Περί βιώσιμης ανάπτυξης, αειφορίας, κοινωνικών συναιτερισμών και άλλων δαιμονίων

«Προοπτικές βιώσιμης ανάπτυξης...»

Ενώ η κοινωνία σχεδόν στο σύνολό της τσακισμένη από τη βίαιη φτωχοποίηση που της επέβαλαν, ακούει τους εμπαιγμούς και τις κοροϊδίες για την ανάπτυξη που υπόσχονται τόσο η κυβέρνηση όσο και η αντιπολίτευση, πραγματοποιήθηκε στην Ιεράπετρα συνέδριο με θέμα τις προοπτικές βιώσιμης ανάπτυξης του ορεινού όγκου της Θρυπτής.

Εδώ έκαναν ένα βήμα παραπέρα. Δε μας μιλήσανε για σκέτη ανάπτυξη, αλλά για μια άλλη ανάπτυξη διανθισμένη και με το επίθετο «βιώσιμη».

«Ανάπτυξη για ποιόν και από ποιόν;»

Το ερώτημα αυτό φυσικά κανείς δεν το θέτει και ως φυσικό επακόλουθο, κανείς δεν απαντάει σ’ αυτό.

Οι πολιτικές που ακολουθήθηκαν μέχρι σήμερα, διέλυσαν τον κοινωνικό ιστό επιβάλλοντας βίαιη φτωχοποίηση, κατέστρεψαν την αγροτική παραγωγή, γκρέμισαν τους μισθούς και τις συντάξεις. Και τώρα οι ίδιες πολιτικές ατόφιες ή μερεμετισμένες θα μας οδηγήσουν όχι μόνο στην ανάπτυξη, αλλά στη βιώσιμη ανάπτυξη.

Ο όρος «αειφορία» που κατά κόρον ακούγεται σε τέτοιες θεματολογίες, θα πρέπει να καταργηθεί και να μη χρησιμοποιείται. Σύμφωνα με τον ορισμό της, οι τρεις πυλώνες της αειφορίας είναι η Οικονομία, η Κοινωνία και το Περιβάλλον. Δεν μπορείς να έχεις αειφορική ανάπτυξη όταν η Οικονομία ελέγχεται από τις τράπεζες και το μεγάλο κεφάλαιο και η Κοινωνία είναι διαλυμένη και βίαια φτωχοποιημένη.

Για τον Καλλικράτη δεν ακούγεται κουβέντα. Μας τον εμφάνιζαν ως τη μεγάλη τομή και τη μοναδική ευκαιρία για την τοπική αυτοδιοίκηση. Το ότι επιτάγχυνε την ερημοποίηση της υπαίθρου και των χωριών μας το προσπερνάμε. Σα να μη συνέβη ποτέ. Σα να ήταν πάντα έτσι.

Μας συμβουλεύουν να παράγουμε ποιοτικά τοπικά προϊόντων. Γιατί τα προϊόντα που παράγονταν μέχρι τώρα δεν ήταν ποιοτικά; Ή μήπως δεν ήταν τοπικά;

Μας προτείνουν να εφαρμόσουμε σύγχρονες μεθόδους κοινωνικής οργάνωσης, όπως είναι οι κοινωνικοί συνεταιρισμοί. Γιατί υπάρχουν και συνεταιρισμοί που δεν είναι κοινωνικοί; Ή μήπως εννούν το καινούριο φρούτο, εξ’ ευρωπαϊκής ένωσης εισαγόμενο, των Κοινωνικών Συνεταιριστικών Επιχειρήσεων (ΚΟΙΝΣΕΠ); Πάρτε μολύβι και χαρτί. Όσες πράξεις κι αν κάνετε, το ίδιο αποτέλεσμα προκύπτει, ότι οι Κοινωνικές Συνεταιριστικές Επιχειρήσεις στηρίζονται στην κακοπληρωμένη εργασία και στην απειλή της ανεργίας.

Η Ιεράπετρα είναι μια κατ’ εξοχήν αγροτική περιοχή. Οι μικροί αγρότες και κτηνοτρόφοι καθημερινά έρχονται όλο και πιο κοντά στο ξεκλήρισμά τους. Το κόστος παραγωγής έχει ανέβει υπέρμετρα. Αγροεφόδια, λιπάσματα, ζωοτροφές, καύσιμα και ενέργεια συνεχώς ακριβαίνουν. Φορολόγηση, ασφαλιστικές εισφορές και χαράτσια ακριβαίνουν κι αυτά. Δάνεια, τόκοι, επιτόκια και πανωτόκια συνεχώς στο προσκήνιο. Η αγορά είναι ασύδοτη στα χέρια των εμπόρων και των εταιριών. Ελέγχουν τις τιμές και τη διακίνηση των προϊόντων όπως τους συμφέρει την κάθε φορά.

Φταίχτες όμως είναι οι αγρότες επειδή δεν είναι ευέλικτοι στο να διαφοροποιούν το αγροτικό ή κτηνοτροφικό τους επάγγελμα. Φταίνε οι ίδιοι επειδή δεν μπορούν να αναπτύξουν και να επιδείξουν αγροτική και κτηνοτροφικη επιχειρηματικότητα. Οι αγρότες θα πρέπει να γίνουν και τυποποιητές, να γίνουν και έμποροι και γιατί όχι να γίνουν και εξαγωγείς.

Το ακούσαμε κι αυτό!.

Οι αγρότες ξέρουν να καλλιεργούν τη γη τους και οι κτηνοτρόφοι να εκτρέφουν τα ζωντανά τους. Μπορούν να βοηθηθούν αυτό να το κάνουν καλύτερα, αποτελεσματικότερα, ασφαλέστερα και αποδοτικότερα; Αυτό είναι το σημαντικό. Όλα τα άλλα είναι εξαπάτηση και αποπροσανατολισμός απ’ τις πραγματικές αιτίες των προβλημάτων.

Για τον δε τουρισμό πρώτη φορά ακούσαμε μαζεμένες τόσες διαφορετικές μορφές τουρισμού! Εναλλακτικός, θρησκευτικός, περιπατητικός, αρχαιολογικός, ορειβατικός, αθλητικός και αγροτουρισμός. Σε όλες αυτές τις διαφορετικές μορφές τουρισμού έχουν πρόσβαση οι οικογένειες των εργαζομένων, των μισθωτών, των συνταξιούχων και των ανέργων της Ελλάδας του 2014; Το δικαίωμα στην αναψυχή και στις διακοπές το έχει η συντριπτική πλειοψηφία των λαϊκών στρωμάτων;

Ο προβληματισμός αυτός δεν τέθηκε από κανέναν! Όπως επισης κανείς δεν αναρωτήθηκε αν με την ανάπτυξη αυτών των μορφών τουρισμού βελτιωθούν οι μισθοί και οι εργασιακές συνθήκες των ξενοδοχοϋπαλλήλων.

Αυτές οι παράμετροι δεν αποτελούν διαστάσεις της βιώσιμης ανάπτυξης;

Τώρα όσον αφορά το δίκτυο Natura 2000 (ή αλλιώς ΦΥΣΗ 2000). Η Ευρωπαϊκή Ένωση όπως έλεγε, προκειμένου να μην οδηγηθούμε σε μια μη αναστρέψιμη απώλεια της βιοποικιλότητας εξέδωσε το 1992 την Οδηγία 92/43 ΕΕ, η οποία προέβλεπε την ίδρυση ενός ευρωπαϊκού δικτύου για τα κράτη μέλη, το οποίο θα περιελάμβανε και θα συνέδεε τους χώρους στους οποίους εμφανίζονται οι ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος τύποι οικοτόπων και τα ενδιαφέροντα ή απειλούμενα είδη φυτών και ζώων. Έτσι προέκυψε το δίκτυο Natura 2000.

Τον τελευταίο καιρο όμως, όταν μιλάνε για το δίκτυο Natura 2000, συνηθίζουν να μην αναφέρονται σε ημερομηνίες. Θα δείτε παρακάτω γιατί είναι σημαντικές και γιατί κανείς δε μιλάει για αυτές.

Η δημιουργία του δικτύου ΦΥΣΗ 2000 προβλεπόταν πως θα υλοπούνταν σε τρεις φάσεις. Στην πρώτη φάση, από τον Ιούνιο του 1992 μέχρι τον Ιούνιο του 1995, τα κράτη-μέλη όφειλαν να απογράψουν τους τύπους οικοτόπων του παραρτήματος Ι καθώς και τα είδης της χλωρίδας και της πανίδας του παραρτήματος ΙΙ της οδηγίας και να προτείνουν έναν εθνικό κατάλογο περιοχών επιδεχομένων να αναγνωρισθούν ως κοινοτικού ενδιαφέροντος και να ενταχθούν στο ευρωπαϊκό δίκτυο ΦΥΣΗ 2000. Στη χώρα μας η φάση αυτή ολοκληρώθηκε το 1996.

Η δεύτερη φάση, η οποία έπρεπε να τελειώσει μέχρι το 1998, είχε ως αντικείμενο την κατάρτιση, μετά από συμφωνία μεταξύ των κρατών-μελών και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ενός καταλόγου περιοχών ο οποίος θα καταρτίζονταν με βάση τις εθνικές προτάσεις (τους εθνικούς καταλόγους) με σκοπό τη δημιουργία του ευρωπαϊκού δικτύου προστατευομένων περιοχών ή καλύτερα Ειδικών Ζωνών Διατήρησης (ΕΖΔ).

Κατά τη διάρκεια της τρίτης και τελευταίας φάσης, από τον Ιούλιο του 1998 μέχρι τον Ιούνιο του 2004, τα κράτη-μέλη θα χαρακτήριζαν επίσημα τις περιοχές που έχουν επιλεγεί για την ένταξή τους στο ευρωπαϊκό δίκτυο ΦΥΣΗ 2000 ως Ειδικές Ζώνες Διατήρησης. Παράλληλα θα καταρτίζονταν ειδικά διαχειριστικά σχέδια για κάθε περιοχή.

Είμαστε στο 2014, έχουν περάσει 10 χρόνια και η τρίτη φάση δεν έχει ολοκληρωθεί. ΔΕΝ έχουν εκπονηθεί τα ειδικά διαχειστικά σχέδια της κάθε περιοχής όπως προβλεπόταν. Κατά συνέπεια δεν έγιναν και τα Προεδρικά Διατάγματα που θα καθόριζαν το προστατευταίο αντικείμενο και τις χρήσεις γης της κάθε περιοχής.

Έτσι λέμε ότι έχουμε ένα δίκτυο προστατευμένων περιοχών μόνο για να το λέμε. Πρακτικά δε σημαίνει και πολλά πράγματα.

Όλα τα παραπάνω σε τοπικό επίπεδο, στην Ιεράπετρα:

Στην περιοχή ευθύνης του Δήμου Ιεράπετρας υπάρχουν τρεις περιοχές που έχουν προταθεί για ένταξη στο δίκτυο ΦΥΣΗ 2000. Πρόκειται για την περιοχή του Σελάκανου (GR4320002), για τη Νήσο Χρυσή (GR4320003) και για το όρος Θρυπτή με τη γύρω περιοχή (GR4320005).

Και οι τρεις αυτές περιοχές που ανήκουν στο Δήμο Ιεράπετρας εμφανίζουν προβλήματα στη διαχείρισή τους και κατ’ επέκταση και στη διατήρησή τους. Η περιοχή του Σελάκανου ταλανίζεται από την άναρχη μελισσοκομία, την παράνομη υλοτομία και τις συχνές πυρκαγιές. Η Χρυσή ταλαιπωριέται από την έντονη και άναρχη τουριστική εκμετάλλευση και η Θρυπτή βασανίζεται κυρίως από την ανεξέλεγκτη βόσκηση.

Η ολοκλήρωση του δικτύου ΦΥΣΗ 2000 προέβλεπε για την κάθε περιοχή την εκπόνηση Ειδικών Περιβαλλοντικών Μελετών. Από αυτές όπως περιγράψαμε παραπάνω θα προέκυπταν τα Ειδικά Διαχειριστικά σχέδια τα οποία θα διέκριναν με σαφήνεια πυρήνες προστασίας και ρυθμιστικές ζώνες χρήσεων γης. Όλα αυτά στο τέλος τους θα θεσπίζονταν νομοθετικά με την έκδοση Προεδρικών Διαταγμάτων.

Γιατί άραγε να καταγράφονται αυτές οι καθυστερήσεις;

Για τον απλό και προφανή λόγο ότι ο καπιταλισμός, δηλαδή το πολιτικό μας σύστημα με το πολιτικό – υπηρετικό του προσωπικό που τον διαχειρίζεται ή ονειρεύεται να τον διαχειριστεί, δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για το φυσικό περιβάλλον και την προστασία του.

Όσο το φυσικό περιβάλλον δεν θεωρείται λαϊκή περιουσία και εντάσσεται σε λογικές ανταγωνιστικότητας και επιχειρηματικότητας, δεν πρόκειται να προστατευτεί και να διατηρηθεί αποτελεσματικά ποτέ. Όλα τα υπόλοιπα είναι φλυαρία, σκοπιμότητα και αποπροσανατολισμός.

Στο νομό Λασιθίου έχουμε και άλλο πιο «προχωρημένο» παράδειγμα που επιβεβαιώνει όλα τα παραπάνω. Εχουμε την περίπτωση του ΒΑ Άκρου Κρήτης – Κάβο Σίδερο. Το ΒΑ Άκρο Κρήτης είναι επίσης περιοχή προτεινόμενη για ένταξη στο δίκτυο ΦΥΣΗ 2000. Αυτό συμπεριλαμβάνεται στις 10 περιοχές που εκπονήθηκαν Ειδικά Διαχειριστικά Σχέδια. Προεδρικό διάταγμα όμως που να θεσπίζει ζώνες χρήσεων γης δεν έγινε ποτέ. Μετά από πολλά χρόνια, η Ειδική Περιβαλλοντική Μελέτη που είχε εκπονηθεί θεωρήθηκε παλιά και παραγγέλθηκε καινούρια. Και πάλι όμως δεν προέκυψε Προεδρικό Διάταγμα.

Το ερώτημα – συμπέρασμα προκύπτει αβίαστα: Είναι δυνατόν να «δεσμεύσουν» νομοθετικά με χρήσεις γης την περιοχή που πρόκειται να υλοποιηθεί η περιβόητη τουριστική επένδυση της Αγγλικής Εταιρίας που προγραμματίζεται και εξαγγέλεται για πάνω από μια 20ετία στην περιοχή αυτή;

Όλα τα παραπάνω μήπως δεν είναι γνωστά στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Είναι και παραείναι. Δεν πρόκειται για ελληνική κακοδαιμονία όπως θέλουν μερικοί να το εμφανίζουν. Οι ίδιες καθυστρήσεις εμφανίζονται και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Τα περι προστασίας είναι προσχηματικά. Οι πραγματικές κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι η Ανταγωνιστικότητα και η Επιχειρηματικότητα. Και η πρακτική της δείχνει πως γι’ αυτήν το φυσικό περιβάλλον είναι πόρος προς εκμετάλλευση.

Ο ίδιος εμπαιγμός γίνεται και με τους φορείς διαχείρισης.

Αρχικά προέβλεπαν πως σε κάθε προστατευόμενη περιοχή ενταγμένη στο δίκτυο Natura 2000, θα συσταθεί και φορέας διαχείρισης.

Μετά μας είπαν πως θα είναι πολλοί οι φορείς διαχείρισης και έγιναν ομαδοποιήσεις. Τότε για το νομό Λασιθίου προέβλεπαν έναν φορέα διαχείρισης για το σύνολο των περιοχών Natura 2000. Τελικά σε όλη την Ελλάδα συστάθηκαν μερικοί μόνο φορείς στους Εθνικούς Δρυμούς, τους οποίους από την πρώτη στιγμή τους κατέστησαν δυσκίνητους και δυσλειτουργικούς.

Κι εδώ εξάγεται αβίαστα το συμπέρασμα πως το πολιτικό μας σύστημα δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για το φυσικό περιβάλλον και τη διαχείρισή του. Όλα όσα λέει και εξαγέλλει είναι παραπλανητικά.

Ενδιαφέρεται για την εμπορευματοποίηση του φυσικού περιβάλλοντος.

Θα είναι όμως ταχύτατη η ένταξη των περιοχών αυτών στο ΤΑΙΠΕΔ και το ξεπούλημα – χάρισμα των φιλέτων στο μεγάλο κεφάλαιο.

Τα παραπάνω επιβεβαιώνονται και από το σκηνικό που έχει στηθεί στη χώρα μας με τις ΑΠΕ – ΒΑΠΕ, για τις οποίες θα μιλήσουμε ευθύς αμέσως.

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για τα έργα Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας βιομηχανικής κλίμακας (Β-ΑΠΕ) που έχουν αδειοδοτηθεί από τη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ). Συζητήσεις, εκδηλώσεις και κινητοποιήσεις.

Αλλά για την ταμπακέρα δε μιλάει κανένας.

Οι ασκοί του αιόλου άνοιξαν με την ιδιωτικοποίηση της ενέργειας.

Την αρχή έκαναν οι περιβαλλοντικές – οικολογικές οργανώσεις που φώναζαν για «καθαρή ενέργεια» και για απεξάρτηση από τα «βρώμικα καύσιμα». Μετά ήρθε η Ευρωπαϊκή ένωση και μας είπε πως το 20% της παραγόμενης ενέργειάς μας θα πρέπει να είναι από έργα ΑΠΕ.

Στην Ελλάδα αυτό εντάχθηκε αμέσως σε ιδιωτικο-οικονομικά κριτήρια και έτσι δόθηκε η δυνατότητα σε κάθε φυσικό πρόσωπο & σε κάθε εταιρία που διαθέτει κάποιο κεφάλαιο να γίνει παραγωγός ηλεκτρικής ενέργειας. Υπαγράφει συμβόλαιο με τη ΔΕΗ η οποία αγοράζει το παραγόμενο ηλεκτρικό ρεύμα και καλούμαστε να το πληρώσουμε όλοι εμείς οι καταναλωτές ηλεκτρικής ενέργειας.

Δείτε τα έντυπα των λογαριασμών ΔΕΗ. Στην αρχή το ονόμαζαν «Τέλος ΑΠΕ». Τώρα το ονομάζουν «Τέλος περιορισμού αέριων ρύπων» και τα τελευταία 2-3 χρόνια έχει αυξηθεί κατά 450%.

Τα προβλήματα στο φυσικό περιβάλλον ξεκίνησαν να δημιουργούνται με τις εγκαταστάσεις έργων ΑΠΕ. Σκόπιμα όμως μένουν στο απυρόβλητο και υπερτονίζονται τα έργα β-ΑΠΕ που σχεδιάζονται.

Στη Σίτανο της ορεινής Σητείας ακόμη δεν έχει κατασκευαστεί κανένα έργο Β-ΑΠΕ. Το φυσικό της περιβάλλον όμως έχει καταστραφεί από τα πολλά έργα ΑΠΕ που έχουν ήδη κατασκευστεί και λειτουργούν. Κανείς δεν ασχολείται όμως. Γιατί άραγε;

Έστω ότι καταφέρνουμε και εμποδίζουμε όλα τα σχεδιαζόμενα έργα Β-ΑΠΕ. Διασφαλίζει κάνενας ότι οι μεγάλες εκτάσεις που θα θεωρήσουμε ότι «σωθήκανε» δεν θα κατατμηθούν σε μικρότερες και δε θα γεμίσουν και πάλι με καθρέφτες από έργα ΑΠΕ; Δυστυχώς κανείς δεν το διασφαλίζει.

Οι δήμοι ανέξοδα παίρνουν αποφάσεις και τάσσονται ενάντια στα έργα Β-ΑΠΕ επειδή ξέρουν πως για την αδειοδότηση και την εγκατάστασή τους δεν τους λογαριάζει κανένας.

Η Περιφερειακή Διοίκηση με τη σειρά της έχει μια αντιφατική συμπεριφορά. Για κάποια έργα Β-ΑΠΕ γνωμοδοτεί θετικά όπως στην περίπτωση της εταιρίας NUR-MOH στην Αγία Τριάδα του πρώην Δήμου Λεύκης. Για κάποια άλλα γνωμοδοτεί αρνητικά και προσφεύγει και στο Συμβούλιο της Επικρατείας ζητώντας την ακύρωσή τους. Την ίδια όμως στιγμή προωθεί συμπράξεις με τράπεζες και μεθοδεύει την κατασκευή έργων ΑΠΕ και Β-ΑΠΕ.

Ο χωροταξικός σχεδιασμός που παραγέλθηκε και εκπονήθηκε απ’ το Πολυτεχνείο Κρήτης έρχεται καθυστερημένος και δυστυχώς δε δίνει καμιά απάντηση στο πρόβλημα που δημιουργήθηκε και διογκώθηκε τα προηγούμενα χρόνια.

Μέσα σε όλην αυτήν την αναστάτωση και τη συζήτηση που γίνεται, με την πραγματική αιτία του προβλήματος που είναι η ιδιωτικοποίηση της ενέργειας δεν ασχολείται κανένας.

Το ηλεκτρικό ρεύμα πλέον θεωρείται εμπόρευμα. Παράγεται και διανέμεται σύμφωνα με τους νόμους της αγοράς, με επιχειρηματικά κριτήρια και με όρους κερδοφορίας.

Έτσι καθίσταται πανάκριβο και δυσπρόσιτο στην μέση λαϊκή οικογένεια. Και την ώρα που εμείς τσακωνόμαστε και φλυαρούμε για τις ΑΠΕ και τις ΒΑΠΕ, υπάρχουν οικογένειες σήμερα στον 21^ο αιώνα που αναγκάζονται να μένουν στο σκοτάδι επειδή κάποιοι θέλουν να κερδοφορούν και να κερδοσκοπούν εμπορευόμενοι την ηλεκτρική ενέργεια.

Το μέτωπο της αντίστασης και του αγώνα θα πρέπει να είναι απέναντι στην ιδιωτικοποίηση της ενέργειας. Να εμποδιστεί το ξεπούλημα της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού. Να εμποδιστεί κάθε ιδιωτική επιχειρηματική δραστηριότητα στον τομέα της ενέργειας. Το ηλεκτρικό ρεύμα είναι κοινωνικό αγαθό και πρέπει να είναι φθηνό και προσιτό σε όλες τις εργατικές λαϊκές οικογένειες.

Καθημερινά επιβεβαιώνεται και στην πράξη ότι οι στρατηγικές και τα μέτρα που προτείνονται στο πλαίσιο του πολιτικού μας συστήματος και του ανταγωνισμού των τμημάτων του κεφαλαίου, όπως αυτός διαμορφώνεται κάθε φορά, έχουν ως κύριο στόχο την παραπέρα κερδοφορία των κεφαλαίων που επενδύονται και όχι των περιβαλλοντικών προβλημάτων σε συνδυασμό με την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών. Είναι οι στρατηγικές στο πλαίσιο της οικονομίας και της πολιτικής που στηρίζεται στην εμπορευματοποίηση της γης, του αέρα, της ενέργειας, του νερού. Στην καταλήστευση των φυσικών πόρων.

Στον αντίποδα βρίσκεται η οικονομία και η πολιτική που στηρίζεται στην κοινωνική ιδιοκτησία όλων των φυσικών πόρων και των μέσων αξιοποίησής τους, στον κεντρικό σχεδιασμό, στην παραγωγή με κίνητρο την κοινωνική ευημερία. Μόνο με αυτές τις σοσιαλιστικές σχέσεις μπορεί να υπάρξει συνειδητή προγραμματισμένη ισόρροπη επίδραση του ανθρώπου στη φύση. Έτσι δημιουργούνται και οι προϋποθέσεις μιας ανάλογης, με τους ίδιους στόχους, ευρωπαϊκής και παγκόσμιας συνεργασίας των λαών με αμοιβαίο όφελος.

Το ΚΚΕ απευθυνόμενο στην εργατική τάξη και στα λαϊκά στρώματα προβάλλει τη ρεαλιστική του πρόταση για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης που θα εξασφαλίζει για όλο το λαό: Σταθερή δουλειά υπό ασφαλείς συνθήκες με ικανοποιητική αμοιβή, ανθρώπινη κατοικία σε πόλεις και οικισμούς με ολοκληρωμένες τεχνικές υποδομές, δωρεάν Παιδεία και Υγεία, προστασία του περιβάλλοντος και των οικοσυστημάτων, φθηνές και ευχάριστες διακοπές στη λαϊκή οικογένεια, ελεύθερη καθημερινή πρόσβαση στις ακτές και σε άλλους χώρους αναψυχής, σε αρχαιολογικούς χώρους και μνημεία πολιτισμού, πρόσβαση σε υποδομές μαζικού αθλητισμού και ερασιτεχντικής καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Για ν’ ανοίξει ο δρόμος γι’ αυτήν την ελπιδοφόρα προοπτική πρέπει να ενταθεί η ταξική πάλη, να δυναμώσει η ιδεολογική ζύμωση, να πολιτικοποιηθεί ο οικονομικός αγώνας.

Το ΚΚΕ καλεί εργάτες και μισθωτούς, αυτοαπασχολούμενους και φτωχούς αγρότες, νέους και συνταξιούχους μαχητικά να συσπειρωθούν με στόχους για την ικανοποίηση των αναγκών τους όπως:

• Μετατροπή σε δημόσια περιουσία όλων των μεγάλων ιδιωτικών εκτάσεων στα βουνά και τα δάση. Αναδάσωση των καμένων εκτάσεων, προστασία και διαχείριση δασικών οικοσυστημάτων που συμβάλλουν στη συγκράτηση των νερών και τον εμπλουτισμό των υδροφορέων.
• Μετατροπή σε δημόσια περιουσία των ακτών και ελεύθερων χώρων.
• Περιβαλλοντικό σχεδιασμό αντιπλημμυρικών έργων και αποκλειστικά κρατική και ολοκληρωμένη διαχείριση υδάτινων πόρων που θα αφορά την έρευνα, την προστασία και την αξιοποίησή τους συνολικά στη χώρα και κατά υδατικά διαμερίσματα.
• Αγώνα και κοινό στόχο να κατοχυρωθούν επικοινωνία – ενέργεια – μεταφορές ως κοινωνικές υπηρεσίες. Συνολικά ενιαίους αποκλειστικούς φορείς στους τομείς στρατηγικής σημασίας που θα αποτελούν λαϊκή περιουσία και θα υπηρετούν τις λαϊκές ανάγκες.
• Προστασία ελεύθερων χώρων από την τσιμεντοποίηση, των ποταμών, λιμνών, θαλασσών και του αέρα από τη βιομηχανική ρύπανση και των παραλιών από τα φερτά υλικά.

Για να δημιουργηθεί το λαϊκό ποτάμι της ρήξης με τα μονοπώλια, την ΕΕ, τα κόμματα και τις κυβερνήσεις τους για λαϊκή εξουσία και οικονομία.

Με τη συνειδητή πάλη τους οι εργαζόμενοι μπορούν να μετατρέψουν την οικονομική κρίση σε βαθιά κρίση του πολιτικού συστήματος, να δημιουργήσουν προϋποθέσεις για να απελευθερωθεί επιτέλους η κοινωνική παραγωγή από τα δεσμά του κεφαλαίου. Και αυτό θα γίνει όταν απεγκλωβιστούν από οποιασδήποτε μορφής αυταπάτη και από αυτή της «πράσινης» μορφής του καπιταλισμού.

Κυφωνίδης Νίκος – Βιολόγος

Υποψήφιος περιφερειακός σύμβουλος με τη Λαϊκή Συσπείρωση

Μην αφήσεις το ψήφο σου, να σφίξει τη θηλιά στο λαιμό σου...

Να γιατί ψηφίζουμε Λαϊκή Συσπείρωση:

1. Γιατί η Λαϊκή συσπείρωση και τα μέλη της, ποτέ δεν κρύφτηκαν πίσω από τίτλους ανεξαρτησίας. Εμείς στηρίζουμε τις θέσεις, τις αρχές και το πολιτικό πρόγραμμα του ΚΚΕ. Δεν ντρεπόμαστε για τις πολιτικές που υπηρετούμε και που έχουν σαν γνώμονα τους, την εξυπηρέτηση των λαϊκών αναγκών. Δεν σας κρύβουμε (όπως οι άλλοι), ότι τα εκλογικά αποτελέσματα για τοπικά όργανα, θα δώσουν πράσινο ή κόκκινο φως για τα νέα αντεργατικά μέτρα που ετοιμάζονται. Δεν σας κρύβουμε ότι αυτές οι εκλογές, θα είναι οι πιο πολιτικές εκλογές στην ιστορία της μεταπολίτευσης.
2. Γιατί εμείς δεν προσκυνάμε τους τοπικούς βολευτές, που κουρελιάζουν και εξαγοράζουν συνειδήσεις, προκειμένου να έχουν ένα λαό υποτακτικών… έτοιμο να συναινέσει με τις επιλογές της κάθε εξουσίας.
3. Γιατί είμαστε η μοναδική δημοτική παράταξη που σου λέει ότι η καθημερινή βαρβαρότητα που συνεπάγεται η «επιτήρηση» και τα «μνημόνια», δεν είναι μονόδρομος. Η αντίσταση και η ανυπακοή στις εντολές τους, δίνει τη μοναδική αισιόδοξη προοπτική. Την προοπτική της ανατροπής της ντόπιας και ξένης οικονομικής ολιγαρχίας.
4. Γιατί η Λαϊκή Συσπείρωση έχει σαφή και συνεπή πολιτικό λόγο, που ακούστηκε εντός και εκτός των τειχών ενός Δημοτικού Συμβουλίου, όλο το προηγούμενο διάστημα.
5. Γιατί επιβεβαιώθηκε στις εκτιμήσεις και τις προβλέψεις που έκανε για το είδος και τον τρόπο διαχείρισης των τοπικών ζητημάτων από τις απερχόμενες δημοτικές αρχές, για τις εμπλοκές συμφερόντων και παραγόντων που άφησαν σταθερό το κοινωνικό, πολιτιστικό και αναπτυξιακό έλλειμμα της περιοχής.
6. Γιατί όταν οι άλλοι σήκωναν λάβαρα για το όνομα του νέου Δήμου, η Λαϊκή Συσπείρωση σας αποκάλυπτε ότι ο «Καλλικράτης» θα σημάνει
• Ακόμα μεγαλύτερη απομάκρυνση της τοπικής διοίκησης από τον πολίτη,
• Μετατροπή των εκλεγμένων, σε μάνατζερ προβληματικών επιχειρήσεων
• Ασφυκτικό εναγκαλισμό από την πολιτική της κεντρικής διοίκησης.
• Υλοποίηση των εντολών της Ε.Ε., όπως η εμπλοκή των Δήμων σε παιδεία και υγεία, σε αγαστή συνεργασία με τις επιχειρήσεις.
7. Γιατί η Λαϊκή Συσπείρωση αρνείται να μετατραπεί ο Δήμος σε επιχείρηση, η οποία σου ζητάει να πληρώσεις για υπηρεσίες που θα έπρεπε να σου παρέχονται δωρεάν, αφού τις έχεις πληρώσει με την πληθώρα των άμεσων και έμμεσων φόρων που μας επιβάλλουν.
8. Γιατί η Λαϊκή Συσπείρωση σου είπε την αλήθεια για τα σχέδια στον «Ελαιώνα», τα «Πλευρά» και για τις «ξενοδοχειακές μαρίνες» που υποθηκεύουν το περιβάλλον και την πραγματική φιλολαϊκή ανάπτυξη.
9. Γιατί η Λαϊκή Συσπείρωση μιλάει ξεκάθαρα και χωρίς περιστροφές για ελεύθερη πρόσβαση στις παραλίες για όλο το λαό και για όλους τους επισκέπτες της περιοχής.
10. Γιατί η Λαϊκή Συσπείρωση παλεύει για ένα Δήμο συμπαραστάτη της λαϊκής οικογένειας, με διευρυμένες κοινωνικές δομές που θα δουλεύουν με κρατικά κονδύλια κι όχι με τροφεία. Ένα Δήμο συμπαραστάτη στα άτομα με ειδικές ανάγκες, στους μετανάστες και στα θύματα της οικονομικής βαρβαρότητας.
11. Γιατί η Λαϊκή Συσπείρωση δεν δέχεται να εκχωρούνται σε ιδιωτικά συμφέροντα ή σε ΣΔΙΤ υπηρεσίες όπως η ανακύκλωση, η διαχείριση των νερών, η καθαριότητα, η υγεία, η παιδεία, η Δημοτική περιουσία κλπ, αφού έτσι θα καταργηθεί κάθε κοινωνικός έλεγχος. Θα έχουμε θέσεις εργασίας με δικαιώματα… «γαλέρας», ενώ θα πληρώνουμε ακριβότερα τιμολόγια ώστε να καλύπτουμε τα κέρδη των επιχειρηματιών.
12. Γιατί η Λαϊκή Συσπείρωση από θέση αρχής δεν θα δεχτεί ο Δήμος να γίνει φυτώριο ελαστικών εργασιακών σχέσεων, να αφήνει απλήρωτους εργαζόμενους, να παίζει με την εργασιακή τους επισφάλεια ζητώντας τους να σκύβουν το κεφάλι.
13. Γιατί η Λαϊκή Συσπείρωση θα δώσει προτεραιότητα σε προγράμματα για τον πολιτισμό και τον μαζικό αθλητισμό, προκειμένου να απομακρυνθεί η νεολαία από την ναρκω-κουλτούρα που παίρνει επικίνδυνες διαστάσεις στη περιοχή μας.
Υ.Γ.1 Η Λαϊκή Συσπείρωση και η ενίσχυσή της στις επόμενες εκλογές, δεν αρκούν για να βελτιωθούν οι συνθήκες ζωής της λαϊκής οικογένειας. Οι κοινωνικοί αγώνες, που θα έρθουν σύντομα, μας θέλουν όλους παρόντες. Γιατί οι μεγάλες κοινωνικές αλλαγές δεν έγιναν ποτέ δι’ αντιπροσώπων.
Υ.Γ.2 Η αποχή βεβαίως περιέχει κι αυτή πολιτικό μήνυμα, όμως αυτό μπορεί να ερμηνευτεί αυθαίρετα, ποικιλότροπα και δεν ξεσκεπάζει τους πραγματικούς υπαίτιους. Πολύ περισσότερο δεν σηματοδοτεί προς ποια κατεύθυνση πρέπει να λυθούν τα λαϊκά προβλήματα.

ΓΙΑ ΑΥΤΟ 18 ΜΑΗ ΤΟΥΣ ΧΤΥΠΑΜΕ 

ΜΕ ΤΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΠΟΝΑΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ.

ΣΥΣΤΡΑΤΕΥΟΜΑΣΤΕ-ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΛΑΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ.

Το Αμμούδι πρέπει να μείνει λαϊκή παραλία. Πως οι πράξεις και παραλείψεις των Δημοτικών αρχών, οδήγησαν σε απώλεια Δημοτικής περιουσίας.

Από όλα τα στόματα των Δημάρχων που ονειρεύονται να γίνουν μάνατζερ αυτής της πόλης, θα ακούσετε ότι διαθέτουν εντιμότητα και πρόγραμμα για μια σωστή διαχείριση των δημοτικών προβλημάτων.  Θα τους συνιστούσα λιγότερη έπαρση γιατί όλοι έχουν υπάρξει Δήμαρχοι ή Αντιδήμαρχοι αλλά τα προβλήματα είναι ακόμα εδώ και συνεχίζουν να οξύνονται. Ταυτόχρονα όλοι έγιναν συνοδοιπόροι και απολογητές των αλλαγών που συνέτριψαν την αυτοδιοίκηση. Τέλος, στη θητεία τους δεν έγινε διαχείριση προς όφελος του λαού και του τόπου μας, γεγονός το οποίο και θα προσπαθήσω να αποδείξω παρακάτω με ένα τρανταχτό παράδειγμα.

Κομπρεμί συμφερόντων ήταν η περίφημη «διαχείρισή» τους και μανατζάρισμα με τρόπο άστοχο για την ποιότητα ζωής στις πόλεις και τα χωριά. Δεν θα επεκταθώ στο παρόν κείμενο στις ήττες για τα απορρίμματα, για τις αθλητικές εγκαταστάσεις, για τις απολύσεις και τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις, για την αξιοποίηση του ΕΟΤ, για τη καθαριότητα, το κυκλοφοριακό, για τη διαχείριση της μαρίνας, την απουσία τους από την Νεάπολη, το Βραχάσι την ύπαιθρο κλπ. Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω για το αν υπήρξαν πυροσβέστες ενός λαϊκού ξεσηκωμού που συγκέντρωσε 4.000 Λασηθιώτες στο Σεληνάρι. Δεν χρειάζεται να θυμίσω ότι έκαναν γαργάρα τις παραιτήσεις που είχαν υποσχεθεί, όταν στο τόπο μας κλείνανε κλινικές, τμήματα ΤΕΙ και απομακρύνονταν υπηρεσίες. Δεν θέλησαν ποτέ να δημιουργήσουν πολιτικό πρόβλημα στις κυβερνήσεις των μνημονίων, με τους εκπροσώπους των οποίων συναγελάζονταν ή στην καλύτερη τους εξέφραζαν μια τυπική διαμαρτυρία.

Θέλω να επικεντρωθώ σήμερα σε ένα παράδειγμα που συμπυκνώνει όλες τις συνισταμένες της «χρηστής» διοίκησής τους. Και δεν είναι άλλο από τη παραλία του Αμμουδιού. Μια παραλία που για γενιές ολόκληρες, τα Αγιονικολιωτάκια απολαμβάναμε τις καλοκαιρινές διακοπές μας.

Ας αρχίσουμε από την αρχή. Ο Δήμος Αγίου Νικολάου παραχώρησε τη δεκαετία του ’60 ένα τεράστιο χώρο στην περιοχή δυτικά της παραλίας, ώστε να οικοδομηθεί μια τουριστική μονάδα πρότυπο η οποία θα αξιοποιούσε το προβλεπόμενο τουριστικό ρεύμα για τα πανέμορφα παράλια της Β.Α. Κρήτης. Ο χώρος παραχωρήθηκε, με αντίτιμο το 25% των μετοχών της εταιρείας. Κατά τις επόμενες δεκαετίες ακολούθησαν αυθαίρετες κατασκευές που σιγά σιγά έφτασαν ως το Αμμούδι. Σε μια από αυτές τις κατασκευές, (την πλησιέστερη) λειτούργησε αργότερα καντίνα υπό Δημοτική εκμετάλλευση.  Κι αυτό σαν ανταπόδοση από πλευράς της ξενοδόχου, του γεγονότος ότι ΠΟΤΕ δεν εδώθηκε ούτε μία δραχμή στο Δήμο από τα μερίσματα που δικαιολογούσε το 25% του μετοχικού κεφαλαίου. Οι Δήμαρχοι φαίνονταν ευχαριστημένοι και δεν διεκδίκησαν έτερον ουδέν. Με τα χρόνια όμως και μέσω των αυξήσεων του μετοχικού κεφαλαίου, το ποσοστό του Δήμου στην «εταιρεία» μειώθηκε στο 2,5%. Εννοείται πως δεν θα ήταν σωστό ο Δήμος να συμμετείχε στις αυξήσεις του μετοχικού κεφαλαίου, γιατί αυτό θα σήμαινε πως τα χρήματα των Αγιονικολιωτών, θα πήγαιναν ώστε καλύπτονται τα επενδυτικά σχέδια και οι επεκτάσεις μιας ιδιωτικής επιχείρησης. Έτσι όμως η εταιρεία έφτασε στο σημείο να μην χρωστά σχεδόν τίποτα και ο Δήμος κινδύνευε να χάσει ακόμα και την εκμετάλλευση της παραλίας. Πως διαχειρίστηκε λοιπόν ο Δήμος το πρόβλημα;

Έχουμε και λέμε: η Λαϊκή Συσπείρωση είχε καταγγείλει την άθλια διαχείριση της παραλίας του Αμμουδιού, τα σπασμένα κράσπεδα από το χειμέριο κύμα που αφήνονταν αδιόρθωτα εν μέσω σαιζόν, τις κλειδωμένες τουαλέτες, τη τριτοκοσμική κατάσταση στα αποδυτήρια που βρωμούσαν από εκατό μέτρα μακριά. Βέβαια ούτε λόγος για πρόσβαση αναπήρων ή για καθαρισμό της θάλασσας, στην οποία μερικές μέρες απλά δεν έμπαινες… Αυτή ήταν η «μοντέρνα» διαχείριση του Δήμου σε μια λαϊκή παραλία, που κάθε χρόνο γέμιζε με περισσότερες και πιο ακριβές ξαπλώστρες εν μέσω κοινωνικής και οικονομικής κρίσης. Η απάντησή τους ήταν πως η παραλία είχε… «γαλάζια σημαία» και πως θα την έχανε αν συνεχίζαμε τις καταγγελίες. Με αυτά και με αυτά, η πλειοψηφία των λουόμενων ήταν έτοιμη να πει καλύτερα ιδιώτης παρά αυτό το χάλι…

Η ιδιοκτήτρια λοιπόν του ξενοδοχείου, με την οποία όλοι οι Δήμαρχοι ήθελαν να έχουν καλές σχέσεις μπας και τους χρηματοδοτούσε καμιά πολιτιστική εκδήλωση, είδε τις ευκαιρίες που της έδινε η νέα κατάσταση. 1) οι δήμαρχοι ευμενώς προσκείμενοι 2) η δημοτική εκμετάλλευση κατάπτυστη, 3) οι νόμοι για νομιμοποίηση αυθαίρετου άλλαζαν υπέρ της 4)η κρίση θα της έφερνε ένα σωρό ενδιαφερόμενους ιδιώτες ενοικιαστές, για να εισπράττει και από εκεί….

Οπότε τα χέρια της ήτανε λυτά και τα σκυλιά δεμένα. Δεν χρωστούσε πια τίποτα και σε κανένα και ήταν αρκετά έξυπνη για να δει τις νέες προοπτικές κερδών. Από την άλλη η Δημαρχία Κουνενάκη… τα ζώα μου αργά. Δεν σήμανε συναγερμό ούτε όταν συμπολίτης μας, ενόχλησε τη ΔΑΕΑΝ για την ενοικίαση του παρατημένου περιπτέρου. Όταν είδε την αδιαφορία τους, τους επισήμανε. «Εγώ θα απευθυνθώ στην ξενοδόχο»

Στο Δημοτικό Συμβούλιο που βάλαμε το θέμα, προτείναμε άμεση λύση για να πιεστεί η κ. ξενοδόχος σε συμβιβασμό (πρακτικά υπάρχουν) αλλά ο Δήμαρχος πρότεινε τη μαγική λύση… Να φτιαχτεί μια επιτροπή που θα συζητήσει με την κυρία ξενοδόχο. Αυτό κάνει συνήθως… μια επιτροπή. Αν πετύχει, πετυχαίνει ο ίδιος, αν αποτύχει αποτυγχάνει η επιτροπή, αλλά ακόμα συνηθέστερα όλα τα θέματα καταλήγουν στις καλένδες.

Ο χειμώνας πέρασε νωχελικά για Δήμο-ΔΑΕΑΝ, κι ο χώρος όπως είχαμε προβλέψει νοικιάστηκε στον ενδιαφερόμενο από τη ξενοδόχο. Ευτυχώς για τη πόλη ο ενοικιαστής έκανε αυτό που δεν μπορούσε να κάνει η διαχείριση Κουνενάκη-Καρτζή-Ζερβού. Δηλαδή ένα χώρο καθαρό, πολιτισμένο με δωρεάν πρόσβαση στα ντους, στις καρέκλες και στα αποδυτήρια. Όμως όπως όλοι αντιλαμβανόμαστε, στις ιδιωτικές επιχειρήσεις πρέπει να υπάρχει ένα αντίτιμο. Και το αντίτιμο ήταν να μπουν τόσο πολλές ξαπλώστρες που είναι πια δύσκολο ένας ντόπιος ή επισκέπτης να απλώσει τη πετσέτα του και να απολαύσει ΔΩΡΕΑΝ τον ήλιο και τη θάλασσα.

Δεν θα πω περισσότερα για τα ταλέντα των μεγαλόσχημων υποψηφίων στη διαχείριση. Θα παρακαλέσω όμως για κάτι. Αφενός το Δήμο και αφετέρου τους συνδημότες μας. Όσο ο Δήμος έχει ακόμα στα χέρια του τα νομικά κλειδιά, να πάει να μετρήσει το χώρο και να κάνει διευθέτηση για αισθητά λιγότερες ξαπλώστρες. Επίσης να προβεί στους απαιτούμενους χειρισμούς, δικαστικούς ή εξωδικαστικούς για να ξαναπάρει πίσω την δημοτική περιουσία στη παραλία. Τουλάχιστον να εισπράττει ο Δήμος το ενοίκιο και όχι η ξενοδόχος. Από τους συνδημότες μας ζητώ αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα, να παρέμβουν οι ίδιοι για να διασφαλίσουν ότι τα παιδιά τους δεν θα είναι λιγότερο ελεύθερα από όσο ήμασταν εμείς όταν παίζαμε στις παραλίες. Επίσης να ψηφίσουν σωστά όχι μόνο στο Δήμο αλλά και στην ευρωβουλή. Τα νομοσχέδια που έρχονται βάζουν ακόμα μεγαλύτερους φραγμούς στην ελεύθερη πρόσβασή μας στις παραλίες. Η ψήφος μας ας μην τους δώσει το δικαίωμα να πουν ότι ο λαός τους νομιμοποιεί…

Μια "Ελληνο"-Τσέχα κομμουνίστρια μιλά για τον Έλληνα υποψήφιο κομισσάριο...

Είμαι πεπεισμένη ότι η παρουσία του στην Τσεχία εν όψη των Ευρωεκλογών πρέπει να σχολιαστεί γιατί ο Τσέχος ψηφοφόρος ίσως να μην μπορεί να κατανοήσει ορισμένες πλευρές του πολιτικού φορέα που εκπροσωπεί. Ο Αλέξης Τσίπρας  και το κόμμα του πολύ συχνά παρουσιάζεται από τα ΜΜΕ σαν η αριστερά με προοπτική, σαν αριστερά του μέλλοντος και αυτή η άποψη στηρίζεται σχετικά σχετικά υψηλά (αλλά μη σταθερά) εκλογικά ποσοστά που πήρε ο Σύριζα στις προηγούμενες εκλογές.

 Ο Σύριζα είναι όμως τυπικός εκπρόσωπος της ρεφορμιστικής αριστεράς, η οποία προσπαθεί να πείσει ότι το παρόν σύστημα είναι δυνατών να καλυτερεύσει και να "εξανθρωπιστει". Ο Σύριζα είναι φορέας της ίδιας ουσιαστικά πολιτικής που εκπροσωπεί η σοσιαλδημοκρατία. Στο παρελθόν αυτό το κόμμα επανειλημμένες φορές επιβεβαίωσε πως τα συμφέροντα του λαού δεν το αφορούν.  Ο Αλέξης Τσίπρας παραβρίσκεται συχνά πυκνά στα διεθνή φόρα των οικονομικών και πολιτικών ελίτ. Επίσης οι δηλώσεις του κόμματος του δεν βρίσκουν αντιστοιχία στις πράξεις τους. Αυτός ο πολιτικός φορέας για παράδειγμα υποστήριξε την συνθήκη του Μάαστριχ, της Λισσαβόνας, ψήφισε υπέρ των μεταλλαγμένων, δεν έδειξε καμία αλληλεγγύη και υποστήριξη όταν το τσέχικο κράτος προσπάθησε να απαγορεύσει την κομμουνιστική νεολαία μας. Έκρινε ως θετική εξέλιξη τις αλλαγές στην Ουκρανία, στη Συρία, στη βόρεια Αφρική κ.α.
Το σημερινό σύστημα υποστηρίζει τον Σύριζα διότι ξέρει καλά ότι δεν του είναι επικίνδυνος και στην πολιτική σκηνή πήρε την θέση του ΠΑΣΟΚ, του οποίου πολλά «τελειωμένα» στελέχη βρήκαν στο Σύριζα ανοιχτή αγκαλιά.

Η πολιτική την οποία εκπροσωπεί ο Αλέξης Τσίπρας, αποτελεί σήμερα μια εύκολη επιλογή για το μέσο ψηφοφόρο διότι στη ρητορική του επικαλείται συχνά το κοινωνικό αίσθημα, τη δημοκρατία και την ενότητα της αριστεράς. Αυτή η πολιτική είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της μεσαίας τάξης η οποία ζει την εξαφάνιση της και επίσης το κεφάλαιο ξέρει καλά, πόσο άσφαιρη είναι αυτή η ρητορική. Το κόμμα αυτό στην ελληνική πολιτική σκηνή πρακτικά απέδειξε ότι η «αριστερή» πολιτική του τελειώνει στις δηλώσεις και χωρίς δισταγμούς συνεργάζεται στο τοπικό και συνδικαλιστικό επίπεδο ακόμα και με την άκρα δεξιά προκειμένου να χτυπήσει τους κομμουνιστές.

Ο Σύριζα μέσω του Αλέξη Τσίπρα καλεί στην ένωση της αριστεράς, αλλά με την προϋπόθεση ότι οι συμμετέχοντες θα ανακαλέσουν την ταξική τους προσέγγιση και θα δείξουν ανοχή στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς όπως το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε.

Οι κομμουνιστές στην Ευρώπη έχουν όμως εμπειρίες και μπορούν να κρίνουν τι είναι και δεν είναι δυνατό να αλλάξει στα πλαίσια του παρόντος συστήματος. Υπενθυμίζω την κυβέρνηση του ΑΚΕΛ στην Κύπρο, τη συμμετοχή των Γάλλων ή Δανών κομμουνιστών στις κυβερνητικούς συνασπισμούς. Αυτές οι κυβερνήσεις αντί να προβούν σε ριζικά θετικές αλλαγές προς όφελος του εκμεταλλευομένων λαϊκών στρωμάτων,  συνέχισαν και συνεχίζουν την ίδια αστική πολιτική . Η θεωρητικές τους προσπάθειες να "εξανθρωπίσουν" τον καπιταλισμό οδηγούν σε τελική ανάλυση ακόμα σε πιο αντιδραστική πολιτική.
 Οι θετικές ριζικές αλλαγές προς όφελος του λαού δεν είναι εφικτές αν δεν θα αλλάξει η ουσία της κατοχής των μέσων παραγωγής .
Αυτή η αλλαγή δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί με συνεργασίες και συμμετοχή σε αστικά κυβερνητικά σχήματα. Το ίδιο ουτοπικές είναι οι προσπάθειες να πειστεί η ολιγαρχία ότι πρέπει να είναι ποιο «ανθρώπινη» και δεν μπορούν να φέρουν ούτε μικροαλλαγές της αστικής νομοθεσίας.
 Η μόνη λύση βρίσκεται στη καθολική και οργανωμένη καθολική  υποστήριξη των λαϊκών στρωμάτων που αγωνίζονται για τα αυτονόητα δικαιώματά τους.

                                                                                                               Mgr. Věra Klontza Jaklová PhD

(υποψήφια ευρωβουλευτής του Κ.Κ Τ.Μ.)

Έτσι η ακροδεξιά σάρωσε το ελληνόφωνο διαδίκτυο και δηλητηρίασε μια τεράστια πλειοψηφία πολιτικά απαίδευτης νεολαίας.

Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχει αναλυθεί ενδελεχώς (για εκτενή βιβλιογραφία βλέπε το δοκίμιο της Βασιλικής Γεωργιάδου). Οι πολιτικοί, οικονομικοί, και κοινωνικοί λόγοι που εξηγούν αυτή την άνοδο αλλά και το ιστορικό υπόβαθρο στο οποίο στηρίχθηκε είναι γνωστοί (για τη σχέση οικονομικής κρίσης και εκλογικής ανόδου της ακροδεξιάς στη Νότια Ευρώπη βλέπε Bosco & Verney, 2012).

Επίσης έχει σχολιασθεί και στηλιτευθεί – δικαίως – ο ρόλος των κυρίαρχων ΜΜΕ και ιδιαίτερα της τηλεόρασης στην καλλιέργεια και στη νομιμοποιήση εθνικιστικών και ρατσιστικών αντιλήψεων σε μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού (Ψαρράς, 2010).

Στη συζήτηση αυτή θα ήθελα να προσθέσω μια ακόμη παράμετρο που μπορεί να εξηγήσει ένα μέρος αυτού του φαινομένου: τη σημαντική και αυξανόμενη παρουσία της ελληνικής ακροδεξιάς στο διαδίκτυο.

Εισαγωγή

Εδώ και αρκετά χρόνια το διαδίκτυο αποτελεί πεδίο δημόσιας έκφρασης και σχολιασμού για όλο και περισσότερους Έλληνες πολίτες. Εξαιτίας της ιδιαίτερης κατάστασης που επικρατεί στα ελληνικά ΜΜΕ (οικονομική συγκέντρωση, αδιαφάνεια, διαπλοκή με την οικονομική και πολιτική εξουσία, βλέπε Σμυρναίος, 2010), η ελληνόφωνη μπλογκοσφαίρα έλαβε γρήγορα πολιτική διάσταση και χαρακτηριστικά μέσου διαμαρτυρίας και κριτικής (Zafiropoulos & Vrana, 2009) .

Αρχικά η σφαίρα αυτή είχε σαφώς προοδευτικά χαρακτηριστικά λόγω της σχετικής κοινωνιολογικής ομοιογένειας των μελών της (κυρίως νέοι υψηλού μορφωτικού επιπέδου όπως δείχνει ο Καραμπάσης, 2008).

Ο εκδημοκρατισμός όμως αυτών των νέων μέσων και η μαζική τους χρήση από όλο και μεγαλύτερα κομμάτια του πληθυσμού τα κατέστησε σημαντικά επικοινωνιακά διακυβεύματα και για όσους στοχεύουν στη χειραγώγηση της κοινής γνώμης. Έτσι ξεκίνησε η ανάδειξη και η παγίωση του λαϊκισμού και της μισαλλοδοξίας με μαζικές διαστάσεις στο ελληνικό διαδίκτυο.

Η ελληνική ακροδεξιά, πατώντας εν μέρει σε αυτή την εξέλιξη, βρίσκεται πλέον σε περίοπτη θέση στο ελληνόφωνο διαδίκτυο μέσω ενός πλέγματος ιστότοπων (επίσημων σελίδων, ιστολογίων και προφίλ κοινωνικών δικτύων όπως το Youtube και το Facebook). Από τη θέση αυτή, άλλες φορές με προσωπείο, άλλες ανοιχτά, προπαγανδίζει τις ιδέες της με επιτυχία.

Παρακάτω θα παραθέσω τα ευρήματα μιας μικρής κλίμακας ανάλυσης της ακροδεξιάς μπλογκοσφαίρας.

Μεθοδολογία

Χρησιμοποιήθηκε ανάλυση κοινωνικών δικτύων και αναπαράσταση με γράφους (Μπουντουρίδης, 2004). Ένα αρχικό δείγμα δεκαοκτώ προεπιλεγμένων ακροδεξιών ιστότοπων αναλύθηκε μέσω crawling από το πρόγραμμα Issuecrawler. Βρέθηκαν έτσι 88 ιστότοποι που συνδέονται με τους πρώτους είκοσι με δύο τουλάχιστον hypelinks. Η μεγάλη πλειοψηφία αυτών των ιστότοπων είναι ακροδεξιάς προέλευσης. Στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε το ελεύθερο λογισμικό gephi για τη δημιουργία του γράφου και τον υπολογισμό αλγόριθμων όπως το betweeness centrality.

Επεξήγηση του γράφου 

Οι κουκκίδες αντιστοιχούν σε ιστότοπους και οι γραμμές στους συνδέσμους που υπάρχουν μεταξύ τους. Η τοπολογία του γράφου είναι αποτέλεσμα των σχέσεων μεταξύ των ιστότοπων. Με άλλα λόγια αυτοί που βρίσκονται στο κέντρο του χάρτη έχουν σημαντική επιρροή στην κοινότητα, σε αντίθεση με αυτούς που βρίσκονται στην περιφέρεια.

Το μέγεθος των κουκκίδων (από το μικρότερο στο μεγαλύτερο) και το χρώμα τους (από το άσπρο στο κόκκινο) εξαρτάται από το μέγεθος του betweeness centrality του κάθε ιστότοπου. Ο αλγόριθμος αυτός εκφράζει τον βαθμό κατά τον οποίο ένας ιστότοπος κατέχει στρατηγική θέση μέσα στην κοινότητα. (Εδώ μπορείτε να κατεβάσετε ολόκληρο το χάρτη σε μορφή pdf για καλύτερη ανάλυση).

Τα ακροδεξιά ιστολόγια: μια ευμεγέθης κοινότητα

Η πρώτη παρατήρηση που μπορεί να γίνει αφορά το μέγεθος της ακροδεξιάς κοινότητας στο εσωτερικό της ελληνικής μπλογκοσφαίρας. Μεγάλος αριθμός ιστολογίων με ακροδεξιά πολιτική κατεύθυση και με πλούσια δραστηριότητα και περιεχόμενο βρέθηκαν με ένα απλό crawling. Μπορούμε λοιπόν να υποθέσουμε με ασφάλεια ότι ο πραγματικό αριθμός τους είναι πολύ μεγαλύτερος.

Το συμπέρασμα είναι ότι μια τέτοια παρουσία δεν μπορεί να είναι παρά το αποτέλεσμα, τουλάχιστον εν μέρει, μιας συνειδητής στρατηγικής υποκινούμενης από πολιτικές οργανώσεις. Αυτό βέβαια είναι αρκετά δύσκολο να αποδειχθεί αφού τα περισσότερα από αυτά τα ιστολόγια είναι απολύτως ανώνυμα.

Επίσης το μέγεθος της κοινότητας επιβεβαιώνει την όλο και μεγαλύτερη επιρροή της ακροδεξιάς τη χώρα αλλά και ενός είδους απενοχοποίηση της δημόσιας έκφρασης της. Το φαινόμενο αυτό είναι ιδιαίτερα έντονο και στα κοινωνικά δίκτυα όπου η διάχυση του ακροδεξιού λόγου βρίσκει πρόσφορο έδαφος ακόμη και σε ομάδες που μπορούν να χαρακτηριστούν απολιτικές.

Εσωστρέφεια και προώθηση ατζέντας

Η δεύτερη παρατήρηση που μπορεί να γίνει είναι ότι η συγκεκριμένη κοινότητα, αν και σχετικά ποικιλόμορφη στο εσωτερικό της, δεν συνδέεται παρά ελάχιστα με το υπόλοιπο διαδίκτυο, αν εξαιρεθούν υπηρεσίες όπως το Youtube και το Facebook που αποτελούν απαραίτητα συμπληρώματα των ιστολογίων.

Σε αντίθεση με τη σχετική στεγανότητα που τους διακρίνει ως προς το εξωτερικό της κοινότητας, οι δεσμοί μεταξύ των ιστότοπων που την απαρτίζουν είναι πολύ στενοί. Έστω κι αν αυτό είναι εν μέρει αποτέλεσμα της μεθοδολογίας, η κοινότητα των ιστολογίων του δείγματος είναι ιδεολογικοπολιτικά ομοιογενής και θέλει να παραμείνει έτσι.

Για παράδειγμα, ένα ενδιαφέρον στοιχείο είναι η παντελής απουσία συνδέσμων προς επαγγελματικούς δημοσιογραφικούς ιστότοπους και κυρίαρχα ΜΜΕ (εφημερίδες, τηλεοράσεις, ειδησεογραφικές πύλες), κάτι που παραδοσιακά χαρακτηρίζει τα ιστολόγια. Τη μόνη εξαίρεση αποτελεί η εφημερίδα Δημοκρατία που έχει 296 εισερχόμενους δεσμούς από το δείγμα.

Η εφημερίδα αυτή θεωρείται υποστηρίκτρια του Σαμαρικού μπλοκ και χαρακτηρίζεται από εθνικιστικές τάσεις. Σε αυτή γράφουν παλιά μέλη του Δίκτυου 21 όπως ο Σ. Καλεντερίδης και ο Φ. Κρανιδιώτης. Διαφαίνεται λοιπόν μια σχετική σύμπλευση της άκρας δεξιάς με τη Νέα Δημοκρατία σε ότι αφορά τουλάχιστον τους διαδικτυακούς δεσμούς που αναπτύσσουν.

Η κλειστή δομή αυτής της κοινότητας των ακροδεξιών ιστολογίων έχει ως αποτέλεσμα τη διαμόρφωση μιας εναλλακτικής ατζέντας θεμάτων και “ειδήσεων” (η μιας διαφορετικής προσέγγισης της κυρίαρχης ατζέντας) η οποία διακινείται μαζικά και ανακυκλώνεται με τρόπο τέτοιον ώστε σταδιακά να εξαφανίζεται η αρχική πηγή της (κάτι που διευκολύνει τη διακίνηση τους στο εξωτερικό της κοινότητας).

Ενίοτε αυτές οι “ειδήσεις”, που συχνά έχουν εντυπωσιακό χαρακτήρα, αφομοιώνονται και από άλλα μη ακροδεξιά ιστολόγια, διαχέονται στα κοινωνικά δίκτυα και φτάνουν αρκετές φορές ακόμη και στα κυρίαρχα ΜΜΕ έστω κι αν είναι ψευδείς ή χειραγωγημένες (βλέπε θαύμα του Γέροντα Παϊσιου).

Η αισθητική του Blogger

Στα ομοιογενή χαρακτηριστικά του δείγματος εντάσσεται επίσης η χρήση σχεδόν αποκλειστικά της πλατφόρμας δημοσίευσης Blogger της Google. Ελάχιστοι από τους ιστότοπους του δείγματος έχουν δικό τους domain name και κανείς δεν χρησιμοποιεί μία άλλη από τις δημοφιλείς υπηρεσίες όπως το Worpress.

Μπορούμε να υποθέσουμε ότι αυτό οφείλεται σε λόγους ιστορικούς (κληρονομιά της πρώτης γενιάς ιστολογίων του είδους ), τεχνικούς (η χρήση μιας μοναδικής πλατφόρμας διευκολύνει τη διασύνδεση με τα άλλα μέλη της κοινότητας), κοινωνιολογικούς (πχ. μικρότερη εξοικείωση με τα νέα μέσα) αλλά και ένα είδος τυποποίησης του λόγου και της αισθητικής που εκφράζεται μέσω αυτών των ιστολογίων.

Εσωτερική ποικιλομορφία

Στο εσωτερικό της κοινότητας συνυπάρχουν όλες οι τάσεις της ελληνικής ακροδεξιάς (θρησκόληπτοι, εθνικιστές, συνωμοσιολόγοι, αντισημίτες κλπ.) και δεξιάς (ΝΔ, ΑΝΕΛ, “ανόθευτοι πατριώτες” κλπ). Αλλά τις κομβικές θέσεις κατέχουν ιστολόγια που κατευθύνονται ή πρόσκεινται στη Χρυσή Αυγή όπως το ventetta.blogspot.com και το egersis2.blogspot.com.

Άλλα ιστολόγια που κατέχουν στρατηγικές θέσεις στην κοινότητα είναι πιο δύσκολο να χαρακτηριστούν όπως το koukfamily.blogspot.com που παρουσιάζεται ως οικογενειακό μπλογκ ή το kostasxan.blogspot.com με πιο επαγγελματικά και λιγότερο οπαδικά χαρακτηριστικά.

Τη λίστα συμπληρώνουν ομοϊδεατικά ιστολόγια τοπικού ενδιαφέροντος, ιστότοποι γενικής πληροφόρησης που συνδυάζουν λαϊκίστικη ρητορική με ελαφρές θεματικές όπως τα αθλητικά, τα κοσμικά μέχρι και το ελαφρό πορνό, γνωστά ηλεκτρονικά μέσα του δεξιού πατριωτικού χώρου όπως το antinews.gr και το Ρεσάλτο, “δημοσιογραφικά” όπως το Athinapoli, το eglimatikotita.gr και το Makeleio (εδώ μπορείτε να κατεβάσετε ολόκληρη τη λίστα των ιστότοπων σε μορφή csv).

Σε ότι αφορά τη ρητορική που χρησιμοποιείται στην ονοματολογία αυτή περιστρέφεται γύρω από τις έννοιες της αντίστασης (ταμπούρι, εσχατιά, ανάσχεση), της εναλλακτικής θεώρησης (αντιπληροφόρηση, διαφορετική ματιά, εναντίον όλων, αντίλογος), της εκδίκησης (βεντετα, hellenic revenge) του συναγερμού (greekalert, red sky warning, έχω μάτια και βλέπω, ξυπνήστε ρε), της συνωμοσιολογίας (the real truth), της παλινόρθωσης του έθνους (έγερσις)  κλπ.

Τα ανοιχτά ρατσιστικά άρθρα είναι σπάνια αλλά υπαρκτά. Τα περισσότερα όμως από τα ακροδεξιά ιστολόγια κάνουν επιλεκτική δημοσίευση ειδήσεων που αφορούν τη μετανάστευση, το Ισλάμ και την εγκληματικότητα με τρόπο που να στοχοποιούν μειονότητες (μετανάστες, Ρομά κλπ.).

Άλλοι συνήθεις στόχοι τους αποτελούνται από τον Σύριζα, που ταυτίζεται πάντα με τους κουκουλοφόρους και τον εσωτερικό εχθρό, το ΠΑΣΟΚ, που χαρακτηρίζεται προδοτικό κόμμα, την Τρόικα και όσους συνεργάζονται μαζί της, την εξωτερική απειλή (Τουρκία, Αλβανία, ΠΓΔΜ), τη “σιωνιστές και μασόνους”, τις ΗΠΑ κλπ. Συχνές επίσης είναι οι θετικές αναφορές στα σώματα ασφαλείας, τις ένοπλες δυνάμεις, την Εκκλησία, κάτι που χαρακτηρίζει παραδοσιακά την ελληνική δεξιά.

Τέλος, μια ενδιαφέρουσα τάση που παρατηρείται είναι η χρήση από αρκετά ιστολόγια του δείγματος μιας ρητορικής η οποία βασίζεται σε σχήματα και φόρμες παραδοσιακά ταυτίζόμενες με την αριστερά όπως η λαϊκή κυριαρχία, η αντίσταση στους κατακτητές, ο αντικαπιταλισμός. Αυτό το νέο γνώρισμα της ακροδεξιάς στην Ελλάδα σε κάποιες περιπτώσεις κάνει δυσκολότερη την ανίχνευση της πραγματικής πολιτικής ταυτότητας ενός διαδικτυακού μέσου που την εκφράζει.

Κεκαλυμμένη υποστήριξη στη Χρυσή Αυγή

Αξίζει να σημειωθεί ότι ενώ οι αναφορές στη Χρυσή Αυγή ως θέμα επικαιρότητας είναι πολύ συχνές σε μεγάλο αριθμό ιστολογίων, δεν υπάρχουν καθόλου σύνδεσμοι ούτε προς τον επίσημο ιστότοπο της οργάνωσης, ούτε προς άλλες φίλα προσκείμενες πολιτικές ομάδες.

Η ακροδεξιά ρητορική στο διαδίκτυο παρουσιάζεται λοιπόν πρωτίστως ως ακομμάτιστη και πατριωτική. Αυτή η στρατηγική φαίνεται να είναι επιτυχής αν κρίνουμε από το βαθμό αναδημοσίευσης των ειδήσεων που παράγουν τα ακροδεξιά ιστολόγια.

Επίλογος

Η ανάδυση του διαδικτύου ως μαζικού μέσου ενημέρωσης αντιμετωπίστηκε αρχικά ως εγγενώς θετική εξέλιξη. Ο εκδημοκρατισμός των μέσων παραγωγής και διάχυσης της πληροφορίας θεωρήθηκε, δικαίως, ως παράγοντας εμπλουτισμού της δημόσιας σφαίρας.

Στο συγκεκριμένο παράδειγμα όμως φαίνεται ότι η ανάπτυξη της μπλογκοσφαίρας και των κοινωνικών δικτύων διευκολύνει την προπαγάνδα. Το ελληνικό διαδίκτυο αντικατοπτρίζει έτσι την γενικότερη τάση που υπάρχει αυτή την στιγμή στην ελληνική κοινωνία: την ηγεμονία της ακροδεξιάς ιδεολογίας πάνω σε πλατιά κοινωνικά στρώματα αλλά και σημαντικό κομμάτι του πολιτικού συστήματος.

Έστω κι αν αυτή η εξέλιξη δεν είναι καινούρια, φαίνεται ότι η ανάδυση της Χρυσής Αυγής σε σημαντικό πολιτικό μόρφωμα επιταχύνει την εξέλιξη μεγάλου κομματιού της ελληνόφωνης μπλογκοσφαίρας σε φορέα ιδεών μίσους.

Διαφαίνεται μάλιστα ότι μέσω του διαδικτύου αναπτύσσονται και εμβαθύνονται οι δεσμοί μεταξύ γειτονικών ιδεολογικών χώρων της δεξιάς και της άκρας δεξιάς οι οποίοι καταλήγουν στην αποκρυστάλλωση ενός κοινού ιδεολογικού και πολιτικού υπόβαθρου.

  Αναδημοσιεύω από

ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

Posted by Niκος Smyrnaios.