Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν την αρμενίσαμε ακόμα.

Το πιο όμορφο παιδί δε μεγάλωσε ακόμα.

Τις πιο όμορφες μέρες, τις πιο όμορφες μέρες μας, δεν τις ζήσαμε ακόμα.
Δεν τις ζήσαμε ακόμα.

Δευτέρα 5 Απριλίου 2010

ΩΣ ΠΟΤΕ ΚΑΡΠΑΖΟ-ΕΙΣΠΡΑΧΤΟΡΕΣ...


Τα μεγάλα τζιμάνια της δημοσιογραφίας κάνουν την πάπια. Αποσιωπούν την αλήθεια και δεν κάνουν ίχνος σοβαρής κριτικής.

΄Ετσι οι κυβερνώντες φέρνουν άλλο ένα ταξικά επιθετικό νομοσχέδιο με το μοτό:
"ΣΚΛΗΡΟ ΑΛΛΑ ΔΙΚΑΙΟ"

Δεν το παίζω οικονομολόγος αλλά νομίζω ότι οι παρακάτω επισημάνσεις βγάζουν μάτι για το πόσο άδικο είναι το νέο φορολογικό νομοσχέδιο...κι όποιος δεν το βλέπει, αξίζει μια θέση "δημοσιογράφου" στο MEGA ή στο ΣΚΑΪ.

Την ίδια στιγμή που φορολογούν τον κάθε Έλληνα με έσοδα 850ε το μήνα (αφορολόγητο ετήσιο ως 12.000ε), την ίδια ώρα που χρησιμοποιείται ως τεκμήριο η πρώτη κατοικία (ακόμα κι αν νοικιάζεται) και το αμάξι(ανεξαρτήτως κυβισμού)....για το μεγάλο κεφάλαιο επιφυλάσσουν τα εξής δωράκια:
1) Ο φορολογικός συντελεστής στα επιχειρηματικά κέρδη μειώνεται σταδιακά από 25% σε 20%. Η υπαγωγή στη φορολογική κλίμακα των διανεμόμενων κερδών στους μετόχους είναι στάχτη στα μάτια. Για παράδειγμα, οι μετοχές των εισηγμένων στο Χρηματιστήριο μετοχών κατέχονται σε ποσοστό πάνω από 50% από ξένους λεγόμενους επενδυτές που δηλώνουν έδρα σε κράτη με τα οποία υπάρχουν «διακρατικές συμβάσεις αποφυγής διπλής φορολογίας» και οι οποίοι δεν πληρώνουν δεκάρα τσακιστή, όπως ακριβώς έκαναν και στο παρελθόν. Τα παράθυρα είναι ορθάνοιχτα και για τους «ντόπιους» κεφαλαιοκράτες
2) Η περιβόητη φορολόγηση των διανεμόμενων μερισμάτων αποτελεί ακόμα μία κυβερνητική κοροϊδία. Για να συνειδητοποιήσει μάλιστα κάποιος το μέγεθος της κυβερνητικής κοροϊδίας και εξαπάτησης, σημειώνεται ότι: Το συνολικό κονδύλι που εμφανίζεται στο «στατιστικό δελτίο φορολογικών δεδομένων του 2008», ως αυτοτελής φορολόγηση μερισμάτων είναι όλο κι όλο της τάξης των ...2,35 δισ. ευρώ (!) ή το 2,5% ολόκληρου του φορολογητέου εισοδήματος του 2008. Είναι απόλυτα βέβαιο ότι και με αυτό το μέτρο τη νύφη θα την πληρώσουν κάποιες χιλιάδες μικροαποταμιευτές που διαθέτουν 200-300 μετοχές και οι οποίοι μπορεί να εισπράττουν (αν εισπράττουν) μερίσματα της τάξης των 300-400 ευρώ το χρόνο. Οι άλλοι, τα μεγάλα ψάρια και οι εταιρείες διαχείρισης χαρτοφυλακίων, προστατεύονται από άλλες ρυθμίσεις και δεν πρόκειται να πληρώσουν παραπάνω φόρους ούτε δεκάρα τσακιστή. Γι' αυτό άλλωστε και έχουν λουφάξει και δε βγάζουν τσιμουδιά.
3) Από τη λεγόμενη «ενιαία κλίμακα φορολόγησης» εξαιρούνται οι τόκοι καταθέσεων και οι τόκοι από ομόλογα, σε όφελος των τραπεζών και άλλων μερίδων της πλουτοκρατίας Να σημειωθεί ότι το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος από τα κέρδη του τραπεζικού κεφαλαίου προέρχεται από τόκους και βέβαια φορολογείται «αυτοτελώς».
4) «Επαναπατρισμός κεφαλαίων» αντί συμβολικού φόρου 5%. Είναι η απόλυτη πρόκληση με τη χορήγηση φορολογικής αμνηστίας σε κάθε είδους και προέλευσης κεφάλαια, προκειμένου να ενισχυθεί και η επάρκεια του χρηματοπιστωτικού συστήματος σε όφελος της κεφαλαιοκρατίας στην ολότητά της. Στην πραγματικότητα πρόκειται για «ξέπλυμα χρήματος». Σε περίπτωση που μέσα σε δυο χρόνια τα κεφάλαια αυτά «επενδυθούν», θα τους γυρίσουν πίσω και το μισό φόρο, δηλαδή ακόμη 2,5%. Η κυβέρνηση τους δίνει τη δυνατότητα να τα δηλώσουν τώρα και να τα αφήσουν στο εξωτερικό με αντίτιμο 8%.
5) Έξω από κάθε τεκμήριο ήταν και παραμένει η δημιουργία Ανώνυμων Εταιρειών, η αγοραπωλησία μετοχών, η συμμετοχή στο μετοχικό κεφάλαιο επιχειρήσεων
6) Απαλλάσσονται από κάθε φόρο τα κέρδη από αγοραπωλησίες μετοχών στο Χρηματιστήριο με τη μοναδική προϋπόθεση ότι οι μετοχές δε θα μεταβιβαστούν για ένα τρίμηνο. Στην εποχή των «ελλειμμάτων» ο φόρος στις χρηματιστηριακές συναλλαγές παραμένει στο συμβολικό 1,5 τοις χιλίοις.
7) Νέες φοροαπαλλαγές στο όνομα της διατήρησης θέσεων εργασίας. Το μπόνους διαμορφώνεται σε μείωση του συντελεστή φορολογίας κερδών κατά 2 μονάδες και αφορά επιχειρήσεις που δηλώνουν μείωση του τζίρου για τρία στη σειρά χρόνια
8) Εκπτώσεις στα φορολογητέα κέρδη επιχειρήσεων που δηλώνουν δαπάνες για «έρευνα και τεχνολογική καινοτομία» με τη δημιουργία «αφορολόγητου αποθεματικού».

Την ίδια στιγμή μια νέα αναδιανομή με δικά μας λεφτά και υπέρ του κεφαλαίου συντελείται με τα προγράμματα του ΟΑΕΔ, προγράμματα ενίσχυσης των επιχειρήσεων
Τα προγράμματα αυτά περιλαμβάνουν:
• Επιχορήγηση των ασφαλιστικών εισφορών για 4 χρόνια σε 40.000 θέσεις εργασίας ανέργων ύψους 500.000.000 ευρώ. Η επιχορήγηση των επιχειρήσεων για τους «κοινούς ανέργους» θα ανέρχεται στο 100% των ασφαλιστικών εισφορών (εργοδοτών και εργαζομένων) για το 1ο έτος, το 75% των ασφαλιστικών εισφορών το 2ο, το 50% το 3ο και το 25% το 4ο έτος. Σε μια δεύτερη κατηγορία επιχειρήσεων που θα απασχολήσουν νέους 30 ετών, ή αυτούς που βρίσκονται πλησίον της σύνταξης και υπολείπονται 5 έτη ασφάλισης για σύνταξη, καθώς και πολύτεκνους και γυναίκες μακροχρόνια άνεργες, οι επιχειρηματίες θα επιδοτηθούν με το 100% των ασφαλιστικών εισφορών το 1ο και 2ο έτος και με 50% το 3ο και 4ο.
Το κόστος της επιχορήγησης των ασφαλιστικών εισφορών, ύψους 500 εκατομμυρίων ευρώ μιας χούφτας καπιταλιστών, θα βαρύνει τον ΟΑΕΔ.
• Ειδικό διετές πρόγραμμα επιχορήγησης ασφαλιστικών εισφορών σε επιχειρήσεις για τις θέσεις 25.000 ανέργων, ύψους 170.000.000 ευρώ, το οποίο θα καλυφθεί από το ΕΣΠΑ του υπουργείου Εργασίας. Στην κατηγορία των «κοινών» ανέργων, η επιχορήγηση των εργοδοτών θα ανέλθει στο 80% του κόστους των εισφορών για το 1ο έτος και στο 60% για το 2ο έτος. Στις άλλες κατηγορίες η επιχορήγηση θα ανέλθει στο 80% για το 1ο και 2ο έτος. Προτεραιότητα στα δύο παραπάνω προγράμματα θα έχουν επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στους τομείς της «πράσινης ανάπτυξης».
• Ειδικό πρόγραμμα ενίσχυσης των μεγαλοξενοδόχων, ύψους 50.000.000 ευρώ, για να λειτουργήσουν τις επιχειρήσεις τους και να «δεηθούν» να επαναπροσλάβουν τους ανέργους. Το διάστημα της επιδότησης θα είναι δύο μήνες και θα ανέρχεται στο 100% των ασφαλιστικών εισφορών και θα βαραίνει τον ΟΑΕΔ.
ΟΧΙ ΛΟΙΠΟΝ ΔΙΚΑΙΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΕΟ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ, ΑΛΛΑ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΙΣ ΝΕΕΣ ΕΠΙΔΟΤΗΣΕΙΣ, ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΠΛΟΥΣΙΩΝ...
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΤΩΧΟΥΣ ΤΑ ΓΝΩΣΤΑ...ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΑΛΙΟ

Κυριακή 4 Απριλίου 2010

Κείμενο Ρωμύλου αντί Πασχαλινών ευχών...


......Ερέχθειο των πουλιών.....

Τα τελευταία χρόνια δεν πάω στην Ανάσταση ή μάλλον, για να ακριβολογούμε, παρίσταμαι δια του ετέρου ημίσεως της εγγάμου σάρκας μου. Ανελλιπώς και αδιαλείπτως πρώτο στασίδι στην εκκλησία, βαθιές γονυκλισίες μέχρι το πάτωμα, ευελπιστεί σε μια θέση στη ‘Βασιλεία των Ουρανών’, ενώ εγώ ευελπιστώ στη Βασιλεία της εργατικής τάξης επί Γης’. Να μην τα πολυλογώ και σας κουράζω, άσε που μπαίνει και θέμα χώρου, είπε ο παπάς το Χριστός Ανέστη, ακολούθησε μια επιτυχής επίδειξις των τελευταίων βεγγαλικών οπλικών συστημάτων, αγρίεψαν οι σκυλίτσες μου, με αποκάλεσαν ψεύτη, διότι τους είχα πει ότι η χώρα περνάει οικονομική κρίση, είχα ξεχάσει όμως τα βεγγαλο-δάνεια. Περιμένοντας την επιστροφή της ευσεβούς και μελλιρύτου συμβίας μου, η ώρα πέρναγε, η μαγειρίτσα κρύωνε, το γουργούρισμα της εσαεί αναιδούς κι αυθάδους κοιλιάς μου ακουγόταν μέχρι τον Προφήτη- Ηλία. Συνέστησα στο στομάχι μου να πάψει να είναι κοιλιόδουλο και να αναμένει την κυρά-Μαρία, χρονιάρα μέρα. Της συζύγου αφιχθείσης, έπεσε και το φιλί της Αγάπης, ευτυχώς που υπάρχει και το Πάσχα και εισπράττουμε κι εμείς οι δυστυχείς ύπανδροι κάποιο φιλί, έστω και εθιμικό Ύστερα έπεσα με τα μούτρα στη μαγειρίτσα, το ψωμί, η αδυναμία μου, τις σαλάτες και τα τυριά, τα κουλουράκια, ενώ δεν έδωσα περιθώριο για γκρίνια στο τσουρέκι. Δανεικά – ξεδανεικά, κρίση-ξεκρίση, εγώ την ταράτσωσα κανονικά και αποσύρθηκα στην κρεβατοκάμαρα, προκειμένου να εκνευρίσω με το θορυβώδες ροχαλητό μου το φίλο μου το Μορφέα.
Όσοι επιδίδονται στο ευγενές άθλημα του ροχαλίζειν, ασφαλώς και θα έχουν προσέξει πως μερικές φορές σηκώνεσαι το πρωί και το κεφάλι σου είναι βαρύ κι ασήκωτο, όπως τότε του Δία, που του είχε ρίξει μια σφυριά ο Ήφαιστος για να ξεπηδήσει η Αθηνά. Έχω όμως βάσιμες υποψίες ότι, πρόκειται για δουλειά του Μορφέα, όστις ενοχλημένος από τον ιδιόρρυθμο θόρυβο, με κάποιο τρόπο παίρνει την εκδίκησή του. Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω ακούσει στον ύπνο μου, διάφορες φράσεις, όπως :’βάλε πρώτη’ ή ‘κόφτο αριστερά’ και άλλα τινά παρόμοια.
Ξυπνάς μ’ ένα κεφάλι καζάνι, βγαίνεις στο μπαλκόνι σου, έχεις φτιάξει προηγουμένως τη φραπεδιά σου τη ζόρικη, ανάβεις κι ένα τσίγαρο για να πάει καλά η μέρα σου κι αρχίζεις να παρατηρείς την ομορφιά του Κόλπου του Μεραμπέλου, την ωραιότητα της φύσης θαυμάζεις τα λουλούδια σου, χαϊδεύεις τη Λίζα και τη Ζούμπη που σε κοιτάν στα μάτια ολόχαρες, κουνώντας την ουρά τους, κι αρχίζει ο κάναρος, νέο μέλος της οικογένειας, να υμνεί την ωραιότητα του φυσικού κάλλους.
Μια χαρά θα ήταν η ζωή, αν ο παράωρος ο Αδάμ δεν είχε υποκύψει στον πειρασμό της Εύας. Εξετάστε, σας παρακαλώ, το ζήτημα από ανδρικής απόψεως. Τι θα έκανε η μαντάμ; Να την κάνει γυριστή με άλλον αδύνατον. Οι δυο τους ήταν στον αχανή Παράδεισο. Δεν θα καθόταν τη μια μέρα, θα καθόταν την αύριο, την επαύριο. Διότι δεν υπήρχαν την εποχή εκείνη κανάλια να της φουσκώσουν τα μυαλά. Ούτε φεμινίστριες υπήρχαν, να την βάλουν ν’ αντιπαλεύει με το άλλο φύλο. Αμ, το άλλο που το πάτε; Ήταν απάντηση αυτή που έδωσε στο Θεό; Η Εύα με εξηπάτησε. Τον κακό σου τον καιρό, κακομοίτσι, παράωρε. Πήγες να φορτώσεις σ’ άλλον την κουταμάρα σου. ‘Είχα φουσκοθαλασσιές, Κύριε’, έπρεπε να του πεις. ‘Είπα να μην της χαλάσω το χατίρι, μπας και μου καθόταν μια ώρα αρχύτερα’. Δεν μπορεί κι ο Θεός άντρας είναι θα καταλάβαινε. ‘ Αποποιήθηκες των ευθυνών σου, γύφτο. Έξω’. Και τους σούταρε ο Πάνσοφος και την πληρώνουμε τώρα εμείς. Άσε που κι ο Χριστός τράβηξε τα Πάθη του χωρίς λόγο.
Μετά άρχισαν τα ζόρια. Να η μισθωτή εργασία, η συσσώρευση πλούτου, νάτηνε κι η συσσώρευση δημόσιου χρέους, ελλείμματα, οι λιτότητες, τα Χρηματιστήρια, να κι οι Τράπεζες, τα δάνεια, οι χοληστερίνες, τα τριγλυκερίδια, τα εμφράγματα και στο τέλος σε πάνε τέσσερις. ( Τόσο βάρος, ρε παιδί μου. Χάθηκε ένα τσουβαλάκι να σε βάλουν, να τελειώνουμε; Άσε πια τα κόλλυβα, τα τρισάγια, ούτε να πεθάνει δεν μπορεί κανείς. Πανάκριβη η ζωή, τσουχτερός κι ο Θάνατος. Και που να έρθει κι η καύση των νεκρών. Εκεί να δεις τσουρούφλισμα.)
Ενώ τα πουλάκια τι ωραία τη βγάζουνε, φίλε μου. Πηδούν αμέριμνα από το ένα κλαδί στο άλλο, πάντα μ΄ ένα καλό λόγο στο λάρρυγγά τους, όλη μέρα κελαηδούν. Ούτε Τράπεζες, ούτε ανεργία, ούτε απολύσεις, ούτε νοθεία στις εκλογές των οικοδόμων. Ζωή μερακλαντάν, που θα έλεγε κι ο Τσιφόρος. Τώρα θα μου πεις το χειμώνα ζορίζονται λιγάκι. Με τα δικά μας ανθρώπινα μάτια μπορεί να ζορίζονται. Αυτά όμως με τα δικά τους μάτια βλέπουν τα πράγματα. Αυτά λένε ότι προσαρμόζονται στις αλλαγές της Φύσης, ενώ τα τελευταία τριάντα χρόνια οι άνθρωποι έχουν πάντα χειμώνα. Και μάλιστα χειμώνα ζόρικο. Να παλτά, να κάλτσες χειμωνιάτικες, να ξυλόσομπες, να πετρέλαιο σε τιμή απλησίαστη, να περικοπές δώρων κι επιδομάτων, επειδή αυτοί μας κυβερνούν, εσείς τους ψηφίζετε, έχουν κατακλέψει και το τελευταίο πενηνταράκι.
Να σας θυμίσω, μάγκες μου, τι τραγούδαγε ο Χρηστάκης:
Θα μείνω ελεύθερο πουλί, κι όχι κορόιδο στο κλουβί,
Από κανάρα σε κανάρα να πετάω….’
Α, ρε Αδάμ. Α, ρε Αδάμ. Κουκούτσι μυαλό; Μα ντιπ για ντιπ;
Και του χρόνου, αδέλφια.
( Αντί SMS ή καρτών, για την παραλαβή των οποίων σας Ευχαριστώ.)

Πέμπτη 1 Απριλίου 2010

ΧΡΟΝΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ



Αποκλειστικό κριτήριο τα κέρδη του κεφαλαίου
Σε ωράρια εργασίας που ξεπερνούν τις 65 ώρες τη βδομάδα, προσβλέπει η Ευρωπαϊκή Ενωση, συνθλίβοντας ζωτικές ανάγκες των εργαζομένων.


Εξοντωτικά ωράρια εργασίας θέλουν να επιβάλουν ΕΕ και κεφάλαιο
Το ζήτημα της επανεξέτασης του χρόνου εργασίας, για τη διαμόρφωση νέας οδηγίας σε ακόμα πιο αντιδραστική κατεύθυνση από αυτή που προβλέπει η υπάρχουσα οδηγία 2003/88, επανέφερε την περασμένη Τετάρτη η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Στόχος, η αναδιοργάνωση του χρόνου εργασίας έτσι ώστε το κεφάλαιο να ορίζει όπως ακριβώς επιθυμεί τις ώρες απασχόλησης του εργαζόμενου. Με βάση τους προηγούμενους σχεδιασμούς ο διακρατικός ιμπεριαλιστικός οργανισμός επιδιώκει τη διαμόρφωση ωραρίων εργασίας που θα αυξομειώνονται και θα ξεπερνούν ακόμα και τις 65 ώρες τη βδομάδα.

Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής είναι η ένταση της εκμετάλλευσης, αφού αυξάνεται ο απλήρωτος χρόνος εργασίας με τη ρύθμιση περί ενεργού και ανενεργού χρόνου, η σύνθλιψη πολλών ζωτικών αναγκών των εργαζομένων. Η ανάγκη του κεφαλαίου για αύξηση των κερδών ρίχνει στην πυρά στοιχειώδη δικαιώματα, όπως ο ελεύθερος χρόνος και ο οικογενειακός προγραμματισμός. Πάνω απ' όλα, στο βωμό του κέρδους θυσιάζεται η υγεία των εργαζομένων, καθώς αυτά τα ωράρια εργασίας διασφαλίζουν... την ανεπανόρθωτη φθορά της.

Στο πλαίσιο αυτό ξεκίνησε η διαβούλευση με τους «κοινωνικούς εταίρους», οι οποίοι έχουν στη διάθεσή τους έξι βδομάδες για να καταθέσουν τις απόψεις τους στην Επιτροπή. Υπενθυμίζεται ότι τον Απρίλη του 2009 δεν είχε γίνει κατορθωτό να υπάρξει συμφωνία για την αναδιοργάνωση του χρόνου εργασίας. Παρά την εκφρασμένη πρόθεση - όπως προκύπτει και από τα επίσημα ανακοινωθέντα - του Λαϊκού Κόμματος, των Σοσιαλδημοκρατών και των Φιλελεύθερων να καταλήξουν σε συμφωνία, αυτό δεν έγινε φοβούμενοι προφανώς τον αρνητικό αντίκτυπο που θα είχε η στάση τους στις ευρωεκλογές, οι οποίες έγιναν μετά από λίγο. Ηταν, όπως αποδεικνύεται σήμερα, ένας προσωρινός ελιγμός.

Αναλώσιμα υλικά οι ζωές των εργατών
Η πρόταση για τη νέα οδηγία που είχε κάνει - στο πλαίσιο της προηγούμενης «διαβούλευσης» - η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αλλά και η γνωμοδότηση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου πάνω σε αυτήν την πρόταση, γνωστή ως Εκθεση Σέρκας (Ισπανός σοσιαλδημοκράτης, μέλος της Επιτροπής Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων της Ευρωβουλής, ο οποίος ανέλαβε να συντάξει την Εκθεση) είναι αποκαλυπτικές των αντιδραστικών σχεδιασμών για το χρόνο εργασίας.

Η πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία συντάχθηκε μετά την πολιτική συμφωνία των υπουργών Απασχόλησης της ΕΕ το καλοκαίρι του 2008 προέβλεπε τα παρακάτω:

Το διαχωρισμό του χρόνου εφημερίας σε «ενεργό» και «ανενεργό» περίοδο. Η «ενεργός» περίοδος λογαριάζεται ως εργάσιμος χρόνος. Η «ανενεργός» περίοδος της εφημερίας (ο εργαζόμενος παραμένει σε επιφυλακή για να προσφέρει τις υπηρεσίες του) δεν πληρώνεται, εκτός από την περίπτωση που η εθνική νομοθεσία ή οι «κοινωνικοί εταίροι» αποφασίσουν διαφορετικά.
Τη διατήρηση της «ρήτρας αυτοεξαίρεσης» (opt out), με την οποία ο εργοδότης μπορεί με ατομικές διαπραγματεύσεις να απασχολεί τον εργαζόμενο περισσότερες από 48 - κατά μέσο όρο - ώρες τη βδομάδα. Με δεδομένο ότι η μόνη υποχρέωση του εργοδότη είναι να δίνει στον εργαζόμενο ένα 11ωρο ανάπαυσης στο 24ωρο, ανάμεσα σε δύο περιόδους εργασίας, ο εργοδότης μπορεί να διαμορφώνει ωράρια εργασίας που θα ξεπερνούν τις 65 ώρες εβδομαδιαία (13 ώρες τη μέρα).
Εμμένει στην καθιέρωση του 12μηνου ως περιόδου αναφοράς για τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας. Δηλαδή, ο εργοδότης θα μπορεί κατά τη διάρκεια ενός χρόνου να εναλλάσσει περιόδους υπεραπασχόλησης και υποαπασχόλησης για τον εργαζόμενο. Θα μπορεί, δηλαδή, μέσω της διευθέτησης να τον ξεζουμίζει για μήνες με 13ωρα τη μέρα, και το υπόλοιπο διάστημα να τον υποαπασχολεί ή να του δίνει άδεια, έχοντας καταργήσει το σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας.
Η Εκθεση Σέρκας που επιχείρησε να εξωραΐσει την οδηγία, προέβλεπε:

Για τη ρήτρα «opt out», προτείνει «εναλλακτικά» να διατηρηθεί για τα επόμενα τρία χρόνια. Δηλαδή αποδέχεται την πρόταση οδηγίας σε όφελος του κεφαλαίου και προσπαθεί να καλλιεργήσει την αυταπάτη ότι σε τρία χρόνια το μαρτύριο δήθεν θα τελειώσει!
Για το χρόνο της εφημερίας, θεωρεί το σύνολο του χρόνου «χρόνο εργασίας». Ωστόσο, διατηρεί το διαχωρισμό σε «ενεργό» και «ανενεργό», που είναι το πρώτο αναγκαίο βήμα, ώστε με τους κατάλληλους συσχετισμούς το κεφάλαιο να επιβάλει και νομικά το να μην πληρώνει το κομμάτι εκείνο της εφημερίας που το ίδιο θεωρεί «ανενεργό» χρόνο εργασίας.
Για τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας, αποδέχεται το 12μηνο ως περίοδο αναφοράς.
Ουσιαστικά η Εκθεση Σέρκας διατύπωσε με άλλα λόγια τα όσα αποφάσισαν οι υπουργοί Απασχόλησης και πήρε τη μορφή πρότασης της οδηγίας της Κομισιόν. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 2005 και η Κομισιόν είχε προτείνει η ρήτρα «opt out» να διατηρηθεί για τρία χρόνια, προκειμένου να ανοίξει το δρόμο για την αποδοχή και τελικά εφαρμογή της και μετά το πέρασμα των επόμενων ετών.

Οι ευθύνες του δικομματισμού και του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ
Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ έχουν την πρώτη και βασική ευθύνη για την καθιέρωση του 65ωρου και την επέκταση της απλήρωτης δουλειάς. Πέρα από τις προφανείς πολιτικές ευθύνες τους - καθώς ανοιχτά συνδιαμορφώνουν και προωθούν τις πολιτικές κατευθύνσεις της ΕΕ για χτύπημα του σταθερού και ημερήσιου χρόνου εργασίας - είναι αυτά τα κόμματα που ήδη στην Ελλάδα έχουν περάσει μια σειρά σχετικά νομοθετήματα. Πιο συγκεκριμένα:

Η ΝΔ, με το νόμο 1892/1990 έδινε τη δυνατότητα 6μηνης διευθέτησης και ανώτατα όρια εργασίας τις εννιά (9) ώρες τη μέρα και τις 48 τη βδομάδα, κατόπιν επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων.
Το ΠΑΣΟΚ, με το νόμο 2639/1998, προέβλεπε ότι με περίοδο αναφοράς το εξάμηνο, για τρεις μήνες δινόταν η δυνατότητα υπέρβασης του συμβατικού ωραρίου με μία ώρα επιπλέον, καθώς και ετήσια διευθέτηση με δυνατότητα για έξι μήνες υπέρβαση του συμβατικού ωραρίου μέχρι 2 ώρες (ημερήσια απασχόληση 10 ώρες).
Το ΠΑΣΟΚ έφτιαξε και το νόμο 2874/2000, ο οποίος προβλέπει τη διευθέτηση (διαχείριση, δηλαδή, βάσει διευθυντικού δικαιώματος) συνολικά 138 ωρών το χρόνο.
Η ΝΔ με τον 3385/2005 έδωσε στους εργοδότες τη δυνατότητα να αυξάνουν κατά δύο ώρες την ημερήσια απασχόληση (10ωρο), χωρίς κανένα αντίτιμο. Προβλέπονται, ακόμα, δύο μορφές διευθέτησης: Μια σε διάστημα τεσσάρων μηνών και μια σε ετήσια βάση, κατά την οποία οι επιχειρήσεις μπορούν να εξασφαλίζουν μέχρι 256 ώρες το χρόνο χωρίς να καταβάλλουν αμοιβή ούτε ένα ευρώ στον εργάτη. Ο χρόνος αυτός μπορεί να κατανέμεται σε 32 βδομάδες. Επίσης, με το νόμο μειώθηκε κατά 50% η αμοιβή για τις υπερωρίες.
Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ υπερψήφισε την Εκθεση Σέρκας μαζί με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ στην Επιτροπή Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, το Νοέμβρη του 2008. Λίγο μετά την ψηφοφορία ο ευρωβουλευτής του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ Δ. Παπαδημούλης, επαιρόταν για τη στάση που κράτησε στην ψηφοφορία. Εφτασε στο σημείο να χαρακτηρίσει «πρώτο αναγκαίο βήμα» την υπερψήφιση της Εκθεσης Σέρκας, διακρίνοντας μάλιστα, σημαντικές διαφορές ανάμεσα στην Εκθεση και την πρόταση οδηγίας των υπουργών Απασχόλησης και της Κομισιόν.

Δευτέρα 29 Μαρτίου 2010

58 ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ... ΟΥΤΕ ΣΤΙΓΜΗ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ


Τον ξέρουνε τα ελάτια, τα πλατάνια,
ίδιος μ'αυτά περήφανος, στητός
αχούν απ'τη φωνή του τα ρουμάνια
μπρος για τη νίκη, για το κόμμα εμπρός.

Ο Μπελογιάννης ζει μεσ'την καρδιά μας.
Ο Μπελογιάννης ζει παν στις κορφές.
Ο Μπελογιάννης ζει κι ειναι κοντά μας
στων τραγουδιών τις λεύτερες στροφές.

Ζεισ' όλους τους καιρούς, σ' όλους τους τόπους
το κάθε σπίτι, σπίτι του δικό.
Ζει ο Μπελογιάννης, ζει με τους ανθρώπους
που χτίζουν έναν κόσμο σοσιαλιστικό.

Και στο τραπέζι της χαράς της πρώτης
στης νίκης της ειρήνης τη γιορτή
ο Μπελογιάννης θάν' πανηγυριώτης
με κόκκινο γαρούφαλο στ' αφτί.

Μ'ενα γαρούφαλο άλικο δικό μας
σαν της γλυκιάς μας άνοιξης δροσιά
πανώριο ματωμένο κι ακριβό μας
απ'την τρανή της γης λαοαπλωσιά.

Ο Μπελογιάννης ζει άσβεστη δάδα.
Ο Μπελογιάννης ζει μέσ' τις καρδιές
στον κόσμο ειρήνη, ειρήνη στην Ελλάδα
στο μήνυμά του εμπρός κομμουνιστές .


Ο Νίκος Μπελογιάννης γεννήθηκε το 1915 στην Αμαλιάδα. Από μαθητής του Γυμνασίου βρέθηκε στο δημοκρατικό κίνημα. Σπούδασε νομικά, αλλά δεν τέλειωσε τις σπουδές του, διότι αποβλήθηκε από το Πανεπιστήμιο με απόφαση της Συγκλήτου για τη δράση του «εναντίον της κοσμογονίας του Κονδύλη».

Έγινε μέλος του ΚΚΕ το 1934. Από τότε, πέρασε από πολλές δοκιμασίες. Φυλακές, εξορίες, βασανιστήρια στην Ασφάλεια Πατρών, τρομοκρατία στα ιταλικά στρατόπεδα. Στα χρόνια της ναζιστικής κατοχής ήταν καπετάνιος μεραρχίας του ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο και μέλος του Γραφείου Περιοχής Πελοποννήσου του ΚΚΕ. Στον εμφύλιο, ο Νίκος Μπελογιάννης ήταν πολιτικός επίτροπος μεραρχίας του Δημοκρατικού Στρατού. Παράλληλα με την καθοδηγητική του δουλειά, έγραψε άρθρα και μελέτες που αφορούσαν στην ελληνική ιστορία και στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας.

Περίπου ένα χρόνο μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, ο Νίκος Μπελογιάννης και 93 ακόμη σύντροφοί του -μεταξύ των οποίων ο δημοσιογράφος Στάθης Δρομάζος, ο Στέργιος Γραμμένος και η Έλλη Ιωαννίδου- συλλαμβάνονται και στις 22 Οκτωβρίου 1951 οδηγούνται σε δίκη. Κατηγορούνται για απόπειρα ανασυγκρότησης του Κομουνιστικού Κόμματος Ελλάδος (ΚΚΕ), το οποίο -βάση του Αναγκαστικού Νόμου 509/1947- θεωρείται παράνομο, προδοτικό και ξενοκίνητο κόμμα, που δρα ενάντια στην εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας.

Στις 15 Νοεμβρίου ο πρόεδρος του έκτακτου στρατοδικείου Αντισυνταγματάρχης Ανδρέας Σταυρόπουλος ανακοινώνει την ετυμηγορία, πλαισιωμένος από τους στρατοδίκες Γεώργιο Παπαδόπουλο (τον μετέπειτα δικτάτορα), Ν. Κομιάνο, Γ. Κοράκη, και Θ. Κυριακόπουλο. Ο Νίκος Μπελογιάννης είναι μεταξύ των καταδικασθέντων σε θάνατο. Η απόφαση προκαλεί διεθνή κατακραυγή, ενώ στο εσωτερικό της χώρας το πολιτικό κλίμα φορτίζεται και πάλι επικίνδυνα.

Τρεις μήνες μετά, στις 15 Φεβρουαρίου 1952, η δίκη επαναλαμβάνεται. Δεσπόζουσα μορφή, ο 37χρονος Μπελογιάννης, ο οποίος παρακολουθεί την όλη διαδικασία μ' ένα κόκκινο γαρύφαλλο στο χέρι, άψογα ντυμένος και με περισσή ευπρέπεια και ψυχραιμία. Την 1η Μαρτίου ο πρόεδρος του Στρατοδικείου Σίμος ανακοινώνει την ετυμηγορία... Εις θάνατον καταδικάζονται ο Νίκος Μπελογιάννης και επτά ακόμη κατηγορούμενοι.

Τα ξημερώματα της Κυριακής 30 Μαρτίου, ο βασιλικός επίτροπος συνταγματάρχης Αθανασούλας ανακοινώνει στους Μπελογιάννη, Καλούμενο, Αργυριάδη και Μπάτση ότι η αίτηση χάριτος που υπέβαλαν απορρίφθηκε. Λίγο αργότερα οδηγούνται στο Γουδί, όπου και εκτελούνται δια τυφεκισμού στις 4:12 π.μ. Στο άκουσμα των πυροβολισμών, ο πρωθυπουργός Νικόλαος Πλαστήρας κυριολεκτικά καταρρέει. Όλη η κινητοποίηση εντός και εκτός Ελλάδας δεν κατάφερε να αποτρέψει το γεγονός.

Τα άσχημα μαντάτα ταξιδεύουν γρήγορα μέχρι το στρατόπεδο συγκέντρωσης πολιτικών κρατουμένων στον Αϊ Στράτη, όπου ζει εξόριστος ο Γιάννης Ρίτσος. Την ίδια μέρα θα γράψει το ποίημα
«Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ».

"Σήμερα το στρατόπεδο σωπαίνει.
Σήμερα ο ήλιος τρέμει αγκιστρωμένος στη σιωπή
όπως τρέμει το σακάκι του σκοτωμένου στο συρματόπλεγμα.
Σήμερα ο κόσμος είναι λυπημένος.
Ξεκρέμασαν μια μεγάλη καμπάνα και την ακούμπησαν στη γη.
Μες στο χαλκό της καρδιοχτυπά η ειρήνη.
Σιωπή. Ακούστε τούτη την καμπάνα.
Σιωπή. Οι λαοί περνούν σηκώνοντας στους ώμους τους
το μέγα φέρετρο του Μπελογιάννη"


1910-2010 Ένας αιώνας από τον μεγάλο ξεσηκωμό του Κιλελέρ




Τα αιματηρά επεισόδια, συνέβησαν στις 6 Μαρτίου 1910 και εντάσσονται στη μακρά ιστορία του αγροτικού ζητήματος στη Θεσσαλία. Παρότι έλαβαν χώρα κατά κύριο λόγο στην Λάρισα, πήραν το όνομά τους από το χωριό Κιλελέρ (σήμερα Κυψέλη), από το οποίο δόθηκε το έναυσμα. Η επέτειος αυτή τιμάται κάθε χρόνο και αποτελεί την κορυφαία εκδήλωση της ελληνικής αγροτιάς, που έχει την ευκαιρία να προβάλει τα αιτήματά της.

Το αγροτικό ζήτημα στη Θεσσαλία εμφανίζεται οξυμένο από την επαύριο της ένταξης της περιοχής στην ελληνική επικράτεια το 1881. Οι κολίγοι υπήρξαν οι χαμένοι της ενσωμάτωσης και οι τσιφλικάδες οι μεγάλοι κερδισμένοι. Το λάθος των κυβερνήσεων εκείνης της εποχής ήταν ότι εφάρμοσαν το βυζαντινορωμαϊκό δίκαιο, που ίσχυε στην Παλαιά Ελλάδα, παραγνωρίζοντας τα δικαιώματα των κολίγων, βάσει του οθωμανικού δικαίου.

Επί Τουρκοκρατίας, οι τσιφλικάδες είχαν μόνο το δικαίωμα εισπράξεως των προσόδων επί των μεγάλων εκτάσεων που κατείχαν, ενώ οι κολίγοι είχαν πατροπαράδοτα δικαιώματα επί των κοινόχρηστων χώρων του τσιφλικιού (επί της γης, των οικιών, των δασών και των βοσκοτόπων). Με τη νέα κατάσταση, οι έλληνες πλέον τσιφλικάδες, που διαδέχθηκαν τους οθωμανούς, είχαν δικαιώματα απόλυτης κυριότητας σε όλη την ιδιοκτησία τους, ενώ οι κολίγοι είχαν περιπέσει σε καθεστώς δουλοπαροίκου.

Οι κολίγοι διεκδίκησαν μαχητικά την επαναφορά των πραγμάτων στο προηγούμενο καθεστώς, ενώ έθεταν και θέμα απαλλοτριώσεων. Ο εκσυγχρονιστής Χαρίλαος Τρικούπης, που κυριαρχούσε στην πολιτική σκηνή, ήταν αντίθετος με τη διανομή της γης στους κολίγους, γιατί δεν ήθελε να χάσει τους ξένους επενδυτές και την εισροή νέων κεφαλαίων στην Ελλάδα.

Η κατάσταση άλλαξε δραματικά στην αυγή του 20ου αιώνα, με την ίδρυση των πρώτων αγροτικών συλλόγων σε Λάρισα, Καρδίτσα και Τρίκαλα. Με τη βοήθεια φωτισμένων αστών της εποχής, οι κολίγοι υιοθέτησαν σύγχρονες μορφές πάλης (μαζικές κινητοποιήσεις, συλλαλητήρια στις μεγάλες πόλεις, ψηφίσματα σε Κυβέρνηση, Βουλή και Βασιλιά κ.ά.). Η δολοφονία του Μαρίνου Αντύπα από όργανο των τσιφλικάδων το 1907 χαλύβδωσε το αγωνιστικό τους φρόνημα.


Στις αρχές του 1910, κύριο αίτημα των κολίγων ήταν η απαλλοτρίωση της γης και η διανομή των τσιφλικιών στους καλλιεργητές της, πάνω στη βάση της μικρής οικογενειακής ιδιοκτησίας. Η χώρα βρισκόταν υπό τον αστερισμό του Στρατιωτικού Συνδέσμου και πρωθυπουργός ήταν ο «υπηρεσιακός» Στέφανος Δραγούμης.

Οι κολίγοι είχαν προγραμματίσει το Σάββατο 6 Μαρτίου πανθεσσαλικό συλλαλητήριο στη Λάρισα, με αφορμή τη συζήτηση του αγροτικού νομοσχεδίου στη Βουλή. Από νωρίς το πρωί άρχισαν να συρρέουν στην πόλη διαδηλωτές από τα γύρω χωριά. Στο σιδηροδρομικό σταθμό του Κιλελέρ, κάπου 200 χωρικοί θέλησαν να επιβιβασθούν σε τρένο χωρίς να πληρώσουν εισιτήριο. Ο διευθυντής των Θεσσαλικών Σιδηροδρόμων, Πολίτης, που επέβαινε στο τρένο, τους το αρνήθηκε. Οι χωρικοί οργίστηκαν κι άρχισαν να λιθοβολούν το συρμό, σπάζοντας τα τζάμια των βαγονιών.

Το τρένο απομακρύνθηκε, αλλά σε απόσταση ενός χιλιομέτρου επαναλαμβάνονται οι ίδιες σκηνές από ομάδα 800 χωρικών. Οι άνδρες της στρατιωτικής δύναμης που ευρίσκοντο εντός του τρένου και μετέβαιναν στη Λάρισα για το συλλαλητήριο, διατάχθηκαν από τον επικεφαλής τους να πυροβολήσουν στον αέρα για εκφοβισμό. Οι χωρικοί εξαγριώνονται και τους επιτίθενται με πέτρες και ξύλα. Οι στρατιώτες ξαναπυροβολούν, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν δύο ή κατ' άλλους τέσσερις χωρικοί και να τραυματισθούν πολλοί. Ανάλογα επεισόδια έγιναν και στο χωριό Τσουλάρ (σήμερα Μελία), με δύο νεκρούς χωρικούς και 15 τραυματίες.

Οι συμπλοκές μεταξύ άοπλων διαδηλωτών και δυνάμεων καταστολής επεκτάθηκαν και στη Λάρισα, όταν οι αγρότες πληροφορήθηκαν τα αιματηρά επεισόδια στο Κιλελέρ και το Τσουλάρ. Δύο κολίγοι έπεσαν νεκροί, όταν το ιππικό ανέλαβε δράση. Το συλλαλητήριο έγινε, τελικά, με ειρηνικό τρόπο στις 3 το μεσημέρι στην Πλατεία της Θέμιδος. Ο φοιτητής Γεώργιος Σχοινάς διάβασε το ψήφισμα της συγκέντρωσης, που απεστάλη στη Βουλή και την Κυβέρνηση. Οι αγρότες ζητούσαν άμεση ψήφιση του νομοσχεδίου για την απαλλοτρίωση των τσιφλικιών, ενώ εξέφρασαν τη βαθιά λύπη και οδύνη τους «για την άδικον επίθεσιν κατά του φιλήσυχου και νομοταγούς λαού, ής θύματα υπήρξαν άοπλοι και αθώοι λευκοί σκλάβοι της Θεσσαλίας».

Για τις ταραχές στο Κιλελέρ, στο Τσουλάρ και τη Λάρισα, πολλά άτομα συνελήφθησαν και προφυλακίστηκαν. Αρκετοί αγρότες αθωώθηκαν στη συνέχεια με βουλεύματα, ενώ συνολικά 62 διαδηλωτές παραπέμφθηκαν σε δίκη. Αθωώθηκαν όλοι στις 23 Ιουνίου 1910, σε μια προσπάθεια εκτόνωσης της κατάστασης.

Η εξέγερση του Κιλελέρ ξεσήκωσε κύμα συμπάθειας σε όλη τη χώρα, ενώ αυξήθηκε η κοινωνική πίεση για την επίλυση του αγροτικού ζητήματος. Η πολιτική εξουσία δεν μπορούσε άλλο να κλείνει τα μάτια. Το πρώτο δειλό βήμα για τη λύση του προβλήματος έγινε το 1911 από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, που διαδέχθηκε τον Στέφανο Δραγούμη στην πρωθυπουργία. Πάρθηκαν ορισμένα νομοθετικά μέτρα υπέρ των κολίγων, αλλά απαλλοτριώσεις δεν έγιναν κι ένας λόγος ήταν οι πόλεμοι που ακολούθησαν. Μόνο μετά το 1923, όταν το πρόβλημα της αποκατάστασης των προσφύγων έλαβε εκρηκτικές διαστάσεις, άρχισαν από την κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα απαλλοτριώσεις τσιφλικιών σε μεγάλη κλίμακα.

Ας έρθουμε στο σήμερα:

Το 2007 το 74,74% των αγροτικών εκμεταλλεύσεων (642.880) είχε τυπικό ακαθάριστο κέρδος από 1.200 έως 9.600 ευρώ, το οποίο επιδεινώθηκε τα επόμενα χρόνια. Οι τιμές παραγωγού στα αγροτικά προϊόντα μειώθηκαν τουλάχιστον κατά 50%, σε αντίθεση με το κόστος παραγωγής που αυξήθηκε, κυρίως λόγω των ακριβών τιμών των αγροτικών εφοδίων (μηχανήματα, λιπάσματα, φυτοφάρμακα, κ.ά.) που αγοράζουν οι αγρότες από τα μονοπώλια. Αποτέλεσμα οι μικροπαραγωγοί να φτωχαίνουν, οι εμποροβιομήχανοι και τραπεζίτες να αυξάνουν τα κέρδη τους.

Την τελευταία 10ετία, ετησίως, εκτοπίζονται 20.000 από την αγροτική παραγωγή. Το 2010, με τα νέα «μέτρα υγείας» της ΚΑΠ, αυτή η τάση επιδεινώνεται. Ετσι θα εξοστρακισθούν 200.000 αγροτοπαραγωγοί, οι οποίοι θα στερηθούν τις πενιχρές επιδοτήσεις και τα δικαιώματα που είχαν μέχρι τώρα. Το «έγκλημά» τους γι' αυτήν την ποινή είναι ότι έχουν μικρό κλήρο και παραγωγή.

Αυτά τα προβλήματα επιβίωσης ήταν η αιτία για τις πρόσφατες μεγάλες αγροτικές κινητοποιήσεις. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με εργαλεία τον κοινωνικό διάλογο κοροϊδίας και νέους νόμους σχετικά με τον αγροτικό συνδικαλισμό, το μητρώο αγροτών και αγροτικών εκμεταλλεύσεων, τους συνεταιρισμούς, τον ΕΛΓΑ (Οργανισμός Ελληνικών Γεωργικών Ασφαλίσεων), τον ΕΦΕΤ (Ενιαίος Φορέας Ελέγχου Τροφίμων) κ.ά. επιταχύνει τη συγκέντρωση της αγροτικής παραγωγής και της γης σε λίγα χέρια, στους μεγαλοαγρότες, που θα πάρουν και όσες επιδοτήσεις έχουν απομείνει μετά το 2013, κινούμενοι στα πλαίσια της ΕΕ. Ταυτόχρονα, αλλάζει τη χρήση γης σε βάρος της εγχώριας αγροτικής παραγωγής, ενώ για τους καταστρεφόμενους αγρότες στην καλύτερη περίπτωση θα υπάρχει μια εποχική εργασία, στον τουρισμό ή ως εργάτες γης στους μεγαλοαγρότες επιχειρηματίες.

Αυτό το στόχο εξυπηρετεί ο διαχωρισμός των αγροτών σε δήθεν κατά κύριο και μη επάγγελμα, ο τρόπος καταβολής των επιδοτήσεων αλλά και ενισχύσεων από τα κοινοτικά προγράμματα «Αλέξανδρος Μπαλτατζής».

Ο εκσυγχρονισμός που υπόσχεται η κυβέρνηση με την πράσινη ανάπτυξη, το «νέο μοντέλο» αγροτικής παραγωγής, που θα πριμοδοτεί κάποια συμπληρωματικά προϊόντα, στο πλαίσιο του αγροτουρισμού και των φωτοβολταϊκών, δε δίνει ούτε εργασία, ούτε ζωή στο χωριό, ούτε φτηνά και ποιοτικά διατροφικά προϊόντα για το λαό, ούτε κατάλληλες πρώτες ύλες για την εγχώρια βιομηχανία, σύμφωνα με τις λαϊκές ανάγκες.

Ο ξεσηκωμός λοιπόν της αγροτιάς, καθίσταται σήμερα εξαιρετικά επίκαιρος και αναγκαίος.

Παρασκευή 26 Μαρτίου 2010

Μπορει να κοροϊδεύουν πολλούς ανθρώπους για πολύ καιρό, αλλά δεν μπορούν να μας κοροϊδεύουν όλους για πάντα


«Tα παχιά λόγια και η θριαμβολογία του πρωθυπουργού για την Σύνοδο της ΕΕ είναι το τυρί στη φάκα που έχουν στήσει για τον ελληνικό λαό, προκειμένου να χειραγωγήσουν και να κάμψουν τις δικαιολογημένες αντιδράσεις μπροστά στο φορολογικό νομοσχέδιο, μπροστά στα μέτρα που πάρθηκαν και θα παρθούν στη συνέχεια για τις εργασιακές σχέσεις, το ασφαλιστικό και πολλά άλλα.

Το χρέος και τα ελλείμματα που υπάρχουν στην Ελλάδα δεν πρόκειται να υποχωρήσουν πάρα πολύ και πολύ περισσότερο δεν θα εξαλειφθούν, παρά την όποια εισροή χρημάτων εξασφάλισε η ελληνική κυβέρνηση και με ένα τίμημα, που προς το παρόν δεν είναι εντελώς καθορισμένο.

Είναι ασαφές, και προπάντων δεν μπορεί να είναι σίγουρο, γιατί τα πράγματα θα εξελιχθούν ανάλογα με τη διαπάλη των ιμπεριαλιστών και τον πόλεμο των αγορών που εξακολουθεί και θα εξακολουθήσει να υπάρχει.

Ο κ. Παπανδρέου ήρθε εδώ στις Βρυξέλλες με μία προίκα σημαντική. Ποιά είναι αυτή η προίκα:
Είναι τα βάρβαρα μέτρα που πήρε και αυτά που προτίθεται να πάρει μέσα στο 2010, το 2011 και το 2012 εναντίον της εργατικής τάξης και των άλλων φτωχών λαϊκών στρωμάτων.

Πρόκειται για την προίκα που ζητούσαν οι ηγετικές δυνάμεις και το σύνολο των κρατών της ΕΕ. Πολύ περισσότερο τώρα που διαμορφώθηκε ένας μηχανισμός ανάμεσα σε δύο ιμπεριαλιστικές ενώσεις, την περιφερειακή ΕΕ και το ΔΝΤ.

Αυτός ο μηχανισμός, ο οποίος επιδιώκει να κλείσει ή να βάλει τσιρότο σε κάποιες από τις πληγές του καπιταλιστικού συστήματος.

Να αποτρέψει ενδεχομένως και την κρίση του αστικού πολιτικού συστήματος σε ορισμένες χώρες, αυτός ο μηχανισμός και δεν πρόκειται να έχει μακροπρόθεσμα την αποτελεσματικότητα που χρειάζεται, αλλά πάνω απ’ όλα θα αποτελέσει το πιο κραυγαλεο, το πιο ισχυρό μέσο εκβιασμού από δω και μπρος.

Αν η ελληνική κυβέρνηση πετύχει να εκταμιεύσει κάποια χρήματα με ένα σχετικά καλύτερο επιτόκιο, πράγμα που δεν είναι εντελώς σίγουρο και για μακρό χρονικό διάστημα, αυτό θα το εξασφαλίσει αφού προηγουμένως έχει πάρει τα βάρβαρα μέτρα που για μια άλλη φορά λέμε.

Ο εκβιασμός πια θα γίνει πιο ωμός, απ’ ότι ήταν μέχρι σήμερα και το σίγουρο είναι ότι για αρκετά χρόνια στο όνομα της δημοσιονομικής πειθαρχίας θα περάσουν μέτρα προαποφασισμένα από τις αρχές της δεκαετίας του ‘90.

Η ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας θα παραμείνει προβληματική, γιατί η ανισομετρία στο καπιταλιστικό σύστημα είναι σύμφυτη, δεν πρόκειται να καταργηθεί.

Επομένως σήμερα ο λαός έχει την ευκαιρία να βγάλει σε γρήγορο χρονικό διάστημα τα απαραίτητα συμπεράσματα, ξεκινώντας από τότε που του είπαν ότι η ΕΕ είναι η ασπίδα, ο παράδεισος, που δεν θα συμβαίνουν κρίσεις, που θα προστατεύεται το ευρώ και προπάντων θα εξασφαλιστεί η συνοχή, η αλληλεγγύη και η σύγκλιση επιπέδου.

Πόσος καιρός αλήθεια πέρασε - δεν είναι και πάρα πολύς - όταν υπόσχονταν στον ελληνικό λαό, ότι οι μισθοί θα φτάσουν στο επίπεδο των μισθών των άλλων χωρών, ότι οι τιμές θα είναι οι ίδιες;

Πρόκειται για ένα ψέμα και όχι όνειρο, διότι η σύγκλιση είναι ανέφικτη, ο ανταγωνισμός και η λυκοσυμμαχία είναι στην πρώτη γραμμή.

Ο ελληνικός λαός πρέπει να κλείσει τα μάτια του σε αυτή τη θριαμβολογία και για μας παραμένει το σύνθημα που είπαμε από την πρώτη στιγμή: Ούτε ένα ευρώ στην πλουτοκρατία, ξεσηκωμός.

Στον πόλεμο πρέπει να απαντήσουμε με πόλεμο. Να μην χαθεί ούτε μια μέρα από την προσπάθεια του ελληνικού λαού να ανασυντάξει το εργατικό κίνημα, να προχωρήσει η κοινωνική συμμαχία με τα άλλα λαϊκά στρώματα.

Όλοι μαζί σαν μια γροθιά, ανεξαρτήτως εργασιακών σχέσεων, ανεξαρτήτως κλάδου, ανεξαρτήτως αν δουλεύουν οι εργαζόμενοι στον δημόσιο ή τον ιδιωτικό τομέα, ανεξάρτητα αν είναι αυτοαπασχόλουμενοι ή φτωχή αγροτιά, πρέπει να δώσουμε ενιαία απάντηση.

Οι θριαμβολογίες της κυβέρνησης πρέπει να πέσουν στο κενό.

Άλλωστε, θυμίζουμε, δεν υπάρχει Σύνοδος της ΕΕ από το ‘90 και μετά που να μην γυρνάει η κυβερνητική επιτροπή και να λέει πετύχαμε θρίαμβο. Είτε αφορά το Κυπριακό, είτε αφορά το όνομα της γειτονικής χώρας, της ΦΥΡΟΜ, είτε αφορά κοινοτικά ποσά, είτε αφορά την ΚΑΠ, πάντα ο εκάστοτε έλληνας πρωθυπουργός γυρνούσε θριαμβευτής για να περάσει ένα χρονικό διάστημα και να γίνει κατανοητό ότι ο θρίαμβος ήταν μόνο για την πλουτοκρατία και ποτέ για το λαό.

Πόλεμος, λοιπόν, στον πόλεμο. Με ακόμα περισσότερο αίσθημα ευθύνης, το ΚΚΕ θα δώσει τη μάχη για την κλιμάκωση του αγώνα με όλες τις μορφές ξεκινώντας από τον τόπο δουλειάς και τη γειτονιά κι από το χωριό, φθάνοντας μέχρι μεγάλες πανελλαδικές κινητοποιήσεις, αλλά και σε συντονισμό με τους λαούς της Ευρώπης.

Ο μηχανισμός που δημιουργήθηκε για πρώτη φορά, από την ΕΕ και το ΔΝΤ, θα στραφεί εναντίον όλων των λαών των κρατών - μελών της ΕΕ και όχι μόνο. Αυτό το υπογραμμίζουμε.

Είναι ένας μηχανισμός που στήθηκε με αφορμή την Ελλάδα, είναι ένας μηχανισμός που δείχνει προσωρινούς συμβιβασμούς και συμμαχίες, αλλά αυτός ο μηχανισμός θα χρησιμοποιηθεί και για το λαό της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, για την Ιταλία, και βεβαίως θα επεκταθεί σε όλη την Ευρώπη.

Κι αν αυτός ο μηχανισμός ναυαγήσει, κάποιον άλλο καταπιεστικό οικονομικό πολιτικό και στρατιωτικό μηχανισμό θα βρουν, προκειμένου να διασφαλίσουν να περάσουν γρήγορα τα μέτρα πριν χειραφετηθεί το κίνημα, πριν τους τρομοκρατήσει, πριν διεκδικήσει ουσιαστικές κατακτήσεις προς τα μπρος.


Δυναμική και αισόδοξα εύστοχη η ανακοίνωση του ΚΚΕ.

υ.γ. Αύριο είναι οι εκλογές για το σωματείο οικοδόμων στη πόλη μας. Καλώ όσους μας διαβάζουν και είναι... η έχουν φίλους οικοδόμους να βοηθήσουν το ψηφοδέλτιο της Δημοκρατικής Αγωνιστικής Συνεργασίας (Π.Α.ΜΕ).
Γιατί για κάθε μεγάλη αλλαγή χρειάζεται ένα μικρό πρώτο βήμα.

Πέμπτη 25 Μαρτίου 2010

Λίγο γέλιο δεν έβλαψε ποτέ, κανέναν.

25η Μαρτίου
και να ένας καλλιτέχνης που αντιστέκεται με το δικό του τρόπο.
Ιδεολογικά δεν είχαμε κοινή αφετηρία, αλλά όσο μεγαλώνω τόσο τον εκτιμώ περισσότερο και θεωρώ ότι έχουμε πια συναντηθεί στα περισσότερα.

Τετάρτη 24 Μαρτίου 2010

Μεγάλη μαγκιά να είσαι κομμουνιστής στο Ισραήλ



ΜΙΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΘΥΜΙΖΕΙ ΟΤΙ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΑΝΘΙΖΕΙ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΠΙΟ ΑΝΤΙΞΟΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ


Το ΚΚΕ, καταδικάζει τη δίκη - παρωδία σε βάρος του συντρόφου Μοχάμμαντ Μπαρακέ μέλους του Π.Γ. του Κ.Κ. Ισραήλ και προέδρου του Μετώπου για την Ειρήνη και την Ισότητα «Χαντάς» που ξεκίνησε στις 10 Μαρτίου.

Πρόκειται για νέα αντικομμουνιστική αντιδημοκρατική αντιλαϊκή πολιτική δίωξη την οποία ασκεί η κυβέρνηση και το κράτος του Ισραήλ με την οποία επιδιώκει τον στραγγαλισμό της πραγματικής λαϊκής αντιπολίτευσης που αντιστέκεται σε όλα τα μέτωπα ενάντια στην ιμπεριαλιστική επιθετική πολιτική του Ισραήλ.

Το ΚΚΕ καλεί την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα να καταδικάσουν την πολιτική του κράτους και της κυβέρνησης του Ισραήλ, καθώς και τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις των ΗΠΑ και της ΕΕ που σταθερά στηρίζουν και ενθαρρύνουν την συνεχιζόμενη επιθετικότητα του Ισραήλ. Το δικό τους μερίδιο ευθύνης για όλα αυτά έχουν και η ελληνική κυβέρνηση, όπως και τα άλλα κόμματα που συμφωνούν με την πολιτική της ΕΕ και των ΗΠΑ.

Καλούμε τον λαό να εκφράσει την συμπαράστασή του στο ηρωικό Κ.Κ. Ισραήλ και τους συμμάχους του, που αγωνίζονται σε ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες, καθώς και στον Παλαιστινιακό λαό και τους λαούς της περιοχής που αγωνίζονται για την απελευθέρωση των εδαφών τους από την ισραηλινή κατοχή.

Τρίτη 23 Μαρτίου 2010

Εχω ένα βάρος και το Μααλόξ δεν κάνει τίποτα




Σχολιάζοντας την επικαιρότητα:

Στη προ-προηγούμενη ανάρτηση έκανα ένα σχόλιο για το Παναγόπουλο και τη (τρομακτική για το σύστημα) παρέμβασή του επί του φορολογικού... Την ίδια ακριβώς πρόταση με τον Παναγόπουλο έκανε κι ο Τσίπρας στη βουλή και λίγο αργότερα συμφώνησε με τη παρέμβαση Τσίπρα κι ο Σαμαράς. Ανακεφαλαίωση: Παναγόπουλος-Τσίπρας-Σαμαράς συμφωνούν να μη φορολογηθούν οι αποζημιώσεις των απολύσεων. Κανείς δεν έβαλε το ζήτημα της απαγόρευσης των απολύσεων σε μια τρομακτικά δύσκολη περίοδο για την εργατική τάξη. Όλοι θέλουν να παζαρέψουν τη μιζέρια της εργατικής τάξης, κανείς να την ανατρέψει. Δεν με εξέπληξε βέβαια και πολύ το γεγονός. Την ξέρω την πολιτική των κομμάτων τους. Απλά ήταν αηδιστική η ομοφωνία...Λες και αντέγραφαν ο ένας τον άλλο.

Έχει αρχίσει και γίνεται γραφική, εθιμοτυπική και ξενέρωτη κάθε μέρα που υποτίθεται αφιερώνεται σε περιβαλλοντικά η άλλα κοινωνικά ζητήματα....Μέρα της Γης , μέρα του Νερού κλπ. Θα μου πείτε... κάτσε ρε φίλε. Και συ σε προηγούμενη ανάρτηση αναφέρθηκες στη μέρα της Γυναίκας.
ΣΩΣΤΑ.
Μόνο που έκανα ιστορική αναφορά στους ταξικούς αγώνες που γέννησαν το φεμινιστικό κίνημα, και την ανάγκη να δούμε τα ιδιαίτερα ζητήματα των γυναικών από πολιτική-οικονομική-κοινωνική σκοπιά. Επίσης στο τέλος ανέφερα τους λόγους που επικαιροποιούν το κάλεσμα για συμμετοχή των γυναικών σε ταξικούς αγώνες. Το σύστημα και οι "αφιερωμένες μέρες" του, όχι μόνο αγώνες δεν ξεσηκώνουν, αλλά αντίθετα καλύπτουν τις ευθύνες του συστήματος, και προπαγανδίζουν τον απολίτικο εθελοντισμό ως λύση. Οι μεγαλοστομίες τους και ο ορυμαγδός στοιχείων που ανακοινώνουν, δεν κινητοποιούν τον κόσμο παρά για κανένα μάζεμα υπογραφών, ή καμμια δεντροφύτευση. Συμμετέχοντας σε αυτές τις εκδηλώσεις κάποιοι βολεύουν τις ένοχες συνειδήσεις τους. Τι να το κάνεις, για παράδειγμα, αν ο κύριος Δήμαρχος Αγίου Νικολάου μοίρασε μπλουζάκια για τη μέρα του Νερού, και προτείνει γενική συσκότιση και λαμπαδηφορία για την ημέρα του Περιβάλλοντος, όταν τις υπόλοιπες 364 μέρες του χρόνου, με την πολιτική του συναινεί ή συμβάλλει στη καταστροφή του περιβάλλοντος. ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΣΑΣ ΛΕΩ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ...ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΠΕΡΑΝΤΟΥΣ ΦΕΡΕΤΖΕΔΕΣ ΤΟΥΣ; θα θελα τη γνώμη σας εδώ.

Κυριακή 21 Μαρτίου 2010

NOT IN MY NAME






ΟΧΙ ΕΞ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΜΟΥ

Μεγάλη αντιπολεμική διαδήλωση στην Ουάσιγκτον.
Χιλιάδες Αμερικάνοι πολίτες βγήκαν στους δρόμους απαιτώντας την επιστροφή των Αμερικάνων στρατιωτών και τη λήξη της επέμβασης σε Ιράκ και Αφγανιστάν.
Τα ΜΜΕ σε Αμερική και Ευρώπη έθαψαν την είδηση.
Ο κ Ομπάμα, είναι ο μόνος άνθρωπος που κέρδισε προκαταβολικά βραβείο Νόμπελ ειρήνης.
Γιατί ...θα....σταματούσε το πόλεμο.

Περισσότερα στο http://www.youtube.com/watch?v=DlWPlIUXqU0&feature=player_embedded#
και στο http://www.youtube.com/watch?v=2pF4KjbbljE

Παρασκευή 19 Μαρτίου 2010

Γιάννης Παναγόπουλος: Ένας προδότης της τάξης του


Το άκουγα στα κανάλια και δεν πίστευα στα αυτιά μου....
Συνέβη στο συνέδριο της ΓΣΕΕ στη Χαλκιδική (στα θέρετρα υπερπολυτελείας που συνήθως συνεδριάζει ο ΣΕΒ και οι κομισάριοι της ΕΕ).
Αφού οι παρατάξεις του ευρωμονόδρομου όχι μόνο ακούσαν σαν κότες αλλά και χειροκρότησαν το πρωθυπουργό της πλουτοκρατίας, ο πρόεδρος Παναγόπουλος με ύφος εκατό καρδιναλίων προέβη σε μια παρέμβαση-σταθμό στο διάλογο για το φορολογικό:
ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΟΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΝΟΝΑΣ ΚΙ ΟΧΙ Η ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΘΑ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΣΑ ΚΥΡΙΕ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΕ ΝΑ ΜΗΝ ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΕΤΕ ΤΙΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΛΥΜΕΝΩΝ.
Παναγόπουλε, είσαι η χαρά της πλουτοκρατίας. Σε μια εποχή συνολικής επίθεσης του κεφαλαίου απέναντι στην εργασία, αντί να αγωνίζεσαι να κυρηχθούν παράνομες οι απολύσεις, εσύ ζητάς λίγο βαζελίνη για να μην πονέσουμε πολύ.
Άξιος ο μισθός σου γίγαντα της εργατικής τάξης...
Άξιος συνεχιστής του Πολυζογόπουλου και των άλλων προέδρων που πρόδωσαν την τάξη τους.

Υ.Γ. Ριζοσπάστες που βρίσκεστε εγκλωβισμένοι στο ΣΥΡΙΖΑ...Βγάλτε γρήγορα συμπεράσματα.

ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΜΕ ΤΑΞΙΚΑ-ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΜΑΖΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ.
ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ Π.Α.ΜΕ

Τετάρτη 17 Μαρτίου 2010

ΕΛΛΑΔΑ-ΚΥΠΡΟΣ-ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ, ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΗΣ ΚΑΝΕΝΑΣ ΝΑ ΜΗ ΜΕΙΝΕΙ



Ένα τραγούδι για την Παλαιστίνη από τους "Υπεραστικούς".
Πλήθος συντονισμένων εκδηλώσεων γίνονται αυτή τη στιγμή
σε όλη την Ελλάδα για την συλλογή χρημάτων με σκοπό:
ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ ΚΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΕ ΕΝΑ ΠΛΟΙΟ,
ΣΤΟ ΣΤΟΛΟ ΠΟΥ
ΘΑ ΣΠΑΣΕΙ ΤΟΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟ ΤΗΣ ΓΑΖΑ.

Τρίτη 16 Μαρτίου 2010

Ένα ποίημα από συμπολίτη μας.

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΗΣ

Αχ μικρέ καπιταλιστή
σ' όλη την ζωή κυνηγάς το όνειρο
δίχως να έχεις επιλογή
και πιο πολύ δίχως πιθανότητα
πάμπλουτος να γίνεις
στον χρυσό να βυθιστείς.
Μονάχα δάκρυ και καημό βγάζεις
πάνω απ την ταμειακή μηχανή
την καλογυαλισμένη μα την τόσο κουτή
που μηδενικά δεν βγάζει τόσα
όσα ποθείς
και μοναχά πενταροδεκάρες έχει για
το τέβε, την δεή, την εφορία και τον προμηθευτή.

Αχ μικρέ καπιταλιστή
έχεις τις διαστάσεις του μαγαζιού σου
μα η φαντασία σου καλπάζει
να γίνεις διάσημος και τρανός
της επιχειρηματικότητας το παράδειγμα το φωτεινό.
Αλλά η σκληρή η μοίρα και η τύχη η κωλοβή
σου έχουν παίξει βρώμικο παιχνίδι
και δεν έχεις διαφυγή.
Και όλο τα κέρματα μετράς
μήπως και σου καλύψουν το έλλειμα
για την δόση της τράπεζας
κι αγοράσεις και μια φρατζόλα για τα παιδιά



Γιάννης Σμίχελης


Υ.Γ. (δικό μου) Γιάννη σε ευχαριστώ που μου το εμπιστεύτηκες

Δευτέρα 15 Μαρτίου 2010

Πέθανε ο Πάνος Γλυκοφρίδης


Αντιγράφω από τα ΝΕΑ:
Πέθανε χθες, σε ηλικία 80 ετών, ο Πάνος Γλυκοφρύδης, σκηνοθέτης των ταινιών του Θανάση Βέγγου.

Εκτός από τον κινηματογράφο, ο Γλυκοφρύδης σκηνοθέτησε τηλεοπτικές σειρές (Γιάννης και Μαρία) και θεατρικές παραστάσεις, ενώ διατέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής στο ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας και στον Οργανισμό Ηπειρωτικού Θεάτρου.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1930. Σπούδασε κινηματογράφο στη Σχολή Σταυράκου κι αργότερα έκανε την πρακτική του στο Παρίσι. Το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη έγινε το 1959 με την κωμωδία «Δουλειές με φούντες». Δύο χρόνια αργότερα ξεκίνησε η συνεργασία του με τον Βέγγο.
Η ταινία του «Με τη λάμψη στα μάτια» (1966) με θέμα την αντίσταση του ελληνικού λαού την περίοδο της Κατοχής, βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (Βραβεία σεναρίου, μουσικής, Α΄ ανδρικού ρόλου), ενώ προβλήθηκε στο πλαίσιο δύο μεγάλων αναδρομικών εκδηλώσεων που οργάνωσαν το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης (1993) και το Κέντρο Ζορζ Πομπιντού στο Παρίσι (1995).
Αξιοσημείωτη είναι επίσης η ταινία εποχής Η δίκη των δικαστών (1974), με πρωταγωνιστή τον Νίκο Κούρκουλο, μία από τις 21 ταινίες μεγάλου μήκους, που γύρισε συνολικά.
Επίσης, δίδαξε σκηνοθεσία στη Σχολή Σταυράκου, ενώ ήταν από τα ιδρυτικά μέλη της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών και συμμετείχε στο Δ.Σ του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και την Καλλιτεχνική Επιτροπή του Εθνικού Θεάτρου.
Η κηδεία του Πάνου Γλυκοφρύδη θα γίνει αύριο στις 16.30 στο Νεκροταφείο της Καισαριανής, στη γειτονιά όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε

Υ.Γ. (δικό μου) Ίσως λίγοι ξέραμε ότι οι περισσότερες ταινίες του Θ. Βέγγου, με τις οποίες τόσο γελάσαμε μικροί, τόσο επιρρέασαν το χιούμορ μας, τις ατάκες μας αλλά και τόσο μας έκαναν να αγαπήσουμε τα πάθη του απλού Έλληνα, ήταν του Π. Γλυκοφρίδη.
Σαν έφηβος είχα λατρέψει τη τηλεοπτική σειρά "Γιάννης και Μαρία". Ήταν το 1982 όταν για πρώτη φορά ερωτεύτηκα...την Μαρία (Πέμμυ Ζούνη)
Λίγο αργότερα είδα και μια παλιότερη κινηματογραφική ταινία του Γλυκοφρίδη. Την "δίκη των δικαστών". Την αναφέρουν και τα ΝΕΑ πιο πάνω. Αυτή η ταινία αλλά και οι αφηγήσεις του πατέρα μου από το πρώτο και δεύτερο αντάρτικο, θεμελίωσαν μέσα μου μια πατριωτική-αντιμπεριαλιστική πολιτική κουλτούρα, που μέσα της κρατάει από το Κολοκοτρώνη ως το Βελουχιώτη.
Εν ολίγοις αυτός ο άγνωστος στους πολλούς σκηνοθέτης, με έκανε να γελάσω, να ερωτευτώ,να πολιτικοποιηθώ. Όπως καταλαβαίνετε αυτό το μικρό αφιέρωμα είναι ένα μικρό ευχαριστώ για όλα όσα μου έδωσε.

Κυριακή 14 Μαρτίου 2010

ΑΝΙΚΑΝΗ Η ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΡΧΗ ΝΑ ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΗΣΕΙ ΤΟΝ ΦΥΣΙΚΟ ΠΛΟΥΤΟ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ


Το διάβασμα του παρακάτω άρθρου (πηγή: εφ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ) σε συνδιασμό με τα όσα διαδραματίστηκαν στη περιοχή μας, με την ενέγερση ξενοδοχειακών τουριστικών λιμένων και την οικοπεδοποίηση με ΠΕΡΠΟ στα "πλευρά", οδηγούν σε αναγκαστική άμεση κινητοποίηση της κοινωνίας για να σώσει οτιδήποτε κι αν σώζεται...


ΧΤΙΣΜΕΝΟ ΤΟ 16% ΤΩΝ ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΩΝ ΑΚΤΩΝ!


Ενα τσιμεντένιο τείχος απειλεί τη Μεσόγειο. Tο «μεσογειακό τείχος», που σύμφωνα με τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Περιβάλλοντος δημιουργείται όπου οι χτισμένες επιφάνειες καταλαμβάνουν πάνω από το 50% της ακτογραμμής. «Η δόμηση έχει καταλάβει τις ακτές σε μια πολύ εκτεταμένη ζώνη, ειδικά στα παράλια της Ισπανίας, της Γαλλίας και της Δυτικής Ιταλίας» λέει στο «ΟΙΚΟ» η κ. Φρανσουά Μπρετόν, ερευνήτρια του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Περιβάλλοντος.

«Το χειρότερο απ' όλα είναι ότι το φαινόμενο επεκτείνεται προς τα ανατολικά». Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του ΕΟΠ (2006) οι τεχνητές - κτισμένες επιφάνειες παρουσίασαν αύξηση της τάξεως των 190 τετραγωνικών χιλιομέτρων κάθε χρόνο, τη δεκαετία 1990 - 2000. Σήμερα υπολογίζεται ότι το 16% των παραλίων της Μεσογείου είναι ήδη χτισμένο. Αν συνεχιστεί η ίδια τάση «το 50% των ακτών της Μεσογείου θα έχει χτισθεί ώς το 2025»(!) εκτιμά ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Περιβάλλοντος και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Σήμερα, η μεσογειακή λεκάνη είναι ο πρώτος τουριστικός προορισμός στον κόσμο, καθώς δέχεται περίπου το 1/3 της παγκόσμιας τουριστικής κίνησης. «Δεν μπορούμε να αξιοποιούμε ένα τόπο για 20 χρόνια και τον καταστρέφουμε για πάντα. Ηδη, στη Μεσόγειο εμφανίζονται περιοχές με μεγάλη τουριστική άνθηση στο παρελθόν, που βιώνουν τώρα την παρακμή», λέει η κ. Μπρετόν.