Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν την αρμενίσαμε ακόμα.

Το πιο όμορφο παιδί δε μεγάλωσε ακόμα.

Τις πιο όμορφες μέρες, τις πιο όμορφες μέρες μας, δεν τις ζήσαμε ακόμα.
Δεν τις ζήσαμε ακόμα.

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

Γκιλάντ Ατζμόντ: Ένας εβραίος αντισιωνιστής, ένας μεγάλος μουσικός της τζαζ, ένας ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ άνθρωπος.

Μια μακρινή προσδοκία
...Φτάνοντας στο τέλος της ομιλίας μου, μπορώ να συμπεράνω ότι το να υποστηρίζω τους μουσουλμάνους και τη Τζιχάντ είναι μάλλον αδιανόητο για πολλούς Δυτικούς. Ο τυπικός Δυτικός δεν ξέρει πως να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ υλισμού και Τζιχάντ ή μεταξύ φιλαυτίας και του δρόμου του μαρτυρίου. Συμβαίνει να θεωρούμε τη ζωή μας σαν δώρο ανεκτίμητης αξίας. Δεχόμαστε την μετα- διαφωτιστική αξία της ατομικότητας και ατομικισμού. Δεχόμαστε τον ορθολογισμό, πιστεύουμε στην ανώτατη δύναμη της λογικής. Λατρεύουμε την επιστήμη και θαυμάζουμε την τεχνολογία. Μας εξιτάρουν τα ηλεκτρονικά gadgets.Προφανώς το πνεύμα και η ομορφιά σημαίνουν πολύ λίγα για μας έκτός να συνδέονται με οικονομικά αγαθά. Στην αμερικάνικη πραγματικότητα μας υπάρχω σημαίνει καταναλώνω. Το πνεύμα της αντίστασης και η ομορφιά δεν χαίρουν εκτίμησης. Μπορώ να υποθέσω ότι ποτέ δεν θα γίνουμε ικανοί να κατανοήσουμε τι σημαίνει η Παλαιστινιακή και Ιρακινή αντίσταση για τους λαούς αυτούς, εκτός εάν απελευθερωθούμε από τη στενή ευδαιμονιστική μας αντίληψη περί πραγματικότητας. Ποτέ δεν θα κατανοήσουμε ανθρώπους που θυσιάζουν τα πάντα, εκτός αν παραδεχθούμε ότι η ζωή είναι κάτι περισσότερο από το να ζούμε. Ποτέ δεν θα καταλάβουμε την Ιρακινή εξέγερση και τον Παλαιστινιακό απελευθερωτικό αγώνα αν δεν καταλάβουμε τι σημαίνει η γη για ανθρώπους που αρνούνται να μεθύσουν με κόκα- κόλα.Η αναζήτηση του νοήματος της αλληλεγγύης είναι προσωπική υπόθεση. Πιστεύω ότι το νόημα της αλληλεγγύης είναι μάλλον μια πολύ δυναμική ιδέα. Αρχίζω να συνειδητοποιώ ότι με τα σημερινά δεδομένα, η αριστερά που για πολλά χρόνια ήταν αποτελεσματική στην αντιϊμπεριαλιστική εκστρατεία, δεν θα κάνει τίποτα για την Παλαιστίνη, το Ιράκ και το Αφγανιστάν. Η αριστερά έχοντας μια ορθολογιστική, μετα-διαφωτιστική οπτική, έχει να λύσει τα δικά της προβλήματα με το Ισλάμ και τη θρησκευτική αφοσίωση. Ελπίζω να κάνω λάθος στο σημείο αυτό. Μπορώ να διακρίνω ότι μερικές μεμονωμένες νησίδες αριστερών διαλεκτικών διανοητών είναι έτοιμες να παραδεχθούν ότι η μουσουλμανική αντίσταση μπορεί να κομίζει μια εναλλακτική όψη της πραγματικότητας και της αντίστασης.Μπορώ να μιλήσω για τον εαυτό μου. Για μένα η Τζιχάντ και η Τζαζ έχουν παρόμοιες φόρμες στράτευσης. Για μένα οι γενιές των Μαύρων Αμερικανών που θυσίασαν τα πάντα για χάρη της ομορφιάς και της αντίστασης ήταν αφιερωμένοι σ` ένα ιερό πόλεμο. Για μένα ήταν ο Μπερντ, ο Μαξ Ρόουτς, ο Ντίζι, ο Κολτρέιν και άλλοι που προχώρησαν πέρα από το αμερικάνικο όνειρο του ευδαιμονισμού και της αγοράς. Η Τζαζ ήταν η δική τους φωνή για ελευθερία. Η Τζαζ ήταν το δικό τους κάλεσμα για αλλαγή. Η τζαζ ήταν μια ιδεολογία, ένα πνεύμα και ένας τρόπος να ζήσεις και να πεθάνεις. Να είσαι μουσικός της τζαζ σημαίνει να μάχεσαι για την ομορφιά, να δημιουργείς και να αναδημιουργείς, να δομείς και να αναδομείς, να αναρωτιέσαι γνωρίζοντας ότι προς το παρόν δεν υπάρχουν απαντήσεις. Να παίζεις τζαζ σημαίνει να χάνεσαι απελευθερωτικά. Να παίζεις τζαζ σημαίνει ν` αφήνεις τον εαυτό σου πίσω.


Gilad Atzmon & The Orient House Ensemble ~ Miserlou


video
.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου