Γενάρη. Πριν όλος λίγο πολύ ο λαός ήταν πίσω από τη μία ή την άλλη μαφία του Μπεν Άλι. Τώρα, ο λαός ήταν που έκανε την επανάσταση ενώ οι μπουρζουάδες έκατσαν σπίτι τους.

Το τωρινό κίνημα είναι τάξη εναντίον τάξης. Η συνείδηση του λαού και της νεολαίας στην Τυνησία παίρνει μορφή. Αλλάς για τις επαναστατικές δυνάμεις είναι δύσκολο να καθοδηγήσουν αυτή τη διαδικασία.

Την τελευταία δεκαετία οι κομμουνιστές είχαν κάνει πολύ δουλειά. Το κίνημα που ξέσπασε μπορεί να ήταν αυθόρμητο αλλά υποστηρίχτηκε κι από τη δουλειά των κομμουνιστών η οποία βρήκε και διεξόδους με την επανάσταση.

Μέσα σε λίγες μέρες οι κομμουνιστές, έπρεπε να εκπονήσουμε ένα καινούριο πρόγραμμα σχεδόν λεπτομερές. Το παλιό μας πρόγραμμα το πετάξαμε. Όχι επειδή ήταν λάθος, αλλά επειδή οι κομμουνιστές πρέπει ακολουθούν προσεκτικά τις εξελίξεις.

Στην αρχή ψάξαμε στη μαρξιστική παράδοση για να κάνουμε ένα πρόγραμμα. Χρειαζόμασταν όμως και να καταλάβουμε τις νέες πραγματικότητες μέσα στην τυνησιακή κοινωνία. Ήταν και είναι απόλυτη ανάγκη να απαντήσουμε στο νούμερο ένα επιχείρημα του καθεστώτος ότι αν αυτό πέσει θα ακολυθήσει χάος. Εκεί ήταν και η μεγαλύτερη δυσκολία και καθυστέρηση μας.

Μετά τις 14 Γενάρη όταν ο Μπεν Άλι έφυγε σαν ένας κοινός κλέφτης, στις 15 Γενάρη έγινε μια απόβαση. Ήταν η απόβαση Τυνήσιων στελεχών της Παγκόσμιας Τράπεζας που ήρθαν να εξασφαλίσουν τον έλεγχο της Κεντρικής Τράπεζας. Αμέσως επιβεβαίωσαν ότι ό,τι και να γίνει, η Τυνησία θα τιμήσει το χρέος της.

Σήμερα παλεύουμε για τη δημιουργία ενός Εθνικού Κογκρέσου Υπεράσπισης της Επανάστασης που θα οδηγήσει σε μία Προσωρινή Κυβέρνηση η οποία θα ακυρώσει όλες τις ιμπεριαλιστικές συμφωνίες (συμφωνία ελεύθερων συναλλαγών με την ΕΕ, ΔΝΤ, ΠΟΕ κλπ.). Επίσης, θα προετοιμάσει εκλογές για μια Συντακτική Συνέλευση.

Θα τα καταφέρουμε να διώξουμε το παλιό καθεστώς και να φτιάξουμε μια νέα Τυνησία. Θα’ρθει και η σειρά του Μουμπάρακ, του Άσσαντ, του Καντάφι, όλων. ’

Με το που τελειώνει τα όρθια χειροκροτήματα μετατρέπονται από τους Αφρικάνους στη σάλα σε χωρό και τραγούδι.

Παρασκευή 25 Φεβρουαρίου 2011

ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΙΣ ΤΑΞΙΚΕΣ ΠΟΡΕΙΕΣ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΤΟ Π.Α.ΜΕ. ΕΔΩΣΕ ΜΙΑ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΑΞΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟ ΜΠΛΟΚ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-Ε.Ε-Δ.Ν.Τ.
Η ΣΥΝΕΠΗΣ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΠΟΡΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ ΣΤΑ ΛΑΪΚΑ ΣΤΡΩΜΑΤΑ ΚΑΤΕΒΑΣΕ ΔΕΚΑΔΕΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ. ΕΡΓΑΤΕΣ, ΑΝΕΡΓΟΥΣ, ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΟΥΣ, ΑΓΡΟΤΕΣ, ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ, ΦΟΙΤΗΤΕΣ, ΜΑΘΗΤΕΣ, ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ, ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΥΣ.

Ο Πάγκαλος το τσίκνησε λίγο παραπάνω...

Μαζί τα φάγαμε. Αλλά ο Θόδωρος έχει άλλες χωρητικότητες.
Κάτι το ενάμιση κατσικάκι, κάτι οι στενές καρέκλες του Πρετεντέρη,
κάτι οι πράσινες σαχλαμάρες του Καφετζόπουλου και ...
πιάσαν οι κατάρες της Αλέκας :)
Δώστε ΦΟΥΛ ΗΧΟ και απολαύστε ένα συγκλονιστικό ηχητικό ντοκουμέντο.


Καλή Αποκριά παίδες

.................................

Πέμπτη 24 Φεβρουαρίου 2011

ΜΙΑ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΟΥ ΑΦΗΣΕ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ





Πορεία πραγματοποιήθηκε σήμερα το πρωί στη πόλη μας στα πλαίσια της κινητοποίησης της γενικής απεργίας. Η πορεία της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ που ξεκίνησε από το Εργατικό Κέντρο διέσχισε τους κεντρικούς δρόμους της πόλης και αφού συνενώθηκε με άλλη συγκέντρωση του Π.Α.Μ.Ε στην κεντρική πλατεία, όλοι μαζί κατευθύνθηκαν στην Περιφερειακή Διοίκηση (πρώην Νομαρχία) όπου επιδόθηκε ψήφισμα.

Ήταν η πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια που ΑΔΕΔΥ-ΓΣΕΕ συμμετείχαν σε κοινή πορεία με το ΠΑΜΕ, γεγονός που χαιρετήθηκε από πολλούς συμμετέχοντες.

Η ενωμένη πορεία είχε παλμό και μέγεθος πρωτοφανή για τα δεδομένα της πόλης μας αποτυπώνοντας την μεγάλη αντίθεση των εργαζομένων στα σκληρά μέτρα της κυβέρνησης εναντίον των μισθωτών και εργαζομένων.

Πηγή: Ιστολόγιο Συλλόγου Εργαζομένων Νοσοκομείου Αγίου Νικολάου

Τετάρτη 23 Φεβρουαρίου 2011

Καμμία ανθρωπιά από τον πολυδιαφημισμένο "φίλο των μεταναστών" και την παράταξή του


«Όχι» σε ψήφισμα συμπαράστασης στους μετανάστες, από το δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας

ΕΚΛΕΓΜΕΝΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΜΕ ΤΟ ΚΚΕ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΑΘΗΝΑΣ
Παρέμβαση υπέρ των μεταναστών απεργών πείνας στις 8/2
Απορρίφθηκε το αίτημα των συμβούλων του ΚΚΕ να εκφράσει το δημοτικό συμβούλιο την αλληλεγγύη του και να ζητήσει από την κυβέρνηση να ικανοποιήσει τα αιτήματά τους
Στην απόρριψη του αιτήματος των εκλεγμένων με το ΚΚΕ δημοτικών συμβούλων στο Δήμο Αθήνας, να εκφράσει το δημοτικό συμβούλιο την αλληλεγγύη του στους μετανάστες απεργούς πείνας και να ζητήσει από την κυβέρνηση να ικανοποιήσει τα δίκαια αιτήματά τους, προχώρησε ο δήμαρχος Αθηναίων, Γ. Καμίνης. Μάλιστα, η πλειοψηφία του Σώματος αρνήθηκε, στη διάρκεια της χθεσινής συνεδρίασης, να θέσει σε ψηφοφορία σχετικό ψήφισμα που κατέθεσαν οι σύμβουλοι του ΚΚΕ, υιοθετώντας προφανώς το σκεπτικό που εκφράστηκε από τον πρόεδρο του δημοτικού συμβουλίου Π. Μπέη ότι «ο δήμαρχος εκφράζει το δήμο».

Ο Γ. Καμίνης έκανε σαφές ότι δεν προτίθεται να υιοθετήσει ο δήμος ένα αίτημα που είναι απραγματοποίητο, από τη μία, και που δε συναντά τη συναίνεση της πλειοψηφίας της κοινωνίας, από την άλλη. Ισχυρίστηκε, δε, ότι ελάχιστοι από τους μετανάστες απεργούς πείνας έχουν τις απαραίτητες προϋποθέσεις για να λάβουν τα νομιμοποιητικά έγγραφα και ξεκαθάρισε ότι ο ρόλος του δήμου εξαντλείται στην ανθρωπιστική βοήθεια.

Ο δημοτικός σύμβουλος του ΚΚΕ, Ν. Σοφιανός, υπογράμμισε ότι γύρω από τον αγώνα των μεταναστών υπήρξαν πολιτικά παιχνίδια και σκοπιμότητες, συμπληρώνοντας ότι σε λίγες μέρες οι μετανάστες δεν θα έχουν πού να πάνε - καθώς θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν το κτίριο της Πατησίων - και το θέμα θα απασχολήσει, όχι προς το συμφέρον τους, αλλά στο πλαίσιο συνολικότερων σχεδιασμών.

Το ψήφισμα που κατέθεσαν οι εκλεγμένοι με τη «Λαϊκή Συσπείρωση» έχει ως εξής:

«Για 13η ημέρα, 237 μετανάστες πραγματοποιούν απεργία πείνας στο κέντρο της πόλης, διεκδικώντας νομιμοποιητικά έγγραφα από την κυβέρνηση. Οι μετανάστες απεργοί πείνας είναι άνθρωποι που δούλευαν χρόνια στη χώρα μας, είχαν νόμιμα χαρτιά παραμονής και εργασίας. Λόγω της κρίσης δεν μπόρεσαν να συμπληρώσουν τους όρους ανανέωσης.
Το Δημοτικό Συμβούλιο εκφράζει την αλληλεγγύη του στους μετανάστες απεργούς πείνας και ζητά από την κυβέρνηση να ικανοποιήσει τα δίκαια αιτήματά τους».

Οι ...προθέσεις
Στο μεταξύ, με αφορμή τα γεγονότα στη Νομική και τους μετανάστες, ο Γ. Καμίνης έκανε λόγο για ενέργειες που υπονομεύουν την έννοια του ασύλου. Συμπλήρωσε πως όταν τα πανεπιστήμια χρησιμοποιούνται από τον καθένα που αισθάνεται αδικημένος για τέτοιους σκοπούς, τότε καταντούν ουσιαστικά οπλοστάσια. Φανερώνοντας, δε, τις προθέσεις του για το πώς πρέπει να «κινείται» το κέντρο, ο δήμαρχος είπε ότι διαδηλώσεις λίγων ατόμων υπονομεύουν το δικαίωμα της διαδήλωσης και έκανε λόγο για κατάληψη του κέντρου.

Υπέρ του ψηφίσματος τάχθηκαν επτά δημοτικοί σύμβουλοι, του ΚΚΕ, της Ανοιχτής Πόλης, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του Επιμένουμε Αθήνα. Οι έντεκα σύμβουλοι της παράταξης Κακλαμάνη ψήφισαν λευκό.


ΜΟΛΙΣ ΧΤΕΣ
Αντιδήμαρχοι της Αθήνας παραιτούνται, διαμαρτυρόμενοι σε ψήφισμα Καμίνη για τους απεργούς πείνας
Παραιτήσεις αντιδημάρχων Αθηναίων για τους 300

Τις παραιτήσεις τους κατέθεσαν ο αντιδήμαρχος Αθηναίων, αρμόδιος για τα οικονομικά του δήμου, Γιώργος Αναγνωστόπουλος και ο αντιδήμαρχος Πολεοδομίας και Διαμερισμάτων, Φώτης Προβατάς, που είχαν ψηφίσει “παρών” σε πρόταση του δημάρχου Γιώργου Καμίνη, η οποία πρότεινε στους μετανάστες στο κτίριο Υπατία να αναστείλουν την απεργία πείνας τους. Η παραίτηση του κ. Προβατά ήρθε έπειτα από την αποδοχή της παραίτησης του κ. Αναγνωστόπουλου από τον κ. Καμίνη.

Η συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου για τους μετανάστες, που διανύουν την 28η μέρα της απεργίας τους, διεξήχθη σε έντονους τόνους. Κατατέθηκαν δύο προτάσεις και απορρίφθηκαν και οι δύο. Η μία ήταν του δημάρχου Γιώργου Καμίνη, που πρότεινε στους απεργούς πείνας να αναστείλουν την απεργία τους, με στόχο την έναρξη διαλόγου με την Πολιτεία, προτείνοντας παράλληλα την μεσολάβηση του δημάρχου και του δήμου.

Η άλλη πρόταση, την οποία κατέθεσαν οι παρατάξεις της «Λαϊκής Συσπείρωσης», της «Ανοιχτής Πόλης», του Γ. Αμυρά και της «ΑΝΤΑΡΣΥΑ» ήταν να υιοθετηθεί το ομόφωνο ψήφισμα του δημοτικού συμβουλίου του δήμου Θεσσαλονίκης, με το οποίο εκφράζεται η αλληλεγγύη στους 300 απεργούς πείνας και καλείται η κυβέρνηση να ικανοποιήσει τα αιτήματα τους.

Και στα δύο ψηφίσματα η παράταξη Κακλαμάνη ψήφισε λευκό. Η παράταξη του δημάρχου Γιώργου Καμίνη δεν κατάφερε να εξασφαλίσει την πλειοψηφία, καθώς 6 από τους δημοτικούς της συμβούλους (Γιώργος Αναγνωστόπουλος, Νέλλη Παπαχελά, Ρέα Γαλανάκη, Μαρία Κουβέλη, Φώτης Προβατάς και Άννα Χατζηγιαννάκη) ψήφισαν παρών και η πρόταση απορρίφθηκε με μια ψήφο διαφορά.

Ο κ. Αναγνωστόπουλος δήλωσε κατόπιν ότι θέτει την θέση του στη διάθεση του δημάρχου, επισημαίνοντας ότι «ψήφισα με βάση την συνείδησή μου και την αίσθηση πολιτικής ευθύνης».
Ένας από τους απεργούς πείνας, ο Ρασίντ Ραφίκ, πριν από την έναρξη της συζήτησης, απευθυνόμενος προς τους δημοτικούς συμβούλους, ζήτησε τη συμπαράσταση του δημοτικού συμβουλίου στον αγώνα τους, τονίζοντας ότι «ο αγώνας των απεργών πείνας έχει φθάσει σε οριακό σημείο όσον αφορά στην υγεία τους».

Τρίτη 22 Φεβρουαρίου 2011

Ανταπόκριση από τη Γερμανία και την φοιτητική διαμαρτυρία.

Από το athens indymedia
Πριν λίγο επέστρεψα από το πανεπιστήμιο Humboldt του Βερολίνου, όπου μίλησε ο Γιώργος Παπανδρέου. Είμαι συγκλονισμένος από την βιαιότητα των οπαδών του ΠαΣοΚ, την υποκρισία του προέδρου του και την παραπληροφόρηση των ελληνικών ΜΜΕ...
Όπως καταλαβαίνετε, το μήνυμα θα είναι πολιτικό, οπότε ισχύουν τα γνωστά. Όποιος δεν ενδιαφέρεται, ας προσπεράσει.

Την περασμένη Πέμπτη κυκλοφόρησε η είδηση ότι θα έρθει ο Παπανδρέου να μιλήσει με θέμα: Addressing the Financial Crisis. An Opportunity for Europe. Το Σάββατο το απόγευμα συναντήθηκαν οκτώ ελληνίδες (ή ελληνικής καταγωγής) φοιτήτριες, μέλη της παλιάς Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης Βερολίνου του 2008 (που θυμίζω δεν είχε καμία κομματική ταυτότητα ή συγκεκριμένο πολιτικό προσανατολισμό). Συζήτησαν για μορφές ενδεχόμενης δράσης - έκφρασης δυσαρέσκειας και κατέληξαν στα εξής:
- να τυπώσουν φυλλάδιο, το οποίο θα αναλάμβαναν οι δύο να μοιράζουν έξω από τον χώρο του πανεπιστημίου
- να βγάλουν τρεις διαφορετικές αφίσες και να τις κολλήσουν στις εισόδους και τους διαδρόμους που οδηγούν στην αίθουσα
- να φτιάξουν τρία πανό και να τα σηκώσουν ανά δύο στην διάρκεια της ομιλίας.

Σήμερα το πρωί συναντήθηκαν ξανά για τα πανό και τις τελευταίες λεπτομέρειες. Τα πανό έγραφαν (στα γερμανικά) τα εξής:
- Παπανδρέου: 20 χρόνια στην εξουσία. Αυτός που προκάλεσε την κρίση, τώρα θα μας σώσει απ' αυτήν
- Η κρίση ως ευκαιρία (ήταν ο τίτλος της ομιλίας του): μείωση της φορολογίας κερδών από 24 σε 20% και κατάργηση των συμβάσεων
- Ανεργία νέων: Τυνισία 30% - Ελλάδα 30%. Η εξέγερση έρχεται

Εγώ ήμουν ενήμερος για όλα αυτά, όμως δεν συμμετείχα στις συναντήσεις. Πρόθεσή μας ήταν να μην εμπλακώ στην δράση τους, αλλά να προσπαθήσω να πάρω τον λόγο, αν στο τέλος ο Παπανδρέου δεχόταν ερωτήσεις. Φυσικά είχαμε την βεβαιότητα ότι θα δραστηριοποιηθούν κι άλλες ομάδες του Βερολίνου.

Η αίθουσα γέμισε ασφυκτικά και λίγο πριν ξεκινήσει η εκδήλωση η αστυνομία έκανε δειγματοληπτικούς ελέγχους σε τσάντες νέων που βρίσκονταν στο βάθος της αίθουσας. Όταν μπήκε ο Παπανδρέου, το μισό ακροατήριο χειροκροτούσε όρθιο. Δίπλα μου είχα κάτι γεροντάκια, έτοιμα να λιποθυμήσουν από την συγκίνηση που θα ακούσουν τον ηγέτη - κι ας μην καταλάβαιναν γρι αγγλικά.

Ο Παπανδρέου ξεκίνησε την ομιλία του μιλώντας για την Δημοκρατία - αυτό ήταν τελικά το βασικό θέμα της ομιλίας του και μάλιστα στην αρχή έκανε αναφορά στην χούντα, η οποία, όπως είπε, περιόρισε την δημοκρατία με την πρόφαση ότι έτσι την έσωζε (την δημοκρατία) από τον κίνδυνο του κομμουνισμού. Περίπου δέκα λεπτά μετά την έναρξη της ομιλίας του, κι ενώ έλεγε κάποιο από τα γνωστά ψεύδη για το πώς η κυβέρνησή του εμβαθύνει την έννοια της Δημοκρατίας στην Ελλάδα, από το βάθος της αίθουσας ακούστηκε στα ελληνικά ένα "ψεύτη!" και αμέσως πετάχτηκε μια ομάδα 5-6 ατόμων (αγνώστων σε μας) που σήκωσε ένα πανό και άρχισε να φωνάζει συνθήματα. Η αντίδραση ήταν ακαριαία, Έλληνες μπράβοι έπεσαν πάνω στους "ταραξίες" και τους μπουζούριασαν. Εδώ πρέπει να πω ότι δεν μου είναι ξεκάθαρη η ταυτότητα αυτών που αποκαλώ μπράβους, υποθέτω ότι ήταν η φρουρά του Παπανδρέου. Όπως τους τραβούσαν λοιπόν έξω από την αίθουσα, ένας από αυτούς (γερμανός) φώναξε malaka και fuck you, γεγονός που πλήγωσε βαθύτατα τα γεροντάκια κι εξόργισε τα κομματόσκυλα του ΠαΣοΚ. Αυτοί που πολύ βίαια απομακρύνθηκαν από την αίθουσα χτύπησαν δυο-τρεις φορές δυνατά την πόρτα, φώναξαν απ' έξω μερικά συνθήματα και σταμάτησαν. Μέσα σε 2-3 λεπτά η κατάσταση ηρέμησε πλήρως και η ομιλία συνεχίστηκε.

Περίπου δέκα λεπτά μετά, σηκώθηκαν τα κορίτσια της δικιάς μας ομάδας. Οι δυο πρώτες άνοιξαν το πανό τους και το κρατούσαν στην μέση της αίθουσας εντελώς σιωπηλές. Μόλις τους πήραν είδηση, μέλη του ΠαΣοΚ έπεσαν πάνω τους και τους τράβηξαν το πανό βίαια. Οι μπράβοι έσπευσαν πάλι και απωθούσαν τις κοπέλες, ενώ άλλες δύο προσπάθησαν να ανοίξουν το δικό τους πανό, χωρίς επιτυχία. Τα υπόλοιπα (κατά κανόνα γηραιά) μέλη του ΠαΣοΚ που βρίσκονταν στην αίθουσα εξοργίστηκαν με την ασέβεια των νέων στο πρόσωπο του ηγέτη (οι περισσότεροι είχαν σηκωθοί όρθιοι) και επιτέθηκαν λεκτικά στις τέσσερις φοιτήτριες, οι οποίες με την σειρά τους άρχισαν να φωνάζουν κι αυτές συνθήματα. Πάνω στην αναμπουμπούλα οι τελευταίες δύο κατάφεραν να ανοίξουν το δικό τους πανό, ενώ εγώ ασυναίσθητα διέσχισα απαρατήρητος την αίθουσα και βρέθηκα σε απόσταση δύο μέτρων από τον Παπανδρέου. Τον ρώτησα αν έτσι αντιλαμβάνεται την δημοκρατία κι αν εγκρίνει την βίαιη αντίδραση των μπράβων του (τότε δεν είχα ακόμα συνειδητοποιήσει ότι δρούσαν και απλά μέλη του κόμματος) απέναντι σε μια ειρηνική διαμαρτυρία. Ο Παπανδρέου με ρώτησε αν εκπροσωπώ τους διαμαρτυρόμενους, του απάντησα αρνητικά και σ' αυτό το σημείο πρότεινε από το μικρόφωνο να βγει κάποιος εκπρόσωπος και να ανέβει στο πάνελ, όμως μέσα στην αίθουσα επικρατούσε τέτοιος πανικός που κανείς δεν μπορούσε να τον ακούσει. Κινήθηκα πάλι προς τα πίσω, να πω στα κορίτσια ότι ζητάει εκπρόσωπο και όταν επιστρέφαμε με μία από αυτές προς το βήμα, με ακινητοποίησε ένας μπράβος πιάνοντάς με από τους καρπούς (μου ήταν αδύνατο να κουνηθώ έστω κι ένα χιλιοστό), ενώ ΠαΣοΚοι μας έφραξαν τον δρόμο. Τους φώναζα ότι είναι η εκπρόσωπος που ζήτησε ο Παπανδρέου, του φώναζα κι εκείνου, αλλά με άκουγε χωρίς να αντιδρά. Τελικά ξανάρχισαν να μας σμπρώχνουν βίαια, με απείλησαν ότι θα μου πάρουν την φωτογραφική (όλη αυτήν την ώρα τους φωτογράφιζα) και ότι θα με δείρουν (!), εγώ γαντζώθηκα σε μια καρέκλα και την ώρα που πετούσαν τις κοπέλες έξω από την αίθουσα, ο Παπανδρέου ξανάρχισε την έκκληση για εκπρόσωπο.

Λίγα λεπτά μετά με πλησίασε μια κοπέλα από την διοργάνωση της εκδήλωσης και με ρώτησε αν μπορώ να μιλήσω εκ μέρους αυτών που έφυγαν. Απάντησα αρνητικά και της είπα ότι δεν έφυγαν, αλλά τους πέταξαν έξω. Της είπα να ανοίξει την πόρτα και να τους μιλήσει. Βγήκε πράγματι έξω και ξαναγύρισε λέγοντάς μου ότι οι άλλοι είχαν φύγει (στην πραγματικότητα η αστυνομία τους έβγαλε από το κτίριο). Μου ζήτησε να βγω έξω να μιλήσουμε και μου εγγυήθηκε ότι θα μπορέσω να ξαναμπώ.

Έξω από την αίθουσα με περίμενε ο κοσμήτορας της σχολής. Μου ζήτησε συγνώμη και τον ρώτησα ποιοι ήταν αυτοί που απομάκρυναν τους φοιητητές από τον χώρο του πανεπιστημίου. Μου απάντησε "η αστυνομία" και όταν του είπα ότι μιλούσαν ελληνικά, παραδέχτηκε ότι ήταν ελληνική αστυνομία, αλλά ότι στην αίθουσα βρίσκονταν και οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες. Με ρώτησε πολύ ευγενικά αν θα μπορούσα να μείνω μέχρι το τέλος και να πάρω τον λόγο, να θέσω μία ερώτηση στον Παπανδρέου και του εξήγησα ότι γι' αυτόν τον λόγο βρέθηκα εκεί. Στην συνέχεια με συνόδευσαν στην θέση μου. Εν τω μεταξύ ο Παπανδρέου συνέχιζε να μιλάει για την Δημοκρατία κι εγώ να δέχομαι τις επιθέσεις των γύρω μου για την αναίδεια της γενιάς μας…

Το πιο σουρεαλιστικό στοιχείο της εκδήλωσής ήταν ότι μέχρι το τέλος στεκόντουσαν όρθιοι, στην μέση και το βάθος του διαδρόμου, δυο μπράβοι που επέβλεπαν την τήρηση της τάξης σε μια ομιλία με θέμα την δημοκρατία (βλ. λινκ στο τέλος).

Πράγματι ο κοσμήτορας, ο οποίος συντόνιζε τις ερωτήσεις, μου έδωσε τον λόγο κι έθεσα την εξής ερώτηση (συγχωρέστε τα αγγλικά μου):
I'm afraid, that the question that I have prepared will sound silly. So allow me to ask the question and then add a sort comment.
Government proceedings in Greece are becoming less and less democratic. You were elected one and a half year ago with a program completely different to what you apply, your members of the Parliament are not free to vote at will, Parliament itself does not need to approve Minister's of Finance decisions, Justice cannot touch members of the ruling political parties. Is this your personal vision for the future of Europe?
Well, you spoke too much about democracy today. It is obvious that your environment does not understand democracy in the same way. Do you approve this violent reaction to the non violent demonstrating students? Are you interested in listening to the voice of the new generation and the opposition, or all you want is the applause of your party members?

Απάντησε και στα δυο σκέλη. Στο δεύτερο είπε ότι η αντίδραση για την αντίδραση δεν βγάζει πουθενά και ότι θα ήθελε να καθίσουμε να συζητήσουμε. Κι αυτός, είπε, αν ήταν νέος, θα ήθελε να διαδηλώσει, αλλά αυτό δεν έχει νόημα. Να πάμε με τις ιδέες μας και τις προτάσεις μας, να συζητήσουμε [sic].

Για το πρώτο σκέλος είπε ότι η χώρα έφτασε εδώ που έφτασε επειδή δεν λειτουργούσε δημοκρατικά. Επειδή οι πολίτες δεν έλεγχαν τους πολιτικούς. Και κατέληξε - ναι, δεν κάνω πλάκα - ότι στο σημείο που βρέθηκε η χώρα ήταν απαραίτητο να κάνουμε ένα βήμα πίσω στην Δημοκρατία μας, για να την διαφυλάξουμε και να μπορέσουμε στο μέλλον να την εμβαθύνουμε. Κι έτσι, ο ανεκδιήγητος, κατάφερε να επιστρέψει εκεί απ' όπου άρχισε: στον Παπαδόπουλο.

Τον λόγο πήραν συνολικά δώδεκα ακροατές, όλοι δημοσιογράφοι ξένων εντύπων, εκτός από έναν γερμανό φοιτητή και μια ελληνίδα ΠαΣοΚα, η οποία ρώτησε γιατί η κυβέρνηση επέλεξε τον δύσκολο δρόμο να περικόψει τα εισοδήματα των μισθωτών, αντί να φορολογήσει τις τράπεζες. Ο Παπανδρέου απάντησε ότι το κάνανε υπολογίζοντας τις συνέπειες που θα είχε κάθε κίνηση. Αν είχαν επιτεθεί στο κεφάλαιο, είπε, θα χάναμε για πάντα την αξιοπιστία μας στις αγορές, ενώ όλοι οι καταθέτες θα απέσυραν τα χρήματά τους από τις τράπεζες, οδηγώντας τες σε πτώχευση. Ομολόγησε δηλαδή ξετσίπωτα ότι η απόφαση να πλήξει τους μικρομεσαίους ήταν συνειδητή επιλογή.

Κανένας Έλληνας δημοσιογράφος (από τους πολλούς που συνόδευαν τον πρωθυπουργό, μεταξύ των οποίων και ο Χασαπόπουλος) δεν ενδιαφέρθηκε να μας μιλήσει, σε αντίθεση με ξένους συναδέλφους τους. Μας άκουσαν με προσοχή δημοσιογράφοι της Deutsche Welle, των London Financial Times και άλλων εντύπων. Η είδηση έπαιξε αμέσως στην Ελλάδα, φυσικά διαστρεβλωμένη. Στην αρχή τα ελληνικά μέσα μιλούσαν για μία ομάδα νεαρών αναρχικών που επιτέθηκε φραστηκά στον Παπανδρέου και με βίαιο τρόπο διέκοψε την ομιλία του. Αργότερα το άλλαξαν σε "προσπάθησε να διακόψει", ενώ τελικά κάποια μέσα μίλησαν για δύο διακριτές ομάδες και άλλαξαν το "αναρχικών" σε "φοιτητών".

Για όλα τα παραπάνω έχουμε - ευτυχώς - ντοκουμέντα. Μεγάλο μέρος της εκδήλωσης το βιντεοσκοπήσαμε ή το μαγνητοφωνήσαμε. Μέρος από το υλικό έχει ήδη ανέβει στο ίντερνετ και σύντομα θα ανεβούν και τα υπόλοιπα.

ΥΓ: Όλο αυτό οργανώθηκε σε δυο μέρες από μια ομάδα 12 ανθρώπων, ερασιτεχνών του συνδικαλισμού μέσα σε δύο μέρες (δεν υπολογίζω την πρώτη ομάδα, για τους οποίους δεν έχω ιδέα πόσοι και ποιοι ήταν).

Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου 2011

ΠΑΜΕ με όλες μας τις δυνάμεις


ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 23 ΦΛΕΒΑΡΗ
Το ΠΑΜΕ εκφράζει την αλληλεγγύη του στους εργαζόμενους και στους λαούς της Αιγύπτου, της Τυνησίας, του Μαρόκο, της Υεμένης και αλλού, που μαζικά, μαχητικά ξεσηκώνονται και επιχειρούν να σπάσουν τις αλυσίδες της φτώχειας, της ανεργίας, της εξαθλίωσης, της βίας και του αυταρχισμού.
ΤΟ ΠΑΜΕ ΣΑΣ ΚΑΛΕΙ!
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 23 ΦΛΕΒΑΡΗ,
Εργαζόμενη, εργαζόμενε, άνεργε, νέα και νέε,
Στην οργάνωση κι αντεπίθεση της τάξης μας έλα κι εσύ, που έως τώρα δεν έχεις απεργήσει. Πρέπει να το κάνεις τώρα για να δείξουμε, ότι δεν ανεχόμαστε και αποδοκιμάζουμε όσα έγιναν σε βάρος μας, ότι δε νομιμοποιούμε τη βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική, δε σκύβουμε το κεφάλι και ότι δυναμώνουμε την αντίστασή μας στα χειρότερα που φέρνουν. Πρέπει κι εσύ να συμβάλλεις, ώστε η απεργιακή κινητοποίηση να τους ταρακουνήσει. Να δείξουμε τη δύναμή μας σε κυβέρνηση, μεγαλοεργοδότες, ΕΕ, ΔΝΤ. Να ξεθαρρέψουν οι φοβισμένοι.
Όχι άλλες θυσίες για τα κέρδη της πλουτοκρατίας.
Όχι στα αντεργατικά τελεσίγραφα και στη διαρκή λιτότητα.
Η εργατική τάξη δέχεται πόλεμο και πρέπει να απαντήσει. Από αυτή την απεργία και τους επόμενους αγώνες μπορεί και πρέπει να ηττηθούν οι άρπαγες του κοινωνικού πλούτου που παράγουμε, βιομήχανοι, τραπεζίτες, εφοπλιστές, με τα κόμματα και τα στηρίγματά τους στο συνδικαλιστικό κίνημα, που τους υπηρετούν.
Έχουμε τη δύναμη να ορθώσουμε ένα αδιαπέραστο τείχος, να αποκρούσουμε τα χειρότερα που έρχονται, φτάνει να οργανώσουμε τις δυνάμεις μας σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε κλάδο. Με το ΠΑΜΕ μπροστά μπορούμε να ανατρέψουμε τα αντιλαϊκά μέτρα και τις πολιτικές και να ανοίξουμε το δρόμο για άλλη πολιτική, άλλο δρόμο ανάπτυξης, που να υπηρετεί τις ανάγκες του λαού.
Καμία συναίνεση, καμία υποταγή.
Απειθαρχία και ανυπακοή στην αντεργατική, αντιλαϊκή λαίλαπα.
Ενιαίος αγώνας παντού. Οργάνωση, αλληλεγγύη.
ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ. ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
Μόνο έτσι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την τρομοκρατία και τη βαρβαρότητα του κεφαλαίου, της κυβέρνησης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η επιχείρηση αφαίμαξης του λαού με νέα χειρότερα μέτρα θα συνεχιστεί με αμείωτη ένταση. Οι εκβιασμοί σε βάρος των εργαζομένων δεν πρόκειται να σταματήσουν. Δε δεχόμαστε να πληρώσουμε την κρίση, τα ελλείμματα και το χρέος τους. Να πληρώσουν αυτοί που τα δημιούργησαν. Η πλουτοκρατία και τα κόμματά της, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.
Μην παρασύρεσαι από τα ψέματά τους, ότι από την επιμήκυνση του χρέους, την επαναδιαπραγμάτευση ή τα ομόλογα θα έχεις όφελος. Ωφελημένοι θα είναι πάλι οι τραπεζίτες, οι κεφαλαιοκράτες. Σε σένα θα έρθει πάλι ο λογαριασμός με πιο βαριές αλυσίδες.
ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΑ ΨΕΜΑΤΑ ΤΟΥΣ!
Με το νόμο για τις επιχειρησιακές συμβάσεις θέλουν να μειωθούν δραστικά οι μισθοί σε όλο τον ιδιωτικό τομέα. Θέλουν να καταργήσουν τις κλαδικές Συλλογικές Συμβάσεις. Να επιβάλλουν ατομικές συμβάσεις. Να δουλεύουμε χωρίς ωράρια, με ελαστικές εργασιακές σχέσεις. Να καταργήσουν την Κυριακή αργία.
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΜΕ:
Κάτω τα χέρια από τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας. Καμία διαπραγμάτευση για μειώσεις μισθών και επιδομάτων! Τώρα αυξήσεις σε μισθούς που να ικανοποιούν τις λαϊκές ανάγκες.
Η αντιασφαλιστική επίθεση συνεχίζεται. Μειώνονται παραπέρα οι συντάξεις. Οι επικουρικές θα μειωθούν τουλάχιστον 20%. Κόβονται οι μισές αναπηρικές. Η 13η και η 14η σύνταξη καταργούνται οριστικά.
Οι μισοί εργαζόμενοι που ανήκουν στα Βαρέα κι Ανθυγιεινά Επαγγέλματα πετάγονται έξω. Με αυτό τον τρόπο τα όρια συνταξιοδότησης αυξάνονται 5 – 7 χρόνια. Οι συντάξεις θα μειωθούν τουλάχιστον 20%. Ωφελημένη θα είναι η εργοδοσία.
Να καταργηθούν τώρα όλοι οι αντιασφαλιστικοί νόμοι. Κατώτερη σύνταξη 1.120 ευρώ. Όριο συνταξιοδότησης 60 για τους άντρες, 55 για τις γυναίκες.
Οι άνεργοι είναι πάνω από ένα εκατομμύριο. Ο αριθμός τους είναι βέβαιο ότι θα εκτιναχθεί σε νέα ύψη. Η κυβέρνηση σχεδιάζει να μειώσει κι άλλο το επίδομα ανεργίας. Η συντριπτική πλειοψηφία δεν έχει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Φτάνει πια! Ουσιαστικές αυξήσεις τώρα στο επίδομα ανεργίας, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους χωρίς όρους και προϋποθέσεις.
Με το πολυνομοσχέδιο για την Υγεία δίνουν τελειωτικό χτύπημα σε ό,τι έχει απομείνει από τη δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, προς όφελος των εμπόρων της Υγείας. Για τους ανέργους, τους χαμηλόμισθους και συνταξιούχους, για τα άτομα με ειδικές ανάγκες, για την εργατική – λαϊκή οικογένεια η κατάσταση θα είναι δραματική.
Απαιτούμε κανένας εργατοϋπάλληλος ανασφάλιστος. Κανένας εργατοϋπάλληλος να μην πληρώνεται κάτω από τις συλλογικές συμβάσεις και όσα άλλα προβλέπουν.
Καμιά οικογένεια άνεργου χωρίς τα απαραίτητα.
Εργάτη, εργάτρια, άνεργε, άνεργη,
Μη χάνεις άλλο χρόνο
Για να υπάρξει αποτελεσματική άμυνα και να εξασφαλιστεί σχέδιο νικηφόρας αντεπίθεσης από την εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα της χώρας μας, χρειάζεται ισχυρή οργάνωση κι ενιαίο μέτωπο απέναντι στα μονοπώλια, στις κυβερνήσεις τους, στον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό. Για ένα τέτοιο κίνημα αγωνίζεται το ΠΑΜΕ. Οι πλειοψηφίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ ούτε θέλουν, ούτε μπορούν να υπηρετήσουν αυτόν τον αγώνα. Είναι απέναντι. Ήταν και είναι στρατευμένοι στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Αποτελούν μια οργανωμένη γραφειοκρατία με στενούς δεσμούς με την εργοδοσία και το κράτος. Εκφράζουν την εργατική αριστοκρατία που έχει συμφέροντα και σκοπό να συντηρεί την άθλια κατάσταση που επικρατεί στο συνδικαλιστικό κίνημά μας.
Η απόφαση για προκήρυξη απεργίας στις 23 Φλεβάρη πάρθηκε κάτω από την πίεση που άσκησαν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ. Η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ ούτε θέλει, ούτε πρόκειται να παλέψει για την επιτυχία της.
Τώρα να πάρουμε στα χέρια μας την ευθύνη του αγώνα, της οργάνωσής του, της κλιμάκωσής του. Απεργιακές επιτροπές παντού, σε κάθε χώρο δουλειάς.
Η Απεργία στις 23 Φλεβάρη πρέπει να γίνει ένα μεγάλο βήμα προς τα εμπρός
Μπορούμε να επιβάλλουμε το δίκιο μας. Δεν μπορούμε να πηγαίνουμε μαζί με τις δυνάμεις που παζαρεύουν τι θα χάσουμε. Το μέλλον μας, το μέλλον των παιδιών μας δεν μπορεί να καθορίζεται από τη θέληση των εκμεταλλευτών μας. Απεγκλωβισμός τώρα από τα κόμματα της πλουτοκρατίας ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και τους δορυφόρους τους.
Σταθερά, αμετακίνητα να ενώσουμε τις δυνάμεις μας ο πλούτος που παράγουμε να γίνει κτήμα της εργατικής τάξης, όλων των εργαζομένων. Να ανοίξει ο δρόμος για μια κοινωνία απαλλαγμένη από μονοπώλια, με τα μέσα παραγωγής να είναι λαϊκή περιουσία. Εμείς είμαστε η δύναμη που θα σαρώσει και κυβερνήσεις και συμφέροντα και θα επιβάλλουμε τη δική μας λαϊκή εξουσία. Μόνο έτσι θα εξασφαλιστεί πλήρης, σταθερή δουλεία για όλους, θα ικανοποιούνται οι σύγχρονες λαϊκές ανάγκες, χωρίς αφεντικά και εκμετάλλευση.
Χωρίς εμάς γρανάζι δε γυρνά!
Σ’ αυτόν τον αγώνα σας καλεί το ΠΑΜΕ
ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 23 ΦΛΕΒΑΡΗ
ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΜΕ:
ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ Κεντρική Πλατεία 10:30 π.μ. ΙΕΡΑΠΕΤΡΑ Πλατεία Δημαρχείου 10:30π.μ.
ΣΗΤΕΙΑ Πλατανάρια 10:30 π.μ.
Γραμματεία ΠΑΜΕ Ν. Λασιθίου

Το Κυριακάτικο ντέρμπι με τη ματιά του Ρωμύλου

Μια Κυριακή της νιότης μου….
Νιώθω πολλές φορές ντροπή που είμαι Έλληνας. Την πρώτη φορά που ένιωσα έτσι ήταν, όταν αποσπάστηκα στο Κάιρο και αντιλήφθηκα με ποια ευκολία μπορούν οι αποσπασμένοι στα ελληνικά σχολεία στο εξωτερικό εκπαιδευτικοί, να πουλήσουν και τη μάνα που τους γέννησε προκειμένου να παρατείνουν την απόσπασή τους. Την ίδια ντροπή νιώθω, όταν βλέπω πόσο πίσω από τις ανάγκες των εργαζομένων βρίσκεται η, κατ όνομα μόνο ελληνική, αστική τάξη της χώρας και οι πολιτικοί υπηρέτες της.
Στην Ελλάδα, η οποία βιώνει ένα εργασιακό Μεσαίωνα, τα κρατικοδίαιτα λαμόγια τα οποία ηγούνται των ΠΑΕ, πολλά από τα οποία θα έπρεπε σ’ ένα έστω στοιχειωδώς ευνομούμενο αστικό κράτος να κατοικούν στον Κορυδαλλό, πουλούν πανάκριβα ένα κάκιστο προϊόν, το οποίο αυτοαποκαλείται πρωτάθλημα της SUPERLEAGUE. Οι σκηνές του Σαββάτου που έκαναν τον γύρο του κόσμου είναι ένα συνηθισμένο φαινόμενο στην Ελλάδα. Συνέβησαν τα ίδια και πέρσι στον αγώνα μπάσκετ ανάμεσα στις ίδιες ομάδες, συνέβησαν και στο φετινό πρωτάθλημα σε διάφορες πόλεις της χώρας, από οπαδούς όλων των μεγάλων ομάδων, οι πρόεδροι των οποίων διατηρούν ιδιωτικούς στρατούς. . Είναι γεγονότα ΣΤΗΜΕΝΑ, με την ανοχή μιας παραπαίουσας, παρηκμασμένης Πολιτείας. Τα αστικά κόμματα εξουσίας θα βάλουν πάλι το ‘μαχαίρι βαθιά στο κόκαλο’, αρκεί αυτά τα νέα παιδιά να μην συμμετέχουν στις απεργίες, τις πορείες, τις διαδηλώσεις.
Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε πριν τέσσερα χρόνια κι αποτελεί απόσπασμα από ένα διήγημα με τίτλο ‘Καλώς τον παπά…’ από τη συλλογή διηγημάτων μου με τίτλο: ‘Γήινα, Ονειρικά και Επουράνια’ και περιγράφει μια Κυριακή των παιδικών μου χρόνων. Τότε που πηγαίναμε εμείς οι γάβροι στη Λεωφόρο και πανηγυρίζαμε τα γκολ της ομάδας μας, όπως ακριβώς έκαναν και οι πράσινοι στο Καραϊσκάκη, χωρίς παρατράγουδα, χωρίς βία, χωρίς φόβο. Είναι αφιερωμένο στα νέα παιδιά που αγαπούν τις ομάδες τους, αλλά θα πρέπει να μάθουν, ότι το ίδιο δικαίωμα έχει κι ο φίλος τους, άσχετα αν αυτός υποστηρίζει άλλη ομάδα κι όχι τη δική μας.
‘…. Κυριακή απόγευμα αφιερωμένη στο ποδόσφαιρο, όπως τα χρόνια της παιδικής του αθωότητας. Έχει δημοσίως αναστείλει την ιδιότητα του ‘γαύρου’, εξ αιτίας της νοοτροπίας του Κόκκαλη : απομάκρυνση με το χειρότερο τρόπο των Ιωαννίδη, Ρίβερς, Μπάγιεβιτς, Ριβάλντο, άσχετα αν ο τελευταίος αποδείχτηκε, στο τέλος της εν Ελλάδι παρουσίας του, φραγκοφονιάς και κηλίδωσε την παγκόσμια φήμη του.. Κακό ποδόσφαιρο τα δύο τελευταία χρόνια, με εξαίρεση ορισμένα ευρωπαϊκά του παιχνίδια, στο πρωτάθλημα δε βλεπόταν, ιδιαίτερα στους εκτός έδρας αγώνες. Όταν φύγει ο Κόκκαλης πάλι στις επάλξεις.
Την ίδια απόφαση έχουν πάρει και άλλοι φίλαθλοι της ηλικίας του, οπαδοί άλλων ομάδων, επειδή το ποδόσφαιρο έχει χάσει πλέον τη μαγευτική του αίγλη και έχει γίνει επαγγελματικό, δηλαδή καπιταλιστικό προϊόν και χρησιμοποιούνται όλες οι καπιταλιστικές λοβιτούρες και αθλιότητες, προκειμένου οι Πρόεδροι να φτάσουν στο στόχο τους. Ο στόχος είναι το πρωτάθλημα, το οποίο φέρνει τις εισπράξεις της συμμετοχής στο Champions League. Οι ‘παράγκες’ στη διαιτησία, τις οποίες επικαλούνται οι ‘δευτερότριτοι’, ήταν ανέκαθεν παρούσες ( πόσα πέναλτι του Σούρπη στο Γιούτσο δεν πέρασαν ατιμώρητα;), αλλά τώρα έχουμε και τους ιδιωτικούς στρατούς των προέδρων, η βία υποθάλπεται από όλους τους αρμόδιους παράγοντες πρωτοστατούντων των διοικητικών παραγόντων και των οπαδικών αθλητικών εφημερίδων, νεαροί φίλαθλοι έχουν αποδημήσει πρόωρα, λόγω συμπλοκών ή ρίψεως βεγγαλικών, ο κόσμος φοβάται να πάει στο γήπεδο με το παιδί του, μιας και δε ρισκάρει ούτε τη ζωή τους, ούτε τη σωματική τους ακεραιότητα. Τα παιχνίδια για τις περισσότερες ομάδες παίζονται σε κενές εξέδρες, πλην των ντέρμπι κι έτσι είναι όλοι ευχαριστημένοι, εκτός από τους παλιούς λάτρεις του ποδοσφαίρου, οι οποίοι απέχουν αηδιασμένοι και απλά παρακολουθούν το άθλημα για ‘εγκυκλοπαιδικούς’ και ενημερωτικούς λόγους από την πολυθρόνα του σαλονιού τους. Το ποδόσφαιρο χρησιμοποιείται σήμερα σαν ένα από τα μέσα αποπροσανατολισμού των μαζών από τα πραγματικά του προβλήματα. Όμως στα παιδικά του χρόνια……,
Αλησμόνητη πανδαισία. Κυριακάτικα πρωινά στο γήπεδο του Φωστήρα, για παιγνίδια μικρών κατηγοριών, είσοδος τσάμπα. Το κυριακάτικο τραπέζι, με το παραδοσιακό κοτόπουλο με πατάτες στο φούρνο της γειτονιάς. Τότε δεν υπήρχαν ηλεκτρικοί φούρνοι στο σπίτι και όλοι τρέχαμε ποιος θα πρωτοπήγαινε το φαί στο φούρνο, για να το πάρει πρώτος στο γυρισμό από το γήπεδο, τρώγαμε και καμιά πατάτα στο δρόμο, κατηγορούσαμε το φούρναρη γι’ αυτό, αλλά τελικά όλο και κάτι έφτανε σπίτι.
Όλοι βράζαμε στο ίδιο καζάνι. Υπήρχε ‘έντιμη’ φτώχεια και όλοι σχεδόν είμαστε της ίδιας οικονομικής επιφάνειας. Μεροδούλι μεροφάι. Δεν είχε ακόμα εφευρεθεί το πλαστικό χρήμα και η δανειοδοτούμενη ευμάρεια. Γι’ αυτό και οι φιλίες της φτώχειας αντέχουν πολύ περισσότερο, απ’ αυτές του επίπλαστου νεοπλουτισμού……
……..‘ Η μετάδοση των ποδοσφαιρικών αγώνων είναι μια προσφορά της καπνοβιομηχανίας Παπαστράτος. Άσσος σκέτος και Άσσος φίλτρο. Κάθε λεπτό κι ένας καινούργιος φίλος’. Για να έχει μάλιστα μια πιο ολοκληρωμένη αντίληψη γι’ αυτό που άκουγε, μιας και οι τηλεοράσεις ήρθαν στην Ελλάδα με καθυστέρηση δύο περίπου δεκαετιών σε σχέση με άλλες οικονομικά αναπτυγμένες χώρες,, είχε δημιουργήσει ένα δικό του σύστημα. Για κάθε κερδισμένο φάουλ, πλάγιο, για κάθε σουτ και κάθε κεφαλιά των δύο αγωνιζόμενων ομάδων, σημείωνε μια κουκίδα, ξεχωριστά σημείωνε τις αποκρούσεις των τερματοφυλάκων. Στο τέλος έκανε τη σούμα, τα αποτελέσματα της οποίας δεν συμβάδιζαν πάντα με το νικητή
Όταν μεγάλωσε αρκετά πέρασε και την πόρτα των καφενείων. Ο κόσμος γέμιζε τα καφενεία της γειτονιάς. Τάβλι, πρέφα, μπιλιάρδο, ουζάκι ή μπυρίτσα για τους μεγάλους και το περίφημο ‘ υποβρύχιο ’, γνωστό και ως βανίλια, για μας τους μικρούς και το αυτί στο ραδιόφωνο. Πλακίτσες και πειράγματα ανάμεσα στους Ολυμπιακούς, τους Παναθηναϊκούς και τους Αεκτζήδες ( ο όρος : βάζελοι, γαύροι, χανούμια εισήχθη αργότερα. Αν τολμούσες τότε να αποκαλέσεις κάποιον με τέτοιο προσωνύμιο έπεφτε άγριο ξύλο ). Φιλίες στέρεες τις οποίες δεν επηρέαζε η οπαδική διαφορά. Είχαν σφυρηλατηθεί γερά στο μετερίζι του μεροκάματου, στο εργοστάσιο, στο γιαπί, στο σχολείο.
Την επισημοποίηση του πρωταθλητή σε πολλές γειτονιές, ακολουθούσε η κηδεία του ‘δεύτερου’, με περιφορά νοικιασμένου φέρετρου, σκεπασμένου με τη σημαία του, ενώ οι κολώνες στους δρόμους της γειτονιάς ήταν γεμάτες με ‘κηδειόχαρτα’. Την άλλη μέρα όλοι μαζί αγκαλιασμένοι στη δουλειά ή το σχολείο.
Τα παιχνίδια τότε, όπως θυμούνται οι παλιότεροι, ήταν όλα απογευματινά, έτσι το βράδυ της Κυριακής αφιερωνόταν στην 7η Τέχνη : Βέγγος, Σταυρίδης καουμπόικα, ταινίες με πειρατές, Τζέρι Λιούις, η Οδύσσεια, η Μυστηριώδης Νήσος, αργότερα μικρά τζόβενα μπαίναμε στα ‘ ακατάλληλα ‘ και έτρεμε το φυλλοκάρδι μας μήπως και μπει κανένας μπάτσας κι έχουμε τραβήγματα, ταινίες του Χίτσκοκ ( Ψυχώ ), Καζανμπλάνκα με τον Χόμφρει Μπόγκαρτ, τον Τζέιμς Γκάγκνεϊ……. Αχ, εποχές αξεπέραστες.

Σάββατο 19 Φεβρουαρίου 2011

Το τραγούδι της εξέγερσης

El General - πραγματικό όνομα Χαμάντα Μπεν Αμόρ, γεννημένος στις 20 Μαρτίου 1986. Ράπερ από το Σφαξ της Τυνησίας. Το τραγούδι του "Ρέις λε μπλεντ" ("Πρόεδρε της χώρας") είναι ο ύμνος που τραγουδούσαν στην Τυνησία, στην εξέγερση κατά του Μπουτεφλίκα, στον Πλατεία Ταχρίρ, στην εξέργεση κατά του Μουμπάρακ, και που τώρα ακούγεται στο Μπαχρέιν (αν και έχουν βασιλιά εκεί...), στην Υεμένη, στη Λιβύη, στην Αλγερία...

Πρόεδρε της χώρας / ο λαός σου πεθαίνει / ο κόσμος τρώει σκουπίδια / Κοίτα γύρω σου τι συμβαίνει / παντού αθλιότητα Πρόεδρε της χώρας / Μιλάω χωρίς φόβο / αν και ξέρω ότι θα βρω τον μπελά μου / βλέπω αδικία παντού...

Πέμπτη 17 Φεβρουαρίου 2011

Τζαμπατζήδες είστε και φαινόσαστε



To κράτος, οι κυβερνήσεις του, το δημόσιο, χρωστάνε στους εργαζόμενους και στους συνταξιούχους τα δώρα τους, τους περικομμένους μισθούς και τις περικομμένες συντάξεις τους.
Το κράτος, οι κυβερνήσεις του, το δημόσιο, χρωστάνε στα Ασφαλιστικά Ταμεία τα λεηλατημένα της περιόδου 1950 - 1990, που ανέρχονται σε πάνω από 58 δισ. ευρώ.
Το κράτος, οι κυβερνήσεις του, το δημόσιο, χρωστάνε στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης μη καταβληθείσες υποχρεώσεις άνω των 9 δισ. ευρώ.
Το κράτος, οι κυβερνήσεις του, το δημόσιο, χρωστάνε στα δημόσια νοσοκομεία πάνω από 6 δισ. ευρώ.
Το κράτος, οι κυβερνήσεις του, το δημόσιο, χρωστάνε στον Οργανισμό Αστικών Συγκοινωνιών από το 2002 και μετά μη καταβληθείσες οφειλές ύψους 2,5 δισ. ευρώ.
Το κράτος, οι κυβερνήσεις του, το δημόσιο, χρωστούν ως Γενική Κυβέρνηση προς τρίτους 7,1 δισ. ευρώ.
Οι επιχειρηματίες, με τις πλάτες του κράτους, των κυβερνήσεων, του δημοσίου, χρωστάνε βεβαιωμένες ασφαλιστικές εισφορές 8 δισ. ευρώ.
Το κράτος, οι κυβερνήσεις του, το δημόσιο, χρωστάνε στο ΙΚΑ πάνω από 9 δισ. ευρώ.
Το ΙΚΑ, με ευθύνη του κράτους, των κυβερνήσεων, του δημοσίου, χρωστάει 7 δισ. ευρώ στον ΟΑΕΔ και πάνω από 2 δισ. ευρώ στον ΟΕΚ.
Το κράτος, οι κυβερνήσεις, το δημόσιο, χρωστάνε στη ΔΕΗ περί τα 2 δισ. ευρώ.
Το κράτος, οι κυβερνήσεις, το δημόσιο, που έχουν ρίξει τις δαπάνες για την εκπαίδευση στο τελευταίο σκαλί της Ευρώπης, χρωστάνε - εδώ και πέντε δεκαετίες - την εκπλήρωση του αιτήματος της απόδοσης του 15% του προϋπολογισμού για την Παιδεία.
Το κράτος, οι κυβερνήσεις του, το δημόσιο, βουλιάζουν στα χρέη ακόμα και τις μονάδες απεξάρτησης από τα ναρκωτικά!
Το κράτος, οι κυβερνήσεις του, το δημόσιο, χρωστάνε πάνω από 150 εκατ. ευρώ σε φορείς του Πολιτισμού και του Αθλητισμού. Κάποια στιγμή έφτασαν να χρωστάνε μέχρι και τα έξοδα της κηδείας του Ευγένιου Σπαθάρη!
Αυτή είναι η πραγματικότητα. Κι όμως οι διάφοροι «τζουμπέδες» που συναπαρτίζουν το κογκλάβιο της εξουσίας, έχουν το θράσος να αποκαλούν «τζαμπατζή» τον ελληνικό λαό.
Χρωστάνε στους εργάτες, στους αγρότες, στους υπάλληλους, χρωστάνε στον κάθε καταπιεζόμενο και καταληστευόμενο της μισθωτής εργασίας, αλλά τα «άδεια ταμεία» τους είναι πάντα γεμάτα όταν πρόκειται να επιχορηγηθούν βιομήχανοι, τραπεζίτες και εφοπλιστές.
Αλήθεια, πότε ο κ. Παπανδρέου θα φτιάξει ένα νόμο - σαν αυτό που του υπέδειξαν οι εργολάβοι για τα διόδια - ενάντια στους «τζαμπατζήδες» του κράτους του, της κυβέρνησής του και του δημοσίου του;

Τετάρτη 16 Φεβρουαρίου 2011

ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΕΙΣ & ΚΑΤΑΡΓΗΣΕΙΣ ΣΧΟΛΕΙΩΝ


AΡΘΡΟ ΣΥΝΤΥΧΑΚΗ ΜΑΝΩΛΗ
Δημοτικός Σύμβουλος, Γραμματέας Ομοσπονδίας Γονέων Ν. Ηρακλείου
16/2/2011

Η επικείμενη συγχώνευση - κατάργηση σχολικών μονάδων και η ίδρυση «Σχολικών Κέντρων και Πολυδύναμων Σχολικών Μονάδων» είναι γενικευμένη, αφορά όλη τη χώρα και σχετίζεται άμεσα με την υλοποίηση του Καλλικρατικού σχολείου της «αγοράς».
Η κυβέρνηση επικαλείται «παιδαγωγικούς λόγους και εκπαιδευτικά οφέλη» (!), όταν στην πράξη, και με πρόσχημα τις "αντοχές της οικονομίας", μειώνει περαιτέρω κατά 21,9% τις δαπάνες για την Παιδεία, πετάει στο δρόμο χιλιάδες εκπαιδευτικούς και μαθητές αθλητικών και μουσικών σχολείων, ενώ απειλεί με κλείσιμο μια σειρά ολοήμερα δημοτικά και δομές ειδικής αγωγής.
Η παιδαγωγική όμως, ενός σχολείου αγοράς, ταξικής διαφοροποίησης, χορηγών, κατάρτισης, δεξιοτήτων και σχολικής διαρροής, είναι απορριπτέα !
Πρόκειται, για επιλογή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, συνεχίζοντας το έργο των προηγούμενων κυβερνήσεων, προκειμένου να επισπεύσει τις προβλεπόμενες οδηγίες ΕΕ και ΟΟΣΑ για επιχειρηματική λειτουργία των σχολείων μέσω της αξιολόγησης, με βάση τις οποίες θα καθορίζεται η βιωσιμότητα ή μη μιας σχολικής μονάδας.
Στη Γερμανία, εδώ και πολλά χρόνια λειτουργούν τα περιβόητα πολυδύναμα ολοήμερα σχολεία. Τα αποτελέσματα δεν άργησαν να φανούν στο διαγωνισμό του ΟΟΣΑ, όπου η συγκεκριμένη χώρα έφερε πολύ χαμηλές επιδόσεις. Ως αποτέλεσμα, ήταν, οι μαθητές να χωρίζονται σύμφωνα με τις επιδόσεις τους και να φοιτούν σε ανάλογες τάξεις! Δηλαδή, η αποθέωση της διαφοροποίησης.
Μήπως, αποτελεί οπισθοδρόμηση το γεγονός ότι ακόμα στη χώρα μας υπάρχει το «σχολείο της γειτονιάς» ; Το να ξέρει - για παράδειγμα - ο εκπαιδευτικός τα ονόματα των μαθητών του δεν είναι παράδοση που πρέπει να εκλείψει. Αντιθέτως, με την απόφαση για κατάργηση και συγχώνευση των σχολικών μονάδων, το σημερινό σχολείο γίνεται αχανές και απρόσωπο. Δεν ικανοποιεί λαϊκές ανάγκες, δεν έχει παιδαγωγική λογική. Θέλουν πολυδύναμα σχολεία που θα παράγουν μαζικά ευέλικτους, καταρτίσιμους εργαζόμενους, σχολεία που θα προσελκύουν χορηγούς.
ΑΡΑ, ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΣΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ !
Με την πολιτική της η κυβέρνηση, στήνει στο εκτελεστικό απόσπασμα την παιδεία, ορθώνει σινικά ταξικά τείχη με δραματικές συνέπειες στην ήδη υποβαθμισμένη μόρφωση των παιδιών. Σε συνδυασμό με την κατεύθυνση για 25άρια-30άρια τμήματα, ανοίγει ο δρόμος για απολύσεις εκπαιδευτικών με πρόσχημα πάντα πως όταν δεν υπάρχει αντικείμενο εργασίας, μονιμότητα δεν υφίσταται. Χορηγοί θα μπαινοβγαίνουν στα σχολεία, καθορίζοντας οι ίδιοι το αναλυτικό πρόγραμμα και το αναγκαίο προσωπικό.
Το επιχείρημα της κυβέρνησης, πως καταργεί διθέσια και τριθέσια σχολεία, δήθεν για παιδαγωγικούς λόγους, αποτελεί πρόκληση. Πρόκειται για πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας!
Ας αναρωτηθούν εκπαιδευτικοί, γονείς, μαθητές, πως γίνεται αυτοί που ερημώνουν την ύπαιθρο, αυξάνουν τη μαθητική διαρροή και ρημάζουν το μέλλον της νέας γενιάς, να νοιάζονται ταυτόχρονα για τη μόρφωσή τους ;
Μάλιστα, το Υπουργείο Παιδείας προχώρησε και σε «διαβούλευση» (διάρκειας 4 ημερών!) με τους δήμους για τα κριτήρια των συγχωνεύσεων. Το κύριο αυτής της «διαβούλευσης», δεν ήταν αν χρειάζονται ή όχι οι συγχωνεύσεις, αλλά ο τρόπος που θα γίνουν. Η κυβέρνηση δεν κρατάει ούτε τα προσχήματα. Απλά, αποφασίζει και διατάζει.
Η συμμετοχή των δήμων στη «διαβούλευση» δεν είναι τυχαία, αφού το σχολείο της αγοράς, προοπτικά, θα «ανήκει» σ’ αυτούς και τις επιχειρήσεις. Μάλιστα, αρκετοί δήμαρχοι προσπαθούν απεγνωσμένα – λόγω αντιδράσεων - να πείσουν τις τοπικές κοινωνίες, να αποδεχτούν τις συγχωνεύσεις δηλαδή, το σχολείο της «αγοράς» με τα διαφοροποιημένα προγράμματα, της γρήγορης και «εύπεπτης» γνώσης που πολύ γρήγορα θα απαξιώνεται.
Σχολεία των πλούσιων και των φτωχών δήμων, όπου και τα δύο στα πλαίσια του ανταγωνισμού και της αξιολόγησής τους, θα κυνηγούν «χορηγούς» για την οικονομική τους επιβίωση, και με τους γονείς να πληρώνουν ακόμα περισσότερα για το «καλό του σχολείου».
Οι μαθητές είναι τα πρώτα θύματα που θα πληρώσουν το τίμημα αυτών των αλλαγών, αφού το σχολείο τους θα είναι μακριά απ' τον τόπο κατοικίας τους. Στα κριτήρια των συγχωνεύσεων αναφέρεται ότι θα «εκτιμάται η χιλιομετρική απόσταση για το νέο σχολείο, λαμβάνοντας υπόψη τη συγκοινωνιακή κάλυψη της περιοχής, το οδικό δίκτυο, τις επικρατούσες καιρικές συνθήκες και τη διάρκεια κάλυψης της διαδρομής για την άφιξη στο νέο σχολείο, η οποία για τις δύσκολες και δυσπρόσιτες περιοχές δεν μπορεί να υπερβαίνει τη μισή ώρα για τα σχολεία της πρωτοβάθμιας και τα 3/4 της ώρας για τα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης».
Από τα παραπάνω προκύπτει, ότι όλα τα συστεγαζόμενα σχολεία θα συγχωνευθούν. Όπως αναφέρεται, οι «σχολικές μονάδες πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που λειτουργούν σε ενιαίο χώρο ως ξεχωριστές σχολικές μονάδες της ίδιας βαθμίδας ενοποιούνται σε μια σχολική μονάδα».
Δεν προβλέπονται νέα κτίρια και υποδομές. Τα κριτήρια συνένωσης είναι «οι κτιριακές υποδομές - εγκαταστάσεις, καθώς και οι δυνατότητες ανάπτυξης αιθουσών διδασκαλίας, βιβλιοθήκης και λοιπών βοηθητικών χώρων και εξοπλισμού στο σχολείο μετακίνησης». Μόνο «σε περίπτωση κατάργησης μιας ή περισσοτέρων σχολικών μονάδων, εάν οι συνθήκες το υπαγορεύουν, ιδρύεται νέα σχολική μονάδα σε περιοχή που συγκεντρώνεται ο μεγαλύτερος αριθμός μαθητών»! Επιπλέον, στο σχεδιασμό του υπουργείου, θα εξαντλείται το αντιπαιδαγωγικό όριο των 25 μαθητών και 30 μαθητών ανά τάξη, στην πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, αντίστοιχα.
Για τις ορεινές και νησιωτικές περιοχές, εξετάζουν «κάθε περίπτωση χωριστά και θα ενταχθεί κατ' εξαίρεση σε οργανωτική δομή μικρής σχολικής μονάδας, βάσει των ιδιαιτεροτήτων, τηρουμένων πάντοτε των παιδαγωγικών κριτηρίων, και μέχρι να δημιουργηθούν συνθήκες με την κατασκευή δημοτικών έργων».
Επίσης, δεν υπάρχει πουθενά η ευθύνη του κράτους για τη μεταφορά των μαθητών. Η ευθύνη «μεταφέρεται» στη «συγκοινωνιακή κάλυψη της περιοχής», δηλαδή στα ΚΤΕΛ και τα λεωφορεία!
Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των ΟΛΜΕ – ΔΟΕ στην προσπάθειά τους να μην εκτεθούν στα μάτια των εκπαιδευτικών για τη στήριξη που παρέχουν στην εφαρμογή των μέτρων, αποκρύπτουν την πραγματική ουσία των συγχωνεύσεων και την περιορίζουν αποκλειστικά στην οικονομική πλευρά. Αποσιωπούν, ότι τα «πολυδύναμα σχολεία» θα συνδεθούν με το σχολείο της αγοράς, την επιχειρηματικότητα στην εκπαίδευση, προσαρμόζοντας αντίστοιχα το περιεχόμενο της γνώσης, το σύστημα πρόσληψης των εκπαιδευτικών, κ.ά. Δίνουν έτσι, συγχωροχάρτι στην πολιτική κυβέρνησης – ΕΕ – τρόικα.
Προφανώς, ο σχεδιασμός για συγχωνεύσεις έχει στοιχεία «οικονομίας δυνάμεων» και «εξοικονόμησης χρημάτων». Αλλά για ποιο λόγο ; Μήπως, για να δοθούν σε μισθούς και συντάξεις, για την παιδεία και την υγεία ; Μα, τα πάντα περικόπτονται στο όνομα αντιμετώπισης της κρίσης για να ενισχύσουν την κερδοφορία του μεγάλου κεφαλαίου. Έτσι και δω, αφού συγχωνεύσουν τις σχολικές μονάδες θα καλέσουν τις επιχειρήσεις να «βουτήξουν στο ψητό. Καμία επιχείρηση δεν ρισκάρει να επενδύσει σε σχολεία με λίγους μαθητές, απομακρυσμένα και διάσπαρτα σε όλη την επικράτεια. Τα «φιλέτα», μεγαλύτερων και «πολυδύναμων σχολείων» είναι πιο δελεαστικά. Με λιγότερο προσωπικό, λιγότερα έξοδα μεταφοράς μαθητών, λιγότερες λειτουργικές και κτιριακές δαπάνες. Φυσικά, τρώγοντας ανοίγει η όρεξη. Οι παραχωρήσεις αυτές, θα συνοδευτούν και με άλλες που σχετίζονται με το περιεχόμενο της γνώσης, την εφαρμογή των ελαστικών σχέσεων εργασίας και κυρίως με την απόκτηση «καλής» πελατείας. Οι μαθητές πλέον αποκαλούνται πελάτες.
Οι επιχειρηματίες δεν βλέπουν τις συγχωνεύσεις ως λογιστικό ή τεχνικό θέμα ! Για του λόγου το αληθές, το συνέδριο του ΟΟΣΑ (Μάρτης 2010) με θέμα «Συνεργασία σχολείου-επιχειρήσεων», κατέληξε στη θέση ότι «τα σχολεία πρέπει να γίνουν παραδείγματα συνάντησης της κοινωνίας με τις επιχειρήσεις».
Για όλους τους παραπάνω λόγους, πρέπει να υψωθεί ένα μεγάλο «όχι» στην επιχείρηση «συγχωνεύσεις σχολείων» και στην αναδιοργάνωση της εκπαιδευτικής δομής που αντικειμενικά προμηνύουν τα επόμενα εγκλήματα στη μόρφωση των παιδιών μας. Είναι φανερό, ότι ετοιμάζουν τους αυριανούς εργάτες που αγόγγυστα θα αποδεχτούν τα μεροκάματα πείνας, την δουλειά χωρίς δικαιώματα, χωρίς ασφάλιση και υγεία, χωρίς ρεύμα, νερό, τηλέφωνο ή και σπίτι.
Η ανάγκη για κοινή δράση εργαζόμενων γονέων – εκπαιδευτικών και μαθητών, πρέπει να έχει αποσαφηνισμένους στόχους και αιτήματα που να αμφισβητούν την κυρίαρχη πολιτική, το αντιδραστικό οικοδόμημα της ΕΕ και τα κόμματα που το υπηρετούν. Ο υποτιθέμενος συντονισμός που επιδιώκουν φορείς του κυβερνητικού συνδικαλισμού, όπως ΕΛΜΕ - σύλλογος δασκάλων - ΑΔΕΔΥ με γονείς και μαθητές δεν εξυπηρετεί την ανάγκη αυτή και είναι τουλάχιστον υποκριτικός! Θέλουν, οι δικαιολογημένες λαϊκές αντιδράσεις να μη χτυπήσουν τη καρδιά της ασκούμενης πολιτικής και αν μπορούν να τις αναχαιτίσουν. Επιδιώκουν, την ανάκτηση της χαμένης αξιοπιστίας τους σε εργαζόμενους και νέα γενιά, την κατοχύρωσή τους ως οι φορείς, τάχα μου, που πάνε κόντρα στα μέτρα, ενώ, την ίδια στιγμή τα στηρίζουν και τα προωθούν. Πρόκειται για συντονισμό φορέων με κοπτοραπτική αιτημάτων και στόχων για να αλλοιώσουν το ταξικό περιεχόμενο του αγώνα. Η λογική «πάμε μαζί σε όσα συμφωνούμε και αφήνουμε απ’ έξω όσα μας χωρίζουν» είναι παλιά συνταγή. Προφανώς απ’ έξω μένει η ουσία. Το ζήτημα είναι με ποιους πορεύεσαι και ποιους αφήνεις πίσω. Πας με εκείνους που διέλυσαν το κίνημα ή με εκείνους που αμφισβητούν, αγωνίζονται, συγκρούονται με την κυρίαρχη πολιτική ;
Τα Μετωπικά σχήματα (ΠΑΜΕ, ΠΑΣΥ, ΠΑΣΕΒΕ, Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών, Συντονιστικό Αγώνα Μαθητών) κινούνται στην αντίπερα όχθη. Προτάσσουν αιτήματα απειθαρχίας και ρήξης με τις πολιτικές ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, το μονόδρομο της ΕΕ, το σάπιο σύστημα συνολικά. Στη συμμαχία κυβέρνησης – ΕΕ – μεγάλου κεφαλαίου πρέπει να αντιπαραταχθεί η λαϊκή συμμαχία εργατών, αγροτών, αυτοαπασχολούμενων, νέων και γυναικών για την οικοδόμηση της νέας κοινωνίας, όπου θα ικανοποιούνται σχεδιασμένα όλες οι σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες. Προϋπόθεση γι’ αυτό, είναι να βγει συνολικά το κίνημα από το βούρκο του κυβερνητικού και ρεφορμιστικού συνδικαλισμού. Ο αγώνας, ούτε συντεχνιακός ούτε απλά συνδικαλιστικός είναι. Είναι πολιτικός, βαθιά ταξικός. Γι’ αυτό, τα μονοπώλια, τα κόμματα της αστικής τάξης και η εργατική αριστοκρατία στο κίνημα πρέπει να δεχτούν ισχυρό πλήγμα, να ξεπεραστούν και να απομονωθούν.
Φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση στα πλαίσια αυτού του συστήματος, όπως προπαγανδίζουν δε μπορεί να υπάρξει, γίνεται όλο και πιο βάρβαρο και αντιδραστικό. Ούτε εξανθρωπίζεται, ούτε διορθώνεται. Μόνο ανατρέπετε!
Κοινή γραμμή πάλης πρέπει να είναι : «καμία θυσία - την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία». Από την προσχολική αγωγή μέχρι το πανεπιστήμιο ιδρύματα ενιαία, δημόσια και δωρεάν για όλο το λαό (έλληνες και μετανάστες), χωρίς επιχειρηματίες και χορηγούς, που να παρέχουν γνώσεις και εφόδια για το μέλλον και όχι στιγμιαίες καταρτίσεις. Πτυχία με αξία που να εξασφαλίζουν μόνιμη και σταθερή δουλειά, με πλήρη μισθολογικά, ασφαλιστικά, συνταξιοδοτικά δικαιώματα.
Η αγωνία και απαίτηση των εργαζόμενων οικογενειών για ουσιαστική μόρφωση των παιδιών τους, με μέλλον και προοπτική, κάνει πιο επίκαιρο και αναγκαίο το συμπέρασμα, ότι μόνο με αλλαγή εξουσίας στην Ελλάδα και αλλαγή τάξης στα ινία της, μπορεί να ικανοποιηθεί. Μόνο έτσι θα έρθει στο προσκήνιο το σχολείο που η ίδια η λαϊκή οικογένεια έχει ανάγκη και οι ίδιες οι δυνατότητες της εποχής επιτάσσουν.
Μόνο ο αγώνας για άλλο δρόμο ανάπτυξης, για λαϊκή εξουσία μπορεί να ικανοποιήσει συνδυασμένα λαϊκές ανάγκες που αφορούν τη διατροφή, τη στέγη, την ολοκληρωμένη μόρφωση, την προστασία της Υγείας, τη διασφάλιση του σταθερού χρόνου εργασίας, την ξεκούραση, τη δημιουργική ψυχαγωγία, τη στήριξη των οικογενειών, τη χειραφέτηση και ισοτιμία της γυναίκας, τα σύγχρονα δικαιώματα της νεολαίας για μόρφωση, εργασία και ζωή με δικαιώματα.
Δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση ! Όσοι παράγουν τον πλούτο σ’ αυτή τη χώρα με την ανατρεπτική δράση τους πρέπει να κάνουν λαϊκή ιδιοκτησία τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, στην υπηρεσία της σχεδιασμένης παραγωγής για τη λαϊκή ευημερία.

Τρίτη 15 Φεβρουαρίου 2011

Είναι σύγκρουση εφ' όλης της ύλης


Ούτε ένα 24ωρο δεν κράτησαν οι παλικαρισμοί της κυβέρνησης και του αστικού Τύπου για την τρόικα.
Εκεί που οι τηλεθεατές άρχισαν να πείθονται από το θέατρο και να ρωτάνε «ρε, μπας και τους την έφερε η τρόικα;», βγήκε η ίδια η κυβέρνηση και δήλωσε ότι είναι δικό της το πρόγραμμα. Τότε, γιατί έσκουζαν; Για το ποιος θα κάνει την παρουσίαση.
Υστερα το 'ριξαν στον καλαματιανό: «Δεν είναι πώληση, είναι αξιοποίηση».
Αυτοί που χτίζουν στα δάση «αξιοποίηση» κάνουν. Το πέρασμα της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου στην εταιρεία «Ελληνικά Ακίνητα» γι' αυτό έχει γίνει, για την «αξιοποίηση». Ηδη, από χτες έχει ενταθεί και η σχετική διαφήμιση για ένα προς ένα τα «φιλέτα», για τα οποία προχτές δήλωναν ότι δεν πωλούνται. Εντάξει, «αξιοποιούνται»...
Κι όμως. Ξέρουν πως το κρίσιμο δεν είναι τι θα προσφέρουν για πούλημα. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι το περίφημο χρέος, αλλά η ίδια η καπιταλιστική κρίση. Ξέρουν ότι στη διαδικασία αντιμετώπισης της κρίσης το ίδιο το σύστημα καταστρέφει μέρος του κεφαλαίου: Και επιχειρηματίες και εργατική δύναμη.
Και εκεί επικεντρώνουν. Οι ανακοινώσεις της προηγούμενης Παρασκευής δεν αφορούσαν μόνο το τι πωλείται, αλλά ολόκληρο το πακέτο του νέου μνημονίου.
Αυτό το πακέτο, που έχουν συναποφασίσει κυβέρνηση και τρόικα, επιβεβαιώνει τις εκτιμήσεις του ΚΚΕ ότι «οι αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις που τσακίζουν τους εργαζόμενους δεν έχουν τέλος. Αποτελεί στρατηγική τους επιλογή, για να ισχυροποιηθούν οι επιχειρηματικοί όμιλοι, η προώθηση μέτρων όπως: Η κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων και θεσμοθέτηση ατομικών, η δραστική μείωση των μισθών, η γενίκευση της ελαστικής προσωρινής εργασίας, το ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας και υποδομών» (η εκτίμηση στον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ).
Με αυτά σαν δεδομένα, η εργατική τάξη, πλατύτερα λαϊκά στρώματα, δεν έχουν απέναντι μόνο την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αλλά και τη ΝΔ, που έχει κάνει ξανά και ξανά καθαρό ότι συμφωνεί με τις αποφάσεις της τελευταίας Συνόδου Κορυφής της ΕΕ για την ανταγωνιστικότητα.
Με αυτά τα δεδομένα, για την εργατική τάξη, συνολικά τα λαϊκά στρώματα, πρέπει να γίνεται όλο και πιο καθαρό πως «ο αγώνας για ικανοποίηση όλων των σύγχρονων αναγκών απαιτεί οριστικό απεγκλωβισμό του λαού από ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, συμπόρευση με το ΚΚΕ, οργάνωση του λαϊκού μετώπου πάλης για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης με κοινωνικά τα βασικά και συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, κεντρικό σχεδιασμό, εργατικό έλεγχο, που απαιτεί πάλη για την εργατική, λαϊκή εξουσία» (το «διά ταύτα» στον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ).
Επειδή ακριβώς έτσι έχουν τα πράγματα, επειδή τα αδιέξοδα που συναντά η αστική τάξη και η κυβέρνησή της στη διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης αποκαλύπτουν πως μόνο με όξυνση της βαρβαρότητας μπορούν να συνεχίσουν, γι' αυτό η προσοχή τους εστιάζεται στο επαναστατικό κίνημα.
Αρθρα επί άρθρων, αφιερώματα στον κυριακάτικο Τύπο, στα οποία εμφανίστηκαν οι πλέον απίθανοι καθηγητές πανεπιστημίων για να αποδείξουν πως ο κίνδυνος βρίσκεται στην οργανωμένη ανυπακοή, σ' αυτό, δηλαδή, που για το λαό είναι ο πραγματικός μονόδρομος.
Στη βιασύνη και την αγωνία τους θρασύτατα χαρακτηρίζουν «στραβό δρόμο» τους αγώνες που οδήγησαν σε κατακτήσεις την εργατική τάξη. Ετσι, βάζουν στο ίδιο σακί τις λοβιτούρες της αστικής τάξης με τις κατακτήσεις των εργατών για να στηρίξουν το «ζούσαμε με δανεικά», σε μια παραλλαγή της ρήσης του Πάγκαλου «μαζί τα φάγαμε».
Παριστάνουν τους νοικοκύρηδες και προσπαθούν να τραβήξουν μαζί τους τμήματα των λαϊκών στρωμάτων. Αποκαλύπτουν, όμως, οι ίδιοι, ότι το πρόβλημά τους είναι το οργανωμένο λαϊκό κίνημα (πέντε ολόκληρες σελίδες αφιέρωσε το κυριακάτικο ΒΗΜΑ για να στηρίξει την αυθαιρεσία πως αυτό που φταίει είναι η ανομία, την οποία και προσδιόρισε επακριβώς στους αγώνες που βρίσκονται σε εξέλιξη).
Παρουσιάζουν αυθαίρετα το κράτος σαν «φορέα κοινωνικής αλληλεγγύης», όταν το χαρακτηριστικό αυτού του κράτους είναι η μηχανή που διασφαλίζει το αδιατάρακτο της αστικής εξουσίας. Το κράτος που ξανά και ξανά έχει αποδείξει πως έχει πυγμή όταν πρόκειται να χτυπήσει την εργατική τάξη (εκτός κι αν «κοινωνική αλληλεγγύη» εννοούν να δουλεύουν οι πολλοί για να περνάνε καλά οι καπιταλιστές. Τέτοια αλληλεγγύη να λείπει).
Επειδή γίνεται σε όλο και περισσότερους συνείδηση ότι μ' αυτήν την εξουσία, ενός τέτοιου συστήματος, πρέπει να ξεμπερδεύουν, η αστική τάξη σπεύδει όσο είναι καιρός να ενεργοποιήσει, με τα περί «σιωπηλής πλειοψηφίας», τον περίφημο «κοινωνικό αυτοματισμό», για να εξασφαλίσει συμμάχους ανάμεσα στα θύματά της. Είναι μια επικίνδυνη τακτική, καθώς σκοπεύει να μεταφέρει τον πόλεμο από διαπάλη των εργατών με τους καπιταλιστές, σε μάχη μεταξύ εργατών. Δεν πρέπει να περάσει.

Κι όμως υπάρχουν ακόμα πρωτοπόροι καλλιτέχνες


Δεν εκπροσωπώ κανένα κόμμα και κανένα σχηματισμό, ερχόμενος ολόψυχα να συμμετάσχω σ’αυτήν την συναυλία συμπαράστασης. Η απόγνωση όμως των 300 αυτών ανθρώπων είναι κάτι που μπορεί να καταλάβει απόλυτα ο βαθύτερος εαυτός μου.
Λυπάμαι πάρα πολύ που οι περισσότεροι συμπολίτες μας μπορούν να συγκινούνται από τους λεπρούς της τηλεοπτικής Σπιναλόγκα και όχι από ανθρώπους που ζουν δίπλα μας και που φτάνουν μέχρι τα έσχατα για να αξιωθούν μια στοιχειώδη αξιοπρέπεια.
Μην ακούτε τους μεγαλοδημοσιογράφους και τα επίσημα media: οι 300 αυτοί δεν θα μπορούσαν να υποκινούνται από κανένα κόμμα, όταν δεν τους φοβίζει καν ο θάνατος. Θα έπρεπε να είμαστε όλοι κοντά τους, αλλά και να επηρεαστούμε από το θάρρος τους- ειδικά τώρα που κι εμείς ασφυκτιούμε από τις απαιτήσεις ενός χαλασμένου συστήματος που θέλει να επιβιώσει εις βάρος μας.
Μην αφήσουμε τον εντός μας φασισμό να αυταπατάται ότι αν εξαφανίσουμε τους εξαθλιωμένους μετανάστες (που το ίδιο το κράτος και οι λαμογιές του, κρατάνε στη χώρα μας) θα ξαναβρούμε εμείς τα «περασμένα μεγαλεία» μας. Ο μόνος τρόπος να αγγίξουμε πάλι οποιοδήποτε μεγαλείο, είναι να ξαναβρούμε την ανθρωπιά μας και τη δύναμη να καταλαβαίνουμε τους άλλους. Ελπίζω αυτή η συναυλία να βοηθήσει να συγκινηθούν όλο και περισσότεροι. Ας μη φτάσουμε στο σημείο να παρακολουθήσουμε αδιάφοροι τον θάνατο 300 ανθρώπων. Πρέπει να διαλέξουμε το ρόλο που μας ταιριάζει: αυτόν του Λεωνίδα ή αυτόν του Εφιάλτη;

Φοίβος Δεληβοριάς

Κυριακή 13 Φεβρουαρίου 2011

Μια μεγάλη συνάντηση για το κίνημα ειρήνης στη Κρήτη


ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΡΗΤΗΣ
Ε.Ε.Δ.Υ.Ε. ΦΛΕΒΑΡΗΣ 2010

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 2 Φλεβάρη στο Ηράκλειο, Παγκρήτια σύσκεψη των Επιτροπών Ειρήνης της Κρήτης, παρουσία αντιπροσωπείας της Ε.Ε.Δ.Υ.Ε., με θέμα την διοργάνωση διεθνούς αντιιμπεριαλιστικής συνάντησης κινημάτων ειρήνης από τα Βαλκάνια και την Μέση Ανατολή, στα Χανιά, στις 19 και 20 Μάρτη.
Η παρουσία στα Χανιά της Αμερικανονατοΐκης βάσης της Σούδας, ο ρόλος του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια, οι γενικότερες εξελίξεις στο Αιγαίο, και την ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου θα βρεθούν στο επίκεντρο της συνάντησης.
Οι εξεγέρσεις των Λαών της Αιγύπτου και των άλλων χωρών της Μέσης Ανατολής, η εξαγγελθείσα άσκηση “NOBLE DINA” με την συμμέτοχη Ελλάδας, ΗΠΑ και Ισραήλ που θα πραγματοποιηθεί στην Βάση της Σούδας στις 4-14 Απρίλη 2011, θα απασχολήσουν μεταξύ άλλων την διάσκεψη των αντιιμπεριαλιστικών κινημάτων καθώς και η όλο και μεγαλύτερη εμπλοκή της Ελλάδας στα ιμπεριαλιστικά επιθετικά σχέδια και την ανάγκη οι λαοί της περιοχής και τα κινήματα να πάρουν πρωτοβουλίες ανάδειξης της κοινής μήτρας που γεννάει τις απειλές, τις αδικίες, τους πολέμους και την κατοχή.
Στην διεθνή διάσκεψη που θα διοργανωθεί και με την υποστήριξη του Παγκοσμίου Συμβούλιου Ειρήνης (Π.Σ.Ε.) έχουν προσκαλεστεί τα αντιιμπεριαλιστικά κινήματα από τις παρακάτω χώρες:
1. ΣΕΡΒΙΑ
2. ΚΡΟΑΤΙΑ
3. ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ
4. ΤΟΥΡΚΙΑ
5. ΚΥΠΡΟΣ
6. ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
7. ΣΥΡΙΑ
8. ΛΙΒΑΝΟΣ
9. ΙΡΑΝ
10. ΙΟΡΔΑΝΙΑ
11. ΑΙΓΥΠΤΟΣ
12. ΙΣΡΑΗΛ
13. ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ ως συντονιστής Ευρώπης του Π.Σ.Ε.
Οι εκδηλώσεις του Διημέρου θα κορυφωθούν με την πραγματοποίηση παγκρήτιας λαϊκής αντιιμπεριαλιστικής διαδήλωσης στην Βάση της Σούδας την Κυριακή 20 Μάρτη στις 12 το μεσημέρι από την πλ. Δημοτικής Αγοράς Χανίων.
τηλ. επικοινωνίας: Ραδοβιτς Γιώργος 6974524333 , Χατζηδάκης Βασίλης 6944540167.

Από Ρωμύλο

‘ Κάψτε τους καναπέδες σας και βγείτε στους δρόμους.’

Το ΠΑΜΕ Λασιθίου στις 10 Φλεβάρη στα πλαίσια της Πανελλαδικής του εξόρμησης ενάντια στην κυβερνητική πολιτική, η οποία εμπορευματοποιεί την Υγεία, την Κοινωνική Ασφάλεια και την Παιδεία, έκλεισε το Ταμείο του Νοσοκομείου Αγ. Νικολάου μαζί με το σωματείο των Εργαζομένων ( μπράβο τους ). Στο απέναντι καφενείο έπινε τον καφέ του ο Πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Λασιθίου. Μέχρι την ώρα που έφυγα, γύρω στις δέκα, δεν είχε εμφανιστεί στο χώρο διαμαρτυρίας. Δεν το είχε πληροφορηθεί, δεν τον αφορά το χαράτσι των 5 Ευρώ ή συμφωνεί με την επιβολή του; Δεν μπορώ να ξέρω, ας απαντήσει ο ίδιος. Μην κατηγορηθεί στην επόμενη συγκέντρωση το ΠΑΜΕ για διάσπαση των δυνάμεων της εργασίας. Το έχουμε ξεκαθαρίσει εξαρχής. Καμιά συμπόρευση με τους καντηλανάφτες της πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των μονοπωλίων, της άρχουσας τάξης και των πολιτικών υπαλλήλων τους.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Μιχ. Ατσαλάκη στη σελ. 3 της ΑΝΑΤΟΛΗΣ της Τρίτης 8 τρέχοντος μηνός, την Δευτέρα 7 του ιδίου μηνός Φεβρουαρίου, πραγματοποιήθηκε σύσκεψη στο γραφείο του Διοικητή του Ιδρύματος με θέμα την αναγκαιότητα επέκτασης του Νοσοκομείου . Στη σύσκεψη συμμετείχε και ο Γενικός Γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ κ. Μιχ. Καρχιμάκης.
( Υπενθυμίζω στους αναγνώστες, ότι λίγες μέρες νωρίτερα σύσσωμη, σχεδόν γιατί οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ απουσίαζαν, η νεολαία του Ηρακλείου συγκεντρώθηκε στο αεροδρόμιο Ν. Καζαντζάκης προκειμένου να υποδεχτεί το άξιο τέκνο της Κρητικής Γης, ο οποίος πρώτευσε στο τηλεσκουπίδι Big Brother. Έτριζαν άραγε εκείνη την ώρα τα κόκκαλα του Καζαντζάκη; Αλλά δεν πρέπει να ξεχάσουμε και τους «επιστήμονες», οι οποίοι οπλισμένοι με τσεκούρια, ρόπαλα και φλογοβόλο τα έκαναν γυαλιά καρφιά στο Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν στην Πλάκα κατά τη διάρκεια της παράστασης ‘ Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ’, στέλνοντας δύο άτομα στο νοσοκομείο. Πιθανόν να μπέρδεψαν την λέξη ΠΑΟΚ, με τη λέξη ΠΑΣΟΚ. Τέτοια καφρίλα στη χώρα του Αισχύλου, του Ευριπίδη, του Σοφοκλή, του Αριστοφάνη, του Καζαντζάκη, του Κουν; )
Αλλά, ας επανέλθουμε στα καθ’ ημάς. Η ολοκλήρωση του Νοσοκομείου απαιτεί την εξεύρεση 2 εκ. ευρώ, ούτως ώστε να μπορέσει να ανταπεξέλθει στις αυξημένες ανάγκες, εν όψει μάλιστα του καλοκαιριού. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, την εγκυρότητα του οποίου δεν αμφισβητώ,’ ο κ. Καρχιμάκης ζήτησε από την Διοίκηση του Νοσοκομείου να διατυπώσει και επίσημα το αίτημα, της εξεύρεσης των 2 εκ. ευρώ, μαζί με μια σειρά επιχειρήματα που καθιστούν αναγκαία την χρηματοδότηση του έργου, προκειμένου να κινηθούν διαδικασίες για να προχωρήσει γρήγορα’.
Κώστα Νικολαράκη, έχεις καμιά θέση για μένα σε κανένα ίδρυμα της αρμοδιότητάς σου; Τι θέλει να μας πει ο ποιητής Καρχιμάκης, κυρίες και κύριοι; Ότι, μέχρι τώρα η επέκταση του Νοσοκομείου ήταν έξω από τις κυβερνητικές επιλογές κι ότι χτιζόταν, χτιζόταν στην άμμο; Ότι, μόνο με δική του παρέμβαση μπορεί να ολοκληρωθεί ένα ζωτικής σημασίας για την πόλη έργο και πρέπει να πριμοδοτήσουμε με έξτρα ψήφους το ΠΑΣΟΚ για κάτι το αυτονόητο; Αν νομίζει ο ποιητής ότι θα μας τρελάνει, τον ενημερώνω πως το κουτόχορτο τέλειωσε.
Φωτιά στους καναπέδες, που λέει κι ο Τζίμης, ο Πανούσης. Όλοι στους δρόμους, που λέει ο Αβδής. Για το ζήτημα της άσκησης του ΝΑΤΟ στις Σέρρες, όπου ο λαός αντιμετωπίζεται ως όχλος και τρομοκράτης, δείτε την ταινία Zeitgeist. Κυκλοφορεί στο διαδίκτυο κι εκεί θα λύσετε πολλές απορίες.