Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν την αρμενίσαμε ακόμα.

Το πιο όμορφο παιδί δε μεγάλωσε ακόμα.

Τις πιο όμορφες μέρες, τις πιο όμορφες μέρες μας, δεν τις ζήσαμε ακόμα.
Δεν τις ζήσαμε ακόμα.

Σάββατο, 8 Ιανουαρίου 2011

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΜΑΘΗΜΑ ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΑΠΟ ΤOΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΑΚΗ ΣΤΗ ΜΑΣΑΧΟΥΣΕΤΗ

ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ, ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΟ, ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ.
ΣΕ 15 ΛΕΠΤΑ ΘΑ ΑΙΣΘΑΝΕΣΤΕ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΠΙΕΣΜΕΝΟΙ...
ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΚΑΤΑ 30.ΟΟΟ ΕΥΡΩ ΕΚΑΣΤΟΣ (*)


Τί είναι δημόσιο χρέος;

Όταν οι ανάγκες μιας χώρας δεν καλύπτονται από το ΑΕΠ (ακαθάριστο εγχώριο προϊόν) αυτή χώρα καταφεύγει στον δανεισμό. Το ποσό που χρωστάει είναι το δημόσιο χρέος, το οποίο συνήθως εκφράζεται σε ποσοστό του ΑΕΠ.

Χρέος είναι αυτό που χρωστάμε σήμερα συνολικά και προέρχεται από την συσσώρευση των ελλειμμάτων διαχρονικά. Συνήθως το χρέος αυξάνεται πιο γρήγορα από το άθροισμα των ελλειμμάτων, γιατί πολλές φορές τα ελλείμματα δεν περιλαμβάνουν όλες τις δαπάνες.

Οι πρόσφατες αναθεωρήσεις, «έστειλαν» το δημόσιο έλλειμμα της χώρας στο 12,7% του ΑΕΠ

Πόσα χρωστάμε ως χώρα; Πόσο χρεωμένος είναι κάθε πολίτης; Ως χώρα χρωστάμε κάτι παραπάνω από την αξία που έχει όλος ο χρυσός των ΗΠΑ. Σε χρυσάφι, χρωστάμε δύο φορές το ύψος του Πύργου του Άιφελ.


Πάρτε μολύβι, χαρτί και ...κομπιουτεράκι:

326 δισ. ευρώ χρέος του Ελληνικού Δημοσίου για το 2010

+ 30 -40 δισ. ευρώ ομόλογα του Δημοσίου, που έχουν στην κατοχή τους τα ασφαλιστικά ταμεία και οι άλλοι φορείς του Δημόσιου τομέα (το λεγόμενο ενδοκυβερνητικό χρέος- απαιτείται μάλιστα «επικαιροποίηση» του ποσού αυτού)

+25 δισ. ευρώ δάνεια εγγυημένα από το Δημόσιο

+8 δισ. ευρώ χρέη για «δεδουλευμένα» προς κατασκευαστικές εταιρείες, προμηθευτές των νοσοκομείων και άλλους φορείς

+ 1,7 δισ. ομόλογα που θα δοθούν στην Τοπική Αυτοδιοίκηση για χρέη προς αυτήν

+1,3 δισ. κόστος αποζημιώσεων εργαζομένων στην Ολυμπιακή

+1,0 δισ. κόστος αναδρομικής χορήγησης επιδομάτων

ΣΥΝΟΛΟ: 390 δισ. ευρώ χρέος, δηλαδή 120.000 ευρώ ανά τετραμελή οικογένεια. Αρα κάθε παιδί που γεννιέται χρωστά περί τα 30.000 ευρώ!
(*)

Στα 390 δις ευρώ πρέπει να προσθέσουμε και 450 δις ευρώ, το αναλογιστικό άνοιγμα των Ασφαλιστικών Ταμείων Επιπλέον, 280 δισ. ευρώ που αποτελούν τα χρέη επιχειρήσεων και ιδιωτών προς τις τράπεζες.

Με λίγα λόγια χρωστάμε ένα σύνολο της τάξης του 1,1τρις. ευρώ!

Σε αυτά δεν περιλαμβάνεται το πακέτο στήριξης των τραπεζών ύψους μέχρι 28 δισ. ευρώ, μέρος του οποίου θεωρείται κάποιας μορφής «επένδυση» στο κεφάλαιο των τραπεζών, ενώ κάποιο άλλο μέρος αποτελείται από εγγυήσεις που θα αναγκασθεί να καλύψει το κράτος.

Τα ελλείμματα αφορούν τη διαφορά εσόδων – εξόδων (στα έξοδα δεν περιλαμβάνονται τα χρεολύσια) κάθε χρόνο. Ενώ κάθε νοικοκύρης προγραμματίζει τις δαπάνες του ανάλογα με τα έσοδα που εύλογα προσδοκά, στο Δημόσιο πρώτα θεσμοθετούμε παροχές και μετά αναζητούμε τους πόρους.

Εάν δηλαδή αθροίσουμε τις υποχρεώσεις του Δημοσίου Χρέους σε όλο το φάσμα της Δημόσιας Οικονομικής Δραστηριότητας, τότε η πραγματική υποχρέωση του Κράτους αντιστοιχεί στο 400% του ΑΕΠ, ποσοστό συγκλονιστικό.

Λογιστικά, τώρα, ο υπολογισμός του Δημοσίου Χρέους, σύμφωνα με τον επίσημο τρόπο καταμέτρησής του, ανέρχεται τώρα στο 133,6% του ΑΕΠ. Να θυμήσουμε ότι η κυβέρνηση Σημίτη το παρέδωσε στο 107% και η κυβέρνηση Καραμανλή στο 120%. Ωστόσο, αυτή η εικόνα είναι απλώς λογιστική. Το επί της ουσίας σύνολο των υποχρεώσεων του Δημοσίου ανέρχεται στο τετραπλάσιο του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος!

Πού χρωστάμε; Ποιοι είναι οι δανειστές μας;

Ο δανεισμός του κράτους γίνεται κυρίως μέσω των εκδόσεων κρατικών ομολόγων και μέσω του ΟΔΔΗΧ, του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους. Εκδίδονται πενταετή, δεκαετή, ακόμα και 30ετή ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου.

Δανειστές μας είναι μεγαλοεπενδυτές που δρουν μέσω επενδυτικών οίκων ανά τον κόσμο, χρηματοοικονομικοί οίκοι και τράπεζες, τόσο εντός όσο και εκτός συνόρων, ενώ τα ομόλογα κρατών αγοράζονται επίσης και από άλλα κράτη. Πάντως, οι περισσότερες αγορές ομολόγων γίνονται από το χρηματοοικονομικό κέντρο του Λονδίνου στη Μεγάλη Βρετανία, το γνωστό City. Με άλλα λόγια αυτοί οι Οικοι που μας υποβαθμίζουν, αυτοί και μας δανείζουν με το επιτόκιο στα ύψη.

Τί δόση πληρώνει το ελληνικό κράτος για την αποπληρωμή;

Ζούμε με δανεικά. Ακόμα και για να αγοραστεί ένα φωτοτυπικό μηχάνημα από μία δημόσια υπηρεσία, το κράτος πρέπει να δανειστεί.

Από τα 57 δισ. ευρώ φόρους που «θέλει» να εισπράξει το Δημόσιο – θεωρητικά –το 2010, τα 40 δισ. ευρώ και πλέον, θα χρησιμοποιηθούν για την αποπληρωμή τόκων και χρεολυσίων. Τα υπόλοιπα, δεν φθάνουν ούτε για τους μισθούς και τις συντάξεις.

Το ποσό που καταβάλλεται κάθε χρόνο για την αποπληρωμή των «δανεικών», είναι μεγαλύτερο από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων και από όσες δαπάνες αναλογούν σε σημαντικά υπουργεία, όπως το Άμυνας, της Ανάπτυξης κ.λπ.

Η απότομη αύξηση του κινδύνου που συνοδεύει τον ελληνικό δανεισμό, δηλαδή της διαφοράς αποδόσεων 10ετών ελληνικών και γερμανικών κρατικών ομολόγων, το spread, διαφοροποιεί κάθε φορά το ποσό που πρέπει να αποπληρώσουμε για τον δανεισμό μας. Για παράδειγμα, η αύξηση του spread κατά 0,10%, μπορεί να απαιτήσει επιπλέον 10 δισ. ευρώ ετησίως.

Θυμίζουμε ότι μέχρι πρόσφατα οι ελληνικές τράπεζες κερδοσκοπούσαν (carry trade) αγοράζοντας τους ομολογιακούς τίτλους που εξέδιδε το ελληνικό κράτος με 4,5% και καταθέτοντάς τους ακολούθως ως ενέχυρο δανείζονταν με 1% από την ΕΚΤ, ώστε να συνεχίσουν τις επενδύσεις αυτές καρπούμενες τη διαφορά. Όμως, οι αγορές μακροχρόνιων τίτλων αποτελούν μεσομακροχρόνια επένδυση, ενώ ο δανεισμός των ίδιων των τραπεζών είναι βραχυχρόνιος. Τώρα, λοιπόν, που πρέπει να αποπληρώσουν την ΕΚΤ, οι εγχώριες τράπεζες χάνουν τη δυνατότητα να αγοράζουν ελληνικά κρατικά ομόλογα. Κάμψη της ζήτησης ισοδυναμεί με αύξηση του κόστους διάθεσής τους (επιτόκιο) στη διεθνή αγορά.

Είναι δυνατόν να μηδενίσουμε το δημόσιο χρέος;

Όχι. Η αύξηση του κόστους του ελληνικού κρατικού δανεισμού, θεωρείται βέβαιη και θα έχει ανοδική συνέχεια γιατί η ελληνική οικονομία παραμένει στην ύφεση και έχει πέσει στην παγίδα του χρέους.

Δηλαδή, δανείζεται για να εξυπηρετήσει τα χρέη της τα οποία έχουν αποκτήσει αυτοτροφοδοτούμενη δυναμική, αφού δεν παράγονται πρωτογενή πλεονάσματα.

Ο μόνος δρόμος, σύμφωνα με τους οικονομολόγους, είναι αυτός των ριζικών διαρθρωτικών αλλαγών. Σύμφωνα με τους ειδικούς, αυτό που χρειάζεται πρώτα και πάνω από όλα είναι να περιοριστούν οι σπατάλες του δημοσίου και να αναδιαρθρωθούν οι περιβόητοι και διαβόητοι φοροελεγκτικοί μηχανισμοί του κράτους.

Εάν η «λυπητερή» που αναπόφευκτα θα πληρώσει το ελληνικό κράτος δεν επιμερισθεί με κοινωνικά δίκαιο τρόπο, ώστε να αλλάξει και ο τρόπος λειτουργίας της οικονομίας, τότε η χώρα θα κινδυνεύει να βυθιστεί σε παρατεταμένη κρίση.

Υπάρχει χώρα που δεν χρωστά; Ποια χρωστά τα λιγότερα;

Τα μεγαλύτερα ελλείμματα στην ΕΕ εμφάνισαν η Ιρλανδία (7,1% του ΑΕΠ), η Μεγάλη Βρετανία (5,5%), η Ρουμανία (5,4%), η Ελλάδα (5%), η Μάλτα (4,7%), η Λετονία (4%) και η Πολωνία (3,9%).

Πλεονάσματα παρουσίασαν το 2008 η Φινλανδία με 4,2%, η Δανία με 3,6%, το Λουξεμβούργο με 2,6%, η Σουηδία με 2,5%, η Βουλγαρία με 1,5%, η Ολλανδία με 1% και η Κύπρος με 0,9%.


Γιώτα Ηλιού, Μιχάλης Πολυδώρου
(http://www.nooz.gr/)

2 σχόλια:

  1. Εμφανίζεται κάποιος πελάτης στο μικρό ξενοδοχείο κάποιας επαρχιακής κωμόπολης, αφήνει ένα 100ρικο στη ρεσεψιόν κι ανεβαίνει να δει το δωμάτιο.

    Αρπάζει στα γρήγορα το 100ρικο ο ξενοδόχος και το δίνει στον εργολάβο που του το χρώσταγε για κάτι επισκευές του ξενοδοχείου.
    Το παίρνει ο εργολάβος και το δίνει στον ηλεκτρολόγο που του το χρώσταγε επειδή τον απασχόλησε κάποτε σε μια εργολαβία.
    Το παίρνει ο ηλεκτρολόγος και το δίνει στον μπακάλη που του το χρώσταγε από βερεσέ ψώνια.
    Το παίρνει ο μπακάλης και το δίνει στην πουτάνα του χωριού που της το χρώσταγε από απλήρωτες βίζιτες.
    Το παίρνει η πουτάνα και το δίνει στον ξενοδόχο, που του το χρώσταγε από μια διαμονή κάποιου πελάτη της.
    Εκείνη την ώρα κατεβαίνει ο επισκέπτης, πάει στη ρεσεψιόν, λέει στον ξενοδόχο πως δεν του αρέσει το δωμάτιο, παίρνει πίσω το 100ρικο που άφησε και φεύγει από το χωριό.

    Πριν από την άφιξη του επισκέπτη, το χωριό χρώσταγε συνολικά 500 ευρώ (100 ο ξενοδόχος + 100 ο εργολάβος + 100 ο ηλεκτρολόγος + 100 ο μπακάλης + 100 η πουτάνα). Μετά την αναχώρησή του και χωρίς να αφήσει πίσω του ούτε σέντς, το χωριό δεν χρωστά τίποτα.

    Την ιστορία αυτή συνηθίζω να την λέω για να τονίσω πως το εσωτερικό χρέος ενός χωριού, ενός Δήμου, ή μιας χώρας, είναι πλαστό.

    Το πραγματικό πρόβλημα της χώρας είναι το εξωτερικό χρέος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Στο παραπάνω "ανέκδοτο" δεν είναι τα πράγματα ακριβώς έτσι γιατί δεν εμφανίζεται σωστά η οικονομική πραγματικότητα του υποτιθέμενου χωριού.Γιατί εμφανίζεται ο καθένας ότι χρωστάει αλλά δεν είναι έτσι αφού όσα χρωστά τόσα του χρωστούνε άρα υο πραγματικό χρέος του είναι μηδενικό.Δείχνει όμως τι γίνεται όταν υπάρχει η λεγόμενη έλλειψη ρευστότητας.Η "ροή" του κατοστάρικου ήταν η ευκαιρία να ζεπληρώσουν όλοι.Οταν όμως δεν υπαρχει δεν μπορεί να κινηθεί η αγορά.Κάτι ανάλογο γίνεται με τις επιταγές.Η έλλειψη χρήματος οδηγεί στην έκδοση επιταγών, όπως γινότανε χρόνια τώρα, και κινείται η αγορά.Το θέμα είναι ότι με την έλλειψη εμπιστοσύνης που υπάρχει σήμερα στην αγορά σταμάτησε η αθρόα διακίνηση των επιταγών και θα πρέπει να επιστρέψωμε σεκαθεστώς πραγματικών συναλαγών.Αυτό έιναι υγεία στην αγορά διότι οι πραγματικές συναλλαγές είναι αποτέλεσμα και της πραγματικής οικονομίας.Το πρόβλημα είναι όμως ότι η μετάβαση από την οικονομία του πλαστικού καιπλασματικού χρηματος θα πρέπει να γίνει το γρηγορότερο δυνατό.Αυτό είναι που σηναίνει τεράστια προσπάθεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή