Οσο περισσότερο ξεπουλούν, τόσο περισσότερο το χρέος αυξάνει!

 

To έτος 2000 το δημόσιο χρέος της χώρας ήταν 139,2 δισ. ευρώ.
Το 2004 το δημόσιο χρέος είχε ανέλθει στα 201,2 δισ. ευρώ.
Το 2009 το δημόσιο χρέος έφτασε στα 298,5 δισ. ευρώ.
Στα τέλη του 2011, το δημόσιο χρέος «έκλεισε» στα 367 δισ. ευρώ.

*

Η παραπάνω αναδρομή είναι χρήσιμη - όπως ελπίζουμε θα φανεί στη συνέχεια - ώστε να διερευνήσουμε πόση σχέση έχει (κι αν έχει οποιαδήποτε σχέση) με την αλήθεια η απίστευτη προπαγάνδα που κατακλύζει το δημόσιο βίο.
Αναφερόμαστε στην προπαγάνδα που ισχυρίζεται πως:
«Η μείωση του δημόσιου χρέους και των ελλειμμάτων περνάει μέσα από τις ιδιωτικοποιήσεις και τις αποκρατικοποιήσεις του δημόσιου τομέα».

***

Ας δούμε, λοιπόν, πόσο ευθύνεται το (ανύπαρκτο, έτσι κι αλλιώς) Δημόσιο στην εκτίναξη των χρεών και των ελλειμμάτων, κι ας δούμε κατά πόσο ισχύει ότι το ξεπούλημα και η εκποίηση του δημόσιου πλούτου που περιγράφονται με όλους τους δυνατούς ευφημισμούς
(ιδιωτικοποίηση, αποκρατικοποίηση, μετοχοποίηση, μισθώσεις παραχώρησης κ.λπ.),
ενισχύουν, τάχα, τα δημόσια ταμεία και απαλλάσσουν τη χώρα από χρέη.

*

Οι κυβερνώντες, που σήμερα είναι συγκυβερνώντες με την συνδρομή του κ. Κουβέλη, την τελευταία 20ετία έχουν διαπράξει τα κάτωθι:

*

Ξεπούλησαν και ξαναξεπούλησαν τον Σκαραμαγκά και όλη σχεδόν την ναυπηγική βιομηχανία. Αλλά αυτό σε τι «βοήθησε» τα οικονομικά του κράτους;
Ξεπούλησαν την ΑΓΕΤ. Αλλά αυτό σε τι «τόνωσε» τα δημόσια ταμεία;
Ξεπούλησαν τον ΟΤΕ. Αλλά αυτό σε τι απέτρεψε την πτώχευση;
Ξεπούλησαν πάνω από το 90% του τραπεζικού τομέα. Αλλά αυτό σε τι «έσωσε» την οικονομία;
Ξεπούλησαν το λιμάνι του Πειραιά. Αλλά αυτό σε τι «βελτίωσε» τα ελλείμματα;
Ξεπούλησαν την «Ολυμπιακή». Αλλά αυτό σε τι απομάκρυνε την χρεοκοπία;
Ξεπούλησαν τη διώρυγα της Κορίνθου. Αλλά αυτό σε τι απομάκρυνε τα «κουρέματα»;
Ξεπούλησαν τους οδικούς άξονες της χώρας. Αλλά αυτό σε τι συνέβαλε για τον «κατευνασμό των αγορών»;

*

Επίσης υπενθυμίζουμε ότι:
Μέχρι το 2004, δηλαδή μια ολόκληρη πενταετία πριν από την εκδήλωση της κρίσης, αρκετά χρόνια πριν αρχίσουν να επικαλούνται προσχηματικά το χρέος για να κόβουν μισθούς και συντάξεις, να διαλύουν τις εργασιακές σχέσεις και να καταργούν ό,τι απέμεινε από το λεγόμενο «κράτος πρόνοιας», το ΠΑΣΟΚ είχε διαπράξει τα εξής:
Ξεπούλησε το 48,5% της ΔΕΗ.
Ξεπούλησε το 38% της ΕΥΔΑΠ.
Ξεπούλησε το 64% από τα «Ελληνικά Πετρέλαια».
Ξεπούλησε το 49% του ΟΠΑΠ.
Ξεπούλησε το 92% της Εθνικής Τράπεζας.
Παρέδωσε το αεροδρόμιο των Σπάτων στους Γερμανούς.
Παρέδωσε τη γέφυρα του Ρίου στους Γάλλους.
Παρέδωσε την Αττική Οδό στον Μπόμπολα κ.ο.κ.

*

Μήπως αμφισβητεί αυτά τα στοιχεία ο κ. Σαμαράς; Τότε θα πρέπει να αμφισβητήσει τον κ. Καραμανλή.
Αυτός ήταν - ο κ. Καραμανλής - που ως πρωθυπουργός τα είχε καταθέσει στην Βουλή...
Επομένως, ο ελληνικός λαός έχει κάθε λόγο να απαιτεί καταλογισμό ευθυνών και εξήγηση:
α) Σε τι απέτρεψαν όλες αυτές οι εκποιήσεις - που πάντα βαφτίζονται «αξιοποίηση» - την εκτίναξη του δημόσιου χρέους;
β) Πόσο στοίχισε στην κοινωνία της εργασίας και του μόχθου το ιδεολόγημα περί «λιγότερου κράτους», που ΠΑΣΟΚ και ΝΔ διακινούν από τη δεκαετία του '80 για να ρημάζουν και να παραδίδουν τη δημόσια περιουσία στην πλουτοκρατία;

*

Οι απαντήσεις είναι τόσο προφανείς, όσο πρόδηλη είναι και η νέα τους στόχευση:
Πρώτον, εμφανίζουν σαν «σωτηρία» την ίδια καταστροφική πολιτική που έχει γεμίσει τα ταμεία των κεφαλαιοκρατών και έχει εκτινάξει τα δημόσια χρέη!
Δεύτερον, παρουσιάζουν σαν «φάρμακο» την ίδια εκείνη δηλητηριώδη πολιτική που έχει διαλύσει την Ελλάδα!
Τρίτον, ισχυρίζονται πως παραμένει «επιβεβλημένος» εκείνος ακριβώς ο «μονόδρομος» του ξεπουλήματος που ακολουθούν επί δεκαετίες, με τα γνωστά αποτελέσματα!
Τέταρτον, αποκαλούν «φιλόδοξη» και «αναγκαία» την ίδια εγκληματική πολιτική που έχει χρεοκοπήσει τους Ελληνες και τους έχει αποστερήσει το δημόσιο πλούτο τους!
Πέμπτον, έχουν ορκιστεί πίστη στο ξεπούλημα πολύ πριν εμφανιστεί η «τρόικα». Πολύ πριν ανακαλύψουν ως πρόσχημα το δημόσιο χρέος και τα ελλείμματα.

*

Τα πράγματα είναι απλά και συγκεκριμένα:
Αν ξεπουλάνε για να μειώσουν τα χρέη - και όχι για να ενισχύσουν την κερδοφορία της ολιγαρχίας παραδίδοντάς της για να ξεζουμίσει ό,τι απέμεινε από την δημόσια περιουσία - τότε:

• Πώς γίνεται από το 2000 μέχρι το 2004, την εποχή του μεγάλου «εκσυγχρονιστικού» κύματος του ξεπουλήματος, το δημόσιο χρέος, αντί μείωσης, να αυξήθηκε κατά 62 δισ. ευρώ;
• Πώς γίνεται από το 2004 μέχρι το 2009, την περίοδο του ξεπουλήματος της «ήπιας προσαρμογής», της «Cosco», της διάλυσης της Ολυμπιακής και της εν συνόλω εκποίησης του ΟΤΕ, το χρέος αντί να μειώνεται, να αυξήθηκε κατά 97,3 δισ. ευρώ;
• Πώς γίνεται από το 2009 μέχρι το 2011, την περίοδο που τίναξαν στον αέρα τα νοσοκομεία, έβαλαν λουκέτο στις διαδρομές του ΟΣΕ στην μισή Ελλάδα (!), επέκτειναν τη δράση των ιδιωτών στον τομέα της ενέργειας, το χρέος αντί να μειώνεται, να αυξήθηκε κατά 68,5 δισ. ευρώ;

*

Τα πράγματα είναι απλά και συγκεκριμένα:
Μόνο κατά την περίοδο 2000 - 2011, περίοδο γενικού ξεπουλήματος,
το χρέος όχι μόνο δεν μειώθηκε αλλά
αυξήθηκε κατά 227,8 δισ. ευρώ (!), δηλαδή υπερδιπλασιάστηκε
και
αυξήθηκε με ρυθμό 164%!

*

Συμπέρασμα:
Δεν ξεπουλούν για να «μειώσουν» το χρέος ή τα ελλείμματα.
Αντίθετα:
Οσο περισσότερο ξεπουλούν,
τόσο περισσότερο το χρέος αυξάνει!
Δεν ξεπουλούν για να «πληρώσουν τα χρέη της χώρας». Ξεπουλούν για να εκ-πληρώσουν το μόνο χρέος που αναγνωρίζουν και το μόνο «χρέος» που τους καθοδηγεί:
Είναι το ταξικό τους χρέος, που «επιβάλλει» το ξεπούλημα. Δεν πρόκειται περί «κοινωνικής ευθύνης». Είναι αδίστακτη και στυγνή εφαρμογή του ταξικού τους καθήκοντος να υπηρετούν τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας, αποστερώντας το λαό από τα πάντα:
Από το μισθό, από τη σύνταξη και από τα φάρμακα μέχρι οτιδήποτε έχει απομείνει να θυμίζει δημόσια περιουσία.
Αυτό το έγκλημα που πάνε να ολοκληρώσουν, την καθολική δηλαδή παράδοση στους «ιδιώτες» μιας δημόσιας περιουσίας που ο λαός τη δημιούργησε με το αίμα και τον ιδρώτα του, έχουν το θράσος να το βαφτίζουν «εθνική υπευθυνότητα»!

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Για τη σωτηρία των σωτήρων μας -Το διάλειμμα Δημοκρατίας τελείωσε.

Για να μη χανόμαστε στις "μεταφράσεις" κατα τη γνώμη του καθενός του τι συνεβη στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής, ας διβάσουμε απ'ευθείας το κείμενο της απόφασης κι ας βγάλουμε συμπεράσματα για το πόσο θετική ήταν η απόφαση και για το αν πρέπει η δεν πρέπει να πέσουμε στα γόνατα και να παρακαλέσουμε να μας παίξουν και μας, αν τους υποσχεθούμε οτι θα είμαστε από δω και πέρα συνεπείς, εργατικοί και συνεργάσιμοι και θα κάνουμε ό,τι μας πουν χωρίς πολλά λόγια.
Λεει λοιπόν το κείμενο:

"-Επιβεβαιώνουμε ότι είναι επιτακτική ανάγκη να σπάσει ο φαύλος κύκλος τραπεζών και δημοσίου χρέους. Η Επιτροπή θα υποβάλει σύντομα προτάσεις δυνάμει του άρθρου 127, παράγραφος 6, για ενιαίο εποπτικό μηχανισμό. Ζητούμε από το Συμβούλιο να μελετήσει κατεπειγόντως αυτές τις προτάσεις μέχρι το τέλος του 2012. Αφ’ ότου θεσπισθεί αποτελεσματικός ενιαίος εποπτικός μηχανισμός για τις τράπεζες στην ευρωζώνη, στον οποίον θα συμμετέχει και η ΕΚΤ, ο ΕΜΣ θα μπορούσε, κατόπιν αποφάσεως, να έχει τη δυνατότητα άμεσης ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών. Αυτό θα υπόκειται στις κατάλληλες προϋποθέσεις, μεταξύ των οποίων η συμμόρφωση προς τους κανόνες για τις κρατικές ενισχύσεις, οι οποίες θα είναι συγκεκριμένες για κάθε ίδρυμα, τομέα ή οικονομία, και θα διατυπωθούν τυπικά σε μνημόνιο συμφωνίας. Η Ευρωομάδα θα εξετάσει την κατάσταση του χρηματοπιστωτικού τομέα της Ιρλανδίας με στόχο να βελτιωθεί περαιτέρω η βιωσιμότητα του προγράμματος προσαρμογής που σημειώνει καλές επιδόσεις. Παρόμοιες περιπτώσεις θα αντιμετωπισθούν αναλόγως.

- Ζητούμε την ταχεία σύναψη του μνημονίου συμφωνίας που συνδέεται με την παροχή οικονομικής στήριξης προς την Ισπανία για την ανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού της τομέα. Επιβεβαιώνουμε ότι η χρηματοδοτική συνδρομή θα παρασχεθεί από το ΕΤΧΣ μέχρις ότου καταστεί διαθέσιμος ο ΕΜΣ και ότι εν συνεχεία θα μεταφερθεί στον ΕΜΣ, χωρίς καθεστώς προτεραιότητας.

-Επιβεβαιώνουμε την ισχυρή δέσμευσή μας να πράξουμε παν αναγκαίον για να διασφαλίσουμε τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα της ευρωζώνης, χρησιμοποιώντας ειδικότερα τα υφιστάμενα μέσα ΕΤΧΣ/ΕΜΣ με ευέλικτο και αποτελεσματικό τρόπο, ώστε να σταθεροποιηθούν οι αγορές των κρατών μελών που τηρούν τις ανά χώρα συστάσεις και τις λοιπές δεσμεύσεις τους, περιλαμβανομένων των σχετικών χρονοδιαγραμμάτων, δυνάμει του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου, του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης και της διαδικασίας μακροοικονομικών ανισορροπιών. Οι όροι αυτοί θα πρέπει να αποτυπωθούν σε μνημόνιο συμφωνίας. Εκφράζουμε ικανοποίηση για το γεγονός ότι η ΕΚΤ συμφώνησε να διεκπεραιώνει για λογαριασμό του ΕΤΧΣ/ΕΜΣ πράξεις της αγοράς αποτελεσματικά και αποδοτικά.

-Αναθέτουμε στην Ευρωομάδα να εφαρμόσει αυτές τις αποφάσεις μέχρι τις 9 Ιουλίου 2012.
....................


Το κείμενο λοιπόν αν δεν είναι κανείς τυφλός τα λέει όλα.
Μνημόνια, μνημόνια, μνημόνια!
Αν κανείς αδιαφορεί για τα μνημόνια όπου πληρώνουν οι λαοί και επικεντρώνει στη σωτηρία των τραπεζών και τη σταθεροποίηση των αγορών και πως θα επιτευχθούν αυτά είναι θέμα δικό του. Αυτά άλλωστε είναι τα στοιχεία που κατατάσσουν κάποιον στους φίλους του λαού ή στους φίλους των τραπεζιτών και του συστήματος. Φίλος και των δύο δεν γί-νε-ται.
Ερωτήσεις.
Μήπως πρεπει να προσέξουμε ότι το κείμενο είναι γεμάτο με "θα" που θα διευκρινιστούν και θα υλοποιηθούν από μηχανισμούς της ΕΕ; "Θα δημιουργηθεί εποπτικός μηχανισμός στον οποίον θα συμμετέχει και η ΕΚΤ ", "ο ΕSΜ θα μπορούσε κατόπιν αποφάσεως...", "θα υπόκειται στις κατάλληλες προυποθέσεις..." κλπ.

• Ποιοι αποφασίζουν λοιπόν για τις λεπτομέρεις όπου κρύβεται η κόλαση; Οι λαοί ή τα διάφορα συμβούλια και ελεγχόμενοι εποπτικοί μηχανισμοί που βρίσκονται πολύ μακριά από τους λαούς;
• Η ΕΚΤ που πάει να αναδειχτεί σε υπερεξουσία που θα αποφασίζει για τα κύρια και βασικά, από ποιόν ελέγχεται; Από τις "εθνικές ομάδες διαπραγμάτευσης" ή από μια ομάδα σκληρών κεφαλαιοκρατών και εκπροσώπων τους;
• Είδατε πουθενά έστω μια φράση, έτσι για τα μάτια και την κοροιδία, που να νοιάζεται για τους λαούς και το μαρτύριό τους; Η μόνο διατυπώσεις περι σωτηρίας και σταθερότητας του συστήματος και των αγορών;

Τι κανει λοιπόν όσους τολμάνε να ανοίγουν στόμα και να εκφράζονται θετικά να λένε όσα φωτεινά και αισιόδοξα λένε;

Ειμαστε υπερβολικοί μήπως;
Θ αποδειχτεί τις αμέσως επόμενες μέρες. Το διάλειμμα Δημοκρατίας τελείωσε. Τα φώτα ξανασβήνουν κι αρχίζει το γνωστό βιολί. Οι λαοί αποφάνθηκαν. Ραχόι, Ολάντ, Σαμαράς...
Ωρα να πληρώσουμε το λογαριασμό τώρα. Ο Τόμσεν είναι ήδη εδώ, ενώ στην Ισπανία και την Ιταλία οι ειδικοί γράφουν πυρετωδώς τα "μνημόνια συμφωνίας" γιατί η απόφαση ζήτησε "ταχεία σύναψη".
Το κύριο ζήτημα πλέον είναι σε ποια κατάσταση συνείδησης βρίσκονται οι λαοί και σε ποιά κατάσταση οργάνωσης βρίσκονται τα λαικά κινηματα; Ειναι έτοιμοι για μάχη ή απλά είναι παρασυρμένοι σε ψευτοελπίδες που δε βασίζονται πουθενά; Τι πρέπει να κάνουμε γι αυτό;

Ποιον θέλουμε να σώσουμε;
Πως το είπε ο Α.Τσίπρας; "...αν δεν ισχύσει και για την Ελλάδα ότι ίσχυσε για την Ισπανία και την Ιταλία, η τρόικα δεν έχει καμία δουλειά να έρθει στην Ελλάδα.." και (η Ελλάδα με κυβέρνηση Σύριζα) "... θα είχε ήδη κερδίσει τουλάχιστον όσα και οι Ισπανία και Ιταλία διεκδίκησαν και κέρδισαν";
Αυτό που θα ισχύσει για την Ισπανία και την Ιταλία κι αυτό που "κέρδισαν" είναι "μνημόνια συμφωνίας"...αυτό λέει η απόφαση. Αυτό ζητάμε;
Δε νομίζω πως θα έχουν τρομερές αντιρρήσεις...Θα κανουν λίγο το δύσκολο και μετά θα "υποχωρήσουν" αλλάζοντας το ένα μνημόνιο με ένα άλλο μνημόνιο που έτσι κι αλλιώς δεν τραβάει. Εκτός αν κι αυτή η κυβέρνηση είναι το ίδιο δουλική με την προηγούμενη και δεχτεί να μην αλλάξει τίποτα, οπότε ακόμη καλύτερα για την τρόικα. Δεν θα κουραστεί κιόλας καλοκαιριάτικα να γράφει νέα μνημόνια. Απο Σεπτέμβριο με την ησυχία τους, τότε που θα χρειαστεί περισσότερο αφού τίποτα δεν θα μπορεί να εφαρμοστεί φυσικά.


Είπαμε το κύριο θέμα είναι στο ποιον θέλουμε να σώσουμε. Αν συμφωνήσουμε στο ότι θέλουμε να σώσουμε "την οικονομια" γενικά, και να αποκαταστήσουμε τη "σταθερότητα των αγορών" τα άλλα μπορούμε να τα βρούμε βρε αδερφέ.
Μέχρι να ξυπνήσουν τα θύματα και να τους πάρουν με τις πέτρες.


Υ.Γ. Για να μην μπερδευόμαστε πολύ, βοηθάει η δήλωση Σόιμπλε που είπε πως"δεν υπάρχουν νικητές και νικημενοι στο Συμβούλιο και όποιος μιλάει για ήττα της Γερμανίας...να εξετάσει τη σαθρότητα της σκέψης του". Ο άνθρωπος το ξεκαθάρισε πως εντός ΕΕ όλοι είναι στην ίδια πλευρά.Την ακριβώς απέναντι από τη δική μας δηλαδή...

 

Αναδημοσίευση από το εξαιρετικό http://giorgossarris.blogspot.gr/

Ο τέταρτος πλανήτης ήταν ο πλανήτης του επιχειρηματία...

Ο τέταρτος πλανήτης ήταν ο πλανήτης του επιχειρηματία. Ο άνθρωπος αυτός ήταν τόσο απασχολημένος που ούτε καν σήκωσε το κεφάλι του όταν έφτασε ο μικρός πρίγκιπας.
«Καλημέρα» του είπε. «Το τσιγάρο σας έσβησε».
«Τρία και δύο πέντε. Εφτά και πέντε δώδεκα. Δώδεκα και τρία δεκαπέντε. Καλημέρα. Δεκαπέντε κι εφτά είκοσι δύο. Είκοσι δύο κι έξι είκοσι οχτώ. Δεν έχω καιρό να το ξανανάψω. Είκοσι έξι και πέντε τριάντα ένα. Ουφ! Μας κάνουν λοιπόν πεντακόσια ένα εκατομμύρια εξακόσιες είκοσι δύο χιλιάδες εφτακόσια τριάντα ένα».
«Πεντακόσια εκατομμύρια τι;»
«Ε, ακόμα εδώ είσαι; Πεντακόσια εκατομμύρια. δεν ξέρω πια. Έχω τόσο πολλή δουλειά! Εγώ είμαι σοβαρός άνθρωπος, δε χασομεράω με σαχλαμάρες! Δύο και πέντε εφτά.»
«Πεντακόσια ένα εκατομμύρια τι;» ξαναρώτησε ο μικρός πρίγκιπας που έτσι και ροφούσε κάτι δεν εννοούσε να το βάλει κάτω.
Ο επιχειρηματίας σήκωσε το κεφάλι.
«Στα πενήντα τέσσερα χρόνια που ζω σ' αυτό τον πλανήτη, μονάχα τρεις φορές με έχουν ενοχλήσει. Η
πρώτη ήταν πριν από είκοσι δυο χρόνια, όταν έπεσε ένα σκαθάρι, ένας Θεός ξέρει από πού. Έκανε τόσο φοβερό θόρυβο, που έκανα τέσσερα λάθη σε μια πρόσθεση. Η δεύτερη φορά ήταν πριν έντεκα χρόνια, που μ' έπιασαν ρευματισμοί. Είναι που δεν κινούμαι καθόλου. Δεν έχω καιρό για χάσιμο. Είμαι σοβαρός άνθρωπος εγώ. Η τρίτη φορά. είναι τώρα! Λέγαμε λοιπόν πεντακόσια ένα εκατομμύρια.»
«Εκατομμύρια τι;»
Ο επιχειρηματίας κατάλαβε ότι δεν είχε καμιά ελπίδα να ησυχάσει.
«Εκατομμύρια πραματάκια απ' αυτά που βλέπουμε πότε πότε στον ουρανό».
«Μύγες;»
«Όχι βέβαια. Κάτι πραματάκια που λάμπουν».
«Μέλισσες;»
«Όχι βέβαια. Κάτι χρυσαφιά πραματάκια που κάνουν τους τεμπέληδες να ονειροπολούν. Εγώ είμαι όμως σοβαρός άνθρωπος! Δεν έχω καιρό για ονειροπολήσεις».
«Α! Αστέρια;»
«Ακριβώς. Αστέρια».
«Και τι τα κάνεις πεντακόσια εκατομμύρια αστέρια;»
«Πεντακόσια ένα εκατομμύρια εξακόσιες είκοσι δύο χιλιάδες εφτακόσια τριάντα ένα. Είμαι σοβαρός εγώ, είμαι ακριβής».
«Και τι τα κάνεις όλα αυτά τα αστέρια;»
«Τι τα κάνω;»
«Ναι».
«Τίποτα. Τα έχω».
«Έχεις τα αστέρια;»
«Ναι».
«Ξέρω όμως ένα βασιλιά που.»
«Οι βασιλιάδες δεν έχουν τίποτα. Απλώς βασιλεύουν. Είναι τελείως άλλο πράγμα».
«Και σε τι χρησιμεύει να έχεις τα αστέρια;»
«Στο να είμαι πλούσιος».
«Και σε τι χρησιμεύει να είσαι πλούσιος;»
«Στο να αγοράζω άλλα αστέρια, αν ανακαλυφθούν καινούργια».
Τούτος εδώ, είπε με το νου του ο μικρός πρίγκιπας, έχει τα ίδια μυαλά μ' εκείνον τον μπεκρή.
Ωστόσο έκανε ακόμα μερικές ερωτήσεις:
«Πώς γίνεται να έχει κάποιος τα αστέρια;»
«Γιατί, ποιανού είναι;» απάντησε νευριασμένος ο επιχειρηματίας.
«Δεν ξέρω. Κανενός».
«Άρα, είναι δικά μου. Εγώ το σκέφτηκα πρώτος».
«Φτάνει αυτό;»
«Και βέβαια. Όταν βρίσκεις ένα διαμάντι που δεν ανήκει σε κανέναν, είναι δικό σου. Όταν βρίσκεις ένα νησί που δεν ανήκει σε κανέναν, είναι δικό σου. Όταν έχεις πρώτος μια ιδέα, την κατοχυρώνεις και είναι δική σου. Εγώ λοιπόν παίρνω τα αστέρια, αφού κανείς ποτέ πριν από μένα δε σκέφτηκε να τα αποκτήσει».
«Αυτό είναι αλήθεια» είπε ο μικρός πρίγκιπας. «Και τι τα κάνεις;»
«Τα διαχειρίζομαι. Τα μετράω και τα ξαναμετράω» είπε ο επιχειρηματίας. «Δεν είναι εύκολο. Αλλά είμαι σοβαρός άνθρωπος».
Όμως ο μικρός πρίγκιπας δεν είχε ακόμα ικανοποιηθεί.
«Εγώ, αν έχω ένα μαντίλι, μπορώ να το τυλίξω στο λαιμό μου και να το πάρω μαζί μου. Αν έχω ένα λουλούδι, μπορώ να το κόψω και να το πάρω μαζί μου. Μπορείς να μαζέψεις τα αστέρια;»
«Όχι, μπορώ όμως να τα καταθέσω στην τράπεζα».
«Τι θα πει αυτό;»
«Θα πει πως γράφω σ' ένα χαρτάκι τον αριθμό των άστρων μου, και ύστερα κλειδώνω το χαρτί αυτό σ' ένα συρτάρι».
«Αυτό είναι όλο;»
«Αυτό φτάνει».
Γούστο έχει, σκέφτηκε ο μικρός πρίγκιπας. Είναι αρκετά λυρικός. Δεν είναι όμως και τόσο σοβαρός.
Ο μικρός πρίγκιπας είχε για τα σοβαρά πράγματα πολύ διαφορετική γνώμη απ' τη γνώμη που είχαν οι μεγάλοι.
«Εγώ» είπε ακόμα, «έχω ένα λουλούδι που το ποτίζω τακτικά. Έχω τρία ηφαίστεια που τα καθαρίζω κάθε βδομάδα. Γιατί καθαρίζω και το σβησμένο. Δεν ξέρεις τι γίνεται καμιά φορά. Το ότι τα έχω όμως ωφελεί και τα ηφαίστεια μου και το λουλούδι μου. Εσύ δεν ωφελείς σε τίποτα τα αστέρια».
Ο επιχειρηματίας άνοιξε το στόμα του, δε βρήκε όμως τίποτα να απαντήσει και ο μικρός πρίγκιπας έφυγε.
Δεν υπάρχει αμφιβολία, οι μεγάλοι είναι τελείως αλλόκοτοι, έλεγε με το νου του απλά, συνεχίζοντας το ταξίδι του..
===================================================================================
Φυσικά είναι ο Μικρός Πρίγκιπας, που ο δημιουργός του Antoine de Saint-Exupery γεννήθηκε σαν σήμερα πριν απο 112 χρόνια.

Στήνουν σφαγείο στη γειτονιά μας. Κανένα τραστ συμφερόντων δεν είναι αθώο του αίματος. Καμμία διευκόλυνση στους φονιάδες των λαών.

Το αεροπλανοφόρο USS Eisenhower στη Ρόδο !

Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις συγκεντρώνουν μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις στην Ανατολική Μεσόγειο και στον Περσικό Κόλπο

Φορτηγό του τουρκικού στρατού μεταφέρει σύστημα εκτόξευσης πυραύλων στα σύνορα με τη Συρία

«Αισιόδοξος» ότι μπορεί να υπάρξει πρόοδος και να προκύψει σαφής υλοποιήσιμη απόφαση από τη σύνοδο για τη Συρία που πραγματοποιείται σήμερα στη Γενεύη εμφανίστηκε, χτες, εισερχόμενος στις εργασίες της προπαρασκευαστικής συνάντησης ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ και του Αραβικού Συνδέσμου. Ο Ανάν, σύμφωνα με διαρροές, προωθεί ένα νέο σχέδιο που βασίζεται στα κομβικά σημεία της αρχικής του πρότασης, δηλαδή άμεση κατάπαυση πυρός, απόσυρση στρατευμάτων και ενόπλων από τις πόλεις, διασφάλιση ελεύθερης μεταφοράς ανθρωπιστικής βοήθειας και μετακίνησης δημοσιογράφων, απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων. Με την προσθήκη της πρότασης για άμεση σύσταση μιας προσωρινής κυβέρνησης εθνικής ενότητας, στην οποία θα συμμετέχουν στελέχη και από τις δύο εμπλεκόμενες πλευρές αρκεί, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, «να μην υποσκάπτει η μέχρι τώρα στάση τους και συμπεριφορά τους την προοπτική επιτυχίας και συμφιλίωσης».

Στη Σύνοδο έχουν κληθεί να συμμετάσχουν τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας -ΗΠΑ, Ρωσία, Γαλλία, Βρετανία, Κίνα- η ΕΕ και ο Αραβικός Σύνδεσμος και οι Τουρκία, Κατάρ, Κουβέιτ, Ιράκ. Παρά τις επίμονες ρωσικές πιέσεις δεν προσκλήθηκε το Ιράν, πρόταση με την οποία φέρεται να συμφωνούσε ο Ανάν, συμμεριζόμενος την άποψη της Μόσχας ότι πρέπει να «μην περιθωριοποιούνται όλες εκείνες οι δυνάμεις που ασκούν επιρροή στα τεκταινόμενα στη Συρία και στην ευρύτερη περιοχή», αλλά απέρριψαν επιμόνως οι ΗΠΑ. Σε μια προσπάθεια περισσότερο εξισορρόπησης «για τα μάτια του κόσμου» δεν προσκλήθηκε, τελικά, ούτε η Σ. Αραβία, που επίσης ασκεί επιρροή, αλλά ούτε και ο γειτονικός στη Συρία, Λίβανος, που επηρεάζεται, ήδη, άμεσα από τις εξελίξεις.


Η νέα πρόταση Ανάν και οι εξελίξεις στη Συρία αναμένονταν να κυριαρχήσουν και στην, προγραμματισμένη, για χθες βράδυ συνάντηση στην Αγία Πετρούπολη του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, με την Αμερικανίδα ομόλογό του, Χίλαρι Κλίντον. Αν και οι δύο πλευρές εμφανίζονται να στηρίζουν την πρόταση Ανάν, ως συνήθως, η διπλωματική του γλώσσα επιτρέπει διαφορετικές ερμηνείες. Ο Λαβρόφ επανέλαβε ότι η Μόσχα στηρίζει την πολιτική μετάβαση και το σχετικό πλαίσιο αλλά είναι κατηγορηματικά αντίθετη σε μια απόφαση που θα υπαγορεύει ποιοι θα συμμετάσχουν σε αυτή τη μετάβαση παρεμβαίνοντας ουσιαστικά στο ποιος θα κρατήσει την εξουσία στη Συρία. Θεωρητικώς, με αυτό δεν διαφωνεί η Ουάσινγκτον, η οποία, όμως, επιμένει ότι ο Ασαντ έχει «χάσει τη νομιμοποίησή του». Η δε συριακή αντιπολίτευση αντιδρά στην πρόταση Ανάν πιέζοντας για σαφή διατύπωση περί εκδίωξης του Ασαντ.

Αεροπλανοφόρα και δυνάμεις στην περιοχή

Την ίδια στιγμή, όπως έγινε γνωστό, από προχθές οι ΗΠΑ συγκεντρώνουν στην ευρύτερη περιοχή σημαντικό αριθμό στρατιωτικών δυνάμεων. Σε αυτά τα πλαίσια εντάσσεται και η άφιξη στην Ρόδο, στις 13 - 16 Ιούλη, του αμερικανικού αεροπλανοφόρου «Αϊζενχάουερ», μαζί με τα συνοδευτικά πολεμικά πλοία που το ακολουθούν, που είναι φανερό ότι κατευθύνονται σε Συρία και Περσικό, μαζί με άλλες δυνάμεις και τουλάχιστον άλλα δύο αεροπλανοφόρα. Ταυτόχρονα, η Ρωσία έχοντας ναυτική βάση στο Ταρτούς της Συρίας επίσης συγκεντρώνει δυνάμεις και έχουν δει το φως της δημοσιότητας πληροφορίες για κοινές ασκήσεις με Κίνα και Συρία το επόμενο διάστημα. Επίσης, η Τουρκία (που στηρίζει τους αντικαθεστωτικούς) μεταφέρει κοντά στα σύνορά της με τη Συρία βαρύ οπλισμό.

Σε μια παράλληλη εξέλιξη ο Σύρος Πρόεδρος, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην ιρανική τηλεόραση τόνισε ότι δεν πρόκειται να δεχτεί καμία λύση που θα υπαγορευτεί ή θα επιβληθεί από το εξωτερικό, ότι όσες πιέσεις και αν δεχτεί δεν πρόκειται να αλλάξει πολιτική και να πάψει «να επιδιώκει την προστασία του συριακού λαού εξολοθρεύοντας όλους τους τρομοκράτες» και ότι στόχος είναι να διατηρηθεί η εθνική ενότητα της χώρας. Παρέμβαση ενόψει της Συνόδου στη Γενεύη έκανε και η Τεχεράνη διά του εκπροσώπου του υπουργείου Εξωτερικών της που δήλωσε ότι δε θα πρέπει να επιτραπεί σε χώρες εκτός της περιοχής να δρομολογήσουν επιπόλαιες αποφάσεις που επηρεάζουν την περιοχή, όπως π.χ. ένα στρατιωτικό πλήγμα.

Πηγή : Ριζοσπάστης

ΚΕΝΤΡΟ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΩΝ ΑΤΟΜΩΝ : Η ευρωενωσιακή πολιτική πυροδοτεί την εξάρτηση... ...και καταστρατηγεί την απεξάρτηση!

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 26/6/2012

Τα εγκληματικά αποτελέσματα της υποτιθέμενης «μείωσης της βλάβης» που αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της «αντιναρκωτικής» πολιτικής, όπως επιτάσσεται από την ΕΕ και διαχρονικά υλοποιούν οι κυβερνήσεις και στηρίζουν τα κόμματα του ευρωμονόδρομου σκιαγραφήθηκαν χτες κατά τη διάρκεια της απολογιστικής συνέντευξης Τύπου που έδωσε το ΚΕΘΕΑ, με θέμα «Κρίση και εξάρτηση: Αδιέξοδα και προοπτικές».
Η μείωση της κρατικής επιχορήγησης των «στεγνών» προγραμμάτων του ΚΕΘΕΑ, το πάγωμα των προσλήψεων εδώ και εφτά χρόνια, η πριμοδότηση και επέκταση των προγραμμάτων υποκατάστασης στα νοσοκομεία, έρχονται να δυσκολέψουν ακόμη περισσότερο τη δουλειά των εργαζομένων στην απεξάρτηση και να διογκώσουν τα προβλήματα για τον διαρκώς αυξανόμενο αριθμό εξαρτημένων και τις οικογένειές τους.

Η χορήγηση υποκατάστατων δε συνιστά απεξάρτηση

«Η έκπτωση της θεραπείας σε απλή χορήγηση μιας ουσίας κρατάει τους χρήστες καθηλωμένους στον τρόπο ζωής τους, στη χρήση, στην παραβατικότητα και την περιθωριοποίηση με τις γνωστές επιπτώσεις σε προσωπικό, οικογενειακό και κοινωνικό επίπεδο. Δεν προσφέρει ουσιαστική υποστήριξη, ώστε να βελτιώσουν την κατάστασή τους και να κινητοποιηθούν, για να κάνουν το βήμα προς την απεξάρτηση και την επάνοδο στην κοινωνία. Αυτή η πολιτική πριμοδότηση και η ευρεία προβολή των προγραμμάτων υποκατάστασης ως μαγικής λύσης στο πρόβλημα της εξάρτησης αποπροσανατολίζει τους χρήστες ουσιών και τις οικογένειές τους, οδηγεί σε απαξίωση των "στεγνών" προγραμμάτων, της ψυχικής απεξάρτησης και της κοινωνικής επανένταξης», επισήμανε ο Γεράσιμος Νοταράς, πρόεδρος του ΔΣ του ΚΕΘΕΑ.
Στην πριμοδότηση των προγραμμάτων υποκατάστασης αναφέρθηκε και ο Χαράλαμπος Πουλόπουλος, διευθυντής του ΚΕΘΕΑ, ξεκαθαρίζοντας πως «όταν θεωρείται μια ουσία θαυματουργή για την εξάρτηση, τότε οι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν το πρόβλημα και οι οικογένειές τους παγιδεύονται. Δεν μπορούμε να μιλάμε λοιπόν για απεξάρτηση, όταν συνεχίζεται η χορήγηση μιας ουσίας. Το πρόβλημα γίνεται ακόμη μεγαλύτερο όταν κάποιος που συμμετέχει σε πρόγραμμα υποκαταστάτων παίρνει τη νόμιμη ουσία από ένα νοσοκομείο και πηγαίνει στη μαύρη αγορά, στην πιάτσα και συμπληρώνει με άλλες παράνομες ουσίες. Αυτό δε μειώνει τη βλάβη, αλλά αυξάνει τους κινδύνους από τη χρήση ουσιών».

Να ποια είναι η ΕΕ και ο ευρωμονόδρομος

«Τα στοιχεία του ΚΕΘΕΑ επιβεβαιώνουν την κεντρική πολιτική θέση του ΚΚΕ: Οι κυβερνήσεις και τα κόμματα του ευρωμονόδρομου ακολουθώντας πιστά την πολιτική της ΕΕ όλα αυτά τα χρόνια για την περίφημη "μείωση της βλάβης" εγκληματούν κατά όλου του λαού, κατά των χρηστών, των οικογενειών τους, κατά της κοινωνίας. Ολα όσα γίνονται δεν είναι τυχαία: "Κόβονται" τα "στεγνά" προγράμματα, "κόβονται" τα Κέντρα Πρόληψης και χωρίς επιστημονικά δεδομένα βάζουν τα υποκατάστατα στα νοσοκομεία, ο Δήμος της Αθήνας μαζί με την πρόεδρο του ΟΚΑΝΑ φτιάχνουν κι επίσημη πιάτσα. Οι χρήστες στα νοσοκομεία, όπως καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι στον ΟΚΑΝΑ, είναι δίπλα σε νεκροθαλάμους, σε σκουπίδια. Αυτή είναι η περίφημη "μείωση της βλάβης"» σημείωσε η Λούλα Καρατζά, υπεύθυνη του Τμήματος κατά των ναρκωτικών της ΚΕ του ΚΚΕ. «Γιατί, συνέχισε, αν πουν την αλήθεια ότι μπορεί και υπάρχει θεραπεία, υπάρχει δεύτερη ευκαιρία θα πρέπει να αμφισβητήσεις και τις αιτίες που γεννούν το πρόβλημα και δεν είναι άλλες από την ανεργία, τα πολιτιστικά σκουπίδια, τον ίδιο τον καπιταλισμό. Αυτό είναι και η ΕΕ. Το ΚΚΕ λέει ότι υπάρχει άλλος δρόμος, ο δρόμος του αγώνα, της αντιπαράθεσης και δικαιώνεται καθημερινά το σύνθημά μας που δείχνει την προοπτική "ζωή ολόκληρη όχι με δόσεις"».

Το προφίλ των χρηστών

Σχετικά με το προφίλ των χρηστών που προσέγγισαν τα Συμβουλευτικά Κέντρα του ΚΕΘΕΑ το 2011, προκύπτει:
Ανεργοι το 64,5%. Το 64,4% μένει με τη γονική οικογένεια. Μέση ηλικία διακοπής του σχολείου 14,1 έτη. Μέση ηλικία έναρξης της χρήσης ουσιών 15,8 έτη. Το 86,5% ξεκίνησε τη χρήση με κάνναβη. Το 70,4% κάνει συστηματική χρήση ηρωίνης και το 67,3% κάνει παράλληλη χρήση κι άλλων ουσιών.
Η συρρικνούμενη δυνατότητα των χρηστών να εξασφαλίσουν τη δόση τους, τους οδηγεί στην επιλογή οικονομικότερων και πιο επικίνδυνων ουσιών, όπως η κρυσταλλική μεθαμφεταμίνη «σίσα», όπου, σύμφωνα με έρευνα του ΚΕΘΕΑ (2011) το 68,5% των εξαρτημένων χρηστών κάνει περιστασιακή χρήση της. Η ουσία είναι διεγερτική, προκαλεί επιθετικότητα, ενώ δεν καταστέλλει την ερωτική επιθυμία όπως τα οπιοειδή. Σημαντική ένδειξη για τη μεταβολή της συμπεριφοράς των εξαρτημένων χρηστών και η στροφή τους σε πιο επικίνδυνες πρακτικές χρήσης αποτελεί και ο διαπιστωμένος οκταπλασιασμός των νέων κρουσμάτων Εϊτζ μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2011, αλλά και οι διαστάσεις επιδημίας που φαίνεται να λαμβάνει η εξάπλωση της ηπατίτιδας C ανάμεσα στους χρήστες. Την ίδια στιγμή, όπως επισημαίνεται από το ΚΕΘΕΑ, η ανεργία και τα οικονομικά προβλήματα αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα για τις οικογένειες να αναζητήσουν θεραπεία, αφού προέχουν ζητήματα επιβίωσης και το οικογενειακό περιβάλλον δε διαθέτει πάντα τα ίδια ψυχικά αποθέματα και τις πρακτικές δυνατότητες για να στηρίξει τη διαδικασία απεξάρτησης και επανένταξης.

Οι G-20 φωτογραφίζονται χαμογελαστοί, την ίδια στιγμή που ηχούν όλο και πιο κοντά τα τύμπανα μιας παγκόσμιας σύρραξης

Οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου στην «G20» χαμογελάνε,

ενώ τρώγονται για τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους,

αλλά ενώνονται στο τσάκισμα των λαών

Δίχως επευφημίες και πανηγυρισμούς ολοκληρώθηκε η Συνόδος των «G20» (ΗΠΑ, Καναδάς, Βρετανία, Γερμανία, Αυστραλία, Γαλλία, Ιταλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Βραζιλία Αργεντινή, Ινδονησία, Σαουδική Αραβία, Νότια Αφρική, Μεξικό, Ιαπωνία, Τουρκία, Νότια Κορέα και ΕΕ ως σύνολο), που πραγματοποιήθηκε στις αρχές της προηγούμενης βδομάδας στο θέρετρο Λος Κάμπος του Μεξικού. Επισήμως διασώθηκαν τα προσχήματα, ωστόσο πριν καν αρχίσει η Σύνοδος οι διαχωριστικές γραμμές είχαν χαραχθεί. Διαχωριστικές γραμμές που χαράχθηκαν στο φόντο της όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στο φόντο της καπιταλιστικής κρίσης που βαθαίνει.

Διαχωριστικές γραμμές που πέραν της επιβεβαίωσης των συνεχώς εντεινόμενων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών επιβεβαίωσαν ότι εξαιτίας αυτών η «G20» αδυνατεί, μέχρι στιγμής, να εκπληρώσει το ρόλο που της ανατέθηκε στον απόηχο της κατάρρευσης της «Lehman Brothers» το 2008 και την έναρξη της σοβαρότερης και ευρύτερης καπιταλιστικής κρίσης εδώ και δεκαετίες. Ρόλο ως υπ' αριθμόν 1 διεθνές φόρουμ για τη διαβούλευση μεταξύ των κύριων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των αποκαλούμενων αναδυόμενων χωρών και τη λήψη ανάλογων αποφάσεων. Το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της «μη εφαρμογής» των αποφάσεων, ακριβώς γιατί προσκρούουν στις οξύτατες αντιθέσεις και ανταγωνισμούς, είναι ο μετασχηματισμός του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, δηλαδή της άμεσης εφαρμογής μίας σειράς μεταρρυθμίσεων στη λειτουργία του Ταμείου ώστε να αυξηθούν οι ψήφοι και το ειδικό βάρος των αναπτυσσόμενων χωρών στους μηχανισμούς λήψης αποφάσεων.


Μία μη «εφαρμογή» που οδήγησε τις αναδυόμενες χώρες και ειδικά την αποκαλούμενη ομάδα BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική) να ασκήσει άμεσα εκβιασμούς και πιέσεις για να προχωρήσει τελικά στην αύξηση του ποσού συνεισφοράς της σε 75 δισεκατομμύρια συνολικά -η Κίνα 43, από 10 δισ. η Ρωσία, η Ινδία και η Βραζιλία και 2 δισ. η Νότιος Αφρική- από το σύνολο των 456 που δεσμεύθηκαν να συνεισφέρουν στο ΔΝΤ όλες οι χώρες - μέλη του «G20», όπως ανακοίνωσε η γενική διευθύντρια του Ταμείου, Κριστίν Λαγκάρντ.

Οι χώρες της BRICS αύξησαν μεν το ποσό συνεισφοράς τους, ωστόσο έθεσαν σαφέστατους όρους: «Η αύξηση συνεισφοράς θα γίνει, όταν το ΔΝΤ, που έχει περιορισμένες ταμειακές δυσχέρειες, παραχωρήσει περισσότερα δικαιώματα ψήφου στις αναδυόμενες οικονομίες, όπως υποσχέθηκε με τη μεταρρύθμιση στη διάρκεια του 2010».

Μπορεί το ζήτημα της μεταρρύθμισης του ΔΝΤ να ήταν το βασικό σημείο κρούσης της BRICS, ωστόσο ο Πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν, έθεσε ακόμη ένα ζήτημα, να υπάρξει συμφωνία για ένα «αποδεκτό επίπεδο» μέτρων προστατευτισμού καθώς, όπως τόνισε, η χρηματοπιστωτική αστάθεια οδηγεί αναπόφευκτα σε μεγάλο εμπορικό προστατευτισμό και υπενθυμίζοντας ότι η Ρωσία θα αναλάβει την προεδρία της «G20» το 2013, ο Πούτιν επισήμανε ότι «η εμπιστοσύνη προς αυτό τον Οργανισμό» θα περιοριστεί αν οι αποφάσεις που λαμβάνει «παραμένουν απλές δηλώσεις, χωρίς να εφαρμόζονται και να τηρούνται»... «Πρέπει να διασφαλίσουμε ότι η "G20" δε θα μετατραπεί απλώς σε άλλο ένα ελιτίστικο κλαμπ που δε θα ενδιαφέρεται παρά μόνο για τα συμφέροντα των μελών του», καταλήγει το άρθρο.

Η ΕΕ στο επίκεντρο των πιέσεων

Παράλληλα, ο Ρώσος Πρόεδρος, καθώς προετοιμάζεται να αναλάβει τα ηνία, κάλεσε σε ουσιαστικά μέτρα κατά της κερδοσκοπίας στο διεθνές Τραπεζικό και Χρηματιστηριακό σύστημα, που πλήττει βαριά την «πραγματική οικονομία», σε άμεση «ρύθμιση» της αγοράς παραγώγων, σε βαθιά μεταρρύθμιση παγκόσμιων Οργανισμών, όπως το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα, αλλά και σε μέτρα που θα μειώνουν δήθεν τις ανισότητες ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς. Πρόκειται βέβαια για φληναφήματα, ότι δήθεν μπορεί στον καπιταλισμό να μετριαστεί η ανισόμετρη ανάπτυξη.

Ενα ακόμη ενδεικτικό στοιχείο των αντιθέσεων που εκφράστηκαν όσον αφορά τους διαθέσιμους πόρους του ΔΝΤ, που κατά κύριο λόγο θα κατευθυνθούν για την «αντιμετώπιση της κρίσης της ευρωζώνης», είναι η στάση της Βρετανίας και των ΗΠΑ που δε συνείσφεραν ούτε ένα σεντ, με τις ΗΠΑ πριν καν την έναρξη της Συνόδου να κρατά αποστάσεις και να δηλώνει «ότι η Ευρώπη έχει όλες τις δυνατότητες να επιλύσει μόνη τα προβλήματά της». Στάση που με απόλυτη συνέπεια διατήρησε κατά τη διάρκεια της Συνόδου αλλά και επαναλαμβάνει συνεχώς.

Οι αντίρροπες τάσεις, ειδικά ανάμεσα στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, είναι απόλυτα εμφανείς και στο τελικό ανακοινωθέν που αναλώνεται σε γενικόλογες διακηρύξεις, για να δημιουργήσει την αίσθηση ότι η Σύνοδος δρομολόγησε ένα νέο συμβιβασμό σε ό,τι αφορά τη διαχείριση της κρίσης παγκόσμια και ιδιαίτερα στην Ευρωζώνη.

Σε ό,τι αφορά την τελευταία, οι «G20» σημειώνουν ότι στηρίζουν «την πρόθεση να εξεταστούν πιο συγκεκριμένα βήματα προς μια πιο ενοποιημένη χρηματοοικονομική αρχιτεκτονική που θα περιλαμβάνει την εποπτεία των τραπεζών, την εξυγίανση και ανακεφαλαιοποίηση και την εγγύηση των καταθέσεων».

Υπογραμμίζεται ακόμα ότι τα μέλη της Ευρωζώνης «θα αναλάβουν όλα τα αναγκαία μέτρα για να διαφυλάξουν την ακεραιότητα και σταθερότητα της περιοχής, για να βελτιώσουν τη λειτουργία των χρηματοοικονομικών αγορών και για να τερματίσουν τις αρνητικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ κρατών και τραπεζών». Πρόκειται για ευθεία «σύσταση» στα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης και ιδιαίτερα στη Γερμανία, να αναλάβουν ακόμα μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης, άρα και το κόστος που συνεπάγεται η διαχείριση της κρίσης και ο επιμερισμός της ζημιάς από την ελεγχόμενη καταστροφή κεφαλαίου.
Σημειώνουν ταυτόχρονα ότι «προσβλέπουμε στη συνεργασία της Ευρωζώνης με την επόμενη ελληνική κυβέρνηση για να διασφαλίσουν ότι παραμένει στο μονοπάτι των μεταρρυθμίσεων και της βιωσιμότητας εντός της Ευρωζώνης».

Ειδική μνεία χρήζουν οι δηλώσεις και του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου από το βήμα της Συνόδου των «G20», Χέρμαν βαν Ρομπάι, όσον αφορά την ενίσχυση της οικονομικής ενοποίησης της Ευρωζώνης, όπου διαβεβαίωσε ότι «τον Ιούνιο θα ξεκινήσουμε ένα σχέδιο που θα ολοκληρωθεί στο τέλος του έτους ώστε πριν τον Δεκέμβριο να δείξουμε ότι δεν έχουμε μόνο μια νομισματική ένωση αλλά και μια οικονομική ένωση. Κάτι που θα φέρει σταθερότητα στο ευρώ και στην Ευρωζώνη».

Πρόσω ολοταχώς για διεύρυνση των αναδιαρθρώσεων που τσακίζουν τα εργατικά λαϊκά δικαιώματα

Εκτός όμως της «ανυπομονησίας» που διακατέχει τα μέλη της «G20» για την αντιμετώπιση της «κρίσης στην Ευρωζώνη», που «σέρνεται για τρίτη συνεχόμενη χρονιά» πολλαπλές αναφορές γίνονται στο τελικό ανακοινωθέν στο παγκόσμιο εμπόριο, όπου επαναλαμβάνονται επί τη ουσίας οι διακηρύξεις της προηγούμενης Συνόδου των Καννών, με έμφαση για την αναγέννηση των συνομιλιών του Γύρου της Ντόχα για το διεθνές εμπόριο. Συνομιλίες που κατέρρευσαν το 1999 στο Σιάτλ κατά τη Σύνοδο του ΠΟΕ και έκτοτε όλες οι προσπάθειες για την αναβίωσή τους και πολύ περισσότερο για την επίτευξη μίας συμφωνίας έχουν πέσει στο κενό. Αναφορές και για τη διατροφική σταθερότητα και τη μεταβλητότητα των τιμών των τροφίμων «ως βασικό μέτρο για την αντιμετώπιση της πείνας» με την άμεση εφαρμογή των αποφάσεων της Συνόδου της Σεούλ το 2010. «Πρόκειται για πρόκληση που πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα» όπως τονίζουν στο τελικό ανακοινωθέν οι «G20» αναφέροντας τους πρόσφατους λιμούς στο Σάχελ και το Κέρας Αφρικής.

Ουσιαστικά, οι αποφάσεις της Συνόδου της Σεούλ έχουν οδηγήσει σε ένα πραγματικό κυνήγι θησαυρού, όπου εταιρείες, πολυεθνικές ακόμη και χώρες υφαρπάζουν τεράστια τμήματα αρόσιμης γης σε χώρες της Αφρικής, της Λατινικής Αμερικής και της Ασίας, για την «παραγωγή τροφίμων» με στόχο φυσικά το κέρδος, και προκαλώντας καταστροφές στις χώρες ακόμη και εκδίωξη ολόκληρων πληθυσμών. Ειδικά για το λιμό που ένα χρόνο πριν θέρισε χιλιάδες ζωές στο Κέρας της Αφρικής, ένας από τους κύριους παράγοντες που συντέλεσαν ήταν και η υφαρπαγή γης για «καλλιέργειες» από αμερικανικές και ευρωπαϊκές εταιρείες αλλά και χώρες όπως η Σαουδική Αραβία.

Τέλος, ίσως το πλέον σημαντικό ζήτημα που απασχόλησε, εκτός φυσικά της «κρίσης στη ευρωζώνη», είναι οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις στην αγορά εργασίας. Αναδιαρθρώσεις που θεωρούνται κρίσιμες για την «ανάπτυξη» και συνδυάζονται στο «σχέδιο δράσης» που προετοίμασε η μεξικανική προεδρία και υιοθετήθηκε με μέτρα για το μετριασμό της λιτότητας σε επιλεγμένες χώρες και συντονισμό των φορολογικών, εποπτικών και νομισματικών πολιτικών. Στο «σχέδιο δράσης» προωθούνται σειρά «δομικών μεταρρυθμίσεων για την ενίσχυση και τη διατήρηση της παγκόσμιας ζήτησης μέσω της δημιουργίας θέσεων εργασίας, της συμβολής για την εξασφάλιση της παγκόσμιας ισορροπίας και την αύξηση των δυνατοτήτων ανάπτυξης». Πώς ακριβώς θα γίνουν όλα αυτά;

«Μέσω της μεταρρύθμισης της αγοράς εργασίας που θα αυξήσει την ανταγωνιστικότητα και τις θέσεις εργασίας, μέτρα για τη σταθεροποίηση της αγοράς ακινήτων καθώς και ισχυροποίηση του κοινωνικού δικτύου ασφαλείας με τρόπο τέτοιο ώστε να είναι δημοσιονομικά υπεύθυνα, προώθηση φορολογικών μεταρρυθμίσεων, αύξηση της παραγωγικότητας, αύξηση των επενδύσεων στις υποδομές και προώθηση της περιεκτικής πράσινης ανάπτυξης και αειφόρου ανάπτυξης ανάλογα με τις συνθήκες που επικρατούν στις χώρες», επιμερίζοντας τις αναδιαρθρώσεις με απόλυτη σαφήνεια ανά περιοχή του κόσμου, ακόμη και ανά χώρα, αναλόγως με τη φάση της καπιταλιστικής τους ανάπτυξης.

Χωρίς να λέγεται ξεκάθαρα, αυτό που εννοούν ανάπτυξη οι πολιτικοί εκπρόσωποι των μονοπωλιακών ομίλων που συναντήθηκαν στο Μεξικό, είναι αυτή που θα φέρει νέα κέρδη στα ταμεία τους με ακόμα πιο φτηνή εργατική δύναμη, χτύπημα στα δικαιώματα και κατακτήσεις των εργαζομένων, τις εργασιακές σχέσεις που διαλύονται με γενικευμένη επιβολή των ατομικών συμβάσεων, την κοινωνική ασφάλιση, την υγεία, την παιδεία, ζητήματα που βλέπουμε να εφαρμόζονται σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες, είτε έχουν μνημόνια με το ΔΝΤ και την ΕΕ, είτε όχι, είτε βρίσκονται ψηλά είτε χαμηλά στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα.

Γράφει ο Χρ.Μ.
στον Κυριακάτικο Ριζοσπάστη

Το ΚΚΕ και οι Αντιφασιστικές Ενώσεις Αυτοάμυνας (1932)

 

Στο πλαίσιο της «πάλης κατά του φασισμού και των φασιστικών οργανώσεων», το ΚΚΕ προχώρησε το 1932 στην σύσταση Αντιφασιστικών Ενώσεων Αυτοάμυνας. Μια πολιτική που στηριζόταν στην εφαρμογή του «ενιαίου μετώπου», τόσο με τους «συντηρητικούς», όσο και με τους «αρχειομαρξιστές, λικβινταριστές, φραξιονιστές και ανοργάνωτους εργάτες.»
Στο κείμενο της σχετικής απόφασης τονιζόταν:
«Η γενίκευση και όξυνση της επίθεσης της μπουρζουαζίας και του κράτους κατά των εκμεταλλευομένων μαζών, συνοδεύεται από την επίταση των μεθόδων ανοιχτής φασιστικής καταπίεσης, από τον επιταχυνόμενο ρυθμό φασιστικοποίησης της μπουρζουαζίας, του κράτους, όλων των αστικών κομμάτων.
Η ένταση αυτή της φασιστικοποίησης χαρακτηρίζεται και από την ίδρυση και οργάνωση πολυάριθμων φασιστικών οργανώσεων, με την ενίσχυση και πρωτοβουλία κυβέρνησης, κράτους και όλων των αστικών κομμάτων.
Σκοπός των οργανώσεων αυτών είναι το σπάσιμο των απεργιών και των οικονομικών αγώνων των μαζών, η διάλυση των επαναστατικών οργανώσεων, συγκεντρώσεων, συνελεύσεων κλπ, η δολοφονία επαναστατών εργατών, η μιλιταριστικοποίηση της νεολαίας, η αναζωπύρωση του εθνικισμού, η ενεργός συμμετοχή στις προετοιμασίες καινούργιων πολέμων, η διευκόλυνση και η οργάνωση του περάσματος στον ανοιχτό φασισμό.
Με ιδιαίτερο πάθος και εξοντωτικούς σκοπούς οι οργανώσεις αυτές στρέφονται κατά των εθνικών μειονοτήτων της Μακεδονίας και Θράκης και κατά των εβραίων Θεσσαλονίκης. Το κράτος ανοιχτά και επίσημα ενισχύει και καθοδηγεί τα πογκρόμ και τις επιθέσεις των φασιστικών αυτών συμμοριών κατά των εβραίων και των εθνικών μειονοτήτων.
Η οργάνωση της πάλης των μαζών, κατά των φασιστικών αυτών συμμοριών, για την υπεράσπιση των απεργιών, συνδικάτων, συλλόγων, λεσχών, της ζωής των εργατών, των εθνικών μειονοτήτων κλπ μπαίνει μπροστά στο ΚΚΕ άμεσα και επιτακτικά…
Σκοπός των αντιφασιστικών ενώσεων αυτοάμυνας είναι η κινητοποίηση των πλατειών στρωμάτων των εργαζομένων και η οργάνωσή των για την πάλη κατά των φασιστικών συμμοριών, κατά της διείσδυσής των στα εργοστάσια και τις εργατικές συνοικίες, κατά των επιθέσεων, των λεηλασιών, των δολοφονιών που οργανώνουν, για την υπεράσπιση των απεργιών, των συνδικάτων, των λεσχών, των συγκεντρώσεων, κλπ.»[1]
Από το βιβλίο του Α. Γκίκα “Ρήξη και ενσωμάτωση: Συμβολή στην Ιστορία του εργατικού-κομμουνιστικού κινήματος του Μεσοπολέμου (1918-1936)”, σελ.229-230

---

[1] «Απόφαση πάνω στις Αντιφασιστικές Ενώσεις» (1932), σελ.1 (Φάκελος 16)

Αναδημοσίευση από  http://erodotos.wordpress.com/

.

Ο αγώνας των Χαλυβουργών δεν τρομοκρατείται

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΩΝ ΔΕΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΙΤΑΙ.

 ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ!!

Το μεσημέρι της Πέμπτης 21/6, ο απεργοσπαστικός μηχανισμός του Μάνεση, ιδιοκτήτη της Ελληνικής Χαλυβουργίας, με διευθυντές, προϊσταμένους, μπράβους και πληρωμένους απεργοσπάστες, προσπάθησε να σπάσει την απεργία του σωματείου και επιτέθηκε στους απεργούς τραυματίζοντας τρεις εργάτες.

Η εργοδοσία εδώ και καιρό προσπαθεί με μηνύσεις, δικαστήρια, τραμπουκισμούς και απολύσεις να κάμψει τη μεγαλειώδη απεργία των χαλυβουργών, που συμπληρώνει 236 μέρες. Θέλει να τους τσακίσει και να τους υποχρεώσει να γυρίσουν πίσω στη φωτιά και το ατσάλι με σκυμμένο το κεφάλι, για να δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί, εγκαταλείποντας παράλληλα τους 121 απολυμένους συναδέλφους τους. Και επιλέγει την ημέρα σχηματισμού της νέας μνημονιακής κυβέρνησης για να σκληρύνει τη στάση της, γνωρίζοντας καλά ότι και αυτή η κυβέρνηση είναι δικιά της, εκφραστής της ίδιας βάρβαρης πολιτικής.

Καταγγέλλουμε αυτή τη στάση της εργοδοσίας και δηλώνουμε την αμέριστη συμπαράστασή μας στους χαλυβουργούς εργάτες, που για 8 μήνες τώρα βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του αγώνα. Εκφραστές και πρωτοπόροι της τάξης τους, αποτελούν την αιχμή της ταξικής αντιπαράθεσης και εισπράττουν την οργή του συστήματος αλλά και την πλατειά και έμπρακτη ταξική αλληλεγγύη λαού, εργατών και νεολαίας.

Ο αγώνας των χαλυβουργών είναι αγώνας όλων μας. Η νίκη τους θα ανοίξει το δρόμο σε όλο το λαό, που στενάζει κάτω από το βάρος των μνημονίων και των εντολών της τρόικας. Όμως οι εργάτες τις χαλυβουργίας έχουν ήδη χαράξει αυτό το δρόμο, το δρόμο της αντίστασης, της αλληλεγγύης και της ανατροπής. Αυτόν που πρέπει να βαδίσουμε με πιο γοργά βήματα, γιατί η εξαθλίωση, η φτώχια και η ανεργία σκεπάζουν πλέον πλατειά λαϊκά στρώματα.

Νίκη στον αγώνα των χαλυβουργών. Αντίσταση-αυτοοργάνωση-αλληλεγγύη.

Πρωτοβουλία Αντίστασης Ξάνθης
22-6-2012

ΧΩΡΙΣ ΑΡΧΕΣ XΤΙΖΕΙΣ ΜΟΝΟ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΑΜΜΟ...

Επιστολή του Μάρκο Ρίτσο, Γραμματέα του ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΛΑΪΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ - ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ (ΙΤΑΛΙΑΣ) προς το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας-ΚΚΕ

Ευχαριστώ τους συντρόφους, ευχαριστώ την Αλέκα, το αποτέλεσμα των εκλογών παρέρχεται, αλλά οι αρχές παραμένουν. Στον κόσμο του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, οι εκλογές και η δημοκρατία δεν υπάρχουν, ή μάλλον, υπάρχουν μόνο όταν κερδίζουν “αυτοί” (όπως αποδεικνύεται και από τη δολοφονία του Αλιέντε). Με τα Μ.Μ.Ε. μπορούν να μετακινήσουν στο μέγιστο βαθμό την στήριξη από το ένα κόμμα στο άλλο, από το ένα στρατόπεδο στο άλλο, αλλά πάντα μέσα στα πλαίσια του συστήματος. Αυτό συμβαίνει και στην Ιταλία, όπου νέα κινήματα μπορούν να εισβάλουν στην πολιτική σκηνή και να αποσπάσουν ακόμη και την σχετική πλειοψηφία. Αλλά είναι ψήφοι χωρίς ρίζες, συναινέσεις που υπαγορεύονται περισσότερο από το χαμόγελο ή καλύτερα από την οδοντόπαστα που χρησιμοποιεί, την προσωπικότητα που προωθεί ένα πολιτικό «προϊόν» σαν να ήταν ένα εμπόρευμα προς πώληση. Οι κομμουνιστές διαφέρουν ριζικά. Έχουν μια πρόταση συνολικής αλλαγής της κοινωνίας. Προβάλουν ένα άλλο σύστημα στη θέση του εκφυλισμένου παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού ο οποίος έχει όλο και πιο συχνά κρίσεις και προσπαθεί να επιβιώσει με καταστροφή του περιβάλλοντος και με συχνούς ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Οι πραγματικοί κομμουνιστές δεν κοροϊδεύουν τον λαό,

τα αποτελέσματα που αλλάζουν τις ζωές των ανθρώπων δεν είναι τα εκλογικά, είναι αυτά που αλλάζουν τους συσχετισμούς δύναμης στην κοινωνία. Τι θα αλλάξει τώρα που έχει αντικατασταθεί ο Σαρκοζί από τον Ολάντ; ή αντίστροφα, τι άλλαξε όταν ο Θαπατέρο αντικαταστάθηκε από τον Ραχόι; ή από την κυβερνητική εναλλαγή μεταξύ Πρόντι και Μπερλουσκόνι; Για τον λαό δεν άλλαξε τίποτα, και ούτε θα αλλάξει κάτι, τα νήματα συνεχίζουν να τα κινούν η ΕΕ, η ΕΚΤ, οι μονοπωλιακοί καπιταλιστικοί όμιλοι και το τραπεζικό σύστημα. Φυσικά θα αλλάξουν οι αυλοκόλακες που περιτριγυρίζουν τους πολιτικούς αρχηγούς ατόμων που σκέφτονται μόνο το προσωπικό τους συμφέρον. Γι ‘αυτό θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε αδέρφια μας στο ΚΚΕ, έχετε κρατήσει ψηλά τη σημαία των αρχών, της ανάγκης για την μοναδική και πραγματική αλλαγή, τη σοσιαλιστική-κομμουνιστική. Χάσατε ψήφους, αλλά αυτές πάνε και έρχονται. Όποιος ψήφισε σήμερα στην Ελλάδα το ΚΚΕ δεν είναι μόνο ένας ψηφοφόρος, είναι ένας άνθρωπος στρατευμένος, που συμμετέχει ενεργά στους αγώνες. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που έχουν αλλάξει και θα αλλάξουν τον κόσμο. Οι ψήφοι των άλλων κομμάτων “αθροίζονται”, ενώ οι ψήφοι των κομμουνιστών έχουν εντελώς άλλη βαρύτητα.

Με αυτά τα λόγια θέλω να δεχθείτε την δική μου αλληλεγγύη και των μελών του ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΛΑΪΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ-ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ της Ιταλίας. Φυσικά, ως κομμουνιστές πρέπει να εργαστούμε για να ενισχύσουμε την αποτελεσματικότητα της προπαγάνδας μας, την εκλαΐκευση μας, αλλά δεν θέλουμε καμία σχέση με εκείνους τους οπορτουνιστές όπου εδώ στην Ιταλία όπως και στην Ελλάδα και την Ευρώπη, είναι έτοιμοι να ανταλλάξουν τις «αρχές» τους με καρέκλες.

Να εργαστούμε άμεσα για τον συντονισμό των πραγματικών Κομμουνιστικών Κομμάτων.

Ξεκινάμε από την Ευρώπη, από τις χώρες που έχουν πληγεί περισσότερο από την καπιταλιστική κρίση.

Ζήτω το ΚΚΕ, Ζήτω ο κομμουνισμός!

SENZA PRINCIPI SI COSTRUISCE SULLA SABBIA.
MARCO RIZZO SEGRETARIO DI CSP-PARTITO COMUNISTA
AL PARTITO COMUNISTA GRECO - KKE.
Grazie compagni, grazie Aleka, il risultato di una elezione passa ma i principi restano. Nel mondo del capitalismo globalizzato il voto e la democrazia non esistono, o meglio, esistono solo se vincono “loro” (come dimostra l’uccisione di Allende). Con i mezzi di comunicazione di massa si possono spostare enormi consensi da un partito all’altro, da uno schieramento all’altro, ma sempre sotto il comando del sistema. Capita anche in Italia dove movimenti nuovi possono irrompere nella scena e cogliere persino la maggioranza relativa. Ma sono voti senza radici, consensi dettati più dal sorriso o meglio dal dentifricio usato dal personaggio che sponsorizza un ‘prodotto’ politico tanto quanto fosse una merce da vendere. I comunisti sono un’altra cosa. Hanno un progetto di cambiamento generale della società. Prefigurano un altro sistema contro quello degenerato del capitalismo globalizzato che va sempre di più in crisi e che cerca di sopravvivere distruggendo l’ambiente e facendo la guerra imperialista. Ai veri comunisti non piace prendere in giro il popolo, i risultati che cambiano le vite delle persone non sono quelli elettorali, sono quelli che spostano realmente i rapporti di forza nella società. Cosa cambia adesso che Hollande ha sostituito Sarkozy o viceversa cosa è cambiato dopo che Zapatero è stato sostituito da Rajoy o qundo Prodi e Berlusconi governavano una volta l’uno, una volta l’altro. Per il popolo non cambiava e non cambierà nulla , saranno sempre la UE , la BCE, i monopoli capitalisti e le banche a dettare la lezione. Certo cambieranno le ‘corti’ che circondano le leadership di gente che pensa solo al proprio destino individuale. Per questo vogliamo ringraziarvi fratelli e sorelle del KKE, avete tenuto alta la bandiera dei principi, della necessità dell’unico e vero cambiamento, quello socialista-comunista. Avete perso dei voti, ma quelli possono andare e poi tornare. Chi ha votato oggi in Grecia per il KKE non è solo un elettore, è una persona che milita, si impegna. Sono queste le persone che hanno cambiato e cambieranno il mondo. I voti degli altri partiti si “contano”, quelli dei comunisti si “pesano”.

Con queste parole vogliate avere la solidarietà mia e dei militanti di Csp-PARTITO COMUNISTA dall’Italia. Certo, come comunisti dobbiamo lavorare per rendere più efficace la nostra propaganda, la nostra comunicazione, ma non vogliamo a vere nulla a che fare con quegli opportunisti che qui , in Italia come in Grecia ed in Europa, sono pronti a barattare i ‘principi’ per il calcolo delle poltrone in Parlamento.

Lavoriamo da subito per un Coordinamento dei veri Partiti Comunisti.

Cominciamo dall’Europa, dai paesi più attaccati dalla crisi del capitalismo.

Viva il KKE, Viva il Comunismo!

ΠΗΓΗ

Εκλογές 17 Ιούνη... πρώτες σκέψεις

Σύντροφοι εκλογικά γυρίσαμε 20 χρόνια πίσω. Τα παρακάτω στοιχεία είναι αδιάψευστος μάρτυρας.

1993

Κοινοβούλιο

313,087

4.5%

9

1994

Ευρωκοινοβούλιο

410,741

6.29%

2

1996

Κοινοβούλιο

380,167

5.61%

11

1999

Ευρωκοινοβούλιο

557,365

8.67%

3

2000

Κοινοβούλιο

379,517

5.53%

11

2004

Κοινοβούλιο

436,573

5.9%

12

2004

Ευρωκοινοβούλιο

580,396

9.48%

3

2007

Κοινοβούλιο

583,815

8.15%

22

2009

Ευρωκοινοβούλιο

425,963

8.35%

2

2009

Κοινοβούλιο

517,154

7.54%

21

Μάης  2012

Κοινοβούλιο

536,072

8.48%

26

Ιούνης  2012                                                              

Κοινοβούλιο

277,000

4,52%

                                                                                                         12

Εδώ πρέπει να πούμε κάποια πράγματα

1)      Είναι πολύ διαφορετικές οι συνθήκες από το 93 ως τα σήμερα. Το ΄93 ήταν λίγα μόνο χρόνια μετά τις ανατροπές στην ανατολική Ευρώπη, της πρώτης προσπάθειας των λαών  για σοσιαλιστική οικοδόμηση. Παρόλα αυτά ήμασταν το πρώτο κομμουνιστικό κόμμα που δεν απαρνήθηκε το ρόλο του δίπλα στην εργατική τάξη, όταν οι άλλοι μιλούσαν για το τέλος της ιστορίας. Το ΚΚΕ αν και αδύναμο και μέσα στην πλήρη ιδεολογική επικυριαρχία των δυνάμεων της δεξιάς που αντηχούσε τη μέθη της από την νίκη της στο ψυχρό πόλεμο, δεν δίστασε  να υποστηρίζει  τις κατακτήσεις που είχαν οι λαοί στις σοσιαλιστικές χώρες. Θυμίζω ότι ταυτόχρονα κάναμε μια επανεκκίνηση του ΚΚΕ, μετά από τη τραυματική εμπειρία με το Συνασπισμό, την προσπάθεια διάλυσης του ΚΚΕ από τα μέσα και την άστοχη στήριξη στην κυβέρνηση Τζανετάκη.

2)      Σήμερα έχουμε μια άλλη συγκυρία εξίσου δύσκολη, όπου μια καινούρια σοσιαλδημοκρατία γεννήθηκε στα αποκαΐδια της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας του ΠΑΣΟΚ και γέμισε με νέες αυταπάτες μεγάλα κομμάτια της εργατικής τάξης. Μια εργατική τάξη που δείχνει να μην συλλέγει εμπειρία και να μην είναι διατεθειμένη να προβεί σε αγωνιστική συσπείρωση και αντεπίθεση για να διεκδικήσει έστω το πλούτο που της έκλεψαν το τελευταίο διάστημα. Η γενική επικράτηση της άρχουσας ιδεολογίας ευνουχίζει την εμπιστοσύνη της εργατικής τάξης στο πρωτοπόρο ρόλο της, ο οποίος όμως είναι αντικειμενικά και ιστορικά επιβεβαιωμένος

3)      Το ΚΚΕ σε σχέση με το 93 έχει πολιτικά προωθήσει πολύ τις θέσεις του. Βάζει ανοιχτά το αίτημα  για λαϊκή εξουσία, την κατάκτηση δηλαδή της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας από την εργατική τάξη και τα σύμμαχά της στρώματα. Και σε αυτή τη κατεύθυνση έφτιαξε πολύτιμα εργαλεία. Έφτιαξε δηλαδή μέτωπα πάλης στην εργατική τάξη (ΠΑΜΕ), στη μικρομεσαία αγροτιά (ΠΑΣΥ), στους αυταπασχολούμενους (ΠΑΣΕΒΕ), στη νεολαία (ΜΑΣ), και στις γειτονιές (λαϊκές επιτροπές). Ίσως μία κριτική μπορεί να γίνει στο πόσο ανοιχτά έμειναν αυτά τα μέτωπα, ώστε εκεί να συναθροίζονται ριζοσπάστες αγωνιστές που συμφωνούν στην ενδυνάμωση του μετώπου, αλλά και που διατηρούν  διαφορετική οπτική σε ζητήματα όπως αυτό του χτισίματος του σοσιαλισμού.  Πάντως ειδικά το ΠΑΜΕ έδωσε και δίνει λαμπρά δείγματα μαχητικότητας και μαζικότητας κερδίζοντας επιμέρους νίκες σε κλάδους και σωματεία που είτε αμφισβήτησαν την εφαρμογή του μνημονίου, είτε το κατάργησαν στη πράξη. Σε κάθε περίπτωση αποτελεί το αντίπαλο δέος στο συνδικαλισμό των συμβιβασμένων ηγεσιών της ΓΣΕΕ.

4)      Οι ψηφοφόροι του ΚΚΕ δεν είναι πάντα ταυτισμένοι με την κομμουνιστική ιδεολογία. ΚΚΕ ψηφίζουν και άνθρωποι που εκτιμούν τις θέσεις του, την συμβολή τους στο λαϊκό-εργατικό κίνημα, την σταθερότητά του , την εντιμότητα των μελών του, τη δυνατότητα σωστών αναλύσεων και προβλέψεων και γενικότερα το πρωτοπόρο ρόλο του. Σήμερα όμως μετρήθηκαν πόσοι είναι πραγματικά  πεισμένοι με την ιδεολογία της ταξικής σύγκρουσης . Όσοι έφυγαν ήταν υποστηρικτές μιας λύσης που θα δοθεί από τα πάνω, χωρίς τους ίδιους στο καμίνι της ταξικής πάλης.  Αυτοί εμπιστεύτηκαν  μια κυβέρνηση της νέας σοσιαλδημοκρατίας. Ήταν όμως πάρα πολλοί , σχεδόν οι μισοί, υποδηλώνοντας ανεπαρκή δουλειά από τις κομματικές οργανώσεις για το βάθεμα της επιρροής μας στο κόσμο που ως τα χτες μας εμπιστευόταν

5)      Διδάγματα σε αυτήν την εκλογική μάχη, μας δίνει κι ο καταποντισμός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ η οποία χάιδεψε το ΣΥΡΙΖΑ θεωρώντας τον σαν μια δύναμη που μπορεί να εκφράσει και ίσως και ικανοποιήσει κάποια λαϊκά αιτήματα. Πάτησε ξεκάθαρα σε 2 βάρκες και καταποντίστηκε (από 75 χιλ σε 20 χιλ ψήφους). Δεν θέλω να πω ότι οι μόνοι που "φυλάσσουν Θερμοπύλες" είναι τα μέλη και οι φίλοι του ΚΚΕ, αλλά σίγουρα είναι ο πιο συνεπής πόλος με κομμουνιστική αναφορά, ιστορικές ρίζες και μαζική ταξική απεύθυνση.

VENCEREMOS

Δεν έχει σημασία ποιο κυβερνητικό σχήμα θα υπηρετήσει την αστική τάξη, αλλά με ποια αντιπολίτευση θα ανατραπεί η επόμενη αστική κυβέρνηση.

 

Γράφει η Λιάνα Κανέλλη

Μάχη είναι κι αυτή η θλιβερή εκλογική διαδικασία που κατάπιε την άνοιξη και ξεθύμανε το καλοκαίρι σαν ξερή ύπουλη φωτιά. Εκαψε σωθικά της πατρίδας κάμποσες δεκαετίες τώρα. Ξεπούλησε ιδέες. Ξεγέλασε γενιές ολόκληρες. Μη πόλεμος έλεγε το πράσινο στόμα της αλλαγής. Κι ήρθε σφαγή. Τώρα οι μαύροι φονιάδες που σέρνουν τα κόκαλα των Ελλήνων τα ιερά στο πεζοδρόμιο του κοινού ποινικού δικαίου μιλάνε για Ελλάδα που ανήκει στους Ελληνες. Οι επιζήσαντες κι όσοι ρούφηξαν το μεδούλι του καπιταλιστικού συστήματος με το καλαμάκι κι όχι με τη σέσουλα, πουλάνε την ελπίδα σε φθηνά παγκάκια κι αντικατέστησαν την έφοδο στον ουρανό με την έφοδο στο εγκεκριμένο από τ' αφεντικά γκουβέρνο.

Σ΄αυτή τη μάχη τέλειωσαν τα άλλοθι. Για όλους και για τον καθένα και την καθεμιά από μας. Ανεξαρτήτως αποτελέσματος γενικού και κομματικού, ακόμα κι αν ξεθαρρέψει και βγει στην πασαρέλα και το κρυμμένο μέσα στο σώμα των ψηφοφόρων των άλλων κομμάτων της μεταπολίτευσης μαύρο φίδι του φασισμού, εμείς εδώ είμαστε.
Στο κόμμα, με το κόμμα, για το κόμμα του λαού. ΚΚΕ. Ετοιμοπόλεμοι. Δυνατοί εκεί που η ανάγκη απαιτεί και μας καλεί. Στη δουλειά που συνθλίβεται θ ε σ μ ι κ ά μέσα στη φωλιά των καπιταλιστών βαφτισμένη ΕΕ. Στα ρημαγμένα νοικοκυριά που μασάνε απελπισία και ζητιανεύουν φάρμακα παρακολουθώντας το τσίρκουλο των σωτήρων. Στα στεγνωμένα από μέσα νοσοκομεία και τα σχολειά που κλείνουν και αναρωτιέσαι αν θα ξανανοίξουν. Σε σταματημένα γιαπιά και κουφάρι ναυπηγεία. Σε μαγαζάκια υπό διάλυση και τεράστια λαμπερά γραφεία, πολυκαταστήματα και εταιρείες όπου ξεζουμίζονται εργαζόμενοι σε συνθήκες απάνθρωπου κι ατσαλάκωτου καπιταλισμού μετρώντας απολύσεις κάθε μέρα.

Σύντροφοι, φίλοι, παλιοί και νέοι, αυτό που μοιάζει τώρα δύσκολο, σχεδόν ηρωικό, να ακουστεί δηλαδή η πολιτική πρόταση του ΚΚΕ για ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος, για λαϊκή εξουσία, δηλαδή η πραγματική εξελικτική πρωτοπορία του ανθρώπινου πνεύματος και της συλλογικής, γεμάτης θυσίες δράσης, είναι τόσο δυνατό, τόσο βαρύ σε ευθύνη και νόημα φορτίο, τόσο μακριά από την «τέχνη του εφικτού», το ιστορικά αποδεδειγμένο ψέμα της αστικής πολιτικής, που δεν μετριέται με εκλογικά ποσοστά. Το νου μας και το νου τους να έχουν όλοι σε μια αλήθεια. Η εργατική τάξη ακόμα και σε άθλιες ασφυκτικές συνθήκες ζωής και πολιτισμικής διαλεκτικής, δεν πρόκειται να υπογράψει συμφωνητικά παράδοσης και να γίνει το δοκάρι που βαστάει την αστική στέγη στη θέση της για να σουλατσάρει στις ταράτσες του πλούτου το κεφάλαιο. Τα ενδιάμεσα πατώματα είναι φανερά πιασμένα από οπορτουνιστές και μικροαστούς σε πανικό ορφάνιας, μάζες συστηματικά αλλοτριωμένες από ψεύτικα μεγάλα λόγια και μια καταναλωτική δημοκρατία της αγοράς που τώρα φωνάζει, «μέσα τα κεφάλια ποντίκια». Στο υπόγειο της τεχνητής ταξικής συναίνεσης δε θα μαντρωθούμε. Μήτε θα κρυφτούμε, μήτε θα ξαποστάσουμε. Πορτιέρηδες, φουσκωτοί, τσιράκια, ντελάληδες κι εκβιαστές, συκοφάντες και πονηροί πραματευτάδες, μεταπράτες συνειδήσεων, θα καταλάβουν καλά την επομένη κιόλας των εκλογών, στην κόλαση των 100 ημερών πριν πτωχευτική εκτέλεση που προαναγγέλλουν απ' τις Βρυξέλλες ως τη Νέα Υόρκη, οι βρικόλακες του καπιταλισμού, πως:

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, έχει ωραίους, άνδρες και γυναίκες, γέρους, ασπρομάλληδες ορθόψυχους, μάρμαρα γερά και δουλεμένα στα παλάτια των αγώνων. Ωραίοι, δηλαδή ώριμοι κομμουνιστές στο σχεδιασμό και την πείρα. Καπνισμένοι και με αγωνιστικά ένσημα γραμμένα στην ψυχή και το σώμα της τάξης τους.

Εχει νέους πρωτοπόρους που πυκνώνουν τις γραμμές της πραγματικής πρωτοπορίας. Νιάτα με ταξική συνείδηση και αταλάντευτα όνειρα, αυτοπεποίθηση και ρώμη και ελεύθερη βούληση να διεκδικήσουν τον πραγματικά καλύτερα κόσμο. Μια ΚΝΕ που σκέφτεται και πράττει και δεν παγιδεύεται όταν συγκρούεται στη βολή του...νεοκομμουνισμού, του νεοελληνισμού κι όλων των παλιών που κολλάνε ένα νέο και πουλιούνται στην τιμή της φρέσκιας σάρκας τροφή στ' αφεντικά.

Εχει κι άλλα σπαθιά ριζοσπαστών που βγαίνουν απ' τα θηκάρια κι εκτός εκλογικής διαδικασίας, από άλλες διαδρομές και κοινωνικές καταγωγές και αστράφτουν καθώς κατατίθενται στην πάλη του λαού, στο ΚΚΕ, για να ζήσει και να προκόψει με τα χέρια του, τη δουλειά του κι όχι με την άδεια και την χορηγία της προσωρινά κυρίαρχης τάξης.

Εμπρός λοιπόν, ως την τελευταία στιγμή με το ψηφοδέλτιο στο χέρι. Για λίγες ώρες ακόμα. Με και για το κόμμα που την επομένη των εκλογών θα είναι στην αταλάντευτη θέση του, ιστορική πρωτοπορία και δράση του αγώνα για να κυβερνήσει κι όχι να κυβερνηθεί ο λαός μας. Ας κοιτάνε όλοι τον «παίκτη» που βάζει γκολ. Το ΚΚΕ τερματοφύλακας και θεματοφύλακας είναι που σώζει από την ήττα το λαό και το εργατικό κίνημα, εδώ και τώρα που ολοένα και περισσότεροι βλέπουν και ξέρουν πως του έχουνε στημένο το παιχνίδι... Κανένα δίλημμα πια. Αντεπίθεση διαρκείας. Και με την ψήφο. Αλλά όχι μόνον μ' αυτήν.