Το γράμμα του Τσακνή στην Παπαχρήστου

«Βούλα παιδί μου!
Επίτρεψέ μου αρχικά, αυτή την προσφώνηση, γιατί ηλικιακά και μόνο θα μπορούσες να ήσουν. Ο δεύτερος γιος μου άλλωστε, γυμναστής και αθλητής ανήκει κι αυτός στην ΑΕΚ όπως κι εσύ. Εσύ στο τριπλούν, εκείνος στο Handball.

Ξέρω επομένως, από πρώτο χέρι και τους κόπους και τον ιδρώτα και τις στερήσεις και την αυτοπειθαρχία, που επιτάσσει τρόπον τινά, ο λεγόμενος επαγγελματικός αθλητισμός.
Καμαρώνω για τις νίκες σας και συμπάσχω με τις λεγόμενες αποτυχίες ή ήττες σας. Μα πάνω απ' όλα, σας βλέπω σαν παιδιά μου. Όλους σας. Τι ωραίος αυτός ο συναγωνισμός, (το πρώτο συνθετικό της λέξης, δίνει μέγιστη σημασία στο δεύτερο, τον αγώνα-αν με εννοείς) τι ωραία η επιβράβευση των κόπων και τι μεγαλείο η προσπάθεια για υπέρβαση των ατομικών σας ορίων.
Είναι σα να σε ξέρω. Ακούω τον Αναστάση (το γιο μου) να μού λέει «κατέβασα ρολά σήμερα πατέρα» (τερματοφύλακας γαρ) και είναι σαν να ακούω να λες στο δικό σου, «πάτησα τέλεια στο πρώτο μου βήμα μπαμπά.»
Να γυρίζεις στο σπίτι «φορτωμένη» με τον προπονητή σου και να μη μιλιέσαι, ή να έχεις να διηγηθείς κάτι καινούριο απ' την έτσι κι αλλιώς κοπιαστική σου μέρα.
Όπως γνωρίζω καλά, και την ανάγκη σου να αποφορτιστείς με το αγόρι ή τους φίλους σου. Μετρημένη όμως πάντα, γιατί αύριο, θα πάρεις τον αθλητικό σάκο σου και θα πρέπει στις 8 να είσαι εκεί, όπως κάθε μέρα. Να γυρίσεις, να συμμαζέψεις τα κομμάτια σου, να λύσεις τις όποιες εκκρεμότητές σου, γιατί και το απόγευμα σε περιμένει η δεύτερη προπόνηση.
Τα ξέρω σού λέω...
Θα σου πω και κάτι άλλο. Η πολιτική μου τοποθέτηση είναι δηλωμένη και γνωστή. Ανήκω στην Αριστερά, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Καταλαβαίνεις λοιπόν, όσο εγωιστικό κι αν ακούγεται, πως τις ίδιες πολιτικές πεποιθήσεις, προσπαθώ να εμπνεύσω στα τέσσερα παιδιά μου. Ο τρόπος της ζωής μου και η καθημερινή μου συμπεριφορά θα τους πείσει όμως, κι όχι τα λόγια και οι θεωρίες.
Πολλές φορές, σ' αυτό το άγιο και λυτρωτικό μεσημεριανό τραπέζι, ακούγονται τα νέα της μέρας του καθένα και συνήθως τα μικρότερα, έχουν να διηγηθούν ένα αστείο ή ένα ανέκδοτο απ' το σχολείο. Κι οι μεγάλοι δεν πάνε πίσω. Δεν ξέρω γιατί, το υποθέτω μάλλον, όταν πρόκειται για «μαύρα» ή ρατσιστικά ανέκδοτα, ζητούν άδεια! Πάντα τη δίνω βέβαια, για να υπάρξει αφορμή για κουβέντα εκ των υστέρων και άλλα τα «εγκρίνουμε» ως έξυπνα και άλλα, απλώς ως χαζά.
Να φανταστείς, αυτό που ανάρτησες στο face book, το είχα ακούσει μια μέρα πριν. Κάποιοι γέλασαν, κάποιοι όχι. Δεν έχει σημασία. Όταν ήσουν πιο μικρή,. τα «μαύρα» ανέκδοτα με τη μικρή Ελενίτσα που πεθαίνει, έδιναν κι έπαιρναν. Με τον Αλβανό επίσης...
Παιδί είσαι και κάτι που σού φάνηκε έξυπνο, να το μοιραστείς θέλησες με τους φίλους σου στο φατσοβιβλίο. Κι από δω ξεκινάει το πρόβλημα. Στα μάτια πολλών, υποκριτών ή μη, που ξεπλένουν την ανεπάρκειά τους στη διαπαιδαγώγηση τη νέας γενιάς, παύεις να είσαι ένα νέο έως και αφελές (με την πιο καλή έννοια του όρου) κορίτσι. Γίνεσαι πρέσβειρα του ελληνικού αθλητισμού, γίνεσαι πολιτικό πρόσωπο, γίνεσαι τάχα ο ταχυδρόμος μιας ανεπίδοτης επιστολής στους απανταχού λακέδες των διοργανωτών, των έτσι κι αλλιώς εμπορευματοποιημένων Ολυμπιακών αγώνων. Στην πυρά λοιπόν. Μ' αυτόν τον τρόπο οι ιεροεξεταστές ξεπλένουν τις αμαρτίες τους και κοιμούνται ήσυχοι, μια και έπραξαν το καθήκον τους...
Ποιοι; Αυτοί οι ίδιοι που εξαπολύουν καθημερινά πογκρόμ διώξεων και συλλήψεων αδιακρίτως; Αυτοί που φτιάχνουν στρατόπεδα συγκέντρωσης για να μαντρώσουν την ανθρώπινη δυστυχία; Αυτοί που ανέχονται τους ξυλοδαρμούς και τα μαχαιρώματα των αλλοδαπών και καλλιεργούν το μίσος στη διαφορετικότητα; Έτσι είναι μάτια μου.
Ακόμα- ακόμα και στην περίπτωση που υιοθετούσες αυτό το με ή χωρίς εισαγωγικά αστείο, πάλι δεν φταις εσύ. Αυτοί που φταίνε μετατρέπονται σε εισαγγελείς για να αποσείσουν από πάνω τους τον εγκληματικό ρόλο της στρεβλής διαπαιδαγώγησης των αθλητών σε όλους τους τομείς: «Φα' την», «σκίσε την αράπισσα», «λιώσε τη σχιστομάτα». Τα ξέρεις...
Ζήτησες συγγνώμη. Εμένα με έπεισες. Δεν ξέρω κι ούτε με νοιάζει να μου δείξεις την πολιτική σου ταυτότητα. Δέχτηκες πως έκανες μια αστοχία, πως επέδειξες αφέλεια, άγνοια. Δεν είσαι πολιτικό πρόσωπο, παιδί είσαι. Δικό μου παιδί, δικό μας.
Πήρες το μάθημα: Άλλο μια ιδιωτική κουβέντα κι άλλο μια δημόσια δήλωση. Μετράνε αλλιώς. Έτσι είναι. Υποψιάζομαι όμως πως δεν το εννοούσες. Έλα όμως που κάποιοι θέλουν να κρυφτούν πίσω σου και να πουλήσουν εκ του ασφαλούς, τάχα δημοκρατικές ευαισθησίες, τάχα καθωσπρεπισμό και τάχα Ολυμπιακό πνεύμα...
Να συνεχίσεις με πείσμα και αγάπη σ' αυτό που κάνεις. Παραδέχτηκες το λάθος σου, ενώ κάποιοι άλλοι συνεχίζουν να εγκληματούν σε βάρος ενός ολόκληρου λαού με τις πιο ρατσιστικές ταξικές επιθέσεις.
Ένας πατέρας ονόματι
Διονύσης Τσακνής»

Τι ρόλο έπαιξαν οι κοινοτικές αγροτικές επιδοτήσεις και ποιούς ωφέλησαν; Το παράδειγμα των καπνών.

Τίμα το ψωμί σου

από Marx Factor, Σάββατο, 21 Ιουλίου 2012 στις 9:39 π.μ. ·

Βάζω αυτον τον μπανάλ τιτλο γιατι στο κείμενο που ακολουθεί δεν σκοπεύω να το τιμήσω οπως ενοείται από αυτήν την υποτακτική φράση που μας λέγαν μονότονα απο τότε που μπήκαμε στο χώρο της μισθωτής εργασίας και ενοούσαν να μην κατηγορούμε την εργοδοσία για την εκμετάλευση που ασκεί σε μας και αυτήν που μας ζητά να ασκήσουμε για λογαριασμό της σε άλλους. Αντίθετα σκοπεύω με μια αναδρομή στη μέχρι τώρα δουλιά και ζωή μου να καταδείξω απο που βγαίνει το ψωμι μας και οχι απο που μας λένε ότι βγαίνει.
Μετα απο μερικά χρονια διάφορων εργασιών απο σερβιτόρος ιδιαιτεράς ασκουμενος γεωπόνος πωλητης φυτοφαρμάκων κλπ ξεκινησα το 87 σε ηλικία 26 ετών να δουλεύω για καπνεμπορικη επιχείρηση σαν γεωπονος . Το αντικειμενο μου ηταν να μάθω στους αγρότες να καλλιεργούν μια νεα τοτε ποικιλια καπνου τα Βιρτζίνια, παράλληλα να τους υποστηρίζω τεχνικα στις αλλες καλλιεργειες και κατα καιρούς να βοηθάω το τμημα αγορών κανοντας συμβολαια και αγοράζοντας και ο ιδιος καπνα. Τα καθήκοντα δεν τελειωναν εκει ομως. Επρεπε να βγάζω κοστολόγια παραγωγής για να μελετάω τα περιθώρια κέρδους του αγρότη και να τα δινω στην εταιρεία η οποια αποφάσιζε να μειώνει τις τιμες σε οσες ποικιλιες εβγαζε αρκετο κερδος ο παραγωγός η να αυξάνει οριακα τη τιμη σε οσες ποικιλιες ζημιωνε και υπηρχε κινδυνος να αφησει την καπνοκαλλιέργεια. Η τακτικη ολων των εταιρειών ηταν κοινή. Οσο πιο φτηνα μπορούμε να αγοράζουμε το καπνο αλλα οχι στο βαθμο που να τον αποκαρδιώσουμε να αφήσει τα καπνά γιατι στα εργοστάσια τους οι βιομηχανοι δεν μπορουσαν να βάλουν αλλο αγροτικο προιον. Ετσι ηταν μια μελετημένη "διαιτα" οριακης επιβιωσης για εναν μικρομεσαίο αγροτη. Αλλωστε τα εξαγωγιμα καπνά στην Ελλαδα δεν εβγαιναν ποτέ απο μεγαλοπαραγωγους.
Παράλληλα ειχα καθηκον να μελετάω την ΚΑΠ (Κοινη Αγροτικη Πολιτικη) την πορεία των επιδοτήσεων και να προτείνω σχέδια για επιδοτήσεις τα οποία τα μετέφεραν μεσω των πολιτικών που ειχαν στην τσέπη τους οι καπνέμποροι, στους κοινοτικους επιτρόπους που επαιρναν τις αποφάσεις. Ο μυθος για τον "κακομαθημένο" απο τις επιδοτήσεις αγρότη ας ακούσει επιτέλους εναν αντίλογο. Η παραγωγή στην Ελλάδα ηταν 140 χιλιάδες τοννοι καπνο, είμασταν η πεμπτη εξαγωγός χωρα στον κόσμο. Η τοπικη αγορά δεν απορροφούσε ουτε καν 3 χιλιαδες τοννους ολα τα αλλα εφευγαν εξω. Απο αυτο το ποσο τα μισά ηταν ξενικες ποικιλιες μεγάλων αποδοσεων για τον αγρότη αλλα χαμηλης ποιοτητας και χαμηλης τιμης. Σε αυτο το μισο υπηρχαν 50-60 μεγαλοπαραγωγοι που εβγαζαν απο 100 τοννους και πανω και 200-300 μεσαίοι παραγωγοι που εβγαζαν απο 10 ως 50 τοννους. Οι υπολοιποι απο το τις 70 χιλιαδες τοννους ηταν μικροπαραγωγοι που εβγαζαν απο 2 ως 10 τοννους. Ποσοι ηταν αυτοι οι υπολοιποι? γυρω στις 30 χιλιάδες . Απο την πολιτικη των επιδοτήσεων κερδισμένες εβγαιναν οι δυο πρώτες κατηγορίες των (αθροιστικα) 360 παραγωγών ενω οι 30 χιλιάδες μολις εβγαζαν τα εξοδά τους και γιατι οι νεες ξενες ποικιλιες απαιτουσαν μηχανηματα αποξηρανσης και καλλιεργειας τα οποια τα ειχαν χρεωθει με δάνεια και γιατι οι τιμες τους ηταν χαμηλες και γιατι ηταν μικροι παραγωγοι δηλαδη λειτουργουσαν σε χαμηλή οικονομικη κλιμακα.
Το αλλο μισο των 140 χιλιαδων τοννων ηταν οι ευγενικες αρωματικες και ακριβες ελληνικες ποικιλιες που ειχαν καλη τιμη για τον καπνεμπορο οριακα καλη τιμη για τον παραγωγο αλλα εξαιρετικα χαμηλες αποδόσεις και πολυ πολυ σκληρη προσωπικη δουλια. Τοτε δεν ηταν δυνατη η εκμηχανιση τους τουλαχιστον στο πιο δυσκολο κομμάτι της παραγωγης την συλλογη και ακομα και τωρα που εχουμε τεχνολογικα καποια δυνατοτητα μηχανικης συλλογης δεν μπορουμε να την εφαρμοσουμε στη πράξη λογω αδυναμιας του αγροτη να την αγοράσει. Απο αυτο το μισο που ηταν ολοι μικροπαραγωγοι υπηρχαν καμμια 20αρια εξαιρεσεις αγροτων που εβγαζαν πανω απο 8 τοννους αλλα οχι πανω απο 30 που για αυτες τις ποικιλιες εθεωρουντο μεγαλοπαραγωγοι. Αυτοι οι 20 μαζι με τους αλλους 360 αποτελουσαν σε ολη την 25χρονη καρριέρα μου μεχρι τωρα τους μονους ωφελημενους απο τις επιδοτήσεις.
Πως λειτουργουσαν ομως στην αρχη οι επιδοτήσεις? και γιατι η φιλελευθερη και αγοραια ρητορικη τις ηθελε υπευθυνες για την πτωση της ανταγωνιστικοτητας και προνομιο μονο των αγροτών?  Γιατι αυτή η ρητορικη εκπορευεται απο ψευτες και ασχετους. Απο το 1981 ως το 1989 δηλαδη μεχρι και την εσοδεια 1990 η επιδότηση δινόταν στον καπνέμπορο και απο εκει αποδιδόταν στον παραγωγο την στιγμη της πωλησης του καπνου. Το ιδιο ισχυε για ΟΛΑ τα προιοντα. Το καπνο παραγεται το καλοκαιρι ενος ετους και πουλιεται την ανοιξη του επομενου. Ο λογος ειναι μια αμφιβολης χρηστικοτητας χωρικη ζυμωση που "πρεπει" να συντελεστει στην αποθηκη του αγροτη. Αυτα μας μαθαιναν στο Πανεπιστήμιο γιατι η εκπαιδευση ειναι υποταγμένη στην κερδοφορία του κεφαλαιου και στα ψεμματα που αυτο μηχανεύεται για να υπάρξει. Οι επιστήμονες παιζουν συνειδητα αυτον τον ρολο γιατι στην αιτιαση των καπνεμπορων "πρεπει να ζυμωθει για να καπνιζει καλα και μετα το αγοράζουμε" δεν απάντησαν "και γιατι να ζυμώνεται σε ποικιλια συνθηκων που ειναι τα διάφορα σπιτια και να μην ζυμωνεται σε σταθερες συνθηκες ομοιες που ειναι οι αποθηκες σας"?. Γιατι αν ρώταγαν αυτήν την ερώτηση θα αποκαλυπτόταν η ληστρικη σπεκουλαδόρικη φυση του καπνεμπορίου που δεν ηθελε να τα παρει νωρίς τα καπνα και να εκταμιευει ποσα την ιδια χρονια της παραγωγης και να πληρώνει αποθηκευτρα αλλα ηθελε να τα αγοράσει αφου πρωτα "τελειωνε" οικονομικα ο αγρότης και ερχοταν σαν ικετης παρακαλώντας να πουλησει το καπνο που εβγαλε περσι γιατι ειχε περάσει Χριστουγεννα χωρις εισοδημα.  Ενας αλλος λογος ηταν το κοστος χρηματος δηλαδη οι τραπεζες. Οι καπνέμποροι εκαναν εξαγωγες τον χειμώνα με 90ημερες εγγυητικες αρα πληρωνοταν την ανοιξη ετσι οταν ζηταγαν χρηματα απο τις τραπεζες για αγορες αυτα τα χρηματα ειχαν μικροτερο κοστος γιατι ειχαν ηδη αντικρυσμα τις πληρωμες των περσινων καπνων. Ετσι εχουμε ενα συστημα που ξεκινωντας απο τον τελικο μεταποιητη, τον κατασκευαστη τσιγάρων που ζητάει χειμωνιάτικες φορτώσεις μεταφερεται στον ενδιάμεσο μεταποιητη τον καπνέμπορο που αναβάλλει την αγορά 6 μηνες μεχρι να πληρωθει τα προηγουμενα καπνά και μεταφέρεται στον καπνοπαραγωγο που δεν εχει κανενα εισοδημα και περιμένει να βγάλουν ολοι οι αλλοι για να του πετάξουν ενα ξεροκομματο.
Σε αυτο το πλαισιο τωρα φανταστειτε ενα δωρο απο την ΕΕ για τον βιομηχανο. Απο τον χειμώνα της χρονια που ΘΑ βγει το καπνο εισπράττει μια επιδοτηση περιπου ιδια με τη τιμη που θα πληρώσει στον αγρότη και την τοκιζει μεχρι την επομενη ανοιξη αφου εχει ηδη βγει το καπνο και τοτε την αποδίδει στον αγροτη. Ετσι του ιδιου δεν του κοστιζει τιποτα το προιον,και καρπωνεται και το τοκο της αξια του προιοντος για 14 μηνες και τυπωνει χρημα χωρις να βαζει δεκάρα απο τη τσεπη του. Αυτο ηταν το καθεστως των επιδοτησεων την πρωτη δεκαετια που εγινε το μεγάλο παρτυ των βιομηχάνω σε ΟΛΑ τα προιοντα οχι μονον στα καπνα. Φυσικα δεν ηταν μονον αυτο. Υπηρχε το περιφημο restitution η στα ελληνικα "επιδοτηση για εξαγωγη σε τριτες μη κοινοτικες χωρες" αυτο ηταν ενα αξιοσεβαστο ποσο γυρω στα 0.24 ECU , το ECU (European Currency Unit) ηταν ενας προδρομος του ευρω και ολη η δεκαετια ηταν μια προβα τζενεράλε για να δουν πως θα δουλευε ενα κοινο νομισμα και πως θα εξυπηρετουσε βιομηχανους και τραπεζιτες. Η ισοτιμια του ηταν ελαφρα ισχυρότερη του δολλαριου αλλα οχι βεβαια σαν την απάτη του πρωτου ευρω. Αυτη η επιδότηση ηταν αφορμή για ενα μεγάλο παρτυ ληστειας του πλουτου της εργασιας των ανθρωπων στις πολεις (εργατων και αστών ) αλλα και του αγροτη. Δεν χρειαζοταν καμμια εξαγωγη. Εβρισκες εναν καπνεμπορο σε τριτη χωρα πχ Βουλγαρια εναν Ελληνα εναν Ιταλο και εναν προθυμο κοινοτικο επιτροπο να υπογράψει. Εφευγαν τα χαρτια οτι το Βουλγαρικο Μονοπωλιο (γιατι τοτε ηταν κομμουνιστικη χωρα ακομα) εκανε εισαγωγη 500 τοννους ελληνικου και 300 τοννους ιταλικου καπνου. Οι εξαγωγες αυτες γινοταν παντα κοινοπραξιακα γιατι ο κοινοτικος επιτροπος για τα καπνα ηταν Ιταλος ο περιφημος Κουατραρο αλλα η Ελλάδα ειχε τα πολλα καπνα για εξαγωγη,η Ιταλια ειχε κατι λιγα δευτεροκλασατα και στα αζητητα. Ο επιτροπος αυτος εγινε τοσο πλουσιος σε αυτή την δεκαετια που οταν ανακοινωθηκε η αυτοκτονια του απο πτωση απο καποιο ψηλο οροφο της Κομισιον δεν βρέθηκε κανενας βλακας να το πιστεψει. Γιατι? γιατι αυτες οι εξαγωγες δεν γινοταν ποτε. Χαρτια εμπαιναν και εβγαιναν και τα καπνά καθοταν εκει που ητανε. Τα τρια μερη μοιραζοταν χωρις ΚΑΜΜΙΑ δαπάνη  24 σεντς αφου ειδαμε οτι η επιδοτηση καλυπτε την τιμη αγορας,  το restitution ηταν επιπλέον. Ετσι ενας Βουλγαρος ενας η πολλοι ελληνες ενας η πολλοι Ιταλοι μοιραζοταν απο 8 σεντς το κιλο ο καθενας για ενα εμποριο προς τριτες χωρες που στη πρωτη δεκαετια 80-90 κυμαινοταν στους 50-60 χιλιαδες τοννους δηλαδη 12.5 ως 15 εκατομμυρια ECU τον χρονο απο το ΤΙΠΟΤΑ
Οι επιδοτησεις λοιπον ειχαν φτιαχτει πολυ συγκεκριμένα για να ταιστει τζαμπα απο τον ιδρώτα των εργαζομενων και των αγροτων ενα παρασιτικο συστημα βιομηχανων και τραπεζιτών και το λεω συνειδητα παρασιτικο με την εννοια οτι δεν επενδυε η δεν ρισκαρε ιδια κεφάλαια. Βεβαια συγκρινομενο με τα σημερινα χάλια της εξελιξης της φιλελευθερης λογικης κερδους που αφορα τραπεζικα τοξικα προιοντα μελλοντικα παραγωγα και επισφάλειες κρατικων χρεωγραφων αυτο το συστημα των 80'ς φαντάζει σαν "παραγωγικο"συστημα αλλα στην ουσία του δεν ηταν. Εμεις συνεχίζαμε να δουλευουμε με μισθους πεινας κοροιδευοντας αγροτες να πουλανε φτηνα και να πληρωνονται αργα οσο οι ιδιοκτήτες των εταιρειων και οι τραπεζιτες γλεντουσαν με τα λεφτα των εργαζομενων ΟΛΗΣ της κοινοτητας.
(Συνεχιζεται)

Καλοί και κακοί εργάτες: Η προαιώνια μάχη του καλού με το κακό, μέσα από τον παραμορφωτικό φακό της αστικής ηθικής

Η εμετική προπαγάνδα της άρχουσας τάξης μέσω των πολιτικών της υπαλλήλων και των καθοδηγούμενων ΜΜΕ προκαλεί κάθε νοήμονα άνθρωπο, όταν μονίμως διατυμπανίζει πως τα εργοστάσια στην Ελλάδα κλείνουν εξαιτίας... των «ακριβών» εργαζομένων και των εργατικών διεκδικήσεων, που... υποκινεί το ΠΑΜΕ, συνεπώς το "κακό" ΚΚΕ!...

Αυτές τις μέρες με αφορμή την ηρωική απεργία των εργατών της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» η προπαγάνδα φούντωσε πάλι. Μάνεσης, συγκυβέρνηση, τσιράκια-μπράβοι-απεργοσπαστικός μηχανισμός, έπιασαν στασίδι σε –δημόσια και ιδιωτικά- «ανεξάρτητα» ΜΜΕ, συκοφαντώντας  τον αγώνα των χαλυβουργών, κατηγορώντας τους πως θέλουν να κλείσουν το εργοστάσιο (!) και πως υποκινούνται… από το ΠΑΜΕ, «δηλαδή» το ΚΚΕ.

Τι μας λέει η εργοδοσία μέσω της, πολύ προβεβλημένης από τα ΜΜΕ, δήθεν εκπροσώπου (τηλεφωνήτρια είναι απ’ ότι ακούστηκε…)  των εργαζομένων στην «Ελληνική Χαλυβουργία»;

Ο… ταλαίπωρος κύριος Μάνεσης που απηύδησε με τους κακούς απεργούς, περνάει κεσάτια και δεν μπορεί να περιμένει άλλο πια την… κατανόησή τους. Άλλη λύση δεν υπάρχει λοιπόν και το εργοστάσιο του Ασπροπύργου -με μεγάλη του λύπη- πάει για κλείσιμο. Και ποιοι θα φταίνε αν συμβεί αυτό; Μα φυσικά οι «κακοί» απεργοί που δεν τους καίγεται καρφί για το μέλλον της επιχείρησης -άρα και το δικό τους- και δεν επιτρέπουν «με τη βία» στους… «καλούς» συναδέλφους τους που θέλουν να δουλέψουν, να περάσουν την πύλη.

Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

Ας πεταχτούμε μέχρι την «Ελληνική Βιομηχανία Πλαστικών κι Ελαστικού Αριστόβουλος Γ. Πετζετάκις Α.Ε.», να δούμε πως αντιμετωπίζουν οι «απλήρωτοι επί μήνες»  εργαζόμενοι εκεί, τα κεσάτια (είναι ν' απορεί κανείς πως τα βγάζουν πέρα  οι βιομήχανοι με τέτοια κρίση...) των μεγαλομετόχων της εταιρείας και τις δυσκολίες για να κλείσει η συμφωνία με το νέο στρατηγικό επενδυτή (Concritech) και έτσι «να αποφύγει την πτώχευση μια από τις ιστορικότερες ελληνικές βιομηχανίες».

Σε ψήφισμα που εξέδωσαν προχτές παίρνουν ανοιχτά το μέρος του υποψήφιου στρατηγικού επενδυτή και του προσφέρουν «γη και ύδωρ»,  προβάλλοντας μια μια τις υποχωρήσεις και τους συμβιβασμούς που έκαναν μέχρι τώρα, «υποσχόμενοι» νέους,  προκειμένου να αναλάβει την εταιρεία που –όπως λένε οι ίδιοι, αν δεν υπάρξει συμφωνία- βαδίζει ολοταχώς προς την πτώχευση.

Διαβάστε προσεκτικά το ψήφισμα:

«ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΠΛΑΣΤΙΚΩΝ ΚΙ ΕΛΑΣΤΙΚΟΥ ΑΡΙΣΤΟΒΟΥΛΟΣ Γ.ΠΕΤΖΕΤΑΚΙΣ Α.Ε.»

ΨΗΦΙΣΜΑ  ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

Οι εργαζόμενοι στην Ελληνική Βιομηχανία Πλαστικών κι Ελαστικού Αριστόβουλος Γ.Πετζετάκις Α.Ε. παρά τη συνεχιζόμενη δοκιμασία που περνάμε εμείς κι οι οικογένειές μας, αφού παραμένουμε απλήρωτοι επί μήνες, δηλώνουμε ξεκάθαρα ότι παρέχουμε την ειλικρινή στήριξή μας στην προσπάθεια που καταβάλλει η Concritech για την επίτευξη συμβιβαστικής συμφωνίας με τους ομολογιούχους της εταιρείας.

  Απ’ την πλευρά μας, αποδεικνύουμε περίτρανα πως βούλησή μας είναι να ενισχύσουμε κι όχι να εμποδίσουμε κάθε προσπάθεια για τη διάσωση της εταιρείας. Το παράδειγμα της θυγατρικής της Νοτίου Αφρικής, όπου η Concritech έδωσε δείγμα γραφής της αξιοπιστίας και της σοβαρότητάς της, πετυχαίνοντας την επαναλειτουργία των εργοστασίων στην περιοχή και διασώζοντας εκατοντάδες θέσεις εργασίας, μας γεμίζει κουράγιο κι ελπίδα για το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας .

 Σύμφωνα με πληροφορίες που φτάνουν σε εμάς, δεν είναι λίγες οι ελληνικές τράπεζες που έχουν ανταποκριθεί θετικά –έστω κι ανεπισήμως- στην πρόταση εξαγοράς της Concritech. Η επίτευξη όμως μιας τόσο σημαντικής συμφωνίας, ιδιαίτερα σε αυτήν την κρίσιμη περίοδο για την εταιρεία και τη χώρα, εμποδίζεται μέχρι σήμερα απ’ τη στάση που τηρούν οι ξένοι ομολογιούχοι κι από την οποία δεν μπορεί παρά να προκαλούνται σοβαρότατα ερωτήματα τόσο για τα κίνητρα όσο και για τις επιδιώξεις τους.

Καλούμε όλους τους πιστωτές της εταιρείας και κυρίως τους αλλοδαπούς ομολογιούχους της, να αναλάβουν το μερίδιο ευθύνης που τους αναλογεί για την διάσωση της εταιρείας.

Τους καλούμε επίσης, να απαντήσουν θετικά στη δίκαιη και καθαρή λύση που τους προτείνεται για την εξαγορά των ομολόγων τους, ώστε να επιτευχθεί, χωρίς άλλη καθυστέρηση, η απαραίτητη συμβιβαστική συμφωνία και να υποβληθεί  μαζί με τις αντίστοιχες δικές μας συμβιβαστικές συμφωνίες με την εταιρεία, στο αρμόδιο Δικαστήριο για επικύρωση.  

Καλούμε τέλος κάθε πλευρά να αναλογιστεί τις ευθύνες της απέναντι στους εργαζόμενους που κινδυνεύουν να βρεθούν στον δρόμο σε περίπτωση πτώχευσης μιας από τις ιστορικότερες ελληνικές βιομηχανίες». (Το βρήκα εδώ).

Τι βλέπουμε λοιπόν;

Οι «καλοί» εργαζόμενοι της «Α. Γ. Πετζετάκις Α.Ε.» δέχονται να δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται.

Οι «κακοί» απεργοί χαλυβουργοί διεκδικούν να πληρώνονται για τη δουλειά τους και με ολόκληρο το μεροκάματο.

Οι «καλοί» εργαζόμενοι της «Α. Γ. Πετζετάκις Α.Ε.»  στηρίζουν τον υποψήφιο στρατηγικό επενδυτή και πάνω του στηρίζουν το μέλλον το δικό τους και των παιδιών τους. (!)

Οι «κακοί» απεργοί χαλυβουργοί διεκδικούν (άκου λέει!) να πάρουν οι εργάτες τις τύχες τους στα χέρια τους.

Οι «καλοί»  εργαζόμενοι της «Α. Γ. Πετζετάκις Α.Ε.»  υπογράφουν «συμβιβαστικές συμφωνίες με την εταιρεία».

Οι «κακοί» απεργοί χαλυβουργοί δεν έβαλαν τις υπογραφές τους κάτω από «συμφωνίες» εξόντωσής τους.

Ποια είναι τα "συμπεράσματα" που  φυτεύει βαθιά μέσα στο όποιο μυαλό μας η προπαγάνδα της άρχουσας τάξης;

Ο «καλός» κύριος Μάνεσης απειλεί πως θα βάλει λουκέτο στην «Ελληνική Χαλυβουργία» και θα φταίνε γι’ αυτό οι «κακοί» απεργοί.

Η βιομηχανία «Α. Γ. Πετζετάκις Α.Ε.» των «καλών» μεγαλομετόχων απειλείται κι αυτή με λουκέτο, την ίδια στιγμή που οι «καλοί» εργαζόμενοί της τσοντάρουν από την τσέπη τους για να μην κλείσει, και αν κλείσει θα φταίνε όσοι σαμποτάρουν τον "καλό" στρατηγικό επενδυτή...

Οι «ευεργέτες» βιομήχανοι κάνουν τα πάντα για τους εργάτες τους, αλλά πόσο να αντέξουν κι αυτοί…μπροστά στην «κρίση» που… όλους «μας» επηρεάζει…

Το «κακό» ΠΑΜΕ παραπλανά τους αφελείς εργάτες, σε δρόμους μακρινούς από το… πραγματικό τους συμφέρον (που είναι να κάνουν ότι τους λέει ο «καλός» εργοδότης τους).

Υποκινούμενοι από ένα  ακόμα πιο «κακό» ΚΚΕ... που δήθεν νοιάζεται για αυτούς... σκόπιμα όμως τους εξωθεί στην ανεργία... κλείνοντας τα εργοστάσια με... στοχευμένες απεργίες που… σχεδιάζει στα υγρά υπόγεια του Περισσού... δημιουργώντας έτσι στρατιές εξαθλιωμένων που κάποια στιγμή… θα τους χρησιμοποιήσει για… κομματικό του όφελος…

Απαντάμε στις επιδιώξεις  τους. 

Γυρίζουμε την πλάτη στους προδότες της τάξης μας.

Κλείνουμε τα αυτιά μας στην βρώμικη προπαγάνδα.

Εμπρός στον δρόμο των χαλυβουργών!

ΚΚΕ: Συμπεράσματα από τις εκλογικές αναμετρήσεις στις 6 Μάη 2012 και 17 Ιούνη 2012

Συνεδρίασε η ΚΕ του ΚΚΕ στις 9 Ιούλη 2012 με θέμα τα συμπεράσματα από τις εκλογικές αναμετρήσεις και τα άμεσα καθήκοντα του Κόμματος. Η ΚΕ πήρε υπόψη τη συζήτηση που προηγήθηκε στα όργανα και στις ΚΟΒ, σε συσκέψεις οπαδών και φίλων του Κόμματος, τις παρατηρήσεις, υποδείξεις και προτάσεις, καθώς και τα συμπεράσματα από τις συνεδριάσεις των οργάνων και των ΟΒ της ΚΝΕ. Τα συμπεράσματα της ΚΕ θα τεθούν για συζήτηση και έγκριση στις ΚΟΒ του Κόμματος και στις Οργανώσεις της ΚΝΕ. Η συζήτηση στο Κόμμα και την ΚΝΕ, όπως και με φίλους και οπαδούς, έδειξε ότι παρά τις απώλειες και τον αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων, υπάρχει και πείσμα και αποφασιστικότητα στην παρέμβαση στο κίνημα και στις εξελίξεις, στις σύνθετες απαιτήσεις και ανάγκες του λαού που αυξάνονται, στην ισχυροποίηση των Οργανώσεων του Κόμματος και της ΚΝΕ. Η ΚΕ δίνει στη δημοσιότητα τις παρακάτω εκτιμήσεις:

1. Οι δύο εκλογικές αναμετρήσεις οι οποίες πραγματοποιήθηκαν με απόσταση μεταξύ τους μόλις ενάμιση μήνα (6 Μάη και 17 Ιούνη) έχουν και ενιαία στοιχεία, αλλά και ορισμένες διαφορές που καθόρισαν το κριτήριο ψήφου, στην καθεμία, ανάμεσα στην πρώτη και τη δεύτερη. Οι δύο εκλογικές αναμετρήσεις διεξήχθησαν σε συνθήκες παρατεταμένης καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης που έφερε όξυνση του δημόσιου χρέους. Η διαχείριση του δημόσιου χρέους είχε ως συνέπεια το Μνημόνιο 1 με στόχο την εσωτερική υποτίμηση της αξίας της εργατικής δύναμης. Ακολούθησε το Μνημόνιο 2 ως συνοδευτικό της Δανειακής Σύμβασης, που επέφερε νέο «κούρεμα» χρέους και ένα νέο κύμα απαξίωσης της εργατικής δύναμης. Ταυτόχρονα από επίσημες πηγές προβαλλόταν το ενδεχόμενο είτε νέας ελεγχόμενης είτε ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας σε συνθήκες νέας εκδήλωσης της οικονομικής κρίσης στην Ευρωζώνη. Ολα αυτά καθώς και η μεγάλη επιθετικότητα του κεφαλαίου για την ανατροπή του συνόλου των εργασιακών σχέσεων, η διόγκωση της ανεργίας επέδρασαν και στην εκλογική συμπεριφορά. Οι εργατικοί λαϊκοί αγώνες που ξέσπασαν και κλιμακώθηκαν στη διάρκεια της κρίσης καλλιέργησαν κύμα λαϊκής οργής και δυσαρέσκειας σε βάρος τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της ΝΔ, αλλά ταυτόχρονα παρέμβαινε το σύστημα με στόχο την κάμψη της λαϊκής αντίστασης, την εκτροπή από ριζοσπαστικούς στόχους, με την προβοκάτσια και τη σύγχυση.
Στις εκλογές του Μαΐου σημειώθηκε πρωτόγνωρη και ταυτόχρονη καθίζηση της εκλογικής δύναμης τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της ΝΔ, ενώ ο τρίτος εταίρος – ΛΑ.Ο.Σ. – της προηγούμενης τρικομματικής κυβέρνησης έμεινε εκτός Βουλής. Το Κόμμα είχε μικρή άνοδο, αλλά με εμφανείς διαρροές προς τον ΣΥΡΙΖΑ στα μεγάλα αστικά κέντρα. Ταυτόχρονα απέσπασε ψήφους από άλλα κόμματα, κυρίως από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Η μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων των δύο αστικών κομμάτων διασκορπίστηκαν κυρίως σε ιδεολογικά συγγενείς πολιτικούς χώρους που είχαν κοινό τόπο την καταδίκη του Μνημονίου, το οποίο αναγόρευαν ως αιτία της κρίσης και της όξυνσής της. Ενα μεγάλο μέρος της δυσαρέσκειας κατά του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ καρπώνεται ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος θέτει το ζήτημα της αριστερής κυβέρνησης, καθώς και τα νέα κόμματα που σχηματίστηκαν από αποσκιρτήσεις βουλευτών της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ και η ΔΗΜΑΡ, ενώ για πρώτη φορά με σημαντικό εκλογικό ποσοστό μπαίνει στη Βουλή η φασιστική αντικομμουνιστική ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ.
Στη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση ενισχύεται η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ το ΚΚΕ έχει μεγάλες απώλειες, το 48,3% των ψήφων της 6ης Μάη, με κύρια τάση διαρροών περίπου 55% προς τον ΣΥΡΙΖΑ και 38% προς την αποχή, σύμφωνα, με τις διάφορες μετρήσεις. Ολα τα άλλα κόμματα είχαν επίσης απώλειες, πλην ΔΗΜΑΡ και ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ. Στη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση βασικό κριτήριο ψήφου γίνεται η αναγκαιότητα σχηματισμού κυβέρνησης με πυρήνα τη ΝΔ ή τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ σημειώνεται σημαντική υποχώρηση στο κριτήριο ψήφου με βάση την κατάργηση του Μνημονίου. Στη θέση της κατάργησης προωθείται η αναδιαπραγμάτευση σε συνδυασμό με τη διαβεβαίωση για πάση θυσία παραμονή της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ, στην ΕΕ. Ενώ στις εκλογές του Μάη εκδηλώθηκε ως ένα βαθμό η θετική τάση καταδίκης της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, με σαφή αντίθεση στο Μνημόνιο και τις επιλογές της ΕΕ, στη δεύτερη αναμέτρηση σημειώνεται υποχώρηση, κάτω από τον καταιγισμό τρομοκρατικών διλημμάτων και προσμονής άμεσης ανακούφισης από μια αριστερή ή κεντροαριστερή κυβέρνηση.
Τα πιο έκδηλα αρνητικά χαρακτηριστικά είναι η μεγάλη μείωση της εκλογικής δύναμης του ΚΚΕ, η ενδυνάμωση της ΝΔ, η ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ, η αντοχή της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ. Η ισχυροποίηση του ΣΥΡΙΖΑ συντελέσθηκε και ενώ αποκαλύφθηκε η διαχειριστική του λογική. Το κυβερνητικό πρόγραμμα που παρουσίασε, απέβαλε τα όποια φραστικά ριζοσπαστικά συνθήματα είχε αναδείξει πριν τις εκλογές της 6ης Μάη. Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, έγινε συστηματική και μελετημένη ιδεολογική – πολιτική επίθεση στο Κόμμα, προσαρμοσμένη στις ανάγκες του συστήματος για την αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος, εγκλωβισμού της λαϊκής δυσαρέσκειας σε ανώδυνες για το σύστημα επιλογές, την αναχαίτιση της δυναμικής που φέρνει η ταξική πάλη, το οργανωμένο εργατικό κίνημα.
Η ΚΕ εκτιμά ότι υπάρχει σοβαρή έλλειψη στη δουλειά του Κόμματος με τον περίγυρό του, τους φίλους και οπαδούς για την ανάδειξη των θέσεών μας σχετικά με το χαρακτήρα των εκλογών για το αστικό Κοινοβούλιο και την ανάδειξη κυβέρνησης στα πλαίσια του συστήματος ευρύτερα. Αυτό δεν έρχεται καθόλου σε αντίθεση με την ανάγκη να ισχυροποιείται το ΚΚΕ και στο αστικό Κοινοβούλιο, ως δύναμη εργατικής – λαϊκής αντιπολίτευσης, όμως δεν πρέπει να θεωρούνται οι εκλογές ως η μάχη των μαχών, αποσπασμένη από το επίπεδο ανάπτυξης της ταξικής πάλης.
2. Οι αγώνες που αναπτύχθηκαν με το ξέσπασμα και την όξυνση της κρίσης, παρά την άνοδο της μαζικότητάς τους, το δυναμισμό των μορφών πάλης (πάνω από τριάντα απεργιακές κινητοποιήσεις, μαζικές διαδηλώσεις, καταλήψεις, άρνηση πληρωμών σε χαράτσια και διόδια κ.λπ.), δεν οδήγησαν στη συνειδητοποίηση του χαρακτήρα της κρίσης, στην αποδοχή της πολιτικής εξόδου από αυτή, με σύγκρουση με την ΕΕ – μονομερή διαγραφή του χρέους – κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής. Ηταν αγώνες που δεν αναχαίτισαν τα μέτρα. Δεν συνοδεύτηκαν από άνοδο της μαζικότητας των συνδικαλιστικών οργανώσεων των εργατοϋπαλλήλων, των αυτοαπασχολούμενων, στην πόλη και την ύπαιθρο, ουσιαστικές αλλαγές στο συσχετισμό δυνάμεων, άνοδο του κινήματος της νεολαίας, μαζικοποίηση των ιδιαίτερων μορφών οργάνωσης των γυναικών. Η μαζική καταδίκη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, η εγκατάλειψή τους από εργαζόμενους, από νεότερες ηλικίες, περισσότερο αφορούσε ζητήματα διαχείρισης και λιγότερο τον ίδιο τον ταξικό χαρακτήρα των κομμάτων αυτών, τη δράση των μονοπωλίων, τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της ΕΕ. Συνοδεύτηκε από μείωση απαιτήσεων και έκπτωση αιτημάτων.
Είναι ιστορικά γνωστό από ανάλογες περιστάσεις, και γι’ αυτό υπενθυμίσαμε από τις αρχές του 2010, ότι σε συνθήκες κρίσης συνυπάρχουν και οι δύο εκδοχές: το κίνημα να δεχθεί χτύπημα, να υποχωρήσει ή να κάνει ένα σοβαρό βήμα στην κατεύθυνση της αντεπίθεσης, της πολιτικής ρήξης και σύγκρουσης με τα μονοπώλια και τα αστικά κόμματα. Στη μαζικοποίηση των αγώνων συνέβαλε η είσοδος νέων τμημάτων της εργατικής τάξης και των μεσαίων στρωμάτων, που δεν είχαν αποκτήσει την απαιτούμενη πολιτική πείρα, κυρίως διακατέχονταν από τη θέληση για μια άλλη διαχείριση που τάχα θα σταματήσει τον κατήφορο, θα δώσει εδώ και τώρα λύση στα οξυμένα προβλήματά τους. Η αντίθεση προς τις επιλογές της ΕΕ, των μνημονίων, δεν συμβάδιζε με τη συνειδητοποίηση ότι αυτές εκφράζουν τα συμφέροντα της αστικής τάξης της χώρας. Η καπιταλιστική κρίση και τα Μνημόνια αναγορεύτηκαν σε ζήτημα ιδιοτελούς, ανίκανης και υποτελούς διαχείρισης – διαπραγμάτευσης από το αστικό πολιτικό προσωπικό. Αυτή ήταν η βάση της ρηχής αντιμνημονιακής λογικής που πρόβαλαν ο ΣΥΡΙΖΑ, οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, αλλά και η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ.
Ειδικό αρνητικό ρόλο διαδραμάτισε το ρεφορμιστικό – οπορτουνιστικό ρεύμα που είναι σχετικά δυνατότερο στα τμήματα των εργατοϋπαλλήλων με διασφαλισμένη ως τώρα μονιμότητα στη δουλειά, σχετικά καλύτερους μισθούς και παροχές. Η αυταπάτη για εδώ και τώρα άμεση λύση, χωρίς σύγκρουση και ρήξη με το κεφάλαιο, την ΕΕ, δυνάμωνε και στην εργατική τάξη στον ιδιωτικό τομέα, που απότομα πέρασε σε συνθήκες σχετικής ή απόλυτης εξαθλίωσης και μεγάλης ανεργίας, ανασφάλειας. Η περίοδος αυτή χρειάζεται ιδιαίτερη μελέτη ώστε να βγουν πιο ολοκληρωμένα συμπεράσματα για την ιδεολογικοπολιτική πάλη, τους δεσμούς που δημιουργήθηκαν ανάμεσα στο Κόμμα και την εργατική τάξη, στα λαϊκά στρώματα, μελέτη που συνδυάζεται με την επεξεργασία των Θέσεων προς το 19ο Συνέδριο.
Τα διάφορα τμήματα της αστικής τάξης με τη βοήθεια θυλάκων της ιδιαίτερης επιρροής τους στους κόλπους της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, αλλά και των μηχανισμών του κράτους, ξεκίνησαν την προσπάθεια για αναμόρφωση του αστικού πολιτικού σκηνικού, καθώς διέβλεψαν ότι τα δύο αστικά κόμματα δεν μπορούσαν να ελέγξουν τη λαϊκή οργή και αγανάκτηση, και επομένως υπήρχε κίνδυνος να διαμορφωθεί ένα ασταθές αστικό πολιτικό σύστημα σε συνθήκες που βαθαίνει η κρίση. Στα πλαίσια αυτά και βεβαίως κάτω από την πίεση των αγώνων, της γενικευμένης λαϊκής οργής, εμφανίζονται νέα φαινόμενα (σε σχέση με όλη την περίοδο της μεταπολίτευσης), όπως οι διαρροές 60 βουλευτών, η ανατροπή του Γ. Παπανδρέου, η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ – ΝΔ με πρωθυπουργό τον Λ. Παπαδήμο, αρχικά και με τη συμμετοχή του ΛΑ.Ο.Σ. Και ενώ η Βουλή του 2009 ξεκίνησε με 5 κόμματα, τέλειωσε τη θητεία της με 9 κόμματα και πολιτικούς σχηματισμούς. Στο έδαφος αυτό σχηματίσθηκαν, στις 6 Μάη δύο πόλοι: Ο ένας με βάση τη ΝΔ ως κεντροδεξιό τόξο, και ο άλλος με βάση τον ΣΥΡΙΖΑ ως κεντροαριστερό, που προκάλεσαν και το εκλογικό αποτέλεσμα της 17ης Ιούνη. Ο πόλος του ΣΥΡΙΖΑ ενισχύθηκε με οργανωμένη μαζική μετακόμιση οργανώσεων του ΠΑΣΟΚ, με επικεφαλής μεγάλο μέρος του στελεχικού δυναμικού ιδιαίτερα από το δημόσιο τομέα, τις πρώην ΔΕΚΟ, το τραπεζικό σύστημα, αλλά και τον κρατικό μηχανισμό. Η οργανωμένη μετακίνηση αγκάλιασε και ένα μέρος τοπικών οργανώσεων του ΠΑΣΟΚ. Η μετακόμιση βεβαίως διευκολύνθηκε λόγω της απογοήτευσης και δυσαρέσκειας, της απήχησης των θέσεων του οπορτουνισμού στα παραπάνω τμήματα των εργατοϋπαλλήλων. Η αστική τάξη της χώρας έριξε βάρος στην ανασύνταξη της σοσιαλδημοκρατίας που είναι το κύριο εργαλείο της για την κυριαρχία του ρεφορμισμού στο εργατικό κίνημα. Διαμορφώθηκε έτσι το έδαφος για ανάδειξη μιας νέας Βουλής και κυβέρνησης χωρίς την κοινοβουλευτική αυτοδυναμία των δύο παραδοσιακών αστικών κομμάτων.
Στη διάρκεια της δεύτερης προεκλογικής περιόδου υπήρξε μια απροκάλυπτη επέμβαση της Κομισιόν, των ΗΠΑ, του ΔΝΤ, του ΟΟΣΑ, των διεθνών μέσων ενημέρωσης στο να αποτραπεί η αμφισβήτηση του Μνημονίου/ Δανειακής Σύμβασης σε μια περίοδο που ξέσπασε πιο δυνατή η κρίση στην Ισπανία και αναμενόταν τόσο αυτή η χώρα, όσο και άλλες, π.χ. Ιταλία και Κύπρος, να ζητήσουν να ενταχθούν σε καθεστώς δανειοδότησης από ΕΕ – ΔΝΤ. Η επέμβαση αυτή έγινε σε συνθήκες όξυνσης των αντιθέσεων και των ανταγωνισμών ανάμεσα στις ηγετικές δυνάμεις στο εσωτερικό της ΕΕ αλλά και στις γενικότερες αντιθέσεις τους με τις ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία και τις άλλες ανερχόμενες δυνάμεις στην παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία. Εμπλέκονται το ελληνικό κράτος και τα πολιτικά κόμματα του ευρωμονόδρομου στις διάφορες εκδοχές εξέλιξης της Ευρωζώνης, της ΕΕ, των διάφορων εκδοχών λιτότητας, ενώ είναι σαφής η επιδίωξη να ανακοπεί κάθε τάση λαϊκής χειραφέτησης, να συγκροτηθεί το νέο δίπολο με βάση τη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι εκλογές του Ιούνη χρησιμοποιήθηκαν ως πείραμα και εργαλείο στις ενδοϊμπεριαλιστικές διαφορές: πώς θα κατανεμηθεί η ζημιά από την όξυνση και εμβάθυνση της κρίσης, ποια η πορεία της Ευρωζώνης. Η αντιμερκελική ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ αξιοποιήθηκε και από δυνάμεις στις ΗΠΑ – Βρετανία και από ένα μέρος Ευρωπαίων ανταγωνιστών προς τη Γερμανία που επιδιώκουν να περιορίσουν τη δύναμή της μέσα στην Ευρωζώνη. Παράλληλα βόλευε και τις δυνάμεις ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ που εκφόβιζαν με τον κίνδυνο εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Η παρέμβαση αυτή εξελίχθηκε σε πρωτοφανή χειραγώγηση ψήφου, με επιχειρήματα περί κινδύνων έξωσης της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, τον κίνδυνο της ακυβερνησίας.
3. Η ΚΕ εκτιμά το κάθε φορά εκλογικό αποτέλεσμα, είτε είναι θετικό είτε αρνητικό, όπως αυτό της 17ης Ιούνη, παίρνοντας υπόψη τις αντικειμενικές συνθήκες διεξαγωγής των εκλογών σε συσχέτιση με τη δράση και τους χειρισμούς του υποκειμενικού παράγοντα. Η συσχέτιση αντικειμενικών και υποκειμενικών παραγόντων είναι αναγκαία, γιατί μόνο έτσι μπορεί το Κόμμα μας να δει συγκεκριμένα τις υποκειμενικές αδυναμίες και τα λάθη του, ώστε να κατακτά την ικανότητα να προωθεί τη στρατηγική του σε οποιεσδήποτε συνθήκες, λιγότερο ή περισσότερο ευνοϊκές.
Το εύρος και η αντοχή της εκλογικής δύναμης του Κόμματος καθορίζεται από το επίπεδο της ταξικής πάλης και αποτελεί δείκτη της. Το επίπεδο της ταξικής πάλης προκύπτει από την αλληλεπίδραση της δράσης του υποκειμενικού παράγοντα με τους αντικειμενικούς, καθοριστικούς παράγοντες που είναι οι εξελίξεις στην καπιταλιστική οικονομία, στην ταξική διάρθρωση κ.ά.
Με βάση τα παραπάνω κριτήριο της αυτοκριτικής προσέγγισης της ΚΕ για τη δράση του Κόμματος γενικά, και στην εκλογική περίοδο, είναι:
Πρώτον, αν η δράση μας αξιοποίησε όλες τις δυνατότητες που έδωσαν οι αντικειμενικές συνθήκες τα προηγούμενα χρόνια για να οξυνθεί η ταξική πάλη, να διευρυνθεί ο περίγυρος του Κόμματος και να βαθύνει η συμφωνία του με τη στρατηγική του, η αποφασιστικότητά του να την υποστηρίξει σε όλες τις συνθήκες, και εκλογικά, χωρίς διακυμάνσεις.
Δεύτερον, αν κατά την εκλογική αναμέτρηση οι χειρισμοί και η δράση μας συμβάλλανε ώστε να ενισχύονται οι θετικές και να αποδυναμώνονται οι αρνητικές εκλογικές τάσεις που γενικά καθορίζονται από το επίπεδο της ταξικής πάλης.
Πιο συγκεκριμένα:
* Η εκλογική αναμέτρηση ανέδειξε τις μακροχρόνιες αδυναμίες και καθυστερήσεις στη δουλειά μας για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, την ενίσχυση της κοινωνικής συμμαχίας, την κομματική οικοδόμηση σε συνθήκες που υπάρχουν δυσκολίες στην οργάνωση των μαζών, ώστε να εξαντλούνται όλες οι δυνατότητες που απορρέουν από τις αντικειμενικές εξελίξεις. Αυτά τα καθήκοντα βεβαίως απαιτούν χρόνο, επίμονη προσπάθεια, σταθερό και επεξεργασμένο προσανατολισμό. Σε τελευταία ανάλυση η ΚΕ έχει την πρώτη ευθύνη, επίσης όλα τα καθοδηγητικά όργανα, η κάθε ΚΟΒ, πώς τελικά δρούμε στις μάζες με τις θέσεις μας, με μαχητικότητα και ικανότητα συσπείρωσης δυνάμεων που έχουν διαφορετικές αντιλήψεις και διαφορετικό επίπεδο πείρας και θέλησης για δράση.
Η ΚΕ πρέπει να αποτιμήσει τη δουλειά της αναλυτικά και πιο συγκεκριμένα πώς δούλεψε από το 18ο Συνέδριο και μετά, με βάση τα παραπάνω καθήκοντα και να εντάξει τα συμπεράσματα στην ουσιαστική αυτοκριτική εξέταση της δουλειάς της ΚΕ ενόψει του 19ου Συνεδρίου.
* Η ΚΕ δεν μπόρεσε, επίσης, με βάση το ύψος των αναγκών και των δικών της κατά καιρούς διαπιστώσεων, να προσανατολίσει πρακτικά όλο το Κόμμα να απευθύνεται κυρίως στις νεότερες ηλικίες με κοινωνικο-ταξικά βέβαια κριτήρια. Αυτές οι ηλικίες διαμορφώθηκαν σε συνθήκες παγκόσμιας ήττας του εργατικού κινήματος, βαθιάς κρίσης του κομμουνιστικού κινήματος, προσπάθειας να υποκατασταθεί το κομμουνιστικό κίνημα με ένα σοσιαλδημοκρατικό – οπορτουνιστικό αριστερό κίνημα που διεκδικεί συμμετοχή στην αστική διαχείριση. Δεν μπόρεσε να συντονίσει τη δουλειά όλου του Κόμματος με τη στήριξη και βοήθεια της ΚΝΕ, ιδιαίτερα σε χώρους της μάθησης στους οποίους η ιδεολογική επίθεση είναι επεξεργασμένη καλά και ασκεί σοβαρή επίδραση.
* Αυτοί, επίσης, οι παράγοντες και άλλοι που θα αναδειχθούν και από τη συζήτηση, θα αποτελέσουν και την αποτίμηση της δουλειάς της ΚΕ στην προσυνεδριακή περίοδο.
Αποδείχθηκε ότι απαιτείται να οικοδομούνται πιο στενοί ιδεολογικοπολιτικοί δεσμοί με τους φίλους και οπαδούς, ως μόνιμο στοιχείο στη δουλειά μας και όχι μόνο σε περιόδους έξαρσης των αγώνων και των εξελίξεων. Δεν αρκεί η ιδεολογικοπολιτική συζήτηση σε θέματα της επικαιρότητας. Ενα σημαντικό μέρος των οπαδών δεν γνωρίζει τις θέσεις του Κόμματος – π.χ. για κυβερνήσεις στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος, για εξελίξεις στην ΕΕ, για θέματα σχέσης οικονομίας και πολιτικής, το χαρακτήρα της οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης, για το περιεχόμενο της λαϊκής εξουσίας. Αυτό προϋποθέτει το κομματικό δυναμικό να βοηθιέται και να προσανατολίζεται στην ανάπτυξη μεγαλύτερης ικανότητας στην εκλαΐκευση των θέσεων του Κόμματος, της στρατηγικής του.
* Η ΚΕ και ιδιαίτερα το ΠΓ, αδύνατα και πίσω από τις απαιτήσεις αντιμετώπισε τις ανάγκες της προπαγάνδας με συνεχείς επεξεργασίες ώστε η ταξική συνείδηση να μην εκτρέπεται σε ανώδυνους δρόμους, σε συνθήκες που οι μηχανισμοί χειραγώγησης και επηρεασμού είναι πολλοί, πολυπλόκαμοι. Η προπαγάνδα του Κόμματος δεν είναι ζωντανή και εμπλουτισμένη με παραδείγματα και στοιχεία που βγαίνουν μέσα από τις εξελίξεις στο κίνημα, αλλά και τον κάθε κλάδο, δεν έχει αποκτήσει η προπαγάνδα μας ζωντανό εκλαϊκευτικό χαρακτήρα. Το θέμα της προπαγάνδας δεν είναι ζήτημα γενικά «επικοινωνιακής πολιτικής» και μάλιστα με κριτήριο το πώς διεξάγεται ο τηλεοπτικός διάλογος. Η αυτοκριτική της ΚΕ στο επίπεδο της προπαγάνδας αναφέρεται στις μορφές ζωντανής προπαγάνδας, που διευκολύνει το διάλογο, τη συμμετοχή, και όχι την παθητική παρακολούθηση των λεγόμενων τηλεοπτικών εκπομπών που δεν μπορούν να δώσουν τον πλούτο των θέσεών μας, την τεκμηρίωση, τα κριτήρια. Υποτιμήθηκε επίσης ο ρόλος του Διαδικτύου στην πληροφόρηση της νεολαίας, αλλά και ως όργανο επίθεσης στο Κόμμα.
4. Η ΚΕ εκτιμά ότι η γενική πολιτική γραμμή που δόθηκε η εκλογική μάχη ανταποκρινόταν στο χαρακτήρα της κρίσης, της διεξόδου που είχε ανάγκη ο λαός, σε συνθήκες που προοιωνίζονταν νέα αντεργατικά αντιλαϊκά μέτρα, ανεξάρτητα των όποιων χειρισμών θα γίνονταν από τη νέα κυβέρνηση, η οποία θα πρόκυπτε. Το πρόβλημα είναι ότι η ΚΕ δεν εντόπισε έγκαιρα το βάθος της συνολικής μείωσης των δύο κομμάτων και ιδιαίτερα την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ, καθώς και την ισχυροποίηση – στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ, το σχέδιο επίθεσης στο Κόμμα. Αρχικά είχε εντοπισθεί η μείωση της επιρροής του ΠΑΣΟΚ υπέρ της ΔΗΜΑΡ, που όμως δεν ασκούσε επίδραση στο χώρο των ψηφοφόρων του ΚΚΕ, πράγμα που επιβεβαιωνόταν από τις δημοσκοπήσεις. Δεκαπέντε μέρες πριν την εκλογική αναμέτρηση εντοπίστηκε η απότομη στροφή προς τον ΣΥΡΙΖΑ σε συνδυασμό με την αποδυνάμωση του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, αλλά και του Κόμματος. Παρά τις προσπάθειες που τότε έγιναν για να εντοπιστούν οι απώλειες, δεν επιβεβαιωνόταν η έκτασή τους από τις εκτιμήσεις τοπικά των Κομματικών Οργανώσεων.
Η ουσία είναι ότι η ΚΕ δεν συγκέντρωσε την προσοχή της στο γεγονός ότι για πρώτη φορά, σε σχέση με όλες τις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις, μπροστά στο δοκιμαζόμενο λαό έμπαινε ζήτημα να επιλέξει ανάμεσα σε μια κυβέρνηση στη βάση της ΝΔ ή του ΠΑΣΟΚ από τη μια, ή μια κυβέρνηση της λεγόμενης «αριστερής συνεργασίας» με ΚΚΕ και ΔΗΜΑΡ και μάλιστα με το ψεύτικο επιχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ για το πλεονέκτημα των 50 εδρών. Η ΚΕ εντόπισε την ιδιαίτερη σκληρότητα και συνθετότητα της εκλογικής μάχης κυρίως μετά τις 6 του Μάη και όχι πριν, και γι’ αυτό διατύπωσε τη θέση ότι πρόκειται για τη δυσκολότερη αναμέτρηση των τελευταίων 40 χρόνων.
Το συμπέρασμα είναι ότι η ΚΕ έπρεπε να καθορίσει το πλαίσιο της πρώτης εκλογικής μάχης στο ίδιο πνεύμα που το επεξεργάσθηκε αμέσως μετά τις εκλογές της 6 Μάη. Δηλαδή να προτάξει το μέτωπο στην αυταπάτη της «αριστερής κυβέρνησης» με επεξεργασία και κωδικοποίηση κατάλληλων συνθημάτων. Δεν ανέδειξε έγκαιρα τον ΣΥΡΙΖΑ ως νέο πολιτικό φορέα της σοσιαλδημοκρατίας με συστηματική προσπάθεια διείσδυσης στον εκλογικό μας περίγυρο. Η ΚΕ δεν έδωσε έγκαιρα απάντηση πώς βλέπει το ΚΚΕ το ζήτημα της κυβέρνησης της λαϊκής εξουσίας, πώς θα φθάσει ο πολιτικός αγώνας σε μια τέτοια έκβαση και με ποιες προϋποθέσεις, ώστε να κατανοηθεί γιατί το ΚΚΕ δεν μετέχει σε κυβέρνηση αστικής διαχείρισης της κρίσης, σε κυβέρνηση που πολιτεύεται στα πλαίσια του συστήματος, στο έδαφος δηλαδή του καπιταλισμού. Η θέση του ΚΚΕ για κυβέρνηση της λαϊκής εξουσίας θα προπαγανδιζόταν έγκαιρα και ευρύτερα, θα αποκτούσε τη δέουσα επιθετικότητα, δεν θα άφηνε χωρίς απάντηση το παραπλανητικό και ύπουλο επιχείρημα που καλλιεργήθηκε συστηματικά, ότι το ΚΚΕ δεν θέλει να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες. Δεν σήμανε συναγερμό στην πρώτη προεκλογική περίοδο για τον κίνδυνο απωλειών του Κόμματος, τη συστηματική προσπάθεια να προωθηθεί σχεδιασμένα η αποδυνάμωση του Κόμματος από τις δυνάμεις του συστήματος. Δεν καλλιέργησε, στον απαιτούμενο βαθμό, πνεύμα επαγρύπνησης και ανησυχίας στα μέλη του Κόμματος, στον περίγυρό του. Δεν σημαίνει βεβαίως ότι αν στην πρώτη προεκλογική περίοδο είχε χαραχθεί εύστοχη εκλογική τακτική θα ήταν δυνατό να ανατραπεί το ρεφορμιστικό ρεύμα υπέρ κυβέρνησης διαχείρισης της κρίσης, η ανάπτυξη του οποίου έχει αντικειμενική βάση, πατά στις ανάγκες της αστικής εξουσίας. Ομως είναι πολύ πιθανό το Κόμμα να είχε λιγότερες απώλειες, κυρίως να αποτρεπόταν ένα πνεύμα απογοήτευσης ιδιαίτερα στο χώρο των οπαδών και φίλων του Κόμματος, που δικαίως προκάλεσε το εκλογικό αποτέλεσμα.
Ορισμένοι φίλοι και οπαδοί του Κόμματος, αλλά και ένα μικρό μέρος των κομματικών μελών, έκανε την παρατήρηση ότι το Κόμμα θα μπορούσε να θέσει κατά τη διερευνητική εντολή μια κυβερνητική πρόταση που βεβαίως θα απορριπτόταν από τον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς θα έθετε το ζήτημα της αποδέσμευσης, της μονομερούς διαγραφής του χρέους, της ρήξης με τις επιλογές της ΕΕ και των μονοπωλίων. Υποστηρίζουν ότι με αυτόν τον τρόπο θα αφαιρούνταν η πρωτοβουλία κινήσεων από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Η ΚΕ εκτιμά ότι σωστά δεν μπήκε το Κόμμα στη λογική συζήτησης με τον ΣΥΡΙΖΑ στη διερευνητική εντολή. Το Κόμμα δεν μπορεί και δεν πρέπει να κάνει κινήσεις που επιτείνουν τη σύγχυση γύρω από το χαρακτήρα αυτού του φορέα, ο οποίος δεν έχει καμία σχέση με τη γραμμή σύγκρουσης και ρήξης με τα μονοπώλια, τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις. Η εκλογική δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαιώνει ότι το αστικό πολιτικό σύστημα έχει εναλλακτικά σχέδια διαχείρισης.
5. Η ΚΕ εκτιμά ότι η διπλή εκλογική αναμέτρηση, ανεξάρτητα από τις γενικότερες αδυναμίες που αναδείχθηκαν και τις απώλειες, αποτελεί παρακαταθήκη καθώς έγινε σημαντική δουλειά για την ανάδειξη των δύο δρόμων ανάπτυξης, το χαρακτήρα της καπιταλιστικής κρίσης, το ζήτημα της εργατικής λαϊκής εξουσίας, την ανάδειξη της θέσης του Κόμματος για τη συμμετοχή σε κυβέρνηση αστικής διαχείρισης. Το ΚΚΕ έδωσε μια μάχη κόντρα στο ρεύμα, σε συνθήκες εξαιρετικά δύσκολες και περίπλοκες. Βρέθηκε αντιμέτωπο και με αδυναμίες, ελλείψεις και καθυστερήσεις, τις οποίες οφείλει να αντιμετωπίσει και μπορεί να αντιπαλέψει, καθώς οι απαιτήσεις του αγώνα θα αυξηθούν απότομα το επόμενο χρονικό διάστημα.
Η ΚΕ επεξεργάστηκε πρόγραμμα δράσης του Κόμματος για το επόμενο διάστημα, που θα εξειδικευθεί στις Κομματικές Οργανώσεις. Καλεί τα μέλη του Κόμματος και της ΚΝΕ να πρωτοστατήσουν μαζί με τους φίλους, οπαδούς, συναγωνιστές και συναγωνίστριες στη συσπείρωση και αντεπίθεση με επίκεντρο τον τόπο δουλειάς, τον κλάδο σε τοπικό, ομοσπονδιακό και πανελλαδικό επίπεδο, με βάση το βασικό καθήκον της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος. Να ανεβάσουμε την ικανότητά μας να εξειδικεύουμε και να εκλαϊκεύουμε τη στρατηγική μας καθοδηγώντας τους αγώνες με βάση την όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων γενικά και κατά πρόβλημα, με κύρια κατεύθυνση τις θέσεις κατά κλάδο, από τη σκοπιά μας, τα κοινωνικά προβλήματα, την ανεργία, τα ζητήματα της υγείας και των φαρμάκων, τη φοροληστεία των πενιχρών λαϊκών εισοδημάτων, των αποκρατικοποιήσεων, της Παιδείας και τα άλλα σοβαρά οξυμένα προβλήματα της εργατικής τάξης, των αυτοαπασχολουμένων, της φτωχής αγροτιάς, κατά κλάδο, περιοχή, στον τόπο δουλειάς. Θα πρωτοστατήσει σε ανάλογες παρεμβάσεις και έξω και μέσα στη Βουλή, με την αναβάθμιση της δράσης της κοινοβουλευτικής ομάδας.
Να δουλέψουμε για την επιτυχία όλων των εκδηλώσεων του 38ου Φεστιβάλ της ΚΝΕ και του ΟΔΗΓΗΤΗ με κεντρικό σύνθημα «Δίνε το χέρι σου σε όποιον σηκώνεται… Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία…!». Η επιτυχία του θα εξαρτηθεί από το κατά πόσο θα προσανατολιστούν καθοδηγητικά όλες οι ΚΟΒ και οι ΟΒ στην ενημέρωση – συζήτηση και διακίνηση του κουπονιού με πολιτικά κριτήρια, να κάνουν δουλειά συσπείρωσης δυνάμεων, να επικοινωνήσουν με νέες ηλικίες, νέους και νέες εργάτες και εργάτριες, ανέργους, μαθητές, μαθήτριες, σπουδαστές, φοιτητές, άλλους εργαζόμενους.
ΑΘΗΝΑ 10/7/2012
Η ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ

Οσο περισσότερο ξεπουλούν, τόσο περισσότερο το χρέος αυξάνει!

 

To έτος 2000 το δημόσιο χρέος της χώρας ήταν 139,2 δισ. ευρώ.
Το 2004 το δημόσιο χρέος είχε ανέλθει στα 201,2 δισ. ευρώ.
Το 2009 το δημόσιο χρέος έφτασε στα 298,5 δισ. ευρώ.
Στα τέλη του 2011, το δημόσιο χρέος «έκλεισε» στα 367 δισ. ευρώ.

*

Η παραπάνω αναδρομή είναι χρήσιμη - όπως ελπίζουμε θα φανεί στη συνέχεια - ώστε να διερευνήσουμε πόση σχέση έχει (κι αν έχει οποιαδήποτε σχέση) με την αλήθεια η απίστευτη προπαγάνδα που κατακλύζει το δημόσιο βίο.
Αναφερόμαστε στην προπαγάνδα που ισχυρίζεται πως:
«Η μείωση του δημόσιου χρέους και των ελλειμμάτων περνάει μέσα από τις ιδιωτικοποιήσεις και τις αποκρατικοποιήσεις του δημόσιου τομέα».

***

Ας δούμε, λοιπόν, πόσο ευθύνεται το (ανύπαρκτο, έτσι κι αλλιώς) Δημόσιο στην εκτίναξη των χρεών και των ελλειμμάτων, κι ας δούμε κατά πόσο ισχύει ότι το ξεπούλημα και η εκποίηση του δημόσιου πλούτου που περιγράφονται με όλους τους δυνατούς ευφημισμούς
(ιδιωτικοποίηση, αποκρατικοποίηση, μετοχοποίηση, μισθώσεις παραχώρησης κ.λπ.),
ενισχύουν, τάχα, τα δημόσια ταμεία και απαλλάσσουν τη χώρα από χρέη.

*

Οι κυβερνώντες, που σήμερα είναι συγκυβερνώντες με την συνδρομή του κ. Κουβέλη, την τελευταία 20ετία έχουν διαπράξει τα κάτωθι:

*

Ξεπούλησαν και ξαναξεπούλησαν τον Σκαραμαγκά και όλη σχεδόν την ναυπηγική βιομηχανία. Αλλά αυτό σε τι «βοήθησε» τα οικονομικά του κράτους;
Ξεπούλησαν την ΑΓΕΤ. Αλλά αυτό σε τι «τόνωσε» τα δημόσια ταμεία;
Ξεπούλησαν τον ΟΤΕ. Αλλά αυτό σε τι απέτρεψε την πτώχευση;
Ξεπούλησαν πάνω από το 90% του τραπεζικού τομέα. Αλλά αυτό σε τι «έσωσε» την οικονομία;
Ξεπούλησαν το λιμάνι του Πειραιά. Αλλά αυτό σε τι «βελτίωσε» τα ελλείμματα;
Ξεπούλησαν την «Ολυμπιακή». Αλλά αυτό σε τι απομάκρυνε την χρεοκοπία;
Ξεπούλησαν τη διώρυγα της Κορίνθου. Αλλά αυτό σε τι απομάκρυνε τα «κουρέματα»;
Ξεπούλησαν τους οδικούς άξονες της χώρας. Αλλά αυτό σε τι συνέβαλε για τον «κατευνασμό των αγορών»;

*

Επίσης υπενθυμίζουμε ότι:
Μέχρι το 2004, δηλαδή μια ολόκληρη πενταετία πριν από την εκδήλωση της κρίσης, αρκετά χρόνια πριν αρχίσουν να επικαλούνται προσχηματικά το χρέος για να κόβουν μισθούς και συντάξεις, να διαλύουν τις εργασιακές σχέσεις και να καταργούν ό,τι απέμεινε από το λεγόμενο «κράτος πρόνοιας», το ΠΑΣΟΚ είχε διαπράξει τα εξής:
Ξεπούλησε το 48,5% της ΔΕΗ.
Ξεπούλησε το 38% της ΕΥΔΑΠ.
Ξεπούλησε το 64% από τα «Ελληνικά Πετρέλαια».
Ξεπούλησε το 49% του ΟΠΑΠ.
Ξεπούλησε το 92% της Εθνικής Τράπεζας.
Παρέδωσε το αεροδρόμιο των Σπάτων στους Γερμανούς.
Παρέδωσε τη γέφυρα του Ρίου στους Γάλλους.
Παρέδωσε την Αττική Οδό στον Μπόμπολα κ.ο.κ.

*

Μήπως αμφισβητεί αυτά τα στοιχεία ο κ. Σαμαράς; Τότε θα πρέπει να αμφισβητήσει τον κ. Καραμανλή.
Αυτός ήταν - ο κ. Καραμανλής - που ως πρωθυπουργός τα είχε καταθέσει στην Βουλή...
Επομένως, ο ελληνικός λαός έχει κάθε λόγο να απαιτεί καταλογισμό ευθυνών και εξήγηση:
α) Σε τι απέτρεψαν όλες αυτές οι εκποιήσεις - που πάντα βαφτίζονται «αξιοποίηση» - την εκτίναξη του δημόσιου χρέους;
β) Πόσο στοίχισε στην κοινωνία της εργασίας και του μόχθου το ιδεολόγημα περί «λιγότερου κράτους», που ΠΑΣΟΚ και ΝΔ διακινούν από τη δεκαετία του '80 για να ρημάζουν και να παραδίδουν τη δημόσια περιουσία στην πλουτοκρατία;

*

Οι απαντήσεις είναι τόσο προφανείς, όσο πρόδηλη είναι και η νέα τους στόχευση:
Πρώτον, εμφανίζουν σαν «σωτηρία» την ίδια καταστροφική πολιτική που έχει γεμίσει τα ταμεία των κεφαλαιοκρατών και έχει εκτινάξει τα δημόσια χρέη!
Δεύτερον, παρουσιάζουν σαν «φάρμακο» την ίδια εκείνη δηλητηριώδη πολιτική που έχει διαλύσει την Ελλάδα!
Τρίτον, ισχυρίζονται πως παραμένει «επιβεβλημένος» εκείνος ακριβώς ο «μονόδρομος» του ξεπουλήματος που ακολουθούν επί δεκαετίες, με τα γνωστά αποτελέσματα!
Τέταρτον, αποκαλούν «φιλόδοξη» και «αναγκαία» την ίδια εγκληματική πολιτική που έχει χρεοκοπήσει τους Ελληνες και τους έχει αποστερήσει το δημόσιο πλούτο τους!
Πέμπτον, έχουν ορκιστεί πίστη στο ξεπούλημα πολύ πριν εμφανιστεί η «τρόικα». Πολύ πριν ανακαλύψουν ως πρόσχημα το δημόσιο χρέος και τα ελλείμματα.

*

Τα πράγματα είναι απλά και συγκεκριμένα:
Αν ξεπουλάνε για να μειώσουν τα χρέη - και όχι για να ενισχύσουν την κερδοφορία της ολιγαρχίας παραδίδοντάς της για να ξεζουμίσει ό,τι απέμεινε από την δημόσια περιουσία - τότε:

• Πώς γίνεται από το 2000 μέχρι το 2004, την εποχή του μεγάλου «εκσυγχρονιστικού» κύματος του ξεπουλήματος, το δημόσιο χρέος, αντί μείωσης, να αυξήθηκε κατά 62 δισ. ευρώ;
• Πώς γίνεται από το 2004 μέχρι το 2009, την περίοδο του ξεπουλήματος της «ήπιας προσαρμογής», της «Cosco», της διάλυσης της Ολυμπιακής και της εν συνόλω εκποίησης του ΟΤΕ, το χρέος αντί να μειώνεται, να αυξήθηκε κατά 97,3 δισ. ευρώ;
• Πώς γίνεται από το 2009 μέχρι το 2011, την περίοδο που τίναξαν στον αέρα τα νοσοκομεία, έβαλαν λουκέτο στις διαδρομές του ΟΣΕ στην μισή Ελλάδα (!), επέκτειναν τη δράση των ιδιωτών στον τομέα της ενέργειας, το χρέος αντί να μειώνεται, να αυξήθηκε κατά 68,5 δισ. ευρώ;

*

Τα πράγματα είναι απλά και συγκεκριμένα:
Μόνο κατά την περίοδο 2000 - 2011, περίοδο γενικού ξεπουλήματος,
το χρέος όχι μόνο δεν μειώθηκε αλλά
αυξήθηκε κατά 227,8 δισ. ευρώ (!), δηλαδή υπερδιπλασιάστηκε
και
αυξήθηκε με ρυθμό 164%!

*

Συμπέρασμα:
Δεν ξεπουλούν για να «μειώσουν» το χρέος ή τα ελλείμματα.
Αντίθετα:
Οσο περισσότερο ξεπουλούν,
τόσο περισσότερο το χρέος αυξάνει!
Δεν ξεπουλούν για να «πληρώσουν τα χρέη της χώρας». Ξεπουλούν για να εκ-πληρώσουν το μόνο χρέος που αναγνωρίζουν και το μόνο «χρέος» που τους καθοδηγεί:
Είναι το ταξικό τους χρέος, που «επιβάλλει» το ξεπούλημα. Δεν πρόκειται περί «κοινωνικής ευθύνης». Είναι αδίστακτη και στυγνή εφαρμογή του ταξικού τους καθήκοντος να υπηρετούν τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας, αποστερώντας το λαό από τα πάντα:
Από το μισθό, από τη σύνταξη και από τα φάρμακα μέχρι οτιδήποτε έχει απομείνει να θυμίζει δημόσια περιουσία.
Αυτό το έγκλημα που πάνε να ολοκληρώσουν, την καθολική δηλαδή παράδοση στους «ιδιώτες» μιας δημόσιας περιουσίας που ο λαός τη δημιούργησε με το αίμα και τον ιδρώτα του, έχουν το θράσος να το βαφτίζουν «εθνική υπευθυνότητα»!

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Για τη σωτηρία των σωτήρων μας -Το διάλειμμα Δημοκρατίας τελείωσε.

Για να μη χανόμαστε στις "μεταφράσεις" κατα τη γνώμη του καθενός του τι συνεβη στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής, ας διβάσουμε απ'ευθείας το κείμενο της απόφασης κι ας βγάλουμε συμπεράσματα για το πόσο θετική ήταν η απόφαση και για το αν πρέπει η δεν πρέπει να πέσουμε στα γόνατα και να παρακαλέσουμε να μας παίξουν και μας, αν τους υποσχεθούμε οτι θα είμαστε από δω και πέρα συνεπείς, εργατικοί και συνεργάσιμοι και θα κάνουμε ό,τι μας πουν χωρίς πολλά λόγια.
Λεει λοιπόν το κείμενο:

"-Επιβεβαιώνουμε ότι είναι επιτακτική ανάγκη να σπάσει ο φαύλος κύκλος τραπεζών και δημοσίου χρέους. Η Επιτροπή θα υποβάλει σύντομα προτάσεις δυνάμει του άρθρου 127, παράγραφος 6, για ενιαίο εποπτικό μηχανισμό. Ζητούμε από το Συμβούλιο να μελετήσει κατεπειγόντως αυτές τις προτάσεις μέχρι το τέλος του 2012. Αφ’ ότου θεσπισθεί αποτελεσματικός ενιαίος εποπτικός μηχανισμός για τις τράπεζες στην ευρωζώνη, στον οποίον θα συμμετέχει και η ΕΚΤ, ο ΕΜΣ θα μπορούσε, κατόπιν αποφάσεως, να έχει τη δυνατότητα άμεσης ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών. Αυτό θα υπόκειται στις κατάλληλες προϋποθέσεις, μεταξύ των οποίων η συμμόρφωση προς τους κανόνες για τις κρατικές ενισχύσεις, οι οποίες θα είναι συγκεκριμένες για κάθε ίδρυμα, τομέα ή οικονομία, και θα διατυπωθούν τυπικά σε μνημόνιο συμφωνίας. Η Ευρωομάδα θα εξετάσει την κατάσταση του χρηματοπιστωτικού τομέα της Ιρλανδίας με στόχο να βελτιωθεί περαιτέρω η βιωσιμότητα του προγράμματος προσαρμογής που σημειώνει καλές επιδόσεις. Παρόμοιες περιπτώσεις θα αντιμετωπισθούν αναλόγως.

- Ζητούμε την ταχεία σύναψη του μνημονίου συμφωνίας που συνδέεται με την παροχή οικονομικής στήριξης προς την Ισπανία για την ανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού της τομέα. Επιβεβαιώνουμε ότι η χρηματοδοτική συνδρομή θα παρασχεθεί από το ΕΤΧΣ μέχρις ότου καταστεί διαθέσιμος ο ΕΜΣ και ότι εν συνεχεία θα μεταφερθεί στον ΕΜΣ, χωρίς καθεστώς προτεραιότητας.

-Επιβεβαιώνουμε την ισχυρή δέσμευσή μας να πράξουμε παν αναγκαίον για να διασφαλίσουμε τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα της ευρωζώνης, χρησιμοποιώντας ειδικότερα τα υφιστάμενα μέσα ΕΤΧΣ/ΕΜΣ με ευέλικτο και αποτελεσματικό τρόπο, ώστε να σταθεροποιηθούν οι αγορές των κρατών μελών που τηρούν τις ανά χώρα συστάσεις και τις λοιπές δεσμεύσεις τους, περιλαμβανομένων των σχετικών χρονοδιαγραμμάτων, δυνάμει του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου, του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης και της διαδικασίας μακροοικονομικών ανισορροπιών. Οι όροι αυτοί θα πρέπει να αποτυπωθούν σε μνημόνιο συμφωνίας. Εκφράζουμε ικανοποίηση για το γεγονός ότι η ΕΚΤ συμφώνησε να διεκπεραιώνει για λογαριασμό του ΕΤΧΣ/ΕΜΣ πράξεις της αγοράς αποτελεσματικά και αποδοτικά.

-Αναθέτουμε στην Ευρωομάδα να εφαρμόσει αυτές τις αποφάσεις μέχρι τις 9 Ιουλίου 2012.
....................


Το κείμενο λοιπόν αν δεν είναι κανείς τυφλός τα λέει όλα.
Μνημόνια, μνημόνια, μνημόνια!
Αν κανείς αδιαφορεί για τα μνημόνια όπου πληρώνουν οι λαοί και επικεντρώνει στη σωτηρία των τραπεζών και τη σταθεροποίηση των αγορών και πως θα επιτευχθούν αυτά είναι θέμα δικό του. Αυτά άλλωστε είναι τα στοιχεία που κατατάσσουν κάποιον στους φίλους του λαού ή στους φίλους των τραπεζιτών και του συστήματος. Φίλος και των δύο δεν γί-νε-ται.
Ερωτήσεις.
Μήπως πρεπει να προσέξουμε ότι το κείμενο είναι γεμάτο με "θα" που θα διευκρινιστούν και θα υλοποιηθούν από μηχανισμούς της ΕΕ; "Θα δημιουργηθεί εποπτικός μηχανισμός στον οποίον θα συμμετέχει και η ΕΚΤ ", "ο ΕSΜ θα μπορούσε κατόπιν αποφάσεως...", "θα υπόκειται στις κατάλληλες προυποθέσεις..." κλπ.

• Ποιοι αποφασίζουν λοιπόν για τις λεπτομέρεις όπου κρύβεται η κόλαση; Οι λαοί ή τα διάφορα συμβούλια και ελεγχόμενοι εποπτικοί μηχανισμοί που βρίσκονται πολύ μακριά από τους λαούς;
• Η ΕΚΤ που πάει να αναδειχτεί σε υπερεξουσία που θα αποφασίζει για τα κύρια και βασικά, από ποιόν ελέγχεται; Από τις "εθνικές ομάδες διαπραγμάτευσης" ή από μια ομάδα σκληρών κεφαλαιοκρατών και εκπροσώπων τους;
• Είδατε πουθενά έστω μια φράση, έτσι για τα μάτια και την κοροιδία, που να νοιάζεται για τους λαούς και το μαρτύριό τους; Η μόνο διατυπώσεις περι σωτηρίας και σταθερότητας του συστήματος και των αγορών;

Τι κανει λοιπόν όσους τολμάνε να ανοίγουν στόμα και να εκφράζονται θετικά να λένε όσα φωτεινά και αισιόδοξα λένε;

Ειμαστε υπερβολικοί μήπως;
Θ αποδειχτεί τις αμέσως επόμενες μέρες. Το διάλειμμα Δημοκρατίας τελείωσε. Τα φώτα ξανασβήνουν κι αρχίζει το γνωστό βιολί. Οι λαοί αποφάνθηκαν. Ραχόι, Ολάντ, Σαμαράς...
Ωρα να πληρώσουμε το λογαριασμό τώρα. Ο Τόμσεν είναι ήδη εδώ, ενώ στην Ισπανία και την Ιταλία οι ειδικοί γράφουν πυρετωδώς τα "μνημόνια συμφωνίας" γιατί η απόφαση ζήτησε "ταχεία σύναψη".
Το κύριο ζήτημα πλέον είναι σε ποια κατάσταση συνείδησης βρίσκονται οι λαοί και σε ποιά κατάσταση οργάνωσης βρίσκονται τα λαικά κινηματα; Ειναι έτοιμοι για μάχη ή απλά είναι παρασυρμένοι σε ψευτοελπίδες που δε βασίζονται πουθενά; Τι πρέπει να κάνουμε γι αυτό;

Ποιον θέλουμε να σώσουμε;
Πως το είπε ο Α.Τσίπρας; "...αν δεν ισχύσει και για την Ελλάδα ότι ίσχυσε για την Ισπανία και την Ιταλία, η τρόικα δεν έχει καμία δουλειά να έρθει στην Ελλάδα.." και (η Ελλάδα με κυβέρνηση Σύριζα) "... θα είχε ήδη κερδίσει τουλάχιστον όσα και οι Ισπανία και Ιταλία διεκδίκησαν και κέρδισαν";
Αυτό που θα ισχύσει για την Ισπανία και την Ιταλία κι αυτό που "κέρδισαν" είναι "μνημόνια συμφωνίας"...αυτό λέει η απόφαση. Αυτό ζητάμε;
Δε νομίζω πως θα έχουν τρομερές αντιρρήσεις...Θα κανουν λίγο το δύσκολο και μετά θα "υποχωρήσουν" αλλάζοντας το ένα μνημόνιο με ένα άλλο μνημόνιο που έτσι κι αλλιώς δεν τραβάει. Εκτός αν κι αυτή η κυβέρνηση είναι το ίδιο δουλική με την προηγούμενη και δεχτεί να μην αλλάξει τίποτα, οπότε ακόμη καλύτερα για την τρόικα. Δεν θα κουραστεί κιόλας καλοκαιριάτικα να γράφει νέα μνημόνια. Απο Σεπτέμβριο με την ησυχία τους, τότε που θα χρειαστεί περισσότερο αφού τίποτα δεν θα μπορεί να εφαρμοστεί φυσικά.


Είπαμε το κύριο θέμα είναι στο ποιον θέλουμε να σώσουμε. Αν συμφωνήσουμε στο ότι θέλουμε να σώσουμε "την οικονομια" γενικά, και να αποκαταστήσουμε τη "σταθερότητα των αγορών" τα άλλα μπορούμε να τα βρούμε βρε αδερφέ.
Μέχρι να ξυπνήσουν τα θύματα και να τους πάρουν με τις πέτρες.


Υ.Γ. Για να μην μπερδευόμαστε πολύ, βοηθάει η δήλωση Σόιμπλε που είπε πως"δεν υπάρχουν νικητές και νικημενοι στο Συμβούλιο και όποιος μιλάει για ήττα της Γερμανίας...να εξετάσει τη σαθρότητα της σκέψης του". Ο άνθρωπος το ξεκαθάρισε πως εντός ΕΕ όλοι είναι στην ίδια πλευρά.Την ακριβώς απέναντι από τη δική μας δηλαδή...

 

Αναδημοσίευση από το εξαιρετικό http://giorgossarris.blogspot.gr/

Ο τέταρτος πλανήτης ήταν ο πλανήτης του επιχειρηματία...

Ο τέταρτος πλανήτης ήταν ο πλανήτης του επιχειρηματία. Ο άνθρωπος αυτός ήταν τόσο απασχολημένος που ούτε καν σήκωσε το κεφάλι του όταν έφτασε ο μικρός πρίγκιπας.
«Καλημέρα» του είπε. «Το τσιγάρο σας έσβησε».
«Τρία και δύο πέντε. Εφτά και πέντε δώδεκα. Δώδεκα και τρία δεκαπέντε. Καλημέρα. Δεκαπέντε κι εφτά είκοσι δύο. Είκοσι δύο κι έξι είκοσι οχτώ. Δεν έχω καιρό να το ξανανάψω. Είκοσι έξι και πέντε τριάντα ένα. Ουφ! Μας κάνουν λοιπόν πεντακόσια ένα εκατομμύρια εξακόσιες είκοσι δύο χιλιάδες εφτακόσια τριάντα ένα».
«Πεντακόσια εκατομμύρια τι;»
«Ε, ακόμα εδώ είσαι; Πεντακόσια εκατομμύρια. δεν ξέρω πια. Έχω τόσο πολλή δουλειά! Εγώ είμαι σοβαρός άνθρωπος, δε χασομεράω με σαχλαμάρες! Δύο και πέντε εφτά.»
«Πεντακόσια ένα εκατομμύρια τι;» ξαναρώτησε ο μικρός πρίγκιπας που έτσι και ροφούσε κάτι δεν εννοούσε να το βάλει κάτω.
Ο επιχειρηματίας σήκωσε το κεφάλι.
«Στα πενήντα τέσσερα χρόνια που ζω σ' αυτό τον πλανήτη, μονάχα τρεις φορές με έχουν ενοχλήσει. Η
πρώτη ήταν πριν από είκοσι δυο χρόνια, όταν έπεσε ένα σκαθάρι, ένας Θεός ξέρει από πού. Έκανε τόσο φοβερό θόρυβο, που έκανα τέσσερα λάθη σε μια πρόσθεση. Η δεύτερη φορά ήταν πριν έντεκα χρόνια, που μ' έπιασαν ρευματισμοί. Είναι που δεν κινούμαι καθόλου. Δεν έχω καιρό για χάσιμο. Είμαι σοβαρός άνθρωπος εγώ. Η τρίτη φορά. είναι τώρα! Λέγαμε λοιπόν πεντακόσια ένα εκατομμύρια.»
«Εκατομμύρια τι;»
Ο επιχειρηματίας κατάλαβε ότι δεν είχε καμιά ελπίδα να ησυχάσει.
«Εκατομμύρια πραματάκια απ' αυτά που βλέπουμε πότε πότε στον ουρανό».
«Μύγες;»
«Όχι βέβαια. Κάτι πραματάκια που λάμπουν».
«Μέλισσες;»
«Όχι βέβαια. Κάτι χρυσαφιά πραματάκια που κάνουν τους τεμπέληδες να ονειροπολούν. Εγώ είμαι όμως σοβαρός άνθρωπος! Δεν έχω καιρό για ονειροπολήσεις».
«Α! Αστέρια;»
«Ακριβώς. Αστέρια».
«Και τι τα κάνεις πεντακόσια εκατομμύρια αστέρια;»
«Πεντακόσια ένα εκατομμύρια εξακόσιες είκοσι δύο χιλιάδες εφτακόσια τριάντα ένα. Είμαι σοβαρός εγώ, είμαι ακριβής».
«Και τι τα κάνεις όλα αυτά τα αστέρια;»
«Τι τα κάνω;»
«Ναι».
«Τίποτα. Τα έχω».
«Έχεις τα αστέρια;»
«Ναι».
«Ξέρω όμως ένα βασιλιά που.»
«Οι βασιλιάδες δεν έχουν τίποτα. Απλώς βασιλεύουν. Είναι τελείως άλλο πράγμα».
«Και σε τι χρησιμεύει να έχεις τα αστέρια;»
«Στο να είμαι πλούσιος».
«Και σε τι χρησιμεύει να είσαι πλούσιος;»
«Στο να αγοράζω άλλα αστέρια, αν ανακαλυφθούν καινούργια».
Τούτος εδώ, είπε με το νου του ο μικρός πρίγκιπας, έχει τα ίδια μυαλά μ' εκείνον τον μπεκρή.
Ωστόσο έκανε ακόμα μερικές ερωτήσεις:
«Πώς γίνεται να έχει κάποιος τα αστέρια;»
«Γιατί, ποιανού είναι;» απάντησε νευριασμένος ο επιχειρηματίας.
«Δεν ξέρω. Κανενός».
«Άρα, είναι δικά μου. Εγώ το σκέφτηκα πρώτος».
«Φτάνει αυτό;»
«Και βέβαια. Όταν βρίσκεις ένα διαμάντι που δεν ανήκει σε κανέναν, είναι δικό σου. Όταν βρίσκεις ένα νησί που δεν ανήκει σε κανέναν, είναι δικό σου. Όταν έχεις πρώτος μια ιδέα, την κατοχυρώνεις και είναι δική σου. Εγώ λοιπόν παίρνω τα αστέρια, αφού κανείς ποτέ πριν από μένα δε σκέφτηκε να τα αποκτήσει».
«Αυτό είναι αλήθεια» είπε ο μικρός πρίγκιπας. «Και τι τα κάνεις;»
«Τα διαχειρίζομαι. Τα μετράω και τα ξαναμετράω» είπε ο επιχειρηματίας. «Δεν είναι εύκολο. Αλλά είμαι σοβαρός άνθρωπος».
Όμως ο μικρός πρίγκιπας δεν είχε ακόμα ικανοποιηθεί.
«Εγώ, αν έχω ένα μαντίλι, μπορώ να το τυλίξω στο λαιμό μου και να το πάρω μαζί μου. Αν έχω ένα λουλούδι, μπορώ να το κόψω και να το πάρω μαζί μου. Μπορείς να μαζέψεις τα αστέρια;»
«Όχι, μπορώ όμως να τα καταθέσω στην τράπεζα».
«Τι θα πει αυτό;»
«Θα πει πως γράφω σ' ένα χαρτάκι τον αριθμό των άστρων μου, και ύστερα κλειδώνω το χαρτί αυτό σ' ένα συρτάρι».
«Αυτό είναι όλο;»
«Αυτό φτάνει».
Γούστο έχει, σκέφτηκε ο μικρός πρίγκιπας. Είναι αρκετά λυρικός. Δεν είναι όμως και τόσο σοβαρός.
Ο μικρός πρίγκιπας είχε για τα σοβαρά πράγματα πολύ διαφορετική γνώμη απ' τη γνώμη που είχαν οι μεγάλοι.
«Εγώ» είπε ακόμα, «έχω ένα λουλούδι που το ποτίζω τακτικά. Έχω τρία ηφαίστεια που τα καθαρίζω κάθε βδομάδα. Γιατί καθαρίζω και το σβησμένο. Δεν ξέρεις τι γίνεται καμιά φορά. Το ότι τα έχω όμως ωφελεί και τα ηφαίστεια μου και το λουλούδι μου. Εσύ δεν ωφελείς σε τίποτα τα αστέρια».
Ο επιχειρηματίας άνοιξε το στόμα του, δε βρήκε όμως τίποτα να απαντήσει και ο μικρός πρίγκιπας έφυγε.
Δεν υπάρχει αμφιβολία, οι μεγάλοι είναι τελείως αλλόκοτοι, έλεγε με το νου του απλά, συνεχίζοντας το ταξίδι του..
===================================================================================
Φυσικά είναι ο Μικρός Πρίγκιπας, που ο δημιουργός του Antoine de Saint-Exupery γεννήθηκε σαν σήμερα πριν απο 112 χρόνια.

Στήνουν σφαγείο στη γειτονιά μας. Κανένα τραστ συμφερόντων δεν είναι αθώο του αίματος. Καμμία διευκόλυνση στους φονιάδες των λαών.

Το αεροπλανοφόρο USS Eisenhower στη Ρόδο !

Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις συγκεντρώνουν μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις στην Ανατολική Μεσόγειο και στον Περσικό Κόλπο

Φορτηγό του τουρκικού στρατού μεταφέρει σύστημα εκτόξευσης πυραύλων στα σύνορα με τη Συρία

«Αισιόδοξος» ότι μπορεί να υπάρξει πρόοδος και να προκύψει σαφής υλοποιήσιμη απόφαση από τη σύνοδο για τη Συρία που πραγματοποιείται σήμερα στη Γενεύη εμφανίστηκε, χτες, εισερχόμενος στις εργασίες της προπαρασκευαστικής συνάντησης ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ και του Αραβικού Συνδέσμου. Ο Ανάν, σύμφωνα με διαρροές, προωθεί ένα νέο σχέδιο που βασίζεται στα κομβικά σημεία της αρχικής του πρότασης, δηλαδή άμεση κατάπαυση πυρός, απόσυρση στρατευμάτων και ενόπλων από τις πόλεις, διασφάλιση ελεύθερης μεταφοράς ανθρωπιστικής βοήθειας και μετακίνησης δημοσιογράφων, απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων. Με την προσθήκη της πρότασης για άμεση σύσταση μιας προσωρινής κυβέρνησης εθνικής ενότητας, στην οποία θα συμμετέχουν στελέχη και από τις δύο εμπλεκόμενες πλευρές αρκεί, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, «να μην υποσκάπτει η μέχρι τώρα στάση τους και συμπεριφορά τους την προοπτική επιτυχίας και συμφιλίωσης».

Στη Σύνοδο έχουν κληθεί να συμμετάσχουν τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας -ΗΠΑ, Ρωσία, Γαλλία, Βρετανία, Κίνα- η ΕΕ και ο Αραβικός Σύνδεσμος και οι Τουρκία, Κατάρ, Κουβέιτ, Ιράκ. Παρά τις επίμονες ρωσικές πιέσεις δεν προσκλήθηκε το Ιράν, πρόταση με την οποία φέρεται να συμφωνούσε ο Ανάν, συμμεριζόμενος την άποψη της Μόσχας ότι πρέπει να «μην περιθωριοποιούνται όλες εκείνες οι δυνάμεις που ασκούν επιρροή στα τεκταινόμενα στη Συρία και στην ευρύτερη περιοχή», αλλά απέρριψαν επιμόνως οι ΗΠΑ. Σε μια προσπάθεια περισσότερο εξισορρόπησης «για τα μάτια του κόσμου» δεν προσκλήθηκε, τελικά, ούτε η Σ. Αραβία, που επίσης ασκεί επιρροή, αλλά ούτε και ο γειτονικός στη Συρία, Λίβανος, που επηρεάζεται, ήδη, άμεσα από τις εξελίξεις.


Η νέα πρόταση Ανάν και οι εξελίξεις στη Συρία αναμένονταν να κυριαρχήσουν και στην, προγραμματισμένη, για χθες βράδυ συνάντηση στην Αγία Πετρούπολη του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, με την Αμερικανίδα ομόλογό του, Χίλαρι Κλίντον. Αν και οι δύο πλευρές εμφανίζονται να στηρίζουν την πρόταση Ανάν, ως συνήθως, η διπλωματική του γλώσσα επιτρέπει διαφορετικές ερμηνείες. Ο Λαβρόφ επανέλαβε ότι η Μόσχα στηρίζει την πολιτική μετάβαση και το σχετικό πλαίσιο αλλά είναι κατηγορηματικά αντίθετη σε μια απόφαση που θα υπαγορεύει ποιοι θα συμμετάσχουν σε αυτή τη μετάβαση παρεμβαίνοντας ουσιαστικά στο ποιος θα κρατήσει την εξουσία στη Συρία. Θεωρητικώς, με αυτό δεν διαφωνεί η Ουάσινγκτον, η οποία, όμως, επιμένει ότι ο Ασαντ έχει «χάσει τη νομιμοποίησή του». Η δε συριακή αντιπολίτευση αντιδρά στην πρόταση Ανάν πιέζοντας για σαφή διατύπωση περί εκδίωξης του Ασαντ.

Αεροπλανοφόρα και δυνάμεις στην περιοχή

Την ίδια στιγμή, όπως έγινε γνωστό, από προχθές οι ΗΠΑ συγκεντρώνουν στην ευρύτερη περιοχή σημαντικό αριθμό στρατιωτικών δυνάμεων. Σε αυτά τα πλαίσια εντάσσεται και η άφιξη στην Ρόδο, στις 13 - 16 Ιούλη, του αμερικανικού αεροπλανοφόρου «Αϊζενχάουερ», μαζί με τα συνοδευτικά πολεμικά πλοία που το ακολουθούν, που είναι φανερό ότι κατευθύνονται σε Συρία και Περσικό, μαζί με άλλες δυνάμεις και τουλάχιστον άλλα δύο αεροπλανοφόρα. Ταυτόχρονα, η Ρωσία έχοντας ναυτική βάση στο Ταρτούς της Συρίας επίσης συγκεντρώνει δυνάμεις και έχουν δει το φως της δημοσιότητας πληροφορίες για κοινές ασκήσεις με Κίνα και Συρία το επόμενο διάστημα. Επίσης, η Τουρκία (που στηρίζει τους αντικαθεστωτικούς) μεταφέρει κοντά στα σύνορά της με τη Συρία βαρύ οπλισμό.

Σε μια παράλληλη εξέλιξη ο Σύρος Πρόεδρος, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην ιρανική τηλεόραση τόνισε ότι δεν πρόκειται να δεχτεί καμία λύση που θα υπαγορευτεί ή θα επιβληθεί από το εξωτερικό, ότι όσες πιέσεις και αν δεχτεί δεν πρόκειται να αλλάξει πολιτική και να πάψει «να επιδιώκει την προστασία του συριακού λαού εξολοθρεύοντας όλους τους τρομοκράτες» και ότι στόχος είναι να διατηρηθεί η εθνική ενότητα της χώρας. Παρέμβαση ενόψει της Συνόδου στη Γενεύη έκανε και η Τεχεράνη διά του εκπροσώπου του υπουργείου Εξωτερικών της που δήλωσε ότι δε θα πρέπει να επιτραπεί σε χώρες εκτός της περιοχής να δρομολογήσουν επιπόλαιες αποφάσεις που επηρεάζουν την περιοχή, όπως π.χ. ένα στρατιωτικό πλήγμα.

Πηγή : Ριζοσπάστης

ΚΕΝΤΡΟ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΩΝ ΑΤΟΜΩΝ : Η ευρωενωσιακή πολιτική πυροδοτεί την εξάρτηση... ...και καταστρατηγεί την απεξάρτηση!

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 26/6/2012

Τα εγκληματικά αποτελέσματα της υποτιθέμενης «μείωσης της βλάβης» που αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της «αντιναρκωτικής» πολιτικής, όπως επιτάσσεται από την ΕΕ και διαχρονικά υλοποιούν οι κυβερνήσεις και στηρίζουν τα κόμματα του ευρωμονόδρομου σκιαγραφήθηκαν χτες κατά τη διάρκεια της απολογιστικής συνέντευξης Τύπου που έδωσε το ΚΕΘΕΑ, με θέμα «Κρίση και εξάρτηση: Αδιέξοδα και προοπτικές».
Η μείωση της κρατικής επιχορήγησης των «στεγνών» προγραμμάτων του ΚΕΘΕΑ, το πάγωμα των προσλήψεων εδώ και εφτά χρόνια, η πριμοδότηση και επέκταση των προγραμμάτων υποκατάστασης στα νοσοκομεία, έρχονται να δυσκολέψουν ακόμη περισσότερο τη δουλειά των εργαζομένων στην απεξάρτηση και να διογκώσουν τα προβλήματα για τον διαρκώς αυξανόμενο αριθμό εξαρτημένων και τις οικογένειές τους.

Η χορήγηση υποκατάστατων δε συνιστά απεξάρτηση

«Η έκπτωση της θεραπείας σε απλή χορήγηση μιας ουσίας κρατάει τους χρήστες καθηλωμένους στον τρόπο ζωής τους, στη χρήση, στην παραβατικότητα και την περιθωριοποίηση με τις γνωστές επιπτώσεις σε προσωπικό, οικογενειακό και κοινωνικό επίπεδο. Δεν προσφέρει ουσιαστική υποστήριξη, ώστε να βελτιώσουν την κατάστασή τους και να κινητοποιηθούν, για να κάνουν το βήμα προς την απεξάρτηση και την επάνοδο στην κοινωνία. Αυτή η πολιτική πριμοδότηση και η ευρεία προβολή των προγραμμάτων υποκατάστασης ως μαγικής λύσης στο πρόβλημα της εξάρτησης αποπροσανατολίζει τους χρήστες ουσιών και τις οικογένειές τους, οδηγεί σε απαξίωση των "στεγνών" προγραμμάτων, της ψυχικής απεξάρτησης και της κοινωνικής επανένταξης», επισήμανε ο Γεράσιμος Νοταράς, πρόεδρος του ΔΣ του ΚΕΘΕΑ.
Στην πριμοδότηση των προγραμμάτων υποκατάστασης αναφέρθηκε και ο Χαράλαμπος Πουλόπουλος, διευθυντής του ΚΕΘΕΑ, ξεκαθαρίζοντας πως «όταν θεωρείται μια ουσία θαυματουργή για την εξάρτηση, τότε οι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν το πρόβλημα και οι οικογένειές τους παγιδεύονται. Δεν μπορούμε να μιλάμε λοιπόν για απεξάρτηση, όταν συνεχίζεται η χορήγηση μιας ουσίας. Το πρόβλημα γίνεται ακόμη μεγαλύτερο όταν κάποιος που συμμετέχει σε πρόγραμμα υποκαταστάτων παίρνει τη νόμιμη ουσία από ένα νοσοκομείο και πηγαίνει στη μαύρη αγορά, στην πιάτσα και συμπληρώνει με άλλες παράνομες ουσίες. Αυτό δε μειώνει τη βλάβη, αλλά αυξάνει τους κινδύνους από τη χρήση ουσιών».

Να ποια είναι η ΕΕ και ο ευρωμονόδρομος

«Τα στοιχεία του ΚΕΘΕΑ επιβεβαιώνουν την κεντρική πολιτική θέση του ΚΚΕ: Οι κυβερνήσεις και τα κόμματα του ευρωμονόδρομου ακολουθώντας πιστά την πολιτική της ΕΕ όλα αυτά τα χρόνια για την περίφημη "μείωση της βλάβης" εγκληματούν κατά όλου του λαού, κατά των χρηστών, των οικογενειών τους, κατά της κοινωνίας. Ολα όσα γίνονται δεν είναι τυχαία: "Κόβονται" τα "στεγνά" προγράμματα, "κόβονται" τα Κέντρα Πρόληψης και χωρίς επιστημονικά δεδομένα βάζουν τα υποκατάστατα στα νοσοκομεία, ο Δήμος της Αθήνας μαζί με την πρόεδρο του ΟΚΑΝΑ φτιάχνουν κι επίσημη πιάτσα. Οι χρήστες στα νοσοκομεία, όπως καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι στον ΟΚΑΝΑ, είναι δίπλα σε νεκροθαλάμους, σε σκουπίδια. Αυτή είναι η περίφημη "μείωση της βλάβης"» σημείωσε η Λούλα Καρατζά, υπεύθυνη του Τμήματος κατά των ναρκωτικών της ΚΕ του ΚΚΕ. «Γιατί, συνέχισε, αν πουν την αλήθεια ότι μπορεί και υπάρχει θεραπεία, υπάρχει δεύτερη ευκαιρία θα πρέπει να αμφισβητήσεις και τις αιτίες που γεννούν το πρόβλημα και δεν είναι άλλες από την ανεργία, τα πολιτιστικά σκουπίδια, τον ίδιο τον καπιταλισμό. Αυτό είναι και η ΕΕ. Το ΚΚΕ λέει ότι υπάρχει άλλος δρόμος, ο δρόμος του αγώνα, της αντιπαράθεσης και δικαιώνεται καθημερινά το σύνθημά μας που δείχνει την προοπτική "ζωή ολόκληρη όχι με δόσεις"».

Το προφίλ των χρηστών

Σχετικά με το προφίλ των χρηστών που προσέγγισαν τα Συμβουλευτικά Κέντρα του ΚΕΘΕΑ το 2011, προκύπτει:
Ανεργοι το 64,5%. Το 64,4% μένει με τη γονική οικογένεια. Μέση ηλικία διακοπής του σχολείου 14,1 έτη. Μέση ηλικία έναρξης της χρήσης ουσιών 15,8 έτη. Το 86,5% ξεκίνησε τη χρήση με κάνναβη. Το 70,4% κάνει συστηματική χρήση ηρωίνης και το 67,3% κάνει παράλληλη χρήση κι άλλων ουσιών.
Η συρρικνούμενη δυνατότητα των χρηστών να εξασφαλίσουν τη δόση τους, τους οδηγεί στην επιλογή οικονομικότερων και πιο επικίνδυνων ουσιών, όπως η κρυσταλλική μεθαμφεταμίνη «σίσα», όπου, σύμφωνα με έρευνα του ΚΕΘΕΑ (2011) το 68,5% των εξαρτημένων χρηστών κάνει περιστασιακή χρήση της. Η ουσία είναι διεγερτική, προκαλεί επιθετικότητα, ενώ δεν καταστέλλει την ερωτική επιθυμία όπως τα οπιοειδή. Σημαντική ένδειξη για τη μεταβολή της συμπεριφοράς των εξαρτημένων χρηστών και η στροφή τους σε πιο επικίνδυνες πρακτικές χρήσης αποτελεί και ο διαπιστωμένος οκταπλασιασμός των νέων κρουσμάτων Εϊτζ μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2011, αλλά και οι διαστάσεις επιδημίας που φαίνεται να λαμβάνει η εξάπλωση της ηπατίτιδας C ανάμεσα στους χρήστες. Την ίδια στιγμή, όπως επισημαίνεται από το ΚΕΘΕΑ, η ανεργία και τα οικονομικά προβλήματα αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα για τις οικογένειες να αναζητήσουν θεραπεία, αφού προέχουν ζητήματα επιβίωσης και το οικογενειακό περιβάλλον δε διαθέτει πάντα τα ίδια ψυχικά αποθέματα και τις πρακτικές δυνατότητες για να στηρίξει τη διαδικασία απεξάρτησης και επανένταξης.

Οι G-20 φωτογραφίζονται χαμογελαστοί, την ίδια στιγμή που ηχούν όλο και πιο κοντά τα τύμπανα μιας παγκόσμιας σύρραξης

Οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου στην «G20» χαμογελάνε,

ενώ τρώγονται για τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους,

αλλά ενώνονται στο τσάκισμα των λαών

Δίχως επευφημίες και πανηγυρισμούς ολοκληρώθηκε η Συνόδος των «G20» (ΗΠΑ, Καναδάς, Βρετανία, Γερμανία, Αυστραλία, Γαλλία, Ιταλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Βραζιλία Αργεντινή, Ινδονησία, Σαουδική Αραβία, Νότια Αφρική, Μεξικό, Ιαπωνία, Τουρκία, Νότια Κορέα και ΕΕ ως σύνολο), που πραγματοποιήθηκε στις αρχές της προηγούμενης βδομάδας στο θέρετρο Λος Κάμπος του Μεξικού. Επισήμως διασώθηκαν τα προσχήματα, ωστόσο πριν καν αρχίσει η Σύνοδος οι διαχωριστικές γραμμές είχαν χαραχθεί. Διαχωριστικές γραμμές που χαράχθηκαν στο φόντο της όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στο φόντο της καπιταλιστικής κρίσης που βαθαίνει.

Διαχωριστικές γραμμές που πέραν της επιβεβαίωσης των συνεχώς εντεινόμενων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών επιβεβαίωσαν ότι εξαιτίας αυτών η «G20» αδυνατεί, μέχρι στιγμής, να εκπληρώσει το ρόλο που της ανατέθηκε στον απόηχο της κατάρρευσης της «Lehman Brothers» το 2008 και την έναρξη της σοβαρότερης και ευρύτερης καπιταλιστικής κρίσης εδώ και δεκαετίες. Ρόλο ως υπ' αριθμόν 1 διεθνές φόρουμ για τη διαβούλευση μεταξύ των κύριων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των αποκαλούμενων αναδυόμενων χωρών και τη λήψη ανάλογων αποφάσεων. Το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της «μη εφαρμογής» των αποφάσεων, ακριβώς γιατί προσκρούουν στις οξύτατες αντιθέσεις και ανταγωνισμούς, είναι ο μετασχηματισμός του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, δηλαδή της άμεσης εφαρμογής μίας σειράς μεταρρυθμίσεων στη λειτουργία του Ταμείου ώστε να αυξηθούν οι ψήφοι και το ειδικό βάρος των αναπτυσσόμενων χωρών στους μηχανισμούς λήψης αποφάσεων.


Μία μη «εφαρμογή» που οδήγησε τις αναδυόμενες χώρες και ειδικά την αποκαλούμενη ομάδα BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική) να ασκήσει άμεσα εκβιασμούς και πιέσεις για να προχωρήσει τελικά στην αύξηση του ποσού συνεισφοράς της σε 75 δισεκατομμύρια συνολικά -η Κίνα 43, από 10 δισ. η Ρωσία, η Ινδία και η Βραζιλία και 2 δισ. η Νότιος Αφρική- από το σύνολο των 456 που δεσμεύθηκαν να συνεισφέρουν στο ΔΝΤ όλες οι χώρες - μέλη του «G20», όπως ανακοίνωσε η γενική διευθύντρια του Ταμείου, Κριστίν Λαγκάρντ.

Οι χώρες της BRICS αύξησαν μεν το ποσό συνεισφοράς τους, ωστόσο έθεσαν σαφέστατους όρους: «Η αύξηση συνεισφοράς θα γίνει, όταν το ΔΝΤ, που έχει περιορισμένες ταμειακές δυσχέρειες, παραχωρήσει περισσότερα δικαιώματα ψήφου στις αναδυόμενες οικονομίες, όπως υποσχέθηκε με τη μεταρρύθμιση στη διάρκεια του 2010».

Μπορεί το ζήτημα της μεταρρύθμισης του ΔΝΤ να ήταν το βασικό σημείο κρούσης της BRICS, ωστόσο ο Πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν, έθεσε ακόμη ένα ζήτημα, να υπάρξει συμφωνία για ένα «αποδεκτό επίπεδο» μέτρων προστατευτισμού καθώς, όπως τόνισε, η χρηματοπιστωτική αστάθεια οδηγεί αναπόφευκτα σε μεγάλο εμπορικό προστατευτισμό και υπενθυμίζοντας ότι η Ρωσία θα αναλάβει την προεδρία της «G20» το 2013, ο Πούτιν επισήμανε ότι «η εμπιστοσύνη προς αυτό τον Οργανισμό» θα περιοριστεί αν οι αποφάσεις που λαμβάνει «παραμένουν απλές δηλώσεις, χωρίς να εφαρμόζονται και να τηρούνται»... «Πρέπει να διασφαλίσουμε ότι η "G20" δε θα μετατραπεί απλώς σε άλλο ένα ελιτίστικο κλαμπ που δε θα ενδιαφέρεται παρά μόνο για τα συμφέροντα των μελών του», καταλήγει το άρθρο.

Η ΕΕ στο επίκεντρο των πιέσεων

Παράλληλα, ο Ρώσος Πρόεδρος, καθώς προετοιμάζεται να αναλάβει τα ηνία, κάλεσε σε ουσιαστικά μέτρα κατά της κερδοσκοπίας στο διεθνές Τραπεζικό και Χρηματιστηριακό σύστημα, που πλήττει βαριά την «πραγματική οικονομία», σε άμεση «ρύθμιση» της αγοράς παραγώγων, σε βαθιά μεταρρύθμιση παγκόσμιων Οργανισμών, όπως το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα, αλλά και σε μέτρα που θα μειώνουν δήθεν τις ανισότητες ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς. Πρόκειται βέβαια για φληναφήματα, ότι δήθεν μπορεί στον καπιταλισμό να μετριαστεί η ανισόμετρη ανάπτυξη.

Ενα ακόμη ενδεικτικό στοιχείο των αντιθέσεων που εκφράστηκαν όσον αφορά τους διαθέσιμους πόρους του ΔΝΤ, που κατά κύριο λόγο θα κατευθυνθούν για την «αντιμετώπιση της κρίσης της ευρωζώνης», είναι η στάση της Βρετανίας και των ΗΠΑ που δε συνείσφεραν ούτε ένα σεντ, με τις ΗΠΑ πριν καν την έναρξη της Συνόδου να κρατά αποστάσεις και να δηλώνει «ότι η Ευρώπη έχει όλες τις δυνατότητες να επιλύσει μόνη τα προβλήματά της». Στάση που με απόλυτη συνέπεια διατήρησε κατά τη διάρκεια της Συνόδου αλλά και επαναλαμβάνει συνεχώς.

Οι αντίρροπες τάσεις, ειδικά ανάμεσα στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, είναι απόλυτα εμφανείς και στο τελικό ανακοινωθέν που αναλώνεται σε γενικόλογες διακηρύξεις, για να δημιουργήσει την αίσθηση ότι η Σύνοδος δρομολόγησε ένα νέο συμβιβασμό σε ό,τι αφορά τη διαχείριση της κρίσης παγκόσμια και ιδιαίτερα στην Ευρωζώνη.

Σε ό,τι αφορά την τελευταία, οι «G20» σημειώνουν ότι στηρίζουν «την πρόθεση να εξεταστούν πιο συγκεκριμένα βήματα προς μια πιο ενοποιημένη χρηματοοικονομική αρχιτεκτονική που θα περιλαμβάνει την εποπτεία των τραπεζών, την εξυγίανση και ανακεφαλαιοποίηση και την εγγύηση των καταθέσεων».

Υπογραμμίζεται ακόμα ότι τα μέλη της Ευρωζώνης «θα αναλάβουν όλα τα αναγκαία μέτρα για να διαφυλάξουν την ακεραιότητα και σταθερότητα της περιοχής, για να βελτιώσουν τη λειτουργία των χρηματοοικονομικών αγορών και για να τερματίσουν τις αρνητικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ κρατών και τραπεζών». Πρόκειται για ευθεία «σύσταση» στα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης και ιδιαίτερα στη Γερμανία, να αναλάβουν ακόμα μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης, άρα και το κόστος που συνεπάγεται η διαχείριση της κρίσης και ο επιμερισμός της ζημιάς από την ελεγχόμενη καταστροφή κεφαλαίου.
Σημειώνουν ταυτόχρονα ότι «προσβλέπουμε στη συνεργασία της Ευρωζώνης με την επόμενη ελληνική κυβέρνηση για να διασφαλίσουν ότι παραμένει στο μονοπάτι των μεταρρυθμίσεων και της βιωσιμότητας εντός της Ευρωζώνης».

Ειδική μνεία χρήζουν οι δηλώσεις και του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου από το βήμα της Συνόδου των «G20», Χέρμαν βαν Ρομπάι, όσον αφορά την ενίσχυση της οικονομικής ενοποίησης της Ευρωζώνης, όπου διαβεβαίωσε ότι «τον Ιούνιο θα ξεκινήσουμε ένα σχέδιο που θα ολοκληρωθεί στο τέλος του έτους ώστε πριν τον Δεκέμβριο να δείξουμε ότι δεν έχουμε μόνο μια νομισματική ένωση αλλά και μια οικονομική ένωση. Κάτι που θα φέρει σταθερότητα στο ευρώ και στην Ευρωζώνη».

Πρόσω ολοταχώς για διεύρυνση των αναδιαρθρώσεων που τσακίζουν τα εργατικά λαϊκά δικαιώματα

Εκτός όμως της «ανυπομονησίας» που διακατέχει τα μέλη της «G20» για την αντιμετώπιση της «κρίσης στην Ευρωζώνη», που «σέρνεται για τρίτη συνεχόμενη χρονιά» πολλαπλές αναφορές γίνονται στο τελικό ανακοινωθέν στο παγκόσμιο εμπόριο, όπου επαναλαμβάνονται επί τη ουσίας οι διακηρύξεις της προηγούμενης Συνόδου των Καννών, με έμφαση για την αναγέννηση των συνομιλιών του Γύρου της Ντόχα για το διεθνές εμπόριο. Συνομιλίες που κατέρρευσαν το 1999 στο Σιάτλ κατά τη Σύνοδο του ΠΟΕ και έκτοτε όλες οι προσπάθειες για την αναβίωσή τους και πολύ περισσότερο για την επίτευξη μίας συμφωνίας έχουν πέσει στο κενό. Αναφορές και για τη διατροφική σταθερότητα και τη μεταβλητότητα των τιμών των τροφίμων «ως βασικό μέτρο για την αντιμετώπιση της πείνας» με την άμεση εφαρμογή των αποφάσεων της Συνόδου της Σεούλ το 2010. «Πρόκειται για πρόκληση που πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα» όπως τονίζουν στο τελικό ανακοινωθέν οι «G20» αναφέροντας τους πρόσφατους λιμούς στο Σάχελ και το Κέρας Αφρικής.

Ουσιαστικά, οι αποφάσεις της Συνόδου της Σεούλ έχουν οδηγήσει σε ένα πραγματικό κυνήγι θησαυρού, όπου εταιρείες, πολυεθνικές ακόμη και χώρες υφαρπάζουν τεράστια τμήματα αρόσιμης γης σε χώρες της Αφρικής, της Λατινικής Αμερικής και της Ασίας, για την «παραγωγή τροφίμων» με στόχο φυσικά το κέρδος, και προκαλώντας καταστροφές στις χώρες ακόμη και εκδίωξη ολόκληρων πληθυσμών. Ειδικά για το λιμό που ένα χρόνο πριν θέρισε χιλιάδες ζωές στο Κέρας της Αφρικής, ένας από τους κύριους παράγοντες που συντέλεσαν ήταν και η υφαρπαγή γης για «καλλιέργειες» από αμερικανικές και ευρωπαϊκές εταιρείες αλλά και χώρες όπως η Σαουδική Αραβία.

Τέλος, ίσως το πλέον σημαντικό ζήτημα που απασχόλησε, εκτός φυσικά της «κρίσης στη ευρωζώνη», είναι οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις στην αγορά εργασίας. Αναδιαρθρώσεις που θεωρούνται κρίσιμες για την «ανάπτυξη» και συνδυάζονται στο «σχέδιο δράσης» που προετοίμασε η μεξικανική προεδρία και υιοθετήθηκε με μέτρα για το μετριασμό της λιτότητας σε επιλεγμένες χώρες και συντονισμό των φορολογικών, εποπτικών και νομισματικών πολιτικών. Στο «σχέδιο δράσης» προωθούνται σειρά «δομικών μεταρρυθμίσεων για την ενίσχυση και τη διατήρηση της παγκόσμιας ζήτησης μέσω της δημιουργίας θέσεων εργασίας, της συμβολής για την εξασφάλιση της παγκόσμιας ισορροπίας και την αύξηση των δυνατοτήτων ανάπτυξης». Πώς ακριβώς θα γίνουν όλα αυτά;

«Μέσω της μεταρρύθμισης της αγοράς εργασίας που θα αυξήσει την ανταγωνιστικότητα και τις θέσεις εργασίας, μέτρα για τη σταθεροποίηση της αγοράς ακινήτων καθώς και ισχυροποίηση του κοινωνικού δικτύου ασφαλείας με τρόπο τέτοιο ώστε να είναι δημοσιονομικά υπεύθυνα, προώθηση φορολογικών μεταρρυθμίσεων, αύξηση της παραγωγικότητας, αύξηση των επενδύσεων στις υποδομές και προώθηση της περιεκτικής πράσινης ανάπτυξης και αειφόρου ανάπτυξης ανάλογα με τις συνθήκες που επικρατούν στις χώρες», επιμερίζοντας τις αναδιαρθρώσεις με απόλυτη σαφήνεια ανά περιοχή του κόσμου, ακόμη και ανά χώρα, αναλόγως με τη φάση της καπιταλιστικής τους ανάπτυξης.

Χωρίς να λέγεται ξεκάθαρα, αυτό που εννοούν ανάπτυξη οι πολιτικοί εκπρόσωποι των μονοπωλιακών ομίλων που συναντήθηκαν στο Μεξικό, είναι αυτή που θα φέρει νέα κέρδη στα ταμεία τους με ακόμα πιο φτηνή εργατική δύναμη, χτύπημα στα δικαιώματα και κατακτήσεις των εργαζομένων, τις εργασιακές σχέσεις που διαλύονται με γενικευμένη επιβολή των ατομικών συμβάσεων, την κοινωνική ασφάλιση, την υγεία, την παιδεία, ζητήματα που βλέπουμε να εφαρμόζονται σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες, είτε έχουν μνημόνια με το ΔΝΤ και την ΕΕ, είτε όχι, είτε βρίσκονται ψηλά είτε χαμηλά στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα.

Γράφει ο Χρ.Μ.
στον Κυριακάτικο Ριζοσπάστη