Το ΚΚΕ και οι Αντιφασιστικές Ενώσεις Αυτοάμυνας (1932)

 

Στο πλαίσιο της «πάλης κατά του φασισμού και των φασιστικών οργανώσεων», το ΚΚΕ προχώρησε το 1932 στην σύσταση Αντιφασιστικών Ενώσεων Αυτοάμυνας. Μια πολιτική που στηριζόταν στην εφαρμογή του «ενιαίου μετώπου», τόσο με τους «συντηρητικούς», όσο και με τους «αρχειομαρξιστές, λικβινταριστές, φραξιονιστές και ανοργάνωτους εργάτες.»
Στο κείμενο της σχετικής απόφασης τονιζόταν:
«Η γενίκευση και όξυνση της επίθεσης της μπουρζουαζίας και του κράτους κατά των εκμεταλλευομένων μαζών, συνοδεύεται από την επίταση των μεθόδων ανοιχτής φασιστικής καταπίεσης, από τον επιταχυνόμενο ρυθμό φασιστικοποίησης της μπουρζουαζίας, του κράτους, όλων των αστικών κομμάτων.
Η ένταση αυτή της φασιστικοποίησης χαρακτηρίζεται και από την ίδρυση και οργάνωση πολυάριθμων φασιστικών οργανώσεων, με την ενίσχυση και πρωτοβουλία κυβέρνησης, κράτους και όλων των αστικών κομμάτων.
Σκοπός των οργανώσεων αυτών είναι το σπάσιμο των απεργιών και των οικονομικών αγώνων των μαζών, η διάλυση των επαναστατικών οργανώσεων, συγκεντρώσεων, συνελεύσεων κλπ, η δολοφονία επαναστατών εργατών, η μιλιταριστικοποίηση της νεολαίας, η αναζωπύρωση του εθνικισμού, η ενεργός συμμετοχή στις προετοιμασίες καινούργιων πολέμων, η διευκόλυνση και η οργάνωση του περάσματος στον ανοιχτό φασισμό.
Με ιδιαίτερο πάθος και εξοντωτικούς σκοπούς οι οργανώσεις αυτές στρέφονται κατά των εθνικών μειονοτήτων της Μακεδονίας και Θράκης και κατά των εβραίων Θεσσαλονίκης. Το κράτος ανοιχτά και επίσημα ενισχύει και καθοδηγεί τα πογκρόμ και τις επιθέσεις των φασιστικών αυτών συμμοριών κατά των εβραίων και των εθνικών μειονοτήτων.
Η οργάνωση της πάλης των μαζών, κατά των φασιστικών αυτών συμμοριών, για την υπεράσπιση των απεργιών, συνδικάτων, συλλόγων, λεσχών, της ζωής των εργατών, των εθνικών μειονοτήτων κλπ μπαίνει μπροστά στο ΚΚΕ άμεσα και επιτακτικά…
Σκοπός των αντιφασιστικών ενώσεων αυτοάμυνας είναι η κινητοποίηση των πλατειών στρωμάτων των εργαζομένων και η οργάνωσή των για την πάλη κατά των φασιστικών συμμοριών, κατά της διείσδυσής των στα εργοστάσια και τις εργατικές συνοικίες, κατά των επιθέσεων, των λεηλασιών, των δολοφονιών που οργανώνουν, για την υπεράσπιση των απεργιών, των συνδικάτων, των λεσχών, των συγκεντρώσεων, κλπ.»[1]
Από το βιβλίο του Α. Γκίκα “Ρήξη και ενσωμάτωση: Συμβολή στην Ιστορία του εργατικού-κομμουνιστικού κινήματος του Μεσοπολέμου (1918-1936)”, σελ.229-230

---

[1] «Απόφαση πάνω στις Αντιφασιστικές Ενώσεις» (1932), σελ.1 (Φάκελος 16)

Αναδημοσίευση από  http://erodotos.wordpress.com/

.

Ο αγώνας των Χαλυβουργών δεν τρομοκρατείται

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΩΝ ΔΕΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΙΤΑΙ.

 ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ!!

Το μεσημέρι της Πέμπτης 21/6, ο απεργοσπαστικός μηχανισμός του Μάνεση, ιδιοκτήτη της Ελληνικής Χαλυβουργίας, με διευθυντές, προϊσταμένους, μπράβους και πληρωμένους απεργοσπάστες, προσπάθησε να σπάσει την απεργία του σωματείου και επιτέθηκε στους απεργούς τραυματίζοντας τρεις εργάτες.

Η εργοδοσία εδώ και καιρό προσπαθεί με μηνύσεις, δικαστήρια, τραμπουκισμούς και απολύσεις να κάμψει τη μεγαλειώδη απεργία των χαλυβουργών, που συμπληρώνει 236 μέρες. Θέλει να τους τσακίσει και να τους υποχρεώσει να γυρίσουν πίσω στη φωτιά και το ατσάλι με σκυμμένο το κεφάλι, για να δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί, εγκαταλείποντας παράλληλα τους 121 απολυμένους συναδέλφους τους. Και επιλέγει την ημέρα σχηματισμού της νέας μνημονιακής κυβέρνησης για να σκληρύνει τη στάση της, γνωρίζοντας καλά ότι και αυτή η κυβέρνηση είναι δικιά της, εκφραστής της ίδιας βάρβαρης πολιτικής.

Καταγγέλλουμε αυτή τη στάση της εργοδοσίας και δηλώνουμε την αμέριστη συμπαράστασή μας στους χαλυβουργούς εργάτες, που για 8 μήνες τώρα βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του αγώνα. Εκφραστές και πρωτοπόροι της τάξης τους, αποτελούν την αιχμή της ταξικής αντιπαράθεσης και εισπράττουν την οργή του συστήματος αλλά και την πλατειά και έμπρακτη ταξική αλληλεγγύη λαού, εργατών και νεολαίας.

Ο αγώνας των χαλυβουργών είναι αγώνας όλων μας. Η νίκη τους θα ανοίξει το δρόμο σε όλο το λαό, που στενάζει κάτω από το βάρος των μνημονίων και των εντολών της τρόικας. Όμως οι εργάτες τις χαλυβουργίας έχουν ήδη χαράξει αυτό το δρόμο, το δρόμο της αντίστασης, της αλληλεγγύης και της ανατροπής. Αυτόν που πρέπει να βαδίσουμε με πιο γοργά βήματα, γιατί η εξαθλίωση, η φτώχια και η ανεργία σκεπάζουν πλέον πλατειά λαϊκά στρώματα.

Νίκη στον αγώνα των χαλυβουργών. Αντίσταση-αυτοοργάνωση-αλληλεγγύη.

Πρωτοβουλία Αντίστασης Ξάνθης
22-6-2012

ΧΩΡΙΣ ΑΡΧΕΣ XΤΙΖΕΙΣ ΜΟΝΟ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΑΜΜΟ...

Επιστολή του Μάρκο Ρίτσο, Γραμματέα του ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΛΑΪΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ - ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ (ΙΤΑΛΙΑΣ) προς το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας-ΚΚΕ

Ευχαριστώ τους συντρόφους, ευχαριστώ την Αλέκα, το αποτέλεσμα των εκλογών παρέρχεται, αλλά οι αρχές παραμένουν. Στον κόσμο του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, οι εκλογές και η δημοκρατία δεν υπάρχουν, ή μάλλον, υπάρχουν μόνο όταν κερδίζουν “αυτοί” (όπως αποδεικνύεται και από τη δολοφονία του Αλιέντε). Με τα Μ.Μ.Ε. μπορούν να μετακινήσουν στο μέγιστο βαθμό την στήριξη από το ένα κόμμα στο άλλο, από το ένα στρατόπεδο στο άλλο, αλλά πάντα μέσα στα πλαίσια του συστήματος. Αυτό συμβαίνει και στην Ιταλία, όπου νέα κινήματα μπορούν να εισβάλουν στην πολιτική σκηνή και να αποσπάσουν ακόμη και την σχετική πλειοψηφία. Αλλά είναι ψήφοι χωρίς ρίζες, συναινέσεις που υπαγορεύονται περισσότερο από το χαμόγελο ή καλύτερα από την οδοντόπαστα που χρησιμοποιεί, την προσωπικότητα που προωθεί ένα πολιτικό «προϊόν» σαν να ήταν ένα εμπόρευμα προς πώληση. Οι κομμουνιστές διαφέρουν ριζικά. Έχουν μια πρόταση συνολικής αλλαγής της κοινωνίας. Προβάλουν ένα άλλο σύστημα στη θέση του εκφυλισμένου παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού ο οποίος έχει όλο και πιο συχνά κρίσεις και προσπαθεί να επιβιώσει με καταστροφή του περιβάλλοντος και με συχνούς ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Οι πραγματικοί κομμουνιστές δεν κοροϊδεύουν τον λαό,

τα αποτελέσματα που αλλάζουν τις ζωές των ανθρώπων δεν είναι τα εκλογικά, είναι αυτά που αλλάζουν τους συσχετισμούς δύναμης στην κοινωνία. Τι θα αλλάξει τώρα που έχει αντικατασταθεί ο Σαρκοζί από τον Ολάντ; ή αντίστροφα, τι άλλαξε όταν ο Θαπατέρο αντικαταστάθηκε από τον Ραχόι; ή από την κυβερνητική εναλλαγή μεταξύ Πρόντι και Μπερλουσκόνι; Για τον λαό δεν άλλαξε τίποτα, και ούτε θα αλλάξει κάτι, τα νήματα συνεχίζουν να τα κινούν η ΕΕ, η ΕΚΤ, οι μονοπωλιακοί καπιταλιστικοί όμιλοι και το τραπεζικό σύστημα. Φυσικά θα αλλάξουν οι αυλοκόλακες που περιτριγυρίζουν τους πολιτικούς αρχηγούς ατόμων που σκέφτονται μόνο το προσωπικό τους συμφέρον. Γι ‘αυτό θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε αδέρφια μας στο ΚΚΕ, έχετε κρατήσει ψηλά τη σημαία των αρχών, της ανάγκης για την μοναδική και πραγματική αλλαγή, τη σοσιαλιστική-κομμουνιστική. Χάσατε ψήφους, αλλά αυτές πάνε και έρχονται. Όποιος ψήφισε σήμερα στην Ελλάδα το ΚΚΕ δεν είναι μόνο ένας ψηφοφόρος, είναι ένας άνθρωπος στρατευμένος, που συμμετέχει ενεργά στους αγώνες. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που έχουν αλλάξει και θα αλλάξουν τον κόσμο. Οι ψήφοι των άλλων κομμάτων “αθροίζονται”, ενώ οι ψήφοι των κομμουνιστών έχουν εντελώς άλλη βαρύτητα.

Με αυτά τα λόγια θέλω να δεχθείτε την δική μου αλληλεγγύη και των μελών του ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΛΑΪΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ-ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ της Ιταλίας. Φυσικά, ως κομμουνιστές πρέπει να εργαστούμε για να ενισχύσουμε την αποτελεσματικότητα της προπαγάνδας μας, την εκλαΐκευση μας, αλλά δεν θέλουμε καμία σχέση με εκείνους τους οπορτουνιστές όπου εδώ στην Ιταλία όπως και στην Ελλάδα και την Ευρώπη, είναι έτοιμοι να ανταλλάξουν τις «αρχές» τους με καρέκλες.

Να εργαστούμε άμεσα για τον συντονισμό των πραγματικών Κομμουνιστικών Κομμάτων.

Ξεκινάμε από την Ευρώπη, από τις χώρες που έχουν πληγεί περισσότερο από την καπιταλιστική κρίση.

Ζήτω το ΚΚΕ, Ζήτω ο κομμουνισμός!

SENZA PRINCIPI SI COSTRUISCE SULLA SABBIA.
MARCO RIZZO SEGRETARIO DI CSP-PARTITO COMUNISTA
AL PARTITO COMUNISTA GRECO - KKE.
Grazie compagni, grazie Aleka, il risultato di una elezione passa ma i principi restano. Nel mondo del capitalismo globalizzato il voto e la democrazia non esistono, o meglio, esistono solo se vincono “loro” (come dimostra l’uccisione di Allende). Con i mezzi di comunicazione di massa si possono spostare enormi consensi da un partito all’altro, da uno schieramento all’altro, ma sempre sotto il comando del sistema. Capita anche in Italia dove movimenti nuovi possono irrompere nella scena e cogliere persino la maggioranza relativa. Ma sono voti senza radici, consensi dettati più dal sorriso o meglio dal dentifricio usato dal personaggio che sponsorizza un ‘prodotto’ politico tanto quanto fosse una merce da vendere. I comunisti sono un’altra cosa. Hanno un progetto di cambiamento generale della società. Prefigurano un altro sistema contro quello degenerato del capitalismo globalizzato che va sempre di più in crisi e che cerca di sopravvivere distruggendo l’ambiente e facendo la guerra imperialista. Ai veri comunisti non piace prendere in giro il popolo, i risultati che cambiano le vite delle persone non sono quelli elettorali, sono quelli che spostano realmente i rapporti di forza nella società. Cosa cambia adesso che Hollande ha sostituito Sarkozy o viceversa cosa è cambiato dopo che Zapatero è stato sostituito da Rajoy o qundo Prodi e Berlusconi governavano una volta l’uno, una volta l’altro. Per il popolo non cambiava e non cambierà nulla , saranno sempre la UE , la BCE, i monopoli capitalisti e le banche a dettare la lezione. Certo cambieranno le ‘corti’ che circondano le leadership di gente che pensa solo al proprio destino individuale. Per questo vogliamo ringraziarvi fratelli e sorelle del KKE, avete tenuto alta la bandiera dei principi, della necessità dell’unico e vero cambiamento, quello socialista-comunista. Avete perso dei voti, ma quelli possono andare e poi tornare. Chi ha votato oggi in Grecia per il KKE non è solo un elettore, è una persona che milita, si impegna. Sono queste le persone che hanno cambiato e cambieranno il mondo. I voti degli altri partiti si “contano”, quelli dei comunisti si “pesano”.

Con queste parole vogliate avere la solidarietà mia e dei militanti di Csp-PARTITO COMUNISTA dall’Italia. Certo, come comunisti dobbiamo lavorare per rendere più efficace la nostra propaganda, la nostra comunicazione, ma non vogliamo a vere nulla a che fare con quegli opportunisti che qui , in Italia come in Grecia ed in Europa, sono pronti a barattare i ‘principi’ per il calcolo delle poltrone in Parlamento.

Lavoriamo da subito per un Coordinamento dei veri Partiti Comunisti.

Cominciamo dall’Europa, dai paesi più attaccati dalla crisi del capitalismo.

Viva il KKE, Viva il Comunismo!

ΠΗΓΗ

Εκλογές 17 Ιούνη... πρώτες σκέψεις

Σύντροφοι εκλογικά γυρίσαμε 20 χρόνια πίσω. Τα παρακάτω στοιχεία είναι αδιάψευστος μάρτυρας.

1993

Κοινοβούλιο

313,087

4.5%

9

1994

Ευρωκοινοβούλιο

410,741

6.29%

2

1996

Κοινοβούλιο

380,167

5.61%

11

1999

Ευρωκοινοβούλιο

557,365

8.67%

3

2000

Κοινοβούλιο

379,517

5.53%

11

2004

Κοινοβούλιο

436,573

5.9%

12

2004

Ευρωκοινοβούλιο

580,396

9.48%

3

2007

Κοινοβούλιο

583,815

8.15%

22

2009

Ευρωκοινοβούλιο

425,963

8.35%

2

2009

Κοινοβούλιο

517,154

7.54%

21

Μάης  2012

Κοινοβούλιο

536,072

8.48%

26

Ιούνης  2012                                                              

Κοινοβούλιο

277,000

4,52%

                                                                                                         12

Εδώ πρέπει να πούμε κάποια πράγματα

1)      Είναι πολύ διαφορετικές οι συνθήκες από το 93 ως τα σήμερα. Το ΄93 ήταν λίγα μόνο χρόνια μετά τις ανατροπές στην ανατολική Ευρώπη, της πρώτης προσπάθειας των λαών  για σοσιαλιστική οικοδόμηση. Παρόλα αυτά ήμασταν το πρώτο κομμουνιστικό κόμμα που δεν απαρνήθηκε το ρόλο του δίπλα στην εργατική τάξη, όταν οι άλλοι μιλούσαν για το τέλος της ιστορίας. Το ΚΚΕ αν και αδύναμο και μέσα στην πλήρη ιδεολογική επικυριαρχία των δυνάμεων της δεξιάς που αντηχούσε τη μέθη της από την νίκη της στο ψυχρό πόλεμο, δεν δίστασε  να υποστηρίζει  τις κατακτήσεις που είχαν οι λαοί στις σοσιαλιστικές χώρες. Θυμίζω ότι ταυτόχρονα κάναμε μια επανεκκίνηση του ΚΚΕ, μετά από τη τραυματική εμπειρία με το Συνασπισμό, την προσπάθεια διάλυσης του ΚΚΕ από τα μέσα και την άστοχη στήριξη στην κυβέρνηση Τζανετάκη.

2)      Σήμερα έχουμε μια άλλη συγκυρία εξίσου δύσκολη, όπου μια καινούρια σοσιαλδημοκρατία γεννήθηκε στα αποκαΐδια της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας του ΠΑΣΟΚ και γέμισε με νέες αυταπάτες μεγάλα κομμάτια της εργατικής τάξης. Μια εργατική τάξη που δείχνει να μην συλλέγει εμπειρία και να μην είναι διατεθειμένη να προβεί σε αγωνιστική συσπείρωση και αντεπίθεση για να διεκδικήσει έστω το πλούτο που της έκλεψαν το τελευταίο διάστημα. Η γενική επικράτηση της άρχουσας ιδεολογίας ευνουχίζει την εμπιστοσύνη της εργατικής τάξης στο πρωτοπόρο ρόλο της, ο οποίος όμως είναι αντικειμενικά και ιστορικά επιβεβαιωμένος

3)      Το ΚΚΕ σε σχέση με το 93 έχει πολιτικά προωθήσει πολύ τις θέσεις του. Βάζει ανοιχτά το αίτημα  για λαϊκή εξουσία, την κατάκτηση δηλαδή της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας από την εργατική τάξη και τα σύμμαχά της στρώματα. Και σε αυτή τη κατεύθυνση έφτιαξε πολύτιμα εργαλεία. Έφτιαξε δηλαδή μέτωπα πάλης στην εργατική τάξη (ΠΑΜΕ), στη μικρομεσαία αγροτιά (ΠΑΣΥ), στους αυταπασχολούμενους (ΠΑΣΕΒΕ), στη νεολαία (ΜΑΣ), και στις γειτονιές (λαϊκές επιτροπές). Ίσως μία κριτική μπορεί να γίνει στο πόσο ανοιχτά έμειναν αυτά τα μέτωπα, ώστε εκεί να συναθροίζονται ριζοσπάστες αγωνιστές που συμφωνούν στην ενδυνάμωση του μετώπου, αλλά και που διατηρούν  διαφορετική οπτική σε ζητήματα όπως αυτό του χτισίματος του σοσιαλισμού.  Πάντως ειδικά το ΠΑΜΕ έδωσε και δίνει λαμπρά δείγματα μαχητικότητας και μαζικότητας κερδίζοντας επιμέρους νίκες σε κλάδους και σωματεία που είτε αμφισβήτησαν την εφαρμογή του μνημονίου, είτε το κατάργησαν στη πράξη. Σε κάθε περίπτωση αποτελεί το αντίπαλο δέος στο συνδικαλισμό των συμβιβασμένων ηγεσιών της ΓΣΕΕ.

4)      Οι ψηφοφόροι του ΚΚΕ δεν είναι πάντα ταυτισμένοι με την κομμουνιστική ιδεολογία. ΚΚΕ ψηφίζουν και άνθρωποι που εκτιμούν τις θέσεις του, την συμβολή τους στο λαϊκό-εργατικό κίνημα, την σταθερότητά του , την εντιμότητα των μελών του, τη δυνατότητα σωστών αναλύσεων και προβλέψεων και γενικότερα το πρωτοπόρο ρόλο του. Σήμερα όμως μετρήθηκαν πόσοι είναι πραγματικά  πεισμένοι με την ιδεολογία της ταξικής σύγκρουσης . Όσοι έφυγαν ήταν υποστηρικτές μιας λύσης που θα δοθεί από τα πάνω, χωρίς τους ίδιους στο καμίνι της ταξικής πάλης.  Αυτοί εμπιστεύτηκαν  μια κυβέρνηση της νέας σοσιαλδημοκρατίας. Ήταν όμως πάρα πολλοί , σχεδόν οι μισοί, υποδηλώνοντας ανεπαρκή δουλειά από τις κομματικές οργανώσεις για το βάθεμα της επιρροής μας στο κόσμο που ως τα χτες μας εμπιστευόταν

5)      Διδάγματα σε αυτήν την εκλογική μάχη, μας δίνει κι ο καταποντισμός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ η οποία χάιδεψε το ΣΥΡΙΖΑ θεωρώντας τον σαν μια δύναμη που μπορεί να εκφράσει και ίσως και ικανοποιήσει κάποια λαϊκά αιτήματα. Πάτησε ξεκάθαρα σε 2 βάρκες και καταποντίστηκε (από 75 χιλ σε 20 χιλ ψήφους). Δεν θέλω να πω ότι οι μόνοι που "φυλάσσουν Θερμοπύλες" είναι τα μέλη και οι φίλοι του ΚΚΕ, αλλά σίγουρα είναι ο πιο συνεπής πόλος με κομμουνιστική αναφορά, ιστορικές ρίζες και μαζική ταξική απεύθυνση.

VENCEREMOS

Δεν έχει σημασία ποιο κυβερνητικό σχήμα θα υπηρετήσει την αστική τάξη, αλλά με ποια αντιπολίτευση θα ανατραπεί η επόμενη αστική κυβέρνηση.

 

Γράφει η Λιάνα Κανέλλη

Μάχη είναι κι αυτή η θλιβερή εκλογική διαδικασία που κατάπιε την άνοιξη και ξεθύμανε το καλοκαίρι σαν ξερή ύπουλη φωτιά. Εκαψε σωθικά της πατρίδας κάμποσες δεκαετίες τώρα. Ξεπούλησε ιδέες. Ξεγέλασε γενιές ολόκληρες. Μη πόλεμος έλεγε το πράσινο στόμα της αλλαγής. Κι ήρθε σφαγή. Τώρα οι μαύροι φονιάδες που σέρνουν τα κόκαλα των Ελλήνων τα ιερά στο πεζοδρόμιο του κοινού ποινικού δικαίου μιλάνε για Ελλάδα που ανήκει στους Ελληνες. Οι επιζήσαντες κι όσοι ρούφηξαν το μεδούλι του καπιταλιστικού συστήματος με το καλαμάκι κι όχι με τη σέσουλα, πουλάνε την ελπίδα σε φθηνά παγκάκια κι αντικατέστησαν την έφοδο στον ουρανό με την έφοδο στο εγκεκριμένο από τ' αφεντικά γκουβέρνο.

Σ΄αυτή τη μάχη τέλειωσαν τα άλλοθι. Για όλους και για τον καθένα και την καθεμιά από μας. Ανεξαρτήτως αποτελέσματος γενικού και κομματικού, ακόμα κι αν ξεθαρρέψει και βγει στην πασαρέλα και το κρυμμένο μέσα στο σώμα των ψηφοφόρων των άλλων κομμάτων της μεταπολίτευσης μαύρο φίδι του φασισμού, εμείς εδώ είμαστε.
Στο κόμμα, με το κόμμα, για το κόμμα του λαού. ΚΚΕ. Ετοιμοπόλεμοι. Δυνατοί εκεί που η ανάγκη απαιτεί και μας καλεί. Στη δουλειά που συνθλίβεται θ ε σ μ ι κ ά μέσα στη φωλιά των καπιταλιστών βαφτισμένη ΕΕ. Στα ρημαγμένα νοικοκυριά που μασάνε απελπισία και ζητιανεύουν φάρμακα παρακολουθώντας το τσίρκουλο των σωτήρων. Στα στεγνωμένα από μέσα νοσοκομεία και τα σχολειά που κλείνουν και αναρωτιέσαι αν θα ξανανοίξουν. Σε σταματημένα γιαπιά και κουφάρι ναυπηγεία. Σε μαγαζάκια υπό διάλυση και τεράστια λαμπερά γραφεία, πολυκαταστήματα και εταιρείες όπου ξεζουμίζονται εργαζόμενοι σε συνθήκες απάνθρωπου κι ατσαλάκωτου καπιταλισμού μετρώντας απολύσεις κάθε μέρα.

Σύντροφοι, φίλοι, παλιοί και νέοι, αυτό που μοιάζει τώρα δύσκολο, σχεδόν ηρωικό, να ακουστεί δηλαδή η πολιτική πρόταση του ΚΚΕ για ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος, για λαϊκή εξουσία, δηλαδή η πραγματική εξελικτική πρωτοπορία του ανθρώπινου πνεύματος και της συλλογικής, γεμάτης θυσίες δράσης, είναι τόσο δυνατό, τόσο βαρύ σε ευθύνη και νόημα φορτίο, τόσο μακριά από την «τέχνη του εφικτού», το ιστορικά αποδεδειγμένο ψέμα της αστικής πολιτικής, που δεν μετριέται με εκλογικά ποσοστά. Το νου μας και το νου τους να έχουν όλοι σε μια αλήθεια. Η εργατική τάξη ακόμα και σε άθλιες ασφυκτικές συνθήκες ζωής και πολιτισμικής διαλεκτικής, δεν πρόκειται να υπογράψει συμφωνητικά παράδοσης και να γίνει το δοκάρι που βαστάει την αστική στέγη στη θέση της για να σουλατσάρει στις ταράτσες του πλούτου το κεφάλαιο. Τα ενδιάμεσα πατώματα είναι φανερά πιασμένα από οπορτουνιστές και μικροαστούς σε πανικό ορφάνιας, μάζες συστηματικά αλλοτριωμένες από ψεύτικα μεγάλα λόγια και μια καταναλωτική δημοκρατία της αγοράς που τώρα φωνάζει, «μέσα τα κεφάλια ποντίκια». Στο υπόγειο της τεχνητής ταξικής συναίνεσης δε θα μαντρωθούμε. Μήτε θα κρυφτούμε, μήτε θα ξαποστάσουμε. Πορτιέρηδες, φουσκωτοί, τσιράκια, ντελάληδες κι εκβιαστές, συκοφάντες και πονηροί πραματευτάδες, μεταπράτες συνειδήσεων, θα καταλάβουν καλά την επομένη κιόλας των εκλογών, στην κόλαση των 100 ημερών πριν πτωχευτική εκτέλεση που προαναγγέλλουν απ' τις Βρυξέλλες ως τη Νέα Υόρκη, οι βρικόλακες του καπιταλισμού, πως:

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, έχει ωραίους, άνδρες και γυναίκες, γέρους, ασπρομάλληδες ορθόψυχους, μάρμαρα γερά και δουλεμένα στα παλάτια των αγώνων. Ωραίοι, δηλαδή ώριμοι κομμουνιστές στο σχεδιασμό και την πείρα. Καπνισμένοι και με αγωνιστικά ένσημα γραμμένα στην ψυχή και το σώμα της τάξης τους.

Εχει νέους πρωτοπόρους που πυκνώνουν τις γραμμές της πραγματικής πρωτοπορίας. Νιάτα με ταξική συνείδηση και αταλάντευτα όνειρα, αυτοπεποίθηση και ρώμη και ελεύθερη βούληση να διεκδικήσουν τον πραγματικά καλύτερα κόσμο. Μια ΚΝΕ που σκέφτεται και πράττει και δεν παγιδεύεται όταν συγκρούεται στη βολή του...νεοκομμουνισμού, του νεοελληνισμού κι όλων των παλιών που κολλάνε ένα νέο και πουλιούνται στην τιμή της φρέσκιας σάρκας τροφή στ' αφεντικά.

Εχει κι άλλα σπαθιά ριζοσπαστών που βγαίνουν απ' τα θηκάρια κι εκτός εκλογικής διαδικασίας, από άλλες διαδρομές και κοινωνικές καταγωγές και αστράφτουν καθώς κατατίθενται στην πάλη του λαού, στο ΚΚΕ, για να ζήσει και να προκόψει με τα χέρια του, τη δουλειά του κι όχι με την άδεια και την χορηγία της προσωρινά κυρίαρχης τάξης.

Εμπρός λοιπόν, ως την τελευταία στιγμή με το ψηφοδέλτιο στο χέρι. Για λίγες ώρες ακόμα. Με και για το κόμμα που την επομένη των εκλογών θα είναι στην αταλάντευτη θέση του, ιστορική πρωτοπορία και δράση του αγώνα για να κυβερνήσει κι όχι να κυβερνηθεί ο λαός μας. Ας κοιτάνε όλοι τον «παίκτη» που βάζει γκολ. Το ΚΚΕ τερματοφύλακας και θεματοφύλακας είναι που σώζει από την ήττα το λαό και το εργατικό κίνημα, εδώ και τώρα που ολοένα και περισσότεροι βλέπουν και ξέρουν πως του έχουνε στημένο το παιχνίδι... Κανένα δίλημμα πια. Αντεπίθεση διαρκείας. Και με την ψήφο. Αλλά όχι μόνον μ' αυτήν.

Τι εννοούσε η Χρυσή Αυγή όταν είπε ότι θα χτυπήσει το σύστημα...

Aυτός ο άνθρωπος είναι ο δημοτικός σύμβουλος του ΚΚΕ στον δήμο Αγίας Παρασκευής ο οποίος και χτυπήθηκε από τρεις χρυσαυγίτες με σιδηρογροθιές, προχθές το βράδυ έξω από το εκλογικό κέντρο του ΚΚΕ .
Εννοείται η αστυνομία δεν έκανε τίποτα.. .

Ο μετανάστης από την Αίγυπτο, κοιμόταν στο σπίτι τους στο Πέραμα όταν χρυσαυγίτες τους επιτέθηκαν. Τον βρήκαν να κοιμάτε στην ταράτσα και τον χτύπησαν με σιδερολοστούς στο κεφάλι και στο σώμα.

Στο κρανίο έχει συντριπτικά κατάγματα, στην γναθική χώρα. Εχει αποφύγει τον κύνδινο να χάσει την ζωή του, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα έχει μόνιμα προβλήματα.

Ζει ακόμη, γιατί από τα πρώτα ακόμη χτυπήματα λιποθήμησε και έτσι οι χρυσαυγίτες νόμιζαν ότι πέθανε. Και έτσι τον άφησαν...

Σύμφωνα με τους μάρτυρες, στην επίθεση συμμετείχαν 20 άτομα με μαύρες μπλούζες και γραμμένο πάνω τους το Χ.Α.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο μετανάστης, είναι πατέρας 3 μικρών παιδιών, το μικρότερο είναι τριών.

Επίσης κανείς κρατικός φορέας, αστυνομία, εισαγγελεία, ή άλλοι φορείς δεν τον έχουν επισκεφθεί και δεν του έχουν πάρει κατάθεση, αλλά ούτε έχουν ενδιαφερθεί για την πορεία της υγείας του.

Και για όποιον έχει και τη παραμικρή αμφιβολία για το ποιός ευθύνεται, ακούστε με προσοχή το βιντεάκι με προεκλογική ομιλία του υποψήφιου βουλευτή της χρυσής αυγής Γιάννη Λαγoύ.

Να υποθέσω ότι ο εισαγγελέας που συνήθως χειρίζεται τέτοιες υποθέσεις λείπει σε άδεια διαρκείας...

Όσο η εξουσία τους πλησιάζει, τόσο ξεχνάνε γιατί τη διεκδίκησαν

 

Διάβαζε θέσεις, μέτρα πράξεις

Εξαιρετικά αφιερωμένο άσμα προς πολλαπλούς αποδέκτες

Όσο πλησιάζει η ώρα της κάλπης τα κόμματα που διεκδικούν για λογαριασμό του κεφαλαίου την ψήφο του λαού ελαχιστοποιούν και στρογγυλεύουν τις εξαγγελίες τους έτσι ώστε να χωράνε όλοι μέσα σ' αυτές. Κοινό μοτίβο: «Κοιμήσου εσύ (εργάτη) και η τύχη σου (τα κέρδη του καπιταλιστή) δουλεύει».

Αυτό είναι και το ενιαίο πρόγραμμα με το οποίο κατεβαίνουν στις εκλογές τόσο η ΝΔ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ. Το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί ακόμα να διαλέξει ανάμεσα στην αυτοδιάλυση ή την ανασυγκρότηση...

***

Κοινό είναι το πρόγραμμά τους και στα επιμέρους: «Οχι άλλη μείωση μισθών και συντάξεων», διακηρύσσουν τόσο η ΝΔ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Πόσο πιο κάτω να τις πάνε; Κι όμως, ακόμη και σ' αυτό το σημείο λαθροχειρούν. Μιλάνε για κατώτερους μισθούς και συντάξεις, με ποσά που αντικειμενικά δεν μπορούν να πάνε πιο κάτω και υπόσχονται να τα διατηρήσουν εκεί, στα όρια της εξαθλίωσης. Παράλληλα, το πλάνο του ΣΕΒ που έχουν αναλάβει να προωθήσουν προβλέπει τώρα μείωση του μέσου μισθού. Αυτό σημαίνει ότι θα κλαδευτούν κι άλλο οι μισθοί των 1.200 - 1.400 ευρώ, με αντίστοιχη κλιμάκωση προς τα κάτω για τις συντάξεις. Αυτό το ονομάζουν μισθολογική δικαιοσύνη αντιγράφοντας με άλλες λέξεις τον Α. Παπανδρέου, που όταν επέβαλε τη μείωση μισθών μιλούσε για χτύπημα των «ρετιρέ».

***

Εκεί που τα πράγματα ξεφεύγουν είναι στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ όταν το εξειδικεύουν διάφορα στελέχη. Ο Δραγασάκης, της μίας συνιστώσας, επιμένει πως είναι ταξικό - υπέρ των εργατών - πρόγραμμα που «οδηγεί σε αναδιανομή μέσω της ανάπτυξης», που σε απλή μετάφραση σημαίνει πως αν υπάρχουν κέρδη (ανάπτυξη) ίσως υπάρχουν και αυξήσεις μισθών (αναδιανομή). Το καπιταλιστικό κέρδος, δηλαδή, παραμένει προϋπόθεση για να δουν αύξηση στο μισθό οι εργάτες. Αλλά ακόμη και τότε, η ανταγωνιστικότητα δεν το επιτρέπει. Τώρα, τι σόι αριστερά είναι αυτή που θεωρεί προϋπόθεση τα κέρδη των καπιταλιστών για να ζήσουν ανθρώπινα οι εργάτες, αυτό μόνο οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ το ξέρουν. Και το ίδρυμα «Φρίντιχ Εμπερτ» από το οποίο έχουν ξεσκολίσει πολλοί απ' όσους επεξεργάζονται το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ.

Από μια άλλη συνιστώσα, ο Ρινάλντι, επιμένει πως το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ «λατινοαμερικανοποιεί» την κοινωνική ζωή! Δηλαδή, και μ' αυτή την ερμηνεία καπιταλισμός προκύπτει, αλλά ακούγεται πιο εξωτικός. Εχει λίγο από το άρωμα της κυρίας Μιτεράν, που είχε αναλάβει υπό την προστασία της κάτι «κινήματα» εκεί κάτω.

Ο ίδιος ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, πάντως, κάνει καθαρό πως το μνημόνιο που θα καταργούσε, θα αντικατασταθεί με άλλο που θα έχει άλλο όνομα.

***

Η αστική τάξη, από την πλευρά της, έχει κάνει καθαρό πως στηρίζει κάθε προσπάθεια «αναδιαπραγμάτευσης» από όποια συνιστώσα των κομμάτων της κι αν προέρχεται. Σημειώνοντας με νόημα «αρκεί να γίνουν οι μεταρρυθμίσεις», δηλαδή όλα όσα έχει περιγράψει κατά καιρούς ο ΣΕΒ και για τα οποία τα κόμματα του «ευρωμονόδρομου» συμφωνούν ήδη πως έπρεπε να έχουν γίνει μερικά χρόνια πριν. Το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζει τα αντεργατικά μέτρα ως τωρινό - ξαφνικό αποτέλεσμα του μνημονίου ενώ τα στελέχη του στο συνδικαλιστικό κίνημα πρωτοστατούν χρόνια τώρα για να περάσουν τέτοια μέτρα, δηλώνει μόνο ως πού μπορεί να φτάσει η πολιτική απατεωνιά του οπορτουνιστή - σοσιαλδημοκράτη, στην προσπάθειά του να ξελασπώσει το κεφάλαιο.

Ενα τμήμα της αστικής τάξης, πάντως, δείχνει ήδη να διασκεδάζει την κατάσταση. Σου λέει «μια ψυχή που είναι να βγει ας βγει». Και ήδη ανακοίνωσε πως περιμένει την ...επιστροφή του επόμενου πρωθυπουργού από τις Βρυξέλλες, δηλαδή, την προσγείωσή του στην πραγματικότητα της πολιτικής διαχείρισης του καπιταλισμού που βρίσκεται σε κρίση, συμβολικά και κυριολεκτικά.

***

Σε κάθε περίπτωση το δεδομένο είναι ένα: Στις 28 - 29 Ιούνη στις Βρυξέλλες αποφασίζουν μεγαλύτερη απώλεια κυριαρχικών δικαιωμάτων των κρατών - μελών, κατάσταση που προβλεπόταν από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ. Και για το κεφάλαιο δεν υπάρχει πρόβλημα, υπάρχει όμως για τους λαούς. Γεγονός για το οποίο οι διεκδικητές της κυβέρνησης για λογαριασμό του κεφαλαίου κάνουν γαργάρα. Αυτό για το οποίο δε λένε κουβέντα είναι ένα από τα κεντρικά σημεία της πολιτικοϊδεολογικής συμφωνίας τους με οδυνηρές επιπτώσεις για το λαό.

Κι αυτό είναι ένα ακόμα κριτήριο ψήφου.

Είναι, επίσης, ένας ακόμα λόγος για τον οποίο το ΚΚΕ τονίζει πως στις 18 Ιούνη το επίκεντρο θα είναι στο λαϊκό κίνημα καθώς στη Βουλή η προδιαγραμμένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία (καμιά σχέση με την πλειοψηφία που συγκροτούν τα λαϊκά συμφέροντα) από σήμερα κάνει καθαρό πως θα επιχειρεί να εφαρμόσει με όποια κυβέρνηση πολιτικές κομμένες και ραμμένες στα μέτρα της ανάγκης του κεφαλαίου να ανακάμψουν τα κέρδη του. Να γιατί τα λαϊκά στρώματα πρέπει να ενισχύσουν τη μόνη συμπαγή δύναμη που αποδεδειγμένα δεν κάνει κομπρεμί με την αστική τάξη, αξιοποιεί και το Κοινοβούλιο για να προωθήσει τα λαϊκά συμφέροντα, το ΚΚΕ, κάνοντάς το πιο ισχυρό και στη Βουλή και στο λαό.

***

Ασχετο: Χάρμα οφθαλμών χτες στη ΝΕΤ: Η Κωνσταντοπούλου του ΣΥΡΙΖΑ να καταγγέλλει ότι στελέχη του ΠΑΣΟΚ ενέχονται σε σκάνδαλα και η Αποστολάκη που ξέμεινε στο ΠΑΣΟΚ να κάνει μούφα αντίκαρφο με τη φράση «οι συνεργάτες τους σας στηρίζουν, κυρία Κωνσταντοπούλου, αλλά μην ανοίξουμε αυτή τη συζήτηση». Κρίμα, θα ήταν μια ωραία συζήτηση με όλα τα ονόματα των τάσεων του ΠΑΣΟΚ που συγκροτούν τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ στην πίστα.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:

Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

Πηγή:www.rizospastis.gr

Πηγή της κρίσης ο καπιταλισμός... Η κατάρευση της Ισπανίας επιβεβαιώνει για μια ακόμα φορά το ΚΚΕ

ΣΑΠΙΟ ΠΑΡΑΣΙΤΟ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

Ο καπιταλισμός της Ευρώπης και μέσα σε αυτόν και της Ελλάδας, των ΗΠΑ, της Ιαπωνίας είναι τόσο γερασμένος, τόσο σάπιος, παρασιτικός, που δεν μπορεί πλέον να εξασφαλίσει δυναμική έξοδο από τις κρίσεις, τέτοια που να φέρει βελτίωση εισοδήματος, συνθηκών ζωής και εργασίας για τους εργαζόμενους, όπως και στο παρελθόν.

Αυτή η σαπίλα του καπιταλισμού δεν οφείλεται στα υπάρχοντα ή αναθεωρημένα μνημόνια ή δανειακές συμφωνίες με τους σημερινούς ή άλλους καπιταλιστές συμμάχους της Ελλάδας, αν θα είναι πιο άμεσος σύμμαχος η Γερμανία ή η Βρετανία, οι ΗΠΑ ή η Ρωσία ή η Κίνα. Οι αντιθέσεις μέσα στην Ευρωζώνη και συνολικά μέσα στην EE, ειδικότερα οι αντιθέσεις των ΗΠΑ με τη Γερμανία, δεν είναι ζήτημα ιδεολογικών και πολιτικών διαφορών ανάμεσα σε φιλελεύθερους και σοσιαλδημοκράτες. Είναι αντιθέσεις για το μοίρασμα των αγορών που γίνονται πιο άγριες όταν η πίτα μικραίνει.

Οταν το G-7 ζητά από τη Γερμανία μέτρα για την ενίσχυση του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος, φοβάται για την τύχη των τραπεζών στις ΗΠΑ, Βρετανία, Ιαπωνία κλπ. Θυμηθείτε στην EE, σοσιαλδημοκράτες και φιλελεύθεροι είχαν συμφωνήσει στη Συνθήκη του Μάαστριχτ, στη Στρατηγική της EE για το 2010 και στη συνέχεια για το 2020, EE και ΗΠΑ ακολούθησαν την ίδια επίθεση σε εργατικές και λαϊκές κατακτήσεις.

Ηταν αναπόφευκτο να περιοριστεί η συνοχή της Ευρωζώνης σε συνθήκες κρίσης, γιατί τώρα οι μικρότερες και πιο αδύναμες οικονομίες γίνονται προβληματικές, γίνεται πιο φανερή η ανισομετρία μεταξύ των διαφορετικών κρατών που χρησιμοποιούν το ίδιο νόμισμα. Αλλά αυτό, όπως βλέπετε, δεν αφορά μόνο την Ελλάδα και την Πορτογαλία, αφορά και την Ισπανία, την Ιταλία, ακόμα και τη Γαλλία του σκληρού πυρήνα.

Πρόκειται για εξέλιξη που θα φέρει κέρδη ακόμα και σε καπιταλιστές από την Ελλάδα, που έχουν επενδυμένο κεφάλαιο έξω από αυτήν, σε πλοία, καταθέσεις κλπ. και περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για ν' αγοράσουν γη, λιμάνια, μεταφορές, πετρέλαιο, φυσικό αέριο κλπ., αφού θα έχουν γίνει φθηνότερα με ένα εγχώριο νόμισμα που θα συνδέεται με το ευρώ αποκλειστικά και μόνο για να εξασφαλίζει προνόμια στους μεγαλοεπενδυτές, στους μεγαλοεισαγωγείς.

Από : http://taxikikefalonia.blogspot.gr

Ελληνοαμερικανός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Howard λέει μερικές αλήθειες που αποδομούν τη συλλογιστική της κολεγιάς του ευρώ ΠΑΣΟK-ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ.

 

Η αλήθεια ωμή... για όποιον την αντέχει.
.

Απόφαση δικαστηρίου για κήρυξη παράνομης της απεργίας των χαλυβουργών

Η απόφαση του δικαστηρίου να βγάλει παράνομη την απεργία των χαλυβουργών, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη  7 μήνες τώρα, δεν αποτελεί παρά μια ακόμα επιβεβαίωση του ταξικού χαρακτήρα της δικαιοσύνης. Της δικαιοσύνης που λειτουργεί ως ασπίδα προστασίας της μεγαλοεργοδοσίας.

Η συγκεκριμένη δικαστής (κυρία Νικολάου) και οι άλλοι αρμόδιοι δεν είδαν και δεν άκουσαν ότι παράνομα ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας επιχειρεί μείωση των μισθών.

Δεν είδαν και δεν άκουσαν ότι παράνομα έχει απολύσει στη διάρκεια της απεργίας δεκάδες απεργούς.

Όπως δεν είδαν και δε βλέπουν καθημερινά τις δεκάδες χιλιάδες των εργατών που τους μειώνονται εκβιαστικά οι μισθοί, που είναι απλήρωτοι επί μήνες, που παραβιάζονται τα ωράριά τους.

Γελιόνται όσοι στη δικαιοσύνη και στην κυβέρνηση πιστεύουν ότι θα εμποδίσουν τους αγώνες. Δεκαετίες η δικαιοσύνη στο αστικό σύστημα αποτελεί το ρόλο του νομιμοποιητή της εκμετάλλευσης της καπιταλιστικής εργοδοσίας, αλλά η ταξική πάλη δεν σταμάτησε. Έτσι θα γίνει και τώρα. 

Το ποτάμι πίσω δε γυρνά.

Οι ‘παρά φύσιν γάμοι’ και τα μπικινίνια της γηραιάς Εξουσίας.

      Η μια νύφη είχε πλούτο ιδεολογικό, ψυχικό, πλούτο καρδιάς. Πλούσια, με την αστική έννοια του όρου, δεν ήταν. Απλά, έμενε σε κτίριο στην περιοχή του Περισσού, το οποίο της είχαν κτίσει τα παιδιά κι οι φίλοι της. Όσοι από σας έχετε ασχοληθεί με το παιδί, είτε σαν γονείς είτε σαν ‘δάσκαλοι’, θα γνωρίζετε πως όλα τα παιδιά δεν βγαίνουν το ίδιο. Έτσι  και τα παιδιά της κυρίας Μαρξισμός-Λενινισμός φάνηκε, ότι δεν είχαν καταλάβει όλα το ίδιο τα βιβλία που τους έδωσε η μάνα τους. Και να δεις τα άτιμα τα παιδιά της κουλτούρας-δήθεν-και της τσιτατολογίας που μια μέρα ξεσηκώθηκαν και πήγαν να πετάξουν  τη μάνα έξω από το σπίτι της. Έλα όμως που κάτι αδέλφια τους, οίτινες το ψωμάκι τους το έβγαζαν στις οικοδομές κι είχαν κάνει κάτι μπράτσα σαν τις κολώνες της ΔΕΗ κι ήταν σαν τετράφυλλες ντουλάπες, που τους πλάκωσαν στις ψιλόχοντρες περί τα μάγουλα, τα σβέρκα, τα αποτέτοια τους   κι έφυγαν οι κουλτουράτοι άπρακτοι. Μπράβο στα παιδιά, που στήριξαν τέτοια μάνα.

     Τι να σου κάνουν τώρα κι οι απόκληροι; Από δουλειά δεν σκάμπαζαν γρυ και πήγαν κι έπεισαν δουλειά στο μαγαζί περί την πλατεία Καρύτση , ως δημοσιογράφοι –σιγά τη βαριά δουλειά-  και σ’ άλλες κουλτουρέ επιχειρήσεις. Από το ψωμί άμα πέσεις στο χαβιάρι και τη σαμπάνια, εύκολο είναι ν’ αρχίσεις να συκοφαντείς  τη μάνα σου. Τινές των αποκλήρων του Περισσού εστράφησαν εις το ευγενές επάγγελμα του πολιτικού. Όμως ο κόσμος τους είχε γυρίσει την πλάτη, επειδή έμαθαν με το νι και με το σίγμα, πως φέρθηκαν στη μάνα τους και ρόλο σοβαρό δεν έπαιζαν. Ήταν οι εποχές που στο τιμόνι  του ΠΑΣΟΚ και της αστικής Εξουσίας ήταν ο Αντρέας, ο οποίος είχε ρεμιζάρει στο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας και δεν τον κούναγες με τίποτα. Κι άρχισαν οι γκρίνιες στο νέο σπίτι, εκεί κατά Κουμουνδούρου μεριά, και άρχισαν οι κλάψες κι οι μουρμούρες και τα τοιαύτα: ‘Βρε εμείς, οι εκσυγχρονιστές και νάμαστε σ’ αυτό το χάλι;’ Κι αρχίσαν τα παιδιά να φλερτάρουν με τον αείμνηστο: ‘Είμαστε κι εμείς εδώ, ξέρεις το τηλέφωνό μας’, αλλά ο άλλος είχε κάτι ζόρια με κάποια Μιμή και τους αγνοούσε επιδεικτικά. Και γιατί να τους δώσει σημασία άλλωστε; Αυτοί πούλησαν τη μάνα τους, αυτόν θα σεβόντουσαν;  Είχε εξάλλου πελατεία το μαγαζί εξασφαλισμένη. Καναδυό- τρεις απόκληροι, είχαν κάτι κονέ με κάτι μικρολαμογάκια του μαγαζιού από την εποχή του Πολυτεχνείου και την έκαναν   στο μαγαζί του Αντρέα με ελαφρά πηδηματάκια.  Οι άλλοι αναστέναζαν έξω από κτίριο της Χαριλάου Τρικούπη και του Μαξίμου και ψιλοτραγούδαγαν ένα τραγούδι του Παπαϊωάννου:

Το παράθυρο κλεισμένο, σφαλισμένο σκοτεινό,

για ποιο λόγο δεν ανοίγεις, πεισματάρη να σε δω;

Άνοιξε, άνοιξε, γιατί δεν αντέχω,   φτάνει πια, φτάνει πια να με τυραννάς.

Ξεροστάλιασα στ’ αγιάζι ώρες να σου τραγουδώ,

η καρδιά μου φλόγες βγάζει, μα δε βγαίνεις να σε δω.

Άνοιξε, άνοιξε γιατί δεν αντέχω, φτάνει πια να με τυραννάς.

     Ο ‘τύραννος’ όμως ο Αντρέας ένα πρωί απόθανε και ανήλθε στα υπερκόσμια διαμερίσματα, διότι ο Μέγας Χάρος σάλπισε την τρομπέτα της αναγγελίας του θανάτου του κι έτσι και δουλέψει η καραμούζα του δεν την γλυτώνεις την εξόδια  μετακόμιση, έστω κι αν σε λένε Αντρέα Παπανδρέου. Το μαγαζί του Αντρέα περιήλθε εις την πλήρη νομή και κατοχήν ‘καθηγητού’ τινός, ονόματι Σημίτης, μιας και ο γιος Γεώργιος Αντρέα Παπανδρέου ήτο ακόμη μειράκιον και άπαντες τον αποκαλούσαν Γιωργάκη . Ο εν λόγω ‘καθηγητής’ εκτός από κακάσχημος ήταν και αλαζών, διότι ούτε αυτός άνοιξε το παράθυρο στους απόκληρους,   αλλ’ όμως  έβαλε στα ψηφοδέλτιά του ένα παραμυθά και μια μορφονιά  και τους λιγοστούς εναπομείναντες εις το Λόχο των ‘Αποκλήρων’ τους παρέδωσε στα συνδικαλιστικά του στελέχη, διά συνεργασίαν μόνιμον, διαρκή έχοντας το βλέμμα στραμμένο στους φίλους της μάνας τους.

     Μολονότι ο κ. ‘Καθηγητής’ ήτο υποχρεωμένος από τις συμβατικές, συζυγικές του υποχρεώσεις να αντέχει εις την στυφνή  θέα της αλησμόνητης Δάφνης-ευτυχώς χάθηκε από τα τηλεοπτικά  παράθυρα- , πράγμα το οποίο πρέπει να ομολογήσουμε έχει κάποιο κόστος, απεδείχθη τελικά ότι είχε εμπεδώσει τους νόμους της Λαμογιάς, καλύτερα από τον αείμνηστο. Διότι ο κ. ‘Καθηγητής’ δεν έκανε παρέα με χαμερπή στοιχεία, να του κουβαλάν σπίτι τα φράγκα σε κούτες από πάμπερς. Αυτός έκανε παρέα απ’ ευθείας με Τραπεζίτες κι είχε το κεφάλι του ήσυχο-άσε που γλύτωνε και τα μεταφορικά. Τα χοντρά ήθελε αυτός, τα ‘ψιλά’ τ’ άφησε στον Τσουκάτο, το Μαντέλη  και τον Άκη. Να μη σας κουράζω πάντως με θέματα τα οποία και γνωστά είναι και χώρο πιάνουν, τ’ άτιμα! Έπηξαν όλοι τους από τις μίζες, έγιναν οχτάπαχοι, έκαναν κοιλιές και προγούλια, δεν χώραγαν στα κοστούμια τους, μέχρι που ανέλαβε ο Άρχοντας, ο Κώστας ντε, ο ανιψιός. Ο φόβος κι ο τρόμος της σούβλας. Τι κοκορέτσια, τι σπληνογάρδουμα, τι κακαβιές, τι ξιφίες φιλέτο, τι, τι, τι…. Μούσχαρος ον, τον έστελναν οι γαλάζιοι ‘αετοί’ σε ταβέρνες κι αυτοί συνέχιζαν το έργο των προκατόχων τους.  Η ειδικότητα των περισσοτέρων γαλάζιων οι παπάδες κι οι καλογέροι-δώστε του δεξιού παπά κι από δαύτον ότι γουστάρετε.

     Έχω μάλιστα πληροφορίες από σοβαρές πηγές-βλέπετε τηρώ το αρθρογραφικό απόρρητο-πως ένα μεσημεράκι κι ενώ στο Μέγαρο της  Βουλής διεξήγετο μια σοβαρή συζήτηση, ο Άρχοντας της ‘Σούβλας’  εθεάθη στον έτερο Άρχοντα, αυτόν του κεμπάπ στην πλατεία Μοναστηρακίου, όπου μια ‘διαβατάρικη’, ρεμπέτικη παρέα του τραγούδησε το γνωστό Τσιτσάνειον άσμα:

Πέφτεις σε λάθη, τι έχεις πάθει και κάθε μέρα βρίζεις και γελάς,

με πικραίνεις, σα ξένο με κοιτάς και στο ρέμα με τραβάς.

δεν είσαι εκείνη, πούχα γνωρίσει κι ήτανε σφάλμα να σε παντρευτώ,

με προδίνεις και πρέπει να σε βρει, τιμωρία σοβαρή.

     Το ως άνω τραγούδι, το οποίο αποδίδει εξαιρετικά η Σωτηρία Μπέλλου, ήταν παραγγελιά του Προέδρου, όστις-προς στιγμήν μόνο- ενόμισε ότι η Εξουσία είναι παντοτινή, ενώ η ανεπανάληπτη Dame SHIRLEY BASSEY, ήταν ξεκάθαρη: μόνο τα   ‘DIAMONDS are forever’. Όντως η γηραιά αστική Εξουσία συναντήθηκε με τον Γιωργάκη και στρατσαπαρίστηκε ανεπανόρθωτα. Και μαζί με την Εξουσία έχασε το ΠΑΣΟΚ οριστικά κι αμετάκλητα την κουτάλα της κυβερνητικής ματζαδούρας.

     Έκανε ένα λίφτινγκ η κυρά-Εξουσία, πάλι όμως τα αποτελέσματα είναι πενιχρότατα. Πλούσια όμως καθώς είναι κι αφού είδε ότι το ΠΑΣΟΚ ξόφλησε, προέτρεψε τα παιδιά του ‘Κάτσε καλά, Γεράσιμε’ να προσχωρήσουν  στον ΣΥΡΙΖΑ και τώρα έχει στείλει κάτι δημοσιογράφους και κάτι ρεμπέτες και τραγουδάνε κάτω από το παράθυρο του Τσίπρα, όστις τυγχάνει μεν ανύπαντρος, όμως είναι κάργα αρχομανής, το παρακάτω άσμα με τη Σωτηρία Μπέλλου, ελπίζουσα –η Εξουσία- ότι το πολυπόθητο ειδύλλιο θα ευοδωθεί και θα βρει κι αυτή τώρα στα γεράματα τη δική της Σωτηρία:

Είσαι εσύ, ο άνθρωπός μου, το μεράκι το κρυφό,

αν σε χάσω θα πεθάνω, απ’ τον κόσμο θα χαθώ

είσαι εσύ ο άνθρωπός μου, της καρδιάς μου η χαρά,

αν μ’ αφήσεις, πίστεψέ με, θα με πνίξει η συμφορά,

Είσαι εσύ ο άνθρωπός μου, η καρδιά που αγαπώ,

 το καντήλι της ζωής μου, που αν σβήσει θα σβηστώ.

     Τι να σου κάνει κι η φουκαριάρα η αστική Εξουσία; Τόσες φορές που δόθηκε σε διάφορους λαοπλάνους τους οποίους πίστεψε με την καρδιά της  κοίτα πως την εκαταντήσανε, του κλώτσου και του μπάτσου. Από το να την καταλάβουν αυτοί οι κομμουνιστές, καλύτερα ο σαλιάρης ο Τσίπρας. Αρχομανής μεν, αλλά ΑΚΙΝΔΥΝΟΣ. Μοιάζει μ’ αυτόν τον ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ, τον οποίο περιγράφει ο Ζαμπέτας στο ημερολόγιο μιας κυρίας. Καλά στέφανα και ΛΙΓΟΧΡΟΝΟΙ. Έρχονται, αργά ή γρήγορα έρχονται, οι ξέρετε  ποιοί.