Δικαστικές διώξεις για τη κατάληψη της αντιπεριφέρειας Λασιθίου τον Φλεβάρη του '12. Όποιους δεν μπορούν να φοβίσουν με το παρακράτος, τους αναθέτουν στους μηχανισμούς του επίσημου κράτους. Οι κοινωνικοί αγώνες όμως δεν ποινικοποιούνται.

Νέος τίτλος τιμής για μένα κι άλλους τρεις συναγωνιστές


Ζούμε πράγματι σε μια κοινωνία όπου τα δύο άκρα παλεύουν να συνθλίψουν
τα πολιτικά, κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα του λαού.
Μόνο που το ένα άκρο είναι το επίσημο κράτος και 
 το άλλο είναι το παρακράτος της άκρας δεξιάς.
Το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δυό το πρόσωπο... Του καπιταλισμού.

 

 

Είναι ακριβώς εκεί, στον κόρφο της πλουτοκρατίας, που επωάζεται το αυγό του φιδιού. Εκεί βρίσκεται η φωλιά του...

«Σκοτώσανε το γιο του μαστρο-Τάκη»...

«Σκοτώσανε το γιο του μαστρο-Τάκη, που κουβαλάει λαμαρίνες στη Ζώνη»!

«Κι ο Παύλος στη Ζώνη δούλευε μέχρι το 2003»...

Είναι λόγια ενός από τους φίλους του Παύλου Φύσσα, του παλικαριού που δολοφονήθηκε από την αγέλη των φασιστών.

*

Η Χρυσή Αυγή, αυτή η ναζιστική συμμορία, ο εσμός των αποβρασμάτων, των βγαλμένων από τον κοινωνικό απόπατο, δεν πέταξε χτες τη μάσκα. Δεν είχε ποτέ μάσκα.

Ποτέ!

• Το ξέρουν οι κύκλοι των εφοπλιστών που -σύμφωνα με την «Γκάρντιαν»- τους χρηματοδοτούν.
• Το ξέρουν οι βιομήχανοι και οι εργοδότες που συλλέγουν «δούλους» από τους «ΟΑΕΔ» που έχουν ιδρύσει οι χρυσαυγίτες.
• Το ξέρουν οι πολιτικοί Πόντιοι Πιλάτοι που λάνσαραν και προωθούν την άθλια θεωρία των «δυο άκρων».
• Το ξέρουν οι ταγοί του περίφημου «συνταγματικού τόξου» που εκλεκτά μέλη τους ψηφίζουν σε ψηφοφορίες στη Βουλή υπέρ των ναζιστικών αποβρασμάτων.
• Το ξέρουν οι ταγοί του περίφημου «συνταγματικού τόξου» που ηγούνται της ίδρυσης και λειτουργίας στρατοπέδων συγκέντρωσης ανθρώπων στην Ελλάδα του 2013.
• Το ξέρουν εκεί στη ΝΔ που ακόμα δεν έχουν βγάλει μια κανονική ανακοίνωση για τη δολοφονική επίθεση των χρυσαυγιτών ενάντια στα μέλη του ΚΚΕ στο Πέραμα.
• Το ξέρουν τα υψηλόβαθμα στελέχη του κράτους που προ μηνών απειλούσαν ότι «το ενδεχόμενο κυβερνητικής συνεργασίας με τη Χρυσή Αυγή είναι απευκταίο, αλλά όχι απίθανο».
• Το ξέρουν τα χυδαία παπαγαλάκια των μιντιακών συγκροτημάτων που ξεκίνησαν με άρθρα του τύπου «Η ευκαιρία της Χρυσής Αυγής για τη δημοκρατία» και έφτασαν να εξοικειώνουν την κοινή γνώμη με το ενδεχόμενο συγκρότησης κυβέρνησης με τη συμμετοχή μιας «σοβαρότερης» Χρυσής Αυγής.
• Το ξέρουν αυτοί που πουλάνε το ναζισμό με «λάιφ στάιλ» περιτύλιγμα, που λένε ότι η σβάστικα δεν είναι σβάστικα αλλά τρενάκι με μπαταρίες, που εμφάνιζαν το ναζιστικό απόπατο σαν χορωδία προσκόπων που συνοδεύει γριούλες στα ΑΤΜ.
• Το ξέρουν οι μηχανισμοί του κράτους που ακόμα δεν έχουν απαντήσει αν ερευνήθηκε ποτέ εκείνη η απόρρητη έκθεση του τμήματος της ίδιας της Ελληνικής Αστυνομίας, με ημερομηνία 10/12/1999, η οποία μιλά για στενές διασυνδέσεις των ναζιστών της Χρυσής Αυγής με την ΕΛ.ΑΣ.
• Το ξέρουν όλοι αυτοί που στοιχειωδώς θα αντιδρούσαν αν δεν ήθελαν να βλέπουν τους ταγματαλήτες να χτυπούν μετανάστες στη Ραφήνα, να ακούνε ότι ταγματαλήτες μαχαιρώνουν μετανάστες στις γειτονιές, ότι ταγματαλήτες στήνουν καρτέρι σε κομμουνιστές, ότι ταγματαλήτες στρέφονται ενάντια στον εργατόκοσμο, φωνάζοντας μπροστά στις κάμερες: «Εμείς είμαστε μαζί με τους εφοπλιστές μας».

*

Γιατί αυτός είναι ο στόχος των ταγματαλητών:

Να τρομοκρατήσουν τον εργατόκοσμο. Οι λεχρίτες τού «αίμα μόνο για Ελληνες», είναι αυτοί που μετά το αίμα των Χασάν και των Αλί, έχυσαν το αίμα του γιου του μαστρο-Τάκη. Είναι αυτοί που χτύπησαν με λοστάρια πρωτοπόρους κομμουνιστές εργάτες στο Πέραμα. Είναι αυτοί που πήγαν με τον Μάνεση ενάντια στους απεργούς της «Χαλυβουργίας».

Εκεί στην ίδια «Χαλυβουργία» έστειλε τα ΜΑΤ ενάντια στους απεργούς η κυβέρνηση του «συνταγματικού τόξου» των Σαμαρά - Βενιζέλου - Κουβέλη.

*

Γι' αυτό οι ναζί πρέπει να αντιμετωπιστούν ως αυτό που είναι. Ως το μακρύ, τρομοκρατικό, δολοφονικό χέρι του συστήματος της εκμετάλλευσης, της βρωμιάς, της δυσωδίας και της σαπίλας.

Πρέπει να αντιμετωπιστεί και να τσακιστεί σύμφωνα με την υπόδειξη του Μπρεχτ:

«Ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός».

Πρέπει να αντιμετωπιστεί γνωρίζοντας ότι πίσω από το ναζιστικό «αντισυστημικό» μακιγιάζ, βρίσκεται η εξουσία των βιομηχάνων, των τραπεζιτών, των εφοπλιστών, που εμφανίζεται ενώπιον των ανθρώπων του μόχθου με το φαιό σουλούπι άλλοτε του Χίτη και άλλοτε του γερμανοτσολιά και του ταγματασφαλίτη, άλλοτε του πολιτικού υποκόσμου και άλλοτε του πιο τραμπούκικου λαϊκισμού, άλλοτε του καρατέκα «άντρακλα» που χτυπάει γυναίκες και άλλοτε του νυχτόβιου μαχαιροβγάλτη που εξαπολύει πογκρόμ κατά του μετανάστη, του πολιτικού αντιπάλου, του «διαφορετικού»...

*

Η Χρυσή Αυγή πρέπει να αντιμετωπιστεί ως η άλλη όψη του ίδιου πολιτικού νομίσματος της πλουτοκρατίας.

Είναι ακριβώς εκεί, στον κόρφο της πλουτοκρατίας, που επωάζεται το αυγό του φιδιού. Εκεί βρίσκεται η φωλιά του.

Γι' αυτό και μόνο ένα ρωμαλέο, ταξικό, εργατικό, λαϊκό, αντικαπιταλιστικό κίνημα είναι αυτό που έχει τη δύναμη όχι απλά να λιώσει το φασιστικό φίδι, όχι μόνο να το εκδιώξει από κάθε γειτονιά και από κάθε χώρο δουλειάς, όχι μόνο να επιβάλει να μην μπορούν να σταθούν σε καμιά γωνία αυτά τα αποβράσματα, αλλά ταυτόχρονα να αχρηστέψει και την καπιταλιστική μήτρα που το εκτρέφει και το αναπαράγει.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Η συντριβή των ταγματασφαλιτών στον Μελιγαλά, 13-15 Σεπτεμβρίου 1944

Αναδημοσίευση από http://erodotos.wordpress.com/

Ο Χίλτερ ευχαριστεί τα ντόπια σκυλιά του για τις υπηρεσίες τους (μέσα από τις πάντοτε φιλόξενες στήλες της Καθημερινής)

Επί δεκαετίες ακροδεξιές ομάδες, με την ανοχή επίσημων εκπροσώπων της αστικής τάξης, συναθροίζονται στο Μελιγαλά, για να «τιμήσουν» τους «ηρωικούς» όπως λένε νεκρούς, που σφαγιάστηκαν από τους «κομμουνιστοσυμμορίτες»! Φέτος, μάλιστα, επιχειρείται να διοργανωθούν διάφορες εκδηλώσεις με τη συμμετοχή και ξένων νεοφασιστικών οργανώσεων από διάφορες χώρες της ΕΕ, όπου διώκονται οι κομμουνιστές ενώ οι νεοφασίστες δρουν ελεύθερα.
Για τη μάχη του Μελιγαλά έχουν γραφτεί και γράφονται από τους αντιπάλους του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ πάρα πολλά, παραποιώντας τα γεγονότα και την ιστορική αλήθεια. Πρόκειται για μια προσπάθεια συγκάλυψης της εγκληματικής και αντιλαϊκής πολιτικής της αστικής τάξης και σε εκείνα τα χρόνια. Κανενός Ελληνα εργαζόμενου δεν μπορεί να πονάει η καρδιά του για τους ταγματασφαλίτες. Πληρώθηκαν όπως τους άξιζε.
Τα «Τάγματα Ασφαλείας», που είχαν συγκροτηθεί προς το τέλος του 1943 από την κατοχική κυβέρνηση Ι. Ράλλη για την αντιμετώπιση του «κομμουνιστικού κινδύνου» και την «προστασίαν του κοινωνικού καθεστώτος», είχαν συγκεκριμένη αποστολή κατά τη στιγμή της αποχώρησης των Γερμανών, να αποτελέσουν την οπισθοφυλακή και πλαγιοφυλακή τους, ώστε να κρατήσουν τις θέσεις τους και να απασχολήσουν και φθείρουν τον ΕΛΑΣ. Ετσι, όχι μόνο θα στερούσαν τον ΕΛΑΣ από τα ηθικά και υλικά οφέλη που θα αποκόμιζε από το χτύπημα των Γερμανών, αλλά θα του προξενούσαν και απώλειες.
Κυρίως, όμως, τα «Τάγματα Ασφαλείας», όπως προαναφέρθηκε, συγκροτήθηκαν ως ένα ένοπλο χέρι της αστικής τάξης, ενταγμένο στους σχεδιασμούς της για τη μεταπολεμική εξέλιξη της πολιτικής κατάστασης. Γι’ αυτό και στη συγκρότηση των «Ταγμάτων Ασφαλείας» συμμετείχαν οι Βενιζελικοί Θ. Πάγκαλος και Στυλ. Γονατάς, καθώς και άλλοι.

Στον απελευθερωτικό αγώνα

Εγραψε σχετικά με τα «Τάγματα Ασφαλείας» ο ιδρυτής τους Ι. Ράλλης: «Κατορθώσαμεν να έχωμεν εις τη διάθεσιν της Κυβερνήσεως Εθνικής Ενότητος, δύναμιν εγγυωμένην πλήρως την ασφάλεια και την τάξιν. Κατορθώσαμεν τέλος να εύρουν οι κ.κ. Παπανδρέου, Κανελλόπουλος, κλπ. ενταύθα αποβιβαζόμενοι, ΕΛΛΑΔΑ». «Ο κίνδυνος του κομμουνισμού είναι εγγύς. Η εξουθένωσις της Ελληνικής Φυλής και ημών αυτών έσεται βέβαια αν δεν ετοιμασθώμεν και αντιδράσωμεν». («Ο Ιωάννης Δ. Ράλλης ομιλεί εκ του τάφου», Αθήναι 1947, σελ. 70 και 92).
Εξάλλου πρέπει να υπογραμμιστεί ότι οι Γερμανοί είχαν εγκαταλείψει την Πελοπόννησο όταν διαδραματίστηκαν τα γεγονότα στο Μελιγαλά.
Η απόφαση της κυβέρνησης της λεγόμενης «Εθνικής Ενότητας», που ενώ κατάγγειλε τα «Τάγματα Ασφαλείας» στην πράξη τα προστάτευε, δεν ήταν παρά μια καταδολίευση του ΕΑΜ. Οι μυστικές οδηγίες των Αγγλων και των παλαιοκομματικών προς τα «Τάγματα Ασφαλείας» ήταν να μην παραδοθούν και να πολεμήσουν τον ΕΛΑΣ. Ο ΕΛΑΣ δεν είχε άλλη διέξοδο από το βίαιο αφοπλισμό και τη διάλυση των «Ταγμάτων Ασφαλείας», τα οποία, όμως, προσπαθούσαν να κρατηθούν ως τον ερχομό των Αγγλων, που όπως αποδείχτηκε αργότερα, θα τα μετατρέπανε σε «συμμαχικό» στρατό.
Επομένως η βίαιη διάλυση των «Ταγμάτων Ασφαλείας», ήταν βέβαιο ότι θα προσέκρουε στις επιδιώξεις των Αγγλων και της κυβέρνησης «Εθνικής Ενότητας». Ο Γ. Παπανδρέου άλλωστε είχε αρχίσει από παλιά (και οι Αγγλοι ιμπεριαλιστές το ίδιο), να κάνει λόγο ευθέως για τρομοκρατία του ΕΑΜ ή της «ΕΑΜικής μειοψηφίας κατά της πλειοψηφίας», και το επισημοποίησε στο Λίβανο.
Στις 8/9/1944, ο ΕΛΑΣ έδωσε τη μάχη για την απελευθέρωση της Καλαμάτας από τους ταγματασφαλίτες. Αιχμαλώτισε το μεγαλύτερο μέρος, ένα τμήμα όμως, με επικεφαλής τον κατοχικό Νομάρχη Μεσσηνίας Περωτή, διέφυγε προς Μελιγαλά. Στο δρόμο προς το χωριό Ασπρόχωμα, οι ταγματασφαλίτες έσφαξαν 30 πολίτες και 4 ΕΛΑΣίτες, οι οποίοι εκτελούσαν τηλεφωνική υπηρεσία σ’ αυτό το χωριό.

Η μάχη του Μελιγαλά

Αντάρτες του ΕΛΑΣ

Οι εκκλήσεις του ΕΛΑΣ να σταματήσουν οι συγκρούσεις δε βρήκαν καμιά ανταπόκριση, εξαιτίας των ραδιουργιών των Αγγλων και της κυβέρνησης του Καΐρου, που πίστευαν ότι μ’ αυτά θα μπορέσουν να καταβάλουν τις ισάριθμες σχεδόν δυνάμεις της ΙΙΙ Μεραρχίας του ΕΛΑΣ και να κρατήσουν υπό τον έλεγχό τους την Πελοπόννησο ως την άφιξη των αγγλικών στρατευμάτων.
Για την τριήμερη σκληρή μάχη που έδωσε ο ΕΛΑΣ στο Μελιγαλά, όπου είχαν συγκεντρωθεί γύρω στους 1.000 ταγματασφαλίτες, παραθέτουμε ένα απόσπασμα από το «Ματωμένο και ένδοξο χρονικό» του γιατρού Στάθη Κανναβού, Επάρχου διοικητικού αντιπροσώπου της ΠΕΕΑ, εκείνη την εποχή. Το χρονικό δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Εθνική Αντίσταση» (τεύχος 21, 1979).
«11 Σεπτέμβρη. Στην οχυρωμένη μ’ όλα τα μέσα της πολεμικής τέχνης από τους Γερμανούς κωμόπολη του Μελιγαλά, έχουν συγκεντρωθεί να δώσουν την αποφασιστική δολοφονική τους μάχη, οι πιο αιμασταγείς ταγματαλήτες 2 επαρχιών. Οι βάσεις Βελίκας, Καλαμάτας, Μελιγαλά, Διαβολιτσιού, Δώριου, Κοπανακιού. Αποβραδίς, οι ηρωικοί ΕΛΑΣίτες του 8ου και 9ου Συντάγματος, έχουν δέσει γύρω από το άντρο αυτό της εθνοπροδοσίας ασφυκτικό κλοιό. Εφεδροελασίτες και από τις 3 επαρχίες πλαισιώνουν κι εδώ, στις πρώτες γραμμές, τον ΕΛΑΣ, ενεργούν αναγνωρίσεις, δίνουν πληροφορίες. Και τρεις μέρες και τρεις νύχτες, από το χάραμα της 12 Σεπτέμβρη, ο μικρός κάμπος και τριγύρω τα βουνά κρατούν την ανάσα τους στο ασταμάτητο σάλαγο της φονικής σύρραξης. Για τον ΕΛΑΣ, χάρη στις Καζέρτες και στα Λίβανα, κάθε σφαίρα, είναι ακριβότερη κι από το χρυσό. Είσαι υποχρεωμένος χίλιες να σφυρίζουν στ’ αυτιά σου και ν’ απαντάς με μία. Μονάχα που διαθέτει κανόνι! Είναι μια σκέτη κάννη, ψαρεμένη από το ΕΛΑΝ στ’ απομεινάρια κάποιου ναυαγίου. Για να ψευτοσταθεί στον τόπο της, ύστερα από κάθε βολή, φορτώνεται μ’ έναν αρμακά πέτρες. Μα κι έτσι, πάλι κλοτσοπηδάει και τα φέρνει όλα γύρω της, άνω – κάτω. Και οι άντρες για σιγουριά έχουν δέσει από τη σκανδάλη της ένα καραβόσκοινο, κι αυτό τραβάνε από καμιά δεκαριά μέτρα μακριά κάθε φορά που θέλουν να πυροβολήσουν!

Νεολαίοι τηλεβοϊστες στα βουνά του αγώνα

14 Σεπτέμβρη. Μια εγγλέζικη αποστολή έρχεται καταϊδρωμένη και ζητάει να περάσει στις γραμμές της εθνοπροδοσίας. Θα έπειθε λέει, τους αλήτες να σταματήσουν την αιματοχυσία, να παραδοθούν στον ΕΛΑΣ και να περιμένουν να κριθούν από την Κυβέρνηση. Οταν το παράλλο πρωινό, αιχμάλωτοι πια του ΕΛΑΣ, οι διπλοπουλημένοι αυτοί στους ξένους επιδρομείς “εθνικόφρονες” ρωτήθηκαν γιατί έστω και την τελευταία στιγμή δε δέχτηκαν να σταματήσουν την αιματοχυσία, η απάντησή τους ήταν και πάλι αυτή του αναίσθητου, επαγγελματία προδότη.
- Οι Εγγλέζοι μας πίεσαν να συνεχίσουμε…
Για το Μεσσηνιακό λαό για μια ακόμη τώρα φορά ενισχύονταν οι ανησυχίες του για το αύριο, ενώ οι ταγματαλήτες με τις ευλογίες τώρα γερμανών, εγγλέζων, της κυβέρνησης συνέχιζαν με πιο πολλή λύσσα, και αναισθησία το αιματοκύλισμα του λαού. Ο ΕΛΑΣ έχασε όσα σε καμιά μάχη του με τους Γερμανούς, κάπου 200 διαλεχτά παλικάρια. Οι ταγματαλήτες ως την τελευταία στιγμή, έβγαλαν από το Μπεζεστένι ομήρους τους και τους εκτελούσαν.
15 Σεπτέμβρη. Λίγο μετά το ηλιβάρεμα, οι δολοφόνοι του Μελιγαλά, σηκώνουν από παντού λευκές σημαίες. Πετούν στα φυλάκια τα άτιμα όπλα τους και μπουλούκια – μπουλούκια, τρέχουν να κλειστούν στο Μπεζεστένι. Λίγες στιγμές πριν την παράδοσή τους, στις ανατολικές παρυφές της κωμόπολης είχε φτάσει χωρίς να προλάβει να πάρει μέρος στη μάχη το 11ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ μαζί με το θρυλικό καπετάνιο του Λαϊκού μας στρατού – τον Αρη Βελουχιώτη. Ο πόνος, η οργή και το αίσθημα της πιο άγριας εκδίκησης των χιλιάδων μαυροφορεμένων από τα γύρω χωριά που πλημμύρισαν την κωμόπολη ήταν ολόκληρο βουνό. Και μ’ όλα αυτά, ο πατριωτισμός και η ανθρωπιά του εθνικολαϊκού μας κινήματος δεν υστέρησε. Από την πρώτη ημέρα με τη βοήθεια του ΕΛΑΣ διώχτηκαν στα χωριά τους εκατοντάδες ανοργάνωτοι, που περιφέρονταν στην πόλη, λεηλατούσαν και προκαλούσαν ανεύθυνα. Από τις πρώτες στιγμές οι κατά τόπους οργανώσεις ξεκαθάρισαν από το Μπεζεστένι πάνω ίσως κι από χίλιους Γερμανοντυμένους που υποτίθονταν ότι δε βαρύνονταν μ’ εγκλήματα και τους έστειλαν στα σπίτια τους. Από την ίδια ημέρα το Λαϊκό Συμβούλιο Αυτοδιοίκησης συνέρχονταν και με εισήγηση του υποφαινόμενου αποφάσιζε την οργάνωση συσσιτίου για τις οικογένειες των ταγματαλητών!
Και μέσα σ’ ένα τέτοιο αιμοσταγές περιβάλλον το ανθρώπινο πρόσωπο του Λαϊκού μας αγώνα, εύρισκε και πάλι την αντοχή του να εκδηλωθεί.
16 Σεπτέμβρη. Ενα μετά το άλλο τα 3 Συντάγματα του Λαϊκού Στρατού αποσύρονται από το Μελιγαλά και προχωρούν από την απάνω Τριφυλία, την Ιθώμη, την Εύα, τη Βουφράδα, σ’ ένα μέτωπο που πιάνει όλο το μάκρος του Νομού. Ολες οι δυνάμεις θα συγκλίνουν στους Γαργαλιάνους, τη μεγάλη αντάρτισσα πόλη του Μωρηά, με τους 600 αντάρτες της και τους χιλιάδες κυνηγημένους της. Εδώ έχει φωλιάσει ο αρχιδολοφόνος Στούπας και με τις ορδές του συνεχίζει και μετά την αποχώρηση των Γερμανών τις επιδρομές και τη σφαγή στα χωριά της Κάτω Τριφυλίας και της Πυλίας.
Στη σύρραξή του αυτή με τα τελευταία υπολείμματα της εθνοπροδοσίας, ο ΕΛΑΣ πληρώνει και πάλι μ’ ακριβές απώλειες. Οι δολοφόνοι του Στούπα, ηττημένοι, σκορπίζονται στις σταφίδες και στην πορεία τους προς την Πύλο αιματοκύλησαν την περιοχή, σκοτώνοντας άνανδρα, κάθε χωριάτη που δούλευε ανύποπτος στα χτήματά του. Ο αρχιπροδότης Στούπας κλείνεται στο Κάστρο της Πύλου να γλιτώσει. Μα κάποτε αποκάνει από την αντιλαϊκή λύσσα του και αυτοκτονεί.
Ετσι, στις 20 Σεπτέμβρη η Μεσσηνία είναι λεύτερη. Ο ηρωικός καπετάνιος του Εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα Αρης Βελουχιώτης προχωρεί σ’ όλο το μάκρος, από Πύλο – Μεσσήνη, Αρκαδικά σύνορα, αποχαιρετάει το λαό και με τα 3 Συντάγματα του ΕΛΑΣ τραβάει για το κέντρο του Μωρηά.
Εκεί, στα τέλη του Σεπτέμβρη, έφτανε στην Καλαμάτα και ο αντιπρόσωπος της Κυβέρνησης «Εθνικής Ενότητας» κ. Παναγ. Κανελλόπουλος. Από την πρώτη κι όλας στιγμή φάνηκε ότι μοναδική έγνοια και αγωνία της Κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου ήταν το πώς θα περιμαζέψει, θα διατηρήσει οπλισμένους και θα μεταφέρει στην Αθήνα τους ταγματαλήτες, για τη νέα αιματοχυσία που ετοίμαζε με τους Αγγλους πάτρωνές της. Λαϊκές επιτροπές από όλα τα στρώματα ανεβοκατεβαίνουν κάθε μέρα στο ξενοδοχείο που στάθμευε ο Αντιπρόσωπος της κυβέρνησης, χωρίς να παίρνουν έστω μια αόριστη απάντηση για τα προβλήματα ζωής ή θανάτου, που τους πίεζαν. Κι ήταν πάλι και τότε η πρωτοβουλία και πίεση των λαϊκών οργανώσεων, που έδινε μια άμεση και σωστική λύση σε πολλά αδιέξοδα. Με την υπογραφή του κ. Κανελλόπουλου του Διοικητ. Αντιπροσώπου Επαρχίας Καλαμάτας και του υποφαινόμενου σαν Διοικητικού αντιπροσώπου της Επαρχίας Μεσσήνης, εκδίδονταν για το Νομό και κυκλοφορούσαν ειδικά χαρτονομίσματα, εγγυημένα από το κράτος που θα δημιουργούνταν. Μ’ αυτά πληρώθηκαν χιλιάδες υπάλληλοι που ένα δυο μήνες έμειναν απλήρωτοι και νηστικοί. Μ’ αυτά άνοιξε και κινήθηκε η αγορά κι ο λαός ένιωσε ξανά ότι μπορεί μόνος του να κουμαντάρει κάθε πλευρά της ζωής του».

«Προσοχή νάρκες»

Η μάχη του Μελιγαλά Δεν τελείωσε με τη νικηφόρα έκβαση που είχε η μάχη για τον ΕΛΑΣ. Δημιουργήθηκε ένα φοβερό κλίμα που μύριζε θανατικό. Ο λαός της περιοχής ζητούσε με κάθε τρόπο να εκδικηθεί, ξεπαστρεύοντας τις εγκληματικές αυτές μορφές των ταγματασφαλιτών που είχαν διαπράξει ανήκουστα κακουργήματα σε βάρος του.
Η κατάληψη της μισητής εχθρικής εστίας από τον ΕΛΑΣ και μετά μάλιστα από τέτοιο φοβερό κόστος σε αίμα, είχε εξαγριώσει τα πράγματα. Κάποιοι αντάρτες είχαν αρχίσει να καίνε σπίτια απ’ τα οποία τους χτυπούσαν και χρειάστηκε να επέμβει ο καπετάνιος Φώτης Αποστολόπουλος, για να συγκρατήσει την εκδικητική τους ορμή (1).
Για την εκδικητική μανία του κόσμου, ο Αρίστος Καμαρινός λέει σχετικά: «Είχα την ευθύνη της συγκέντρωσης των αιχμαλώτων στο Μπεζεστένι. Το έργο μας ήταν πολύ δύσκολο. Επρεπε να συγκρατήσουμε ομάδες εξοργισμένων πολιτών, οι οποίοι οπλισμένοι με τσεκούρια ορμούσαν να εκδικηθούν για τα θύματά τους. Για να περιφρουρήσουμε τους αιχμαλώτους, βάλαμε ισχυρή φρουρά στο Μπεζεστένι και γράψαμε με μεγάλα γράμματα: “Προσοχή Νάρκες!”» (2).
«Τους αιχμαλώτους», διηγείται ο Βαγγέλης Μαχαίρας, «σε πρώτη φάση τους μεταφέραμε στις αρχικές μας θέσεις. Συγκεντρώθηκαν εκεί εκατοντάδες αγανακτισμένοι Μεσσήνιοι, που φώναζαν: “Δολοφόνοι, προδότες, σκοτώσατε τους δικούς μας”. Και απειλούσαν λιντσαρίσματα. Με το πιστόλι στ’ αριστερό μου χέρι (το δεξί το είχα στο γύψο), τους είπα: “Δεν θα επιτρέψω να θιγεί ούτε ένας αιχμάλωτος” και τους εξήγησα: “1. Δεν ξέρουμε ποιοι κάνανε εγκλήματα. Χρειάζεται ανάκριση και 2. Αν θέλατε να εκδικηθείτε ας ερχόσαστε να λάβετε μέρος στη μάχη. Τρεις μέρες κράτησε”». (3)
Συνεχίζει ο Στάθης Κανναβός: «Οπως και στη Μεσσηνία, η ιστορία στην ένδοξη για το λαό εκείνη περίοδο περπάτησε με βήματα βαριά και απαραχάρακτα. Σπιθαμή με σπιθαμή το χώμα της έχει ποτιστεί με το αίμα χιλιάδων αγνών πατριωτών και ηρώων. Στη μνήμη του Κώστα Ξυδέα, του Νικήτα Σούμπλη, του Αντώνη Δημόπουλου, του Γιώργη Ζερμπίνου, της Ελένης Πιερράκου, του Τάκη Μουντζουρέα, του Κώστα Μπασακίδη, του Κώστα Κανελλόπουλου, του Μήτσου Κανελλόπουλου, του Γιάννη Δρυνέα, του Θόδωρου Κορμά, του Τάκη Αλεβιζάτου, του Μήτσου Οικονομόπουλου, του Πούλου Πουλόπουλου, του Τάκη Κουλαμπά, του Νίκου Μητρόπουλου, του Κώστα Σταθόπουλου, του Κλέαρχου Συρράκου, του Χρίστου Αντωνόπουλου, του Κώστα Νέζη, του Αντώνη Νέζη, του Βασίλη Μπράβου, του Νίκου Ανδριανόπουλου, του Παναγιώτη Κατσώλη, του Παναγιώτη Μπάρτζιου, του γιατρού Ματζή, του Μήτσου Κούκλινου, του Θόδωρου Μπουμπού, του Κούτρη, του Παναγιωτακάκη και των άλλων δεκάδων νεκρών κι αθάνατων στελεχών του»(4).
Η μάχη του Μελιγαλά ήταν μια μάχη ταξική μεταξύ των δυνάμεων της λευτεριάς και κοινωνικής προόδου και της πιο μαύρης αντίδρασης.

Συμπεράσματα

Είναι θεμελιακής σημασίας το γενικότερο συμπέρασμα που προκύπτει, τόσο από τα γεγονότα στο Μελιγαλά όσο και από τα ανάλογα σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, που αφορούσαν σε συγκρούσεις του ΕΛΑΣ με τα «Τάγματα Ασφαλείας», με τον ΕΔΕΣ, με την ΕΚΚΑ και άλλες οργανώσεις: Εχθρός όλων των αστικών δυνάμεων (και των Γερμανόφιλων και Αγγλόφιλων) ήταν το λαϊκό κίνημα (ΕΑΜ) και φυσικά το ΚΚΕ, παρά τις οξύτατες αντιθέσεις που υπήρχαν ανάμεσα στις αστικές δυνάμεις, αντιθέσεις που τις έφεραν να μάχονται μεταξύ τους και με τα όπλα.
Ωστόσο, κι ενώ συγκρούονταν μεταξύ τους, ταυτόχρονα συνεργάζονταν για την αντιμετώπιση του ΚΚΕ και του ΕΑΜ.
Το γεγονός εξηγείται: «… η αντίθεση κεφαλαίου – εργασίας περιέχονταν στον αντιφασιστικό χαρακτήρα του πολέμου» (5). Και εκδηλώθηκε με ακόμη πιο ανοιχτό και οξύτατο τρόπο μετά την άνοιξη του 1943, όταν είχε επέλθει η στροφή στον πόλεμο σε βάρος της Γερμανίας και υπέρ της Σοβιετικής Ενωσης. Από τότε ακριβώς αναπροσαρμόστηκε πιο συγκροτημένα η στρατηγική των αστικών δυνάμεων (Εγγλέζων – ντόπιων) κατά του ΕΑΜ (όχι όμως και η στρατηγική του ΕΑΜικού κινήματος), με τις γνωστές εξελίξεις που ακολούθησαν.
Πηγές:

• Κωνσταντίνος Μπρούσαλης: «Η Πελοπόννησος στο Πρώτο Αντάρτικο 1941-1945», εκδόσεις «Επικαιρότητα», σελ. 469.
• Γρηγόρη Κριμπά: «Η Εθνική Αντίσταση στη Μεσσηνία και τους γύρω νομούς», σελ. 334.
• Στο ίδιο, σελ. 333.
• Περιοδικό «Εθνική Αντίσταση», τεύχος 21, 1979.
• «Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 60 χρόνια από την Αντιφασιστική Νίκη των λαών», σελ. 12.

“Ρ” 11/9/2005

Η κυρία Ξανθάκη του συλλόγου Καλυδών διδάσκει και πάλι πολιτισμό. Μας έστειλε εξώδικο, όπου απαιτεί τη παύση της δημοσίευσης της έρευνας για τη δράση του συλλόγου.

Η κ. Ξανθάκη, πρόεδρος του συλλόγου Καλυδών, ισχυρίζεται ότι το δημοσίευμα της εφημερίδας ΚΟΝΤΡΑ που αναδημοσιεύσαμε, θίγει τη τιμή  και η υπόληψή της καθώς και των λοιπών μελών του συλλόγου. Για αυτό ζητά από το δημοσιογράφο Πέτρο Γιώτη και από την αφεντιά μου, να αποκρύψουμε τη δημοσιογραφική έρευνα.

Ατυχώς για τη κυρία Ξανθάκη, οι σύμβουλοί της, δεν τη δασκαλεύουν σωστά και δεν είναι η πρώτη φορά. Θα μπορούσε να ζητήσει να δημοσιεύσει την άποψή της στο μπλοκ. Ευχαρίστως θα το έκανα. Όμως οι δικηγόροι της θέλησαν πιθανά να βγάλουν φράγκα. Δεν έψαξαν όμως ούτε το ποιόν των ανθρώπων, από τους οποίους απαιτούν την αυτολογοκρισία, ούτε καν σκέφτηκαν ότι ενώ μέχρι σήμερα το δημοσίευμα έχει μια μικρή και τοπική δημοσιότητα, τώρα θα λάβει διαστάσεις πολύ μεγαλύτερες αφού πια άπτεται του δικαιώματος στην ελευθεροτυπία. Επίσης ατυχώς για την κ. Ξανθάκη, με τη δημοσιότητα διατρέχει τον κίνδυνο, να πάρει είδηση και κανένας εισαγγελέας τι γίνεται και να αποφασίσει να κάνει επίσκεψη στην περιοχή.

Η κ. Ξανθάκη θα μπορούσε τουλάχιστον να απαντήσει στο εξώδικο της, για την ουσία των ζητημάτων που έχουν προκύψει από τη δράση του Καλυδών, ώστε να δικαιολογεί τη στάση της αυτή. Δεν έθεσε το παραμικρό αντεπιχείρημα. Επίσης δεν διδάχτηκε από τη στάση της σιωπής που τήρησε ο Δήμαρχος και τα τοπικά μέσα μαζικής ενημέρωσης που ελέγχει. Αυτός ξέρει καλύτερα ότι σε εμένα δεν πιάνουν απειλές. Ξέρει επίσης να υπολογίζει καλύτερα τον κοινωνικό αντίκτυπο που θα είχε μια προσπάθεια φίμωσης ενός μπλοκ. Κάθε παραπέρα δημοσιότητα θα αποτελούσε πλήγμα στο αδιάφθορο προφίλ του.

Κ. Ξανθάκη, αφού ως φαίνεται παρακολουθείτε το ιστολόγιό μου, σας μιλώ στο πρώτο πρόσωπο. Αν ενδιαφερόσασταν για την ανάδειξη του τόπου και της ιστορίας του, θα βρίσκατε τους ντόπιους κατοίκους, τους συλλόγους τους και τις δημοτικές αρχές και θα προσφέρατε τη βοήθειά σας σε όσα η τοπική κοινωνία (συμπεριλαμβανομένων και των επιχειρηματιών που δραστηριοποιούνται στη περιοχή) επέλεγε σαν αναπτυξιακές προτεραιότητες. Αν βοηθούσατε σε αυτή την κατεύθυνση δεν θα σας κατηγορούσε κανείς. Αν σεβόσασταν τους κανόνες της νομιμότητας επίσης.

Αντίθετα. Σε όσες περιπτώσεις το οικονομικό σας συμφέρον ερχόταν σε αντίθεση με το δημόσιο συμφέρον, εκεί δεν δείχνατε καμία μεγαλοθυμία. Κανένα αλτρουισμό. Μέσω της ίδρυσης ενός συλλόγου προωθήσατε δια της πλαγίας οδού, την επιβολή των δικών σας συμφερόντων, των δικών σας επιλογών και της δικής σας αισθητικής. Βέβαια στο σύλλογο Καλυδών συμμετέχουν και άλλοι επιχειρηματίες και παράγοντες της περιοχής, με αποτέλεσμα να εξυπηρετούνται και  δικά τους συμφέροντα. Η ισχύς εν τη ενώσει θα σκεφτήκατε. Όμως οι άλλοι αφήνουν εσάς να βγαίνετε μπροστά στις κάμερες και αυτοί μένουν πιο πίσω στο απυρόβλητο. Κατά μία έννοια είστε πιο ειλικρινής από τους υπόλοιπους αφού εκείνοι  χρησιμοποιούν τη ματαιοδοξία ενός νέου ανθρώπου, προς όφελός τους.

Σε κάθε περίπτωση ελπίζω το θέμα να μείνει εδώ. Να μην εμπλακείτε σε δικαστικές περιπέτειες. Σας υπενθυμίζω ότι όποια απάντηση επί της ουσίας μου στείλετε θα δημοσιευτεί. Όσο για τη σκληρότητα κάποιων φράσεων του κειμένου, που απαριθμείτε στο εξώδικο, θα μπορούσα να συμφωνήσω ότι είναι τραβηγμένες. Αν ήταν δικό μου το κείμενο πιθανά να χρησιμοποιούσα άλλες. Όμως δεν είχα δικαίωμα αλλοίωσης ενός κειμένου, που δεν ήταν δικό μου, αλλά ενός ανθρώπου που σέβομαι απόλυτα τη δημοσιογραφική και ιδεολογική του διαδρομή. Άλλωστε το γενικό πνεύμα του κειμένου με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο.
Και όπως καταλαβαίνετε ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΕΒΑΣΩ.

Το εξώδικο:

Μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικοί, σε κοινό αγώνα ανατροπής της αντιλαϊκής πολιτικής.

Τα σχολεία αρχίζουν, αλλά και στη περιοχή μας υπάρχουν τεράστιες ελλείψεις σε εκπαιδευτικό προσωπικό. Αποτέλεσμα: Στους βρεφονηπιακούς να λείπουν βρεφοκόμοι και βοηθητικό προσωπικό με αποτέλεσμα 35 οικογένειες να αφήνουν τα παιδιά τους εκτός των Δημοτικών σταθμών.
Στα νημιαγωγεία λείπουν νηπιαγωγοί με αποτέλεσμα να μην λειτουργήσουν τα ολοήμερα.
Στα δημοτικά υπάρχει το ίδιο πρόβλημα με τη λειτουργία των ολοήμερων, όπως υπάρχει πρόβλημα και στη διδασκαλία δεύτερης ξένης γλώσσας και πληροφορικής για τη περιοχή μας.
Στα γυμνάσια-λύκεια έχουμε μεγάλες ελλείψεις σε χώρους διδασκαλίας και σε καθηγητές. Ειδικά στα ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ δεν έχουν διοριστεί οι καθηγητές ειδικότητας, ακόμα και για τα παιδιά που είχαν ήδη παρακολουθήσει μια από τις καταργημένες ειδικότητες. Αυτά τα παιδιά τώρα μένουν στον αέρα και οι καθηγητές τους στην ανεργία, που βαφτίστηκε διαθεσιμότητα.
Τεράστια προβλήματα και από την έλλειψη καθαριστριών, την κατάργηση των σχολικών φυλάκων και την υποχρηματοδότηση των σχολικών επιτροπών οι οποίες κινδυνεύουν να μην καλύψουν ούτε τις δαπάνες πετρελαίου, πόσο μάλλον μεγάλων μετασκευών, που απαιτούνται για τα παλαιωμένα σχολικά συγκροτήματα της περιοχής.
Οι μαθητές ανά τμήμα αυξάνονται και πληθύνονται με αποτέλεσμα τη δυσκολία στην εκπαιδευτική διαδικασία και την ανεπαρκή βοήθεια, ειδικά στους αδύναμους μαθητές.
Τα αθλητικά τμήματα (ΤΑΔ) των γυμνασίων δεν θα λειτουργήσουν, ενώ κατά πάσα πιθανότητα τη τύχη τους ακολουθούν και τα ΤΑΔ των λυκείων.
Η ΟΛΜΕ έχει ήδη εξαγγείλει απεργιακές κινητοποιήσεις.  Οι καθηγητές παλεύουν για την αντιμετώπιση αυτών των προβημάτων αλλά και άλλων όπως ο νόμος για τα λύκεια που τα μετατρέπει σε εξεταστικά κέντρα (4 φορές θα δίνουν τα παιδιά πανελλαδικές), υποβαθμίζοντας την μαθησιακή λειτουργία αυτής της βαθμίδας και οδηγώντας δεκάδες χιλιάδες μαθητών στα φροντιστήρια.
 Γονείς και μαθητές δεν έχουν να χάσουν από αυτό τον αγώνα. Θά χάσουμε όλοι, αν οι καθηγητές ηττηθούν. Θα γυρίσει όλη η κοινωνία με σκυμμένο το κεφάλι σε ένα πιο υποβαθμισμένο σχολείο. Σε ένα σχολείο που αντί να καλύπτει τις αυξανόμενες μορφωτικές ανάγκες της νεολαίας και της Ελληνικής κοινωνίας, θα έχει μετατραπεί σε ένα χώρο διδασκαλίας κάποιων πολύ βασικών γνώσεων και σε ένα εξεταστήριο των μελλοντικών ημιμορφωμένων γενεών.
Έχουμε χρέος λοιπόν όλοι να διαλέξουμε. Με ποιόν θα πάμε και ποιον θα αφήσουμε. Με τα συμφέροντα των παιδιών μας, της εκπαιδευτικής κοινότητας και της κοινωνίας ή με τη πολιτική του υπουργείου που για ακόμα μια φορά βάζει ταξικούς φραγμούς στη γνώση. Τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια που ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια, υπόσχονται παροχές, που το δημόσιο σχολείο βλέπει με τα κυάλια. Πρόκειται όμως για μια λύση για λίγους κι εκλεκτούς. Το παιδί του εργάτη θα παραμένει εργάτης, κι έτσι η πατρίδα μας θα χάσει ένα τεράστιο εν δυνάμει πνευματικό δυναμικό. Οφελειμένη η άρχουσα τάξη που θα χει στρατιές ημιμορφωμένων και άρα λιγότερο απαιτητικών και περισσότερο υπάκουων νέων εργαζομένων που θα προτιμούν τα ψίχουλα, από την ανεργία. Αυτήν την ανάπτυξη θέλουν, αυτή την ανάπτυξη θα εξυπηρετήσει το νέο εκπαιδευτικό τους σύστημα. 
Ήρθε η ώρα η κοινωνία να απαντήσει με βάση τα συμφέροντά της και να κλείσει τα αυτιά της στους μηχανισμούς της προπαγάνδας των πλουτοκρατών και των κυβερνητικών κολαούζων τους. Το κοινωνικό μέτωπο μαθητών, καθηγητών, γονιών, είναι το μόνο που φοβίζει το σύστημα εξουσίας. Ας υλοποιήσουμε τους εφιάλτες τους.


Από την τοπική ΕΛΜΕ πήραμε τη παρακάτω καταγγελία και τη δημοσιεύουμε:

ΕΛΜΕ ΛΑΣΙΘΙΟΥ

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΕΙΨΗ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Δύο  ημέρες πριν το πρώτο κουδούνι, το Υπουργείο Παιδείας έχει αφήσει τα περισσότερα σχολεία του νομού Λασιθίου χωρίς καθαρίστριες.

Από το Υπουργείο Παιδείας δεν έχει γίνει καμία ενέργεια στην κατεύθυνση της ανανέωσης των συμβάσεων μίσθωσης έργου (που υπογράφονται από 1η Σεπτεμβρίου έως και 30η Ιουνίου κάθε σχολικού έτους) καθαριότητας των σχολείων.

Η γενικολογία ακόμη και τώρα από πλευράς Υπουργείου, καθιστά προφανές πως δεν υπάρχει προς εφαρμογή κάποιος σχεδιασμός και πως παρουσιάζεται αδυναμία επίλυσης ακόμη και αυτού του τόσο στοιχειώδους θέματος.

Και μπορεί από το Υπουργείο Παιδείας για όλα αυτά που συμβαίνουν κανένας να μην ανησυχεί και κανένας να μην αναλαμβάνει την ευθύνη. Όμως οι εκπαιδευτικοί θεωρούμε το πρόβλημα ως υψηλής σπουδαιότητας, αφού:

α) η έλλειψη κατάλληλων συνθηκών υγιεινής στα σχολεία συνεπάγεται αύξηση επιδημιών και ξεχασμένων ασθενειών, ενώ οι κίνδυνοι για την υγεία, την ασφάλεια και την ποιότητα ζωής που διατρέχουν μαθητές και δάσκαλοι είναι σοβαροί και μεγάλοι

β) η υγιεινή και η καθαριότητα στα σχολεία είναι αναφαίρετο δικαίωμα των μαθητών, γονιών, εκπαιδευτικών αλλά και όλης της κοινωνίας

γ) η ανικανότητα και η αδιαφορία του Υπουργείου Παιδείας να επιλύσει ένα τόσο απλό και τόσο ουσιαστικό θέμα είναι ενδεικτική του τρόπου με τον οποίο αντιμετωπίζει  την εκπαίδευση και τη σχολική κοινότητα

Το υπουργείο Παιδείας, που τον Μάιο υποκριτικά, καμωνόταν πως νοιάζεται για την «ψυχική υγεία» των μαθητών προκειμένου να επιστρατεύσει τους καθηγητές, οφείλει να αντιμετωπίσει άμεσα, την καθαριότητα των σχολείων ως ζήτημα υψηλής σπουδαιότητας που αφορά στο σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας, μαθητές, εκπαιδευτικούς και γονείς.

Επισημαίνουμε ότι το πρόβλημα είναι οξύτατο στους Δήμους Αγίου Νικολάου & Ιεράπετρας και καλούμε την ΟΛΜΕ να παρέμβει για το θέμα αυτό.

Για το Δ.Σ.

                          Ο Πρόεδρος                                                Η Γ. Γραμματέας

               Καλιμάντζαλης Βασίλης                                       Ζερβάκη Άννα

Μητροπολίτης Πέτρας: Ποτέ δεν είπα να φύγει το νεκροταφείο της Πλάκας

 Αγία Μαρίνα στην Πλάκα 
Ο ναός της Αγίας Μαρίνας, που εορτάζει στις 17 Ιουλίου, είναι σήμερα ο ενοριακός και ταυτόχρονα ο κοιμητηριακός ναός του παραλιακού οικισμού Πλάκα, απέναντι από το νησάκι της Σπιναλόγκας. Εντός του περιφραγμένου περιβόλου, νότια και δυτικά του ναού, εκτείνεται το σημερινό νεκροταφείο. Βόρεια του μνημείου υπάρχει ένα μικρό αλσύλλιο, ενώ στα ανατολικά του μία υπόγεια δεξαμενή. Η θέση έχει οπτική επαφή με τη Σπιναλόγκα και όλη τη δυτική πλευρά της χερσονήσου της Κολοκύθας. 
Ο αρχικός πυρήνας του κτίσματος, που πιθανόν οικοδομήθηκε στα χρόνια της Βενετοκρατίας, είναι ένας μικρός μονόχωρος καμαροσκέπαστος ναός. Το 1908 προστέθηκε στα δυτικά του ένας μεγάλος νάρθηκας, προφανώς για να καλύψει τις ανάγκες του εκκλησιάσματος του ανεπτυγμένου πλέον οικισμού της Πλάκας. Από τις διάφορες επεμβάσεις και ανακαινίσεις που έχει υποστεί το μνημείο δεν είναι δυνατό να διαγνωστούν περαιτέρω μορφολογικά στοιχεία του αρχικού ναού. 
Ο ναός της Αγίας Μαρίνας αποτυπώνεται τα έτη 1601, 1618, 1631 και 1651 σε χάρτες και σχέδια της Βενετοκρατίας.²²³ 

Από το Πέτρο Γιώτη, τον δημοσιογράφο που έκανε το ρεπορτάζ για τη περιοχή της Πλάκας και το ρόλο του "πολιτιστικού" συλλόγου ΚΑΛΥΔΩΝ, μου ήλθε μια συμπλήρωση στο ρεπορτάζ του, που σε τίποτα δεν αλλάζει τις καταγγελόμενες μεθοδεύσεις, αλλά διευκρινίζει τη στάση της επίσημης εκκλησίας, σχετικά με τη μεταφορά του νεκροταφείου της περιοχής.

Συνέχεια στην έρευνά μας για τον πόλεμο που δέχονται οι κάτοικοι της Πλάκας, του χωριού που βρίσκεται απέναντι από τη Σπιναλόγκα. Ο μητροπολίτης Πέτρας και Χερρονήσου κ. Νεκτάριος επικοινώνησε τηλεφωνικά μαζί μας και μας διαβεβαίωσε με κατηγορηματικότητα, ότι ο ίδιος ουδέποτε και σε κανέναν είπε ότι το νεκροταφείο της Πλάκας πρέπει να φύγει από το χώρο όπου βρίσκεται. Δεν μπορούμε να καταργούμε κοιμητήρια για να φτιάχνουμε χωματερές είναι η άποψή του, την οποία επανέλαβε αρκετές φορές στη διάρκεια της τηλεφωνικής μας επικοινωνίας. Απέδωσε, δε, σε κακόβουλες φήμες τα όσα λέγονται για τη στάση του.
Επιπροσθέτως, ο μητροπολίτης μας ανέφερε ότι ο ίδιος δεν έχει αρμοδιότητα για την έκταση του νεκροταφείου, διότι αυτή είναι αρμοδιότητα του Δήμου και κάθε σχετικό θέμα πρέπει ν’ αποφασιστεί από το δημοτικό συμβούλιο.

Εμείς καταγράφουμε την άποψη του κ. Νεκτάριου, γιατί πάντοτε θέλουμε να είμαστε δίκαιοι στα δημοσιεύματά μας. Θεωρούμε, μάλιστα, ότι η έρευνά μας ήταν μια καλή ευκαιρία για να βγουν στο φως πολλά από όσα ψιθυρίζονται και να ξεκαθαρίσει το θολό τοπίο. Και βέβαια, οι κάτοικοι της Πλάκας (και όχι μόνο) θα αισθανθούν ικανοποίηση απ' αυτή τη δήλωση.

Πρέπει, όμως, να σημειώσουμε και κάτι επί της ουσίας. Ανεξάρτητα του ποιος έχει την τυπική αρμοδιότητα, στην πράξη δεν είναι δυνατόν να μετακινηθεί νεκροταφείο (και μάλιστα χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των κατοίκων), παραβλέποντας τη γνώμη της Εκκλησίας. Γι’ αυτό, και κατά τη γνώμη μας, μια επίσημη τοποθέτηση της μητρόπολης πάνω στο θέμα θα βοηθούσε την προσπάθεια που κάνουν οι κάτοικοι της Πλάκας. Στο κάτω-κάτω, αυτοί που θέλουν να «ξεπατώσουν» το νεκροταφείο δεν το κάνουν για χάρη του δημόσιου συμφέροντος, το οποίο κάθε άλλο παρά βλάπτεται από την παρουσία αυτού του ιστορικού (για τους κατοίκους του χωριού) τόπου.

Με την ευκαιρία, θέλουμε να ευχαριστήσουμε τα ιστολόγια και τις ιστοσελίδες της περιοχής και ευρύτερα, που φιλοξένησαν την έρευνά μας, συνοδεύοντάς την σε ορισμένες περιπτώσεις με θετικά σχόλια.

Πέτρος Γιώτης