Έλα να σε αναπτύξω ντάρλινγκ...

Μας λένε ότι οι ρυθμοί ανάπτυξης του ΑΕΠ (Aκαθάριστου Εθνικού Προϊόντος) είναι πολύ καθοριστικοί ώστε να βγούμε σαν λαός από την κρίση… Σπούδασα κάποια φτωχά οικονομικά στη Πάτρα κι έτσι ξέρω ότι η ποιότητα ζωής ενός λαού δεν κρίνεται από την αύξηση του ΑΕΠ. Επειδή βαριέμαι να σας αναλύω το γιατί, απλά έκανα copy-paste τις 10 πρώτες χώρες σε ρυθμό ανάπτυξης του ΑΕΠ. Τα στοιχεία βρίσκονται στη σελίδα της Wikipedia και είναι παραχωρημένα από τη ΣΙΑ (τη γνωστή ΣΙΑ των Η.Π.Α. κι όχι τη γειτόνισσα μου). http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_real_GDP_growth_rate

Σκέφτομαι λοιπόν…. Ποιο λαό να πρωτοζηλέψω αφού κατάφερε να έχει τόση ανάπτυξη στο ΑΕΠ του. Διαλέξτε καλύτερα εσείς, ποιόν από τους παρακάτω λαούς ζηλεύετε. Απλά θέλω να παρατηρήσω ότι ο Αφγανικός λαός  πρέπει να είναι μεγάλο κορόιδο, γιατί μεταναστεύει στη πτωχευμένη Ελλάδα με τους αρνητικούς ρυθμούς ανάπτυξης, ενώ η γη του, είναι γη της επαγγελίας σύμφωνα με κάποιους οικονομολόγους…

	Rank Country Real GDP growth rate 1  Libya 121.9 2  Sierra Leone 21.3 3  Niger 14.5 4  Mongolia 12.3 5  Turks and Caicos Islands 11.2 6  Afghanistan 11.0 7  Panama 10.5 8  Iraq 10.2 9  Macau 10.0 9  Timor-Leste 10.0
	Επιμύθιο: Ανάπτυξη σε αυτά τα κράτη υπάρχει… αλλά για ποιους. Για αυτούς που ανοικοδομούν τις χώρες αυτές. Τους προστάτες, τους δανειστές κι ένα πολύ μικρό κομμάτι των πλουσίων της κάθε χώρας. Καταλαβαίνετε τώρα τι ανάπτυξη θα έρθει κι εδώ… Άντε με τις υγείες μας μωρέ.

Ο απολογισμός δράσης, των 3 παραιτηθέντων συμβούλων της Λαϊκής Συσπείρωσης Αγίου Νικολάου

Ο απολογισμός της τρίχρονης συμμετοχής μας στα κοινά

και η παρακαταθήκη της αξιοπρέπειας.

Η Δημοτική ομάδα της Λαϊκής Συσπείρωσης Αγίου Νικολάου, είχε υποσχεθεί πριν από τρία χρόνια ότι δεν θα περιοριστεί σε μια θεσμική αντιπολίτευση, αφομοιώσιμη και ευκαιριακή. Δεσμευτήκαμε να ενημερώνουμε τον κόσμο για όσα του επιφυλάσσουν σε τοπικό επίπεδο και να μπαίνουμε μπροστά σε κάθε μάχη που θα έδινε για την επίλυση μικρών και μεγάλων προβλημάτων του. Εξηγήσαμε πως τα προβλήματα ενίοτε είναι κοινά για όλους, όμως οι λύσεις τους δεν είναι κοινές. Οι αιτίες τους προκύπτουν από σύγκρουση συμφερόντων (αλλιώς δεν θα μιλούσαμε για προβλήματα) και σε αυτή τη σύγκρουση συμφερόντων εμείς ξεκαθαρίσαμε ότι θα μαχόμαστε για λύσεις υπέρ των πολλών και αδυνάτων κι όχι υπέρ των λίγων και δυνατών. Προειδοποιούσαμε παράλληλα πως αν ο λαός δεν αμφισβητούσε συνολικά την οικονομική και πολιτική κυριαρχία του κεφαλαίου στη χώρα μας, οι εξελίξεις στα Δημοτικά πράματα θα πήγαιναν προς το χειρότερο για τα λαϊκά στρώματα, για τη ποιότητα ζωής στη πόλη και τα χωριά.

 Οι άλλες παρατάξεις δεν είχαν τέτοιες ανησυχίες. Αποσιωπούσαν ακόμα και το άθλιο θεσμικό πλαίσιο που είχε φέρει ο Καλλικράτης. Έτσι μιλούσαν για καλύτερες μέρες στη τοπική αυτοδιοίκηση, επειδή τάχα αυτοί θα ήταν καλύτεροι διαχειριστές από τους προηγούμενους…  Τα χρόνια που ακολούθησαν, απέδειξαν πόσο άδικο είχαν.

 Όσο Δήμαρχοι, Αντιδήμαρχοι και οι λοιποί σύμβουλοι, γύριζαν από γλέντι σε γλέντι και από θυρανοίξια σε θυρανοίξια για να απομυζήσουν δημοφιλία, εμείς οργανώναμε την αντίσταση του λαού μας. Πότε υπερασπιζόμενοι το περιβάλλον στα βουνά του Κρούστα ή στις παραλίες της Πλάκας. Πότε συμμετέχοντας σε πράξεις αλληλέγγυας δράσης, στηρίζοντας έμπρακτα τους συνδημότες μας μέσα στα χρόνια της κρίσης. Κυρίως όμως, ενημερώνοντας και κινητοποιώντας τον ίδιο το λαϊκό παράγοντα. Σε κάθε ευκαιρία επισημαίναμε στο κόσμο να μην ψάχνει να βρει σωτήρες, αφού σωτηρία ήταν να πάρει τη κατάσταση στα χέρια του.  Να μην επαιτεί, αλλά να απαιτεί συλλογικά για λύσεις στους χώρους δουλειάς, στο χωριό, στη γειτονιά του. Με τη δράση μας εντός και εκτός των τειχών του Δημοτικού Συμβουλίου, συμβάλλαμε στη πολιτικοποίηση ενός μεγάλου κομματιού του κόσμου, συμπαρασύροντας ενίοτε προς πιο προοδευτικές θέσεις και το ίδιο το Συμβούλιο.

Μερικές πτυχές των αρχών και της δράσης μας, αξίζει τον κόπο να αναφερθούν.

·         Υπερασπίσαμε το δημόσιο ελεύθερο χώρο από προσπάθειες είτε τσιμεντοποίησης είτε ιδιωτικοποίησής του (ελαιώνας, πλαζ ΕΟΤ). Σκοπός μας η ανάδειξή τους σε χώρους αναψυχής και η παράδοσή τους στις λαϊκές οικογένειες και στους επισκέπτες της πόλης μας.

·         Προασπίσαμε συνταγματικά δικαιώματα, όπως η προάσπιση της ελεύθερης πρόσβασης σε όλες τις παραλίες για  ντόπιους και  επισκέπτες.

·         Αντιταχθήκαμε στην ένταξη μοναδικής ομορφιάς περιοχών (Κολοκύθα, Τσιφλίκι, Πλευρά) σε εντατική τουριστική εκμετάλλευση (μέσω των ΠΕΡΠΟ), η οποία ουσιαστικά υποβαθμίζει το ίδιο το τουριστικό προϊόν.

·         Αξιώσαμε ίσα μέτρα και ίσα σταθμά ως προς την αντιμετώπιση της λειτουργίας όλων των επιχειρήσεων της περιοχής και ταυτόχρονα αντισταθήκαμε στα συμφέροντα που ιδιοποιούνται το δημόσιο χώρο για τις ανάγκες των επιχειρήσεών τους. (Αμμουδάρα, Μίλατος, Πλάκα)

·         Ζητήσαμε τη προστασία των πιο αδύνατων κοινωνικών ομάδων με συνεχείς προτάσεις για κοινωνικά τιμολόγια υπηρεσιών,  για το σταμάτημα της διακοπής νερού στις λαϊκές οικογένειες κλπ

·         Απαιτήσαμε  λειτουργία των δημοτικών επιχειρήσεων, όχι με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια αλλά με κριτήρια κοινωνικής ανταπόδοσης.

·         Υπερασπίσαμε τη δημόσια και δημοτική περιουσία έναντι της προσπάθειας ιδιωτικοποίησής τους (μαρίνα, λιμάνι, Αμμούδι,  κλπ), κάνοντας παράλληλες προτάσεις για αναβάθμιση των υπηρεσιών που παρέχουν.

·         Αντισταθήκαμε στο να υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά στις υποχρεώσεις των δημοτών. Αποδείξαμε πως ο Δήμος που έδειχνε τα δόντια του στους μικροοφειλέτες, δεν διεκδικούσε τα δικαιώματά του από το μεγάλο κεφάλαιο της περιοχής. Το άφηνε στο απυρόβλητο με αποτέλεσμα να συσσωρευτούν χρέη εκατομμυρίων από απλήρωτα τέλη παρεπιδημούντων, καθαριότητας, ύδρευσης, ανταλλαγής γης σε χρήμα κλπ. Αυτά έγιναν γνωστά στο Δημοτικό Συμβούλιο και στους συνδημότες μας,  λόγω της συμμετοχή μας στην οικονομική επιτροπή του Δήμου.

·         Διεκδικήσαμε στα Δημοτικά Συμβούλια αλλά και στα όργανα που συμμετείχαμε τη διαφάνεια στις υπηρεσίες και θέσπιση κοινών κανόνων στην εξυπηρέτηση όλων των δημοτών χωρίς προνομιακές μεταχειρίσεις ημετέρων

·         Προτείναμε μέτρα για τη διαφάνεια στις προσλήψεις και στους διαγωνισμούς.

·         Βοηθήσαμε στο να φωτιστούν οι πολιτικές ευθύνες του νυν Αντιπεριφερειάρχη για το οικονομικό έλλειμμα των 1,2 εκ της Νεάπολης.

·         Θέσαμε έγκαιρα σε θέμα της ημερήσιας διάταξης,  την υποβάθμιση του Νοσοκομείου  και συνολικά του Δημόσιου και Δωρεάν χαραχτήρα της υγείας (4-2011), προκαλώντας την πρώτη ανοιχτή συνάντηση και ενημέρωση με φορείς και δημότες. Εργαστήκαμε ανυστερόβουλα για την ίδρυση και λειτουργία του Κοινωνικού Ιατρείου και Φαρμακείου, αν και πεποίθησή μας είναι, ότι αυτές οι δομές πρέπει να ενταχθούν μέσα στα Δημόσια Νοσοκομεία, εξυπηρετώντας όλους τους ανασφάλιστους συμπολίτες μας.

·         Υπερασπιστήκαμε τη δημοτική ιδιοκτησία  στην υπόθεση των σφαγείων και καταγγείλαμε τη διαχείριση του ιδιώτη που δημιουργούσε ζητήματα δημόσιας υγείας, προστασίας του περιβάλλοντος στη περιοχή και παραβίασης της σύμβασης, με τη μη καταβολή των οφειλών του στο Δήμο. Παρότι η επιχείρηση παρέμεινε σε ιδιωτική εκμετάλλευση, για τα υπόλοιπα δρομολογήθηκαν λύσεις.

·         Υπερασπίσαμε τα δικαιώματα των δημοτικών υπαλλήλων από τα αντεργατικά μέτρα (θυμίζουμε τη κατάληψη για να μην περάσουν οι μετατάξεις-απολύσεις)

·         Υπερασπίσαμε τους ξενοδοχοϋπαλλήλους από την επίθεση που δέχονται στα εργασιακά, ασφαλιστικά και μισθοδοτικά τους δικαιώματα, μέσα από τη δημοσίευση συγκεκριμένων επιχειρήσεων που εφαρμόζουν  νόμους ρωμαϊκής γαλέρας...

·         Προτείναμε στην οικονομική επιτροπή την υιοθέτηση απόφασης διπλασιασμού των Δημοτικών τελών προς τα ξενοδοχεία 4 και 5 αστέρων, σε περίπτωση που οι ξενοδόχοι προχωρούσαν στη καταγγελία της σύμβασης εργασίας. Η πρότασή μας απορρίφτηκε και οι ξενοδόχοι προχώρησαν ανεμπόδιστοι σε μια καταγγελία που έφερε 14% μείωση μισθών και κατάργηση άλλων δικαιωμάτων…

·         Παλέψαμε για εξυπηρέτηση όλων των αναγκών των δημοτών σε σχολειά και βρεφονηπιακούς σταθμούς. (θυμίζουμε τις κινητοποιήσεις για τη κάλυψη των λειτουργικών αναγκών των σχολείων, την απομάκρυνση των αμιάντων από τη Νεάπολη κλπ). Τη στιγμή που η Δημοτική πλειοψηφία έδινε ραπόρτο στο αίτημα της χρυσής αυγής για καταγραφή αλλοδαπών βρεφών και νηπίων στους δημοτικούς σταθμούς,  εμείς αντισταθήκαμε στους ρατσιστικούς διαχωρισμούς ζητώντας ενιαία δικαιώματα για τα παιδιά της εργαζόμενης λαϊκής οικογένειας ανεξαρτήτως καταγωγής.

·         Ζητήσαμε σεβασμό στις ανάγκες των ΑΜΕΑ, του σεβασμού στο δικαίωμα ανεμπόδιστης μετακίνησής τους στις πόλεις του Δήμου.

·         Προτείναμε έργα υποδομής και αναπλάσεις στα χωριά που θα σέβονται το παραδοσιακό τους χρώμα.

·         Ζητήσαμε ενίσχυση υποδομών και λειτουργία προγραμμάτων για μαζικό λαϊκό αθλητισμό.

·         Επιμείναμε για τη πρωτογενή παραγωγή πολιτιστικών εκδηλώσεων από τις δυνάμεις της περιοχής και κυρίως της νεολαίας. Παράδειγμα η στήριξη της Δημοτικής Φιλαρμονικής και το άνοιγμά της στη νεολαία, με το παράλληλο σεβασμό των μουσικών εκτελεστών της μπάντας του Δήμου.

·         Στήριξαμε αιτήματα  της νεολαίας όπως για παράδειγμα της δημιουργίας πίστας σκέιτμπορντ στο χώρο της πλαζ του ΕΟΤ, παροχή κλειστών χώρων σαν χώρων πρόβας για τις νεανικές μπάντες κλπ.

·         Δώσαμε προτάσεις για τη αντισεισμική και αντιπλημμυρική προστασία της περιοχής μας.

·         Προτείναμε καταλήψεις κλειστών κτιρίων του Δημοσίου και απόδοσή τους σε πολιτιστικές και κοινωνικές χρήσεις. Αντίθετα ο Δήμος επέμεινε σε ενοικιάσεις ιδιωτικών χώρων που επιβαρύνουν το δημοτικό προϋπολογισμό και τελικά το δημότη.

·         Προτείναμε την ίδρυση και λειτουργία δημοτικού πρατήριου καυσίμων για τις ανάγκες του Δήμου.

·         Βρεθήκαμε δίπλα στη κοινωνία της Νεάπολης στη διαμαρτυρία της για την αποψίλωση των υπηρεσιών.

·         Βρεθήκαμε ενωτικά δίπλα στη Βραχασώτικη κοινωνία, που διεκδικούσε αφενός μερίδιο στην ανάπτυξη και αφετέρου το ενδιαφέρον της δημοτικής αρχής για χρονίζοντα προβλήματα. Την ίδια στιγμή, η πλειοψηφία με την απουσία της, όξυνε και δεν έλυνε αντιπαραθέσεις.

·         Κοντράραμε επενδύσεις που καταστρέφουν το περιβάλλον. Θυμίζουμε τις λαϊκές συνελεύσεις σε Κρούστα, Κριτσά, Βραχάσι και άλλα χωριά. Την πάλη μας για το σεβασμό του Καθαρού, του δάσους του Κρούστα, του Αζιλακόδασους, από την άγρια ιδιωτική εκμετάλλευση που ερχόταν με τον οικολογικό μανδύα της «πράσινης ανάπτυξης». Η συμβολή μας στο ξεκουκούλωμα των ιδιωτικών συμφερόντων και στην ακτιβιστική δράση εναντίον τέτοιων επενδύσεων, είναι γνωστή στα γύρω χωριά.

·         Συμβάλαμε στην αντίσταση του Μεραμπελιώτικου λαού, από τη πρώτη στιγμή της αντιλαϊκής επίθεσης . Θυμίζουμε τη συνδιοργάνωση με άλλους φορείς των κινητοποιήσεων στη Σοσιαλιστική Διεθνή (στο Βαθύ) που αποτέλεσε το  πρώτο σκίρτημα της Λασηθιώτικης αντίστασης. Την  κατάληψη της Νομαρχίας ενάντια στη πολιτική των μνημονίων που  πέταγε στο καιάδα τα εργατικά-πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα του λαού μας. Την αντίσταση στον Καλλικράτη της παιδείας και της υγείας, στο κλείσιμο, τη συρρίκνωση ή τη συγχώνευση δεκάδων υπηρεσιών. Αποκορύφωμα ήταν η μαχητική παλλασηθιώτικη διαμαρτυρία στο Σεληνάρι, που θυμίζουμε ότι έγινε μετά από πρόταση της Λαϊκής Συσπείρωσης Αγίου Νικολάου, και αποτέλεσε τη πρώτη εκκωφαντική ήττα του διαίρει και βασίλευε στο νομό μας.

·         Καταψηφίσαμε στο τελευταίο Δημοτικό Συμβούλιο που παραβρεθήκαμε, την υλοποίηση του μνημονίου στους Δήμους, των οποίων η συνολική διαχείριση περνά στη εποπτεία του κράτους, μέσα από τον μηχανισμό των Ο.Π.Δ. (Ολοκληρωμένων Πλαισίων Δράσης). Έτσι οι Δήμοι χάνουν κάθε δυνατότητα προγραμματισμού και εκτέλεσης έργων αφού θα δίνονται κονδύλια μόνο για τα λειτουργικά έξοδα, θα επιβάλλονται απολύσεις, περεταίρω ιδιωτικοποιήσεις, περισσότερη φορολόγηση των δημοτών, περικοπή κοινωνικών δαπανών. Όλοι οι άλλοι ψήφισαν υπέρ, ακόμα κι όσοι διαλαλούν ότι βρίσκονται σε αντιμνημονιακά υποτίθεται κόμματα.

·         Οι αποζημιώσεις που λάβαμε διατέθηκαν ολοκληρωτικά στην ενίσχυση 1) ΚΕΘΕΑ Αριάδνη, 2)Μεταφορά των μαθητών των ΤΑΔ, 3)Αναπλάσεις  Α’ Δημοτικού Αγ. Νικολάου, 4)Ανακαίνιση Β’ Νηπιαγωγείου 5)οικονομική ενίσχυση απεργών Χαλυβουργίας, 6)οικονομική εξόρμηση ΚΚΕ

 

Με εντονότατη παρουσία, η  Λαϊκή Συσπείρωση βρισκόταν δίπλα στο λαό και όχι στα έδρανα των επισήμων. Για τους επίσημους που επισκέφτηκαν το τόπο μας, το μέλημά μας δεν ήταν να αισθανθούν άνετα. Δεν ανταλλάζαμε με αυτούς ούτε χαμόγελα, ούτε φιλοφρονήσεις. Μέλημά μας ήταν  να ακούσουν μια δυνατή φωνή αποδοκιμασίας για όλα τα δικαιώματα που στέρησαν από το λαό μας. Το ίδιο άβολα αισθάνθηκαν κι όσοι από τα πρωτοκλασάτα στελέχη της εκλεγμένης και της διορισμένης περιφέρειας, αδικούσαν τη νοημοσύνη του κόσμου και το περί δικαίου αίσθημα. Αντισταθήκαμε σε όσους περιφερειακούς σχεδιασμούς αποτύπωναν τη κεντρική αντιλαϊκή πολιτική σε τοπικό επίπεδο.

Όπως ακριβώς είχε προβλέψει το ΚΚΕ, η αυτοδιοίκηση μετατράπηκε σε τοπική διοίκηση και σε γρανάζι μετακύλισης της αντιλαϊκής πολιτικής. Όλα όσα είχαν οι κομμουνιστές προειδοποιήσει, πήραν σάρκα και οστά: Μείωση ή υποβάθμιση υπηρεσιών, μείωση των εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζομένων στους ΟΤΑ, εισαγωγή ανασφάλιστης εργασίας μέσω των προγραμμάτων κοινωνικής εργασίας,  υποκατάσταση μόνιμων θέσεων εργασίας από κακοπληρωμένους διμηνίτες (!!!) συμβασιούχους, υποχρηματοδοτήσεις από το κεντρικό κράτος, ιδιωτικοποιήσεις, φορολόγηση δημοτών με κάθε ευκαιρία (στη καθαριότητα, στο κολυμβητήριο, στο παρκινγκ, στα τροφεία των παιδικών, στη φιλαρμονική, στους γάμους, στα νεκροταφεία κλπ).

Στον Άγιο Νικόλαο οι Δημοτικοί Σύμβουλοι της Λαϊκής Συσπείρωσης που εξελέγησαν, δεν ήταν κομματικά μέλη. Όμως υπήρχε αμφίδρομη ενημέρωση με την οργάνωση περιοχής, με σκοπό τη μεταφορά εμπειρίας, τη κοινή δράση και την ενιαία έκφραση της Λαϊκής Συσπείρωσης σε πανελλαδικό επίπεδο. Οι όποιες διαφωνίες ήταν για τα επιμέρους και όχι για τα κυρίαρχα πολιτικά ζητήματα. Στο ζήτημα των παραιτήσεων η κομματική οργάνωση διαφώνησε. Πράγματι αν είχε παραιτηθεί όλο το ψηφοδέλτιο της Λαϊκής Συσπείρωσης, τις θέσεις τους θα έπαιρναν 3 σύμβουλοι από το «ανεξάρτητο», δεξιό  στην ουσία, ψηφοδέλτιο Κουνενάκη. Αυτό θα αποτελούσε αλλοίωση της λαϊκής εντολής. Για αυτό το λόγο η Κομματική οργάνωση αποφάσισε να υπάρξει αντικατάστασή μας, με τους τρεις επόμενους συναγωνιστές από το ψηφοδέλτιο της Λαϊκής Συσπείρωσης. Θα είμαστε δίπλα τους για ότι μας χρειαστούν. Όμως οι σύντροφοί μας και οι συναγωνιστές μας στο ΚΚΕ, θα θέλαμε να καταλάβουν και τη δική μας θέση. Εμείς δεσμευτήκαμε από ομόφωνες αποφάσεις στα Δημοτικά Συμβούλια, στις επιτροπές αγώνα και στις λαϊκές συγκεντρώσεις σε Άγιο Νικόλαο, Ιεράπετρα και στο Παλλασηθιώτικο ξεσηκωμό στο Σεληνάρι, να δώσουμε τις παραιτήσεις μας, για να δημιουργήσουμε πρόβλημα υλοποίησης, στη πολιτική

Α) της αντιεκπαιδευτικής μεταρρύθμισης «Αθηνά»,

Β) της υποστελέχωσης-υποχρηματοδότησης και άρα υπολειτουργίας όλων των δομών υγείας του Λασιθίου,
Γ) της συγχώνευσης και απομάκρυνσης των υπηρεσιών από όλες τις πόλεις του νομού
Δ) της δραματικής έλλειψης αναπτυξιακών υποδομών στο Λασίθι.

Βέβαια οι επιθέσεις αυτές δεν έγιναν γιατί ένα αόρατο χέρι συνωμοτούσε εναντίον του Λασιθίου. Αποτελούσε το καθρέφτισμα των γενικότερων αντιλαϊκών μέτρων σε τοπικό επίπεδο, όπως εκλαϊκεύαμε σε όλες μας τις ομιλίες.

Τα όσα αντιπαλεύαμε, όχι μόνο δεν λύθηκαν, αλλά ούτε καν πήραν το δρόμο μιας κάποιας αντιμετώπισης. Άρα είχαμε ηθική υποχρέωση να επιμείνουμε στην υπόσχεση που δώσαμε και να μην σφυρίζουμε αδιάφορα όπως οι υπόλοιποι. Άλλωστε, όσο ο κόσμος δεν παίρνει την απόφαση να αντισταθεί ενεργητικά στη μετατροπή της αυτοδιοίκησης σε τοπικό παράρτημα της κυβέρνησης, πρέπει τουλάχιστον οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι του λαού να σαμποτάρουν μια τέτοια εξέλιξη. Πρέπει να δημιουργηθούν εκείνες οι απαραίτητες ρωγμές στους μηχανισμούς μετακύλισης αυτής της πολιτικής. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Με αυτή τη στάση, αφενός βάζουμε τον κόσμο  προ των ευθυνών του κάνοντάς τον να σκεφτεί βαθύτερα για το τι αυτοδιοίκηση θέλει και αφετέρου αποδεικνύουμε ότι οι σύμβουλοι που δεν παραιτήθηκαν, έχουν αναπτύξει μια επικίνδυνη σχέση εξάρτησης με τη καρέκλα τους. Έχουν μετατραπεί σε ενεργούμενα της κυβέρνησης. Αποδείχθηκε επίσης ότι οι υποσχέσεις που δίνουν από τα μπαλκόνια, δεν είναι τίποτα άλλο από δημοσιοσχετίστικα τερτίπια. Δεν εννοούν αυτά που λένε, δεν αλλάζουν ρότα οι ίδιοι και για αυτό δεν μπορούν να είναι φορείς καμιάς αλλαγής.

Πολύ γρήγορα θα πρέπει να ξανακαλέσουν το λαό στο δρόμο για τις νέες αρνητικές εξελίξεις που θα προκύψουν στη περιοχή μας. Τότε ποιος θα τους πιστέψει; Ποιος θα τους ακολουθήσει;  Εμείς, είτε από τις θέσεις των συμβούλων είτε χωρίς αυτές, θα είμαστε πάντα με τους από  κάτω. Μέσα στο λαό. Και από τις αστείρευτες δυνάμεις του λαού μας θα βγουν οι νέες ηγεσίες που θα τον οδηγήσουν στις μικρές και στις μεγάλες νίκες του μέλλοντος.

Οι παραιτηθέντες δημοτικοί σύμβουλοι της Λαϊκής Συσπείρωσης

Βασίλης Χατζηδάκης, Γιάννης Δατσέρης, Κωστής Πιταροκοίλης

Συμμετείχε στη διαδήλωση κατά των αντιλαϊκών μέτρων στη σύναξη της "σοσιαλιστικής" διεθνούς. Συνελήφθει μαζί με το γιό του. Ξυλοκοπήθηκε άγρια. Κατηγορήθηκε για αντίσταση κατά της αρχής και τέθηκε υπό απόλυση ως επίορκος

 

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=rcd-17hvA4w#! 

Το βίντεο με τη συνέντευξη πάρθηκε από το http://merambellonews.blogspot.gr

 

Η υπόθεση των Ματθαίου και Γιώργου Φιλιππάκη εκδικάζεται την Πέμπτη 6/6 στα δικαστήρια της Νεάπολης Λασιθίου.

Η υπόθεσή τους είναι υπόθεση όλων μας. Αν μείνουν μόνοι και καταδικαστούν, ανοίγει ο δρόμος για χιλιάδες καταδίκες, διώξεις, απολύσεις. Είτε δημοσίων, είτε ιδιωτικών υπαλλήλων, είτε νεολαίας και γενικότερα κάθε πολίτη που αντιστέκεται κι αγωνίζεται για τα λαϊκά δικαιώματα.

Άς βρεθούμε όλοι εκεί από τις 8 το πρωί με το άνοιγμα των δικαστηρίων.

Γιατί η αστική εξουσία ξεφεύγει προς τακτικές αυταρχικού τύπου που θυμίζουν επταετία.

Είναι ελάχιστο κοινωνικό καθήκον μας.
.

Ο προαναγγελθείς θάνατος ενός αγώνα που δεν δόθηκε ποτέ...

Ένα ψέμα με πολύ κοντά πόδια.

Από το μπλογκ του Γιώργου Σαρρή

Tα όσα είχαμε πει στο άρθρο "Γιατί  ειπε ΟΧΙ  το ΠΑΜΕ στην ΟΛΜΕ.Που πηγαίνουν τους καθηγητές" επιβεβαιώνονται τραγικά. Περισσότερο από όσο περιμέναμε.
Είναι από τις φορές που η επιβεβαίωση μόνο χαρά δε σου δίνει.
Ποιος δε θα ήθελε να είχαμε κάνει λάθος. Να ήταν αλλιώς τα πράγματα τελικά και οι καθηγητές να βάδιζαν μαζικά σε νικηφόρα  απεργία έχοντας στο πλάι τους τους μαθητές τους γονείς και τους εργαζόμενους. έχοντας στο πλάι τους την αλληλεγγύη του λαού. Έναν τέτοιο αγώνα δε χρειαζόμαστε άλλωστε; Και φυσικά σε έναν τέτοιο αγώνα το ΚΚΕ θα έμπαινε  μπροστά και θα τον στήριζε με όλες του τις δυνάμεις.

Για να πούμε την αλήθεια  πιστεύαμε ότι όλοι οι ..."επαναστάτες", θα ανακάλυπταν κάποιο τρυκ, μια τρίπλα, ότι δεν θα έκαναν τόσο άσχημη κολοτούμπα ακριβώς την επόμενη.
Κι όμως. Από την "επανάσταση" στο γονάτισμα... ούτε μια μέρα δρόμος.
Συσπειρώσεις και Παρεμβάσεις συσπειρώθηκαν στο πλάι των ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚ  λες και δεν ήξεραν με ποιους πάνε! Κι΄εβαλαν απέναντι το ΠΑΜΕ που είχε προτείνει 48ωρη απεργία και Γεν.Συνελεύσεις για επανεκτίμηση της κατάστασης καταγγέλοντάς το ακόμα και για απεργοσπασία! Απεργοσπασία μια "Απεργίας" που φυσικά ήξεραν ότι αφού οι ίδιοι που την πρότειναν δεν θα την υλοποιούσαν(όπως είδαμε όλοι) δεν θα άρχιζε ποτέ! Πόσο πιο ύπουλη και ανέντιμη στάση; Άραγε το βλέπουν τώρα ακόμα και οι ίδιοι ή ακόμα ψάχνουν πως να φορτώσουν το ξεπούλημα της ίδιας τους της απόφασης στο ΠΑΜΕ;
Έλεγε το ΠΑΜΕ πως μια απεργία διαρκείας, ειδικά τόσο ευαίσθητη, για να γίνει χρειάζεται προετοιμασία και συμμαχίες. Πριν μια βδομάδα δεχόταν ομοβροντία για τη "δειλή" δήθεν στάση του. Τωρα ξαφνικά βγήκαν Συσπειρώσεις και Παρεμβασεις και είπαν πως δεν υπήρχαν προϋποθέσεις και ότι ένας αγώνας σαν αυτόν θέλει ευρύτερη συμμαχία.
Τωρα το είδαν; Αυτό δεν έλεγε το ΠΑΜΕ; Δεν το έβλεπαν τότε επειδή το έλεγε το ΠΑΜΕ; Η επειδή ήταν μια καλή ευκαιρία να κτυπήσουν και να ξεφορτωθούν τη μόνη συνεπή δύναμη που κάθε μέρα ανοίγει μέτωπα και μετά θα έβλεπαν;
Κι έτσι προτίμησαν αντί να κάτσουν στο πλάι του ΠΑΜΕ, με την εκτίμηση του οποίου όπως φάνηκε τελικά συμφωνούσαν, να του επιτεθούν και να συμμαχήσουν ουσιαστικά με τη ΔΑΚΕ και την ΠΑΣΚ που φυσικά δεν εκπροσωπούν τους καθηγητές αλλά τους εχθρούς τους, δίνοντάς τους μάλιστα και χρήσιμους πόντους για το συνέδριο της ΟΛΜΕ τον άλλο μήνα. Σπουδαίο κριτήριο, σπουδαία ταξική ανάλυση, σπουδαίο ένστικτο! Δυστυχώς το αποτέλεσμα ειναι κακό για όλους και πιο πολύ για το κίνημα των ίδιων των εκπαιδευτικών.
Ποιος δε θυμάται τον αγωνισταρά Νεοδημοκράτη κ.Παπαχρήστο να "δίνει" στα κανάλια το ΠΑΜΕ αμέσως μετά την απόφαση της ΟΛΜΕ για απεργία διαρκείας, λέγοντας ότι οι 2 που διαφωνησαν με την απόφαση ήταν του ΠΑΜΕ!! Ξεχνώντας φυσικά να πει πως και το ΠΑΜΕ πρότεινε απεργία, αλλά 48ωρη και στη συνέχεια Γεν.Συνελεύσεις όπως έπρεπε. Αλλωστε οι απεργίες διαρκείας δεν προαναγγέλονται. Ξεκινούν και πηγαίνουν μέρα με τη μέρα  βδομάδα τη βδομάδα μέχρι όπου φτάσουν ανάλογα με τη δύναμη του κινήματος και τη συσπείρωση που υπάρχει. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα.

Ολο αυτό, σε όσους γνωρίζουν την κατάσταση στο κίνημα των εκπαιδευτικών, δεν δημιούργησε έκπληξη. Μάλιστα με εκπλήσσουν αυτοί που εκπλήσσονται και που δεν πίστευαν όταν τους λέγαμε ότι προκηρύχτηκε μια απεργία που δεν θα γίνει. Οτι την πρότειναν για να μην την κάνουν. Ειλικρινά ποσοι πιστεύουν ότι την Παρασκευή θα γινόταν Απεργία ακόμη και μετά τις αποφάσεις των ΓΣ των ΕΛΜΕ της Τρίτης;
Αυτοί που το πίστευαν προφανώς δεν είναι εκπαιδευτικοί. Γιατί αυτοί που είδαν τα πράγματα από κοντά ήξεραν ότι οι συντριπτικά περισσότεροι ψήφισαν την Απεργία της ΟΛΜΕ επειδή ήξεραν(τους το έλεγαν μέσα στις συνελεύσεις) ότι δεν θα γίνει. Ενω καταψήφισαν πανηγυρικά την πρόταση του ΠΑΜΕ επειδή ανησυχούσαν ότι αν ψηφιζόταν, το ΠΑΜΕ θα έκανε ό,τι χρειαζόταν για να υλοποιηθεί. Σε ερώτηση εκπαιδευτικού φίλου του ΠΑΜΕ στο διπλανό του, που ψήφιζε απεργία διαρκείας ενώ ποτέ του δεν είχε κάνει καμια από τις άλλες απεργίες, αν θα κάνει την απεργία που ψήφιζε η απάντηση ήταν ψυχρά και χωρίς πολλά "όχι βέβαια".
Αυτό προτεινόταν άλλωστε. Μια νέα μορφή πάλης. Η συμβολική απεργία... διαρκείας. Η τεχνολογία του οππορτουνισμού στην υπηρεσία του συμβιβασμένου για τη δική του ευκολία στην "επανάσταση" που δεν θα έρθει ποτέ.

Τι γίνεται τώρα λοιπόν; Τα κεφάλια μέσα. Πάλη από πόρτα σε πόρτα, από στόμα σε στόμα, καθημερινή και ακούραστη για να στηθει στα πόδια του ένα πραγματικά ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα με σταθερό μέτωπο απέναντι στους καταπιεστές και τους συμβιβασμένους.
Καμιά απογοήτευση!
Κανείς μας, ούτε οι καθηγητές, δεν έχει την πολυτέλεια να απογοητεύεται. Πρέπει  όμως ΄τα πράγματα να μπουν στη θέση τους. Πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να δούν οι απλοί άνθρωποι, οι διπλανοί μας, οι συνάδελφοι στη δουλειά τι σημαίνει κυβερνητικός συνδικαλισμός αλλά και ποιοι  του δίνουν ανάσες που φυσικά τις κόβουν από το κίνημα.
Πρέπει με απέραντη υπομονή και καρτερία να βοηθήσουμε αυτούς που γονατίζουν να σηκωθούν. Να τους δώσουμε το χέρι, να τους κοιτάξουμε στα μάτια και να τους πούμε ότι το ΠΑΜΕ είναι και θα είναι στο πλάι τους. Πως δεν πρόκειται ποτέ να τους πουλήσει όπως έκαναν όλοι οι άλλοι σήμερα. Πως αν ακολουθήσουν και πιστέψουν σε αυτό που τους λέμε, το ΠΑΜΕ ποτέ δε θα διστάσει ό,τι κι αν στοιχίσει αυτό.
Υπάρχει ελπίδα.Υπάρχει προοπτική αγώνα. Βρίσκεται όμως σε αυτούς που βρίζουν οι συμβιβασμένοι και όχι σε αυτούς που χαϊδεύουν  Βρίσκεται σ' αυτούς που, όπως έλεγε και ο Τσέχοφ, "όταν λένε "εμπρός" δείχνουν και την κατεύθυνση"!

Υ.Γ.:Μια σημαντική λεπτομέρεια για την ιστορία.
Στις Γ.Σ. των ΕΛΜΕ της Τρίτης, ζητήθηκε και ψηφίστηκε μια περίεργη εξουσιοδότηση στους προέδρους των ΕΛΜΕ για να διαχειριστούν την κατάσταση στη συνέλευση των προέδρων. Την εξουσιοδότηση αυτή την καταψήφισε το ΠΑΜΕ εκφράζοντας  επιφυλάξεις γιατί ήξερε τι θα γίνει. Τέτοιες εξουσιοδοτήσεις δίνονται από τις ΓΣ κι άλλες φορές, αλλά με σαφείς περιορισμούς. Π.χ. Αποφασίζεται Απεργία αλλά οι πρόεδροι μενει να διαχειριστούν την ακριβή ημερομηνία σε συνεργασία με τους άλλους προέδρους, τους άλλους κλάδους αν ειναι Πανεργατική κλπ. Αυτη τη φορά τα όρια έγιναν κουρέλια. Ειδαμε πως διαχειρίστηκαν οι πρόεδροι τις αποφάσεις των ΕΛΜΕ. Είδαμε και πως αντιλαμβλανονται τη δημοκρατία από τα κάτω. Τσακίζοντάς την.

Φασισμός = Καπιταλισμός

Παραμονές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου η αυτοκρατορία της «Κρουπ», πέρα από τον καθολικό έλεγχο στον τομέα της βαριάς βιομηχανίας που ασκούσαν οι επιχειρήσεις της στο εσωτερικό της Γερμανίας, είχε συνάψει συμφωνίες με τις πολεμικές βιομηχανίες της Αγγλίας και της Γαλλίας. Οι εργάτες που απασχολούσε η δυναστεία στη Γερμανία και στις επιχειρήσεις της στο εξωτερικό ανέρχονταν στους 80.000.

Στο τέλος του πολέμου, οι δουλειές της «Κρουπ» είχαν πάει τόσο καλά που το εργατικό δυναμικό της είχε ανέλθει κοντά στις 170.000 εργάτες...

*

Ο θησαυρισμός της «Κρουπ» δε σταμάτησε παρά την ήττα της Γερμανίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Παρότι η Συνθήκη των Βερσαλλιών απαγόρευε να κατασκευάζονται όπλα στη Γερμανία, η «Κρουπ», που, στο εσωτερικό της Γερμανίας, είχε μετατρέψει την πολεμική της βιομηχανία σε βιομηχανία παραγωγής σιδηροδρομικών και γεωργικών μηχανών, ιατρικών εργαλείων κ.λπ., στο εξωτερικό, όπως σε Σουηδία και Ολλανδία συνέχιζε την παραγωγή όπλων.

Με την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, τον οποίο η «Κρουπ» χρηματοδότησε αδρά, η δυναστεία επανήλθε ως βασικός παραγωγός όπλων για το γερμανικό στρατό. Υπό την εποπτεία των ναζί, οι εργάτες της «Κρουπ» εργάζονταν σε συνθήκες δουλείας. Τα μεροκάματα που έπαιρναν γύριζαν πίσω στην «Κρουπ» μέσω της πληρωμής ενοικίων για τα σπίτια που κατασκεύαζε η «Κρουπ» γύρω από τα εργοστάσιά της στα οποία έμεναν οι εργάτες και μέσω της πληρωμής για αγορά τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης στα πρατήρια που πάλι η «Κρουπ» είχε ιδρύσει...
Η βιομηχανία «Κρουπ» ήταν ταυτισμένη με την πολεμική μηχανή του Χίτλερ κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ενώ η «Κρουπ» τροφοδοτούσε ασταμάτητα τους ναζί σε πολεμικό υλικό, εντούτοις συνέβη το εξής περίεργο: Παρά τις αεροπορικές επιχειρήσεις Αμερικανών και Εγγλέζων στα εδάφη που βρίσκονταν βιομηχανικοί στόχοι στο εσωτερικό της Γερμανίας, όπως π.χ. στο Εσεν, οι εγκαταστάσεις της «Κρουπ» έμεναν ανέπαφες από τους βομβαρδισμούς. Εκεί, στο Εσεν, βρισκόταν και η βίλα του Γουσταύου Μπόλεν, του «κύριου Κρουπ» δηλαδή, όπου ο «κύριος Κρουπ» είχε μερικά χρόνια νωρίτερα δεξιωθεί τον Χίτλερ, δηλώνοντας τη στήριξη του ιδίου και 400 ακόμα κεφαλαιοκρατών της Γερμανίας στο «όραμα» του ναζισμού...
Μετά το τέλος του πολέμου, ο Γουσταύος Μπόλεν ουντ Χάλμπαχ, ο επικεφαλής της «Κρουπ», κατά τη δίκη του με την κατηγορία του εγκληματία πολέμου στη Νυρεμβέργη, αθωώθηκε, και συνέχισε να διευθύνει τις υποθέσεις της «Κρουπ», που σχεδόν 70 χρόνια μετά αποτελεί έναν πολυεθνικό κολοσσό που το 1992 ενώθηκε με την ανταγωνιστική «Hoesch» (ως Krupp Hoesch) και το 2004 με την «Thyssen» (ως «Thyssen Krupp») και απλώνει τα πλοκάμια του σε όλα τα σημεία του πλανήτη (σ.σ.: αναλυτικότερα στο «Κρουπ, η αυτοκρατορία των εξοπλισμών», www.historyreport.gr).

***

Τα παραπάνω,

που σημειώνονται με αφορμή ότι αύριο συμπληρώνεται η 68η επέτειος από την Αντιφασιστική Νίκη, στις 9 Μάη 1945,
απαντούν ευθέως στο ερώτημα «τίνος γέννημα είναι ο φασισμός και ο ναζισμός».
Οχι λιγότερο ευθεία για το ποιοι είναι εκείνοι που θρέφουν την οχιά και την αναπαράγουν, είναι η απάντηση που δίνει ο Γουσταύος Μπόλεν, δηλαδή ο «κύριος Κρουπ» αυτοπροσώπως.
Απολαύστε:
«Ο Εθνικοσοσιαλισμός απελευθέρωσε τον Γερμανό εργάτη από τη μέγγενη ενός δόγματος (σ.σ. του κομμουνιστικού δόγματος) που ήταν βασικά εχθρικό τόσο για τον εργοδότη όσο και για τον εργαζόμενο. Ο Αδόλφος Χίτλερ επέστρεψε τον εργάτη στο έθνος του. Τον μετέτρεψε σε πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας και συνεπώς σύντροφό μας (σ.σ. σύντροφο των βιομηχάνων)»!
Αυτός ο ύμνος στον Χίτλερ, που μετέτρεψε τον εργάτη σε «πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας» και σε «σύντροφο» των βιομηχάνων, εκφωνήθηκε από τον ίδιο τον «κύριο Κρουπ» σε ομιλία του στις 26 Γενάρη 1934 και περιλαμβάνεται στα Πρακτικά Δικών της Νυρεμβέργης, Τόμος 1, Κεφάλαιο VIII.
Πιο... ατράνταχτη ομολογία ότι η καπιταλιστική βαρβαρότητα είναι η τροφός του φασισμού, ότι οι κεφαλαιοκράτες, τα μονοπώλια, είναι οι προαγωγοί του φασισμού, με τον οποίο όταν «χρειάζεται» εξασφαλίζουν «ηρεμία», «πειθαρχία» και πολλά, πάρα πολλά κέρδη, δύσκολα μπορεί να βρεθεί.
Πόσο μάλλον που ο «κύριος Κρουπ», ένα χρόνο νωρίτερα, στη μυστική σύσκεψη της 20ής Φλεβάρη 1933, ήταν ένας εκ των παρευρισκομένων βιομηχάνων, τραπεζιτών κ.λπ. που έδωσαν στους παριστάμενους Χίτλερ και Γκέρινγκ την τελική τους έγκριση για την κατάληψη από τους ναζί της εξουσίας...
*

Και τώρα, ο λόγος σε κάποιον που γνώρισε πολύ καλά τον ναζισμό και τον φασισμό.

Ο λόγος στον Μπρεχτ:
«Ο φασισμός είναι μια ιστορική φάση όπου μπήκε τώρα ο καπιταλισμός, κι έτσι είναι κάτι το καινούργιο και παλιό μαζί. Ο καπιταλισμός στις φασιστικές χώρες υπάρχει πια μονάχα σαν φασισμός κι ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός.
Πώς, λοιπόν, τώρα να πει κάποιος αντίπαλος του φασισμού την αλήθεια για το φασισμό όταν δε θέλει να πει τίποτα για τον καπιταλισμό, που τον προκαλεί; Πώς να 'χει η αλήθεια αυτή πραχτική σημασία;
Αυτοί που είναι αντίπαλοι του φασισμού χωρίς να 'ναι αντίπαλοι του καπιταλισμού, αυτοί που παραπονιούνται για τη βαρβαρότητα που αίτια τάχα έχει τη βαρβαρότητα την ίδια, μοιάζουν μ' ανθρώπους που θέλουν το μερτικό τους απ' τ' αρνί χωρίς όμως να σφαχτεί το αρνί. Θέλουν να φάνε το κρέας, να μη δουν όμως τα αίματα. Αυτοί θα ικανοποιηθούν αν ο χασάπης πλύνει τα χέρια του προτού φέρει το κρέας στο τραπέζι. Δεν είναι κατά των σχέσεων ιδιοκτησίας, που προκαλούν τη βαρβαρότητα, παρά μονάχα κατά της βαρβαρότητας, υψώνουν τη φωνή εναντίον της, κι αυτό το κάνουν από χώρες όπου κυριαρχούν οι ίδιες σχέσεις ιδιοκτησίας, όπου όμως οι χασάπηδες πλένουν ακόμα τα χέρια τους προτού φέρουν το κρέας στο τραπέζι.
Οι φωνακλάδικες διαμαρτυρίες κατά των βαρβαρικών μέτρων μπορεί να 'ναι αποτελεσματικές για λίγο καιρό, όσο δηλαδή οι ακροατές τους πιστεύουν πως στη δικιά τους χώρα δε θα 'ταν ποτέ δυνατό να παρθούν τέτοια μέτρα. Ορισμένες χώρες είναι σε θέση να κρατήσουν τις σχέσεις ιδιοκτησίας τους με λιγότερο βίαια για την ώρα μέσα απ' ό,τι άλλες. Εκεί η δημοκρατία προσφέρει ακόμα τις υπηρεσίες για τις οποίες άλλες χώρες αναγκάζονται να καταφύγουν στη βία, δηλαδή την εξασφάλιση της ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής. Το μονοπώλιο στα εργοστάσια, στα ορυχεία, στα τσιφλίκια δημιουργεί πάντα βάρβαρες καταστάσεις σ' αυτές τις χώρες είναι όμως λιγότερο ορατές. Η βαρβαρότητα γίνεται ορατή απ' τη στιγμή που το μονοπώλιο δεν μπορεί πια να προστατευτεί παρά μονάχα με την ανοιχτή βία».
(Μπέρτολτ Μπρεχτ, «Πέντε δυσκολίες για να γράψει κανείς την αλήθεια»).

*

Τέτοιος είναι, λοιπόν, ο φασισμός. Είναι η βαρβαρότητα στην οποία καταφεύγουν τα μονοπώλια, όταν το επιτάσσουν οι εκμεταλλευτικές σχέσεις ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής. Και να γιατί, παραμονές της Αντιφασιστικής Νίκης, οι λαοί πρέπει να θυμούνται και να ξέρουν ότι

«ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός».
*
Για περισσότερα στοιχεία παραπέμπουμε:
α) Στην εξαιρετική ένθετη έκδοση «Η "Δημοκρατία της Βαϊμάρης" η θεωρία των "άκρων" και ο αντικομμουνισμός» («Ριζοσπάστης», 16/6/2012) και
β) Στα εξαιρετικά άρθρα «Μονοπώλια και φασισμός: Δεσμοί αίματος που δεν παραγράφονται» (Αναστάσης Γκίκας, «Ριζοσπάστης», 23/8/2009) και «Ο Σαμαράς και η... Δημοκρατία της Βαϊμάρης» (Νίκος Παπαγεωργάκης, «Ριζοσπάστης», 19/2/2012).

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ