Τρομοκρατία και απειλές σε μαθητές και εκπαιδευτικούς

Τρομοκρατική εισαγγελική παρέμβαση κατά των μαθητικών καταλήψεων
Ο πρωθυπουργός ταύτισε τις κινητοποιήσεις με καταστροφές δημόσιας περιουσίας

Αντί για τον παιδαγωγικό ρόλο που οφείλουν να έχουν οι εκπαιδευτικοί, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ι. Τέντες τους επιφυλλάσσει ένα νέο ρόλο, αυτόν του χαφιέ. Ο ανώτατος εισαγγελικός λειτουργός με εγκύκλιό του ζήτησε τη συμβολή των εκπαιδευτικών σε όποιες έρευνες γίνουν στα σχολεία με αφορμή τις καταλήψεις. Στην εγκύκλιό του ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου ζητάει από τους διευθυντές των σχολείων να καταδίδουν τους μαθητές που αγωνίζονται και συμμετέχουν στις καταλήψεις.

Ο ανώτατος εισαγγελικός λειτουργός, παίρνοντας το κυβερνητικό μήνυμα για καταδίωξη των αγωνιζόμενων μαθητών, έδωσε χτες εντολή για τη διενέργεια προκαταρκτικής έρευνας σε όλα τα σχολεία που τελούν υπό κατάληψη. Συγκεκριμένα, στο έγγραφό του αναφέρει:

«Τα τελευταία χρόνια παρουσιάζεται συχνά το φαινόμενο της καταλήψεως των σχολείων της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης από μερίδα μαθητών. Αυτοί που κατά κανόνα, αποτελούν οργανωμένες μειοψηφίες ασφαλίζουν τις εισόδους των σχολείων τους και παρεμποδίζουν την είσοδο των συμμαθητών τους όσο και του διδακτικού προσωπικού. Ανάμεσα στους καταληψίες παρεισφρύουν τις νυκτερινές ώρες και άτομα που δεν ανήκουν στην εκπαιδευτική κοινότητα τα οποία προβαίνουν σε καταστροφές υποδομών του σχολείου, ενώ οι αφαιρέσεις εκπαιδευτικού υλικού και κυρίως ηλεκτρικών υπολογιστών είναι σύνηθες φαινόμενο. Οι καταληψίες πολλές φορές έχουν την ηθική στήριξη ενηλίκων, ενώ επιδιώκουν την προβολή τους μέσω των τηλεοπτικών σταθμών οι οποίοι πάντοτε παρέχουν την δυνατότητα αυτή.

Οι συμπεριφορές αυτές, όπως γνωρίζετε, έχουν αξιόποινο χαρακτήρα με τη μορφή εγκλημάτων α) της διατάραξης οικιακής ειρήνης (α. 334 παρ. 3 του ΠΚ), β) της απρόκλητης φθοράς πράγματος που χρησιμεύει για κοινό όφελος (α. 382, παρ. 1 και 2 περ. α. του ΠΚ) και γ) της κλοπής (α. 372, παρ. 2 του Π.Κ.).

Επειδή τα εγκλήματα αυτά διώκονται αυτεπάγγελτα είναι αυτονόητη η παρέμβασή σας μέσω των αστυνομικών αρχών τόσο για την βεβαίωση των εγκλημάτων αυτών όσο και την εξακρίβωση των στοιχείων των δραστών τους. Στα πλαίσια αυτά να ζητείται η συμβολή των εκπαιδευτικών του σχολείου οι οποίοι κατά κανόνα γνωρίζουν την ταυτότητα όσων πρωταγωνιστούν στις καταλήψεις.

Σε εξαιρετικές και σοβαρές περιπτώσεις επιβάλλεται να ακολουθείται η αυτόφωρη διαδικασία σε βάρος εξωσχολικών δραστών. Αντίθετα η αυτόφωρη διαδικασία σε βάρος ανήλικων μαθητών θα πρέπει να αποφεύγεται.

Τέλος σε κάθε περίπτωση εξεζητημένης εγκληματικής συμπεριφοράς από ανήλικους μαθητές να ερευνάται και η τυχόν συνδρομή των όρων του εγκλήματος της παραμέλησης εποπτείας ανηλίκου από τους γονείς (α. 360 παρ. 1 του Π.Κ.)».

Παράλληλα, ο ανώτατος εισαγγελέας έχει ήδη ζητήσει εδώ και εννέα ημέρες τον κατάλογο των σχολείων που βρίσκονται σε κατάληψη, αλλά δεν τον έχει πάρει μέχρι σήμερα, ενώ πληροφορίες αναφέρουν ότι θα καλέσει ο ίδιος τους διευθυντές των Γυμνασίων και Λυκείων που είναι σε κατάληψη και θα τους ζητήσει λεπτομέρειες για το θέμα. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, η Εισαγγελία δεν αποκλείεται να στραφεί και κατά των καθηγητών, με διώξεις για παράβαση καθήκοντος.

Στο μεταξύ, σύμφωνα με πληροφορίες, την ίδια στάση θα τηρήσει η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου και με τους άλλους εργαζόμενους που αντιδρούν (φωτογραφίζονται οι καταλήψεις που έγιναν χτες σε διάφορα υπουργεία), αλλά και στα πανεπιστήμια.

Με κυβερνητική εντολή...
Την κατεύθυνση για την καταστολή των κινητοποιήσεων την έδωσαν χτες ο πρωθυπουργός και η υπουργός Παιδείας. Ο πρωθυπουργός, Γ. Παπανδρέου, στη χτεσινή του εισήγηση στο Υπουργικό Συμβούλιο, ταύτισε το δίκαιο αγώνα των μαθητών με καταστροφές σχολείων λέγοντας: «Ούτε φεύγει η Τρόικα, με το να καταστρέφουμε τα σχολεία μας, τη δική μας δημόσια περιουσία. Αντίθετα, υπονομεύεται η υπόσταση της χώρας, υπονομεύεται η οικονομία μας, η συνοχή μας και, αυτά, τα πληρώνει μόνο ο Ελληνας φορολογούμενος, κανένας άλλος».

Η υπουργός Παιδείας, Α. Διαμαντοπούλου, υποστήριξε πως «υπάρχουν συγκεκριμένες κινήσεις και συγκεκριμένα σχολεία που κάνουν καταλήψεις», απειλώντας πάλι με το κόστος των αγώνων: «Κανείς δεν μπορεί να αποφασίζει μόνος του για την κατάληψη του σχολείου και δεν μπορεί η κατάληψη να είναι μία πράξη που δεν έχει επιπτώσεις». Ισχυρίστηκε ακόμα, πως τα σχολικά συμβούλια και οι σχολικές επιτροπές είναι τα μόνα αρμόδια όργανα να αποφασίζουν διεκδικήσεις απαξιώνοντας έτσι τα όργανα και τις μαζικές γενικές συνελεύσεις των μαθητών, ενώ υποστήριξε πως «δεν νοείται να χάνεται ούτε μία ώρα μαθήματος», τη στιγμή που στα σχολεία ουσιαστικά δεν γίνεται μάθημα λόγω έλλειψης βιβλίων και εκπαιδευτικών.

Ανασύρουν θέμα «αναπλήρωσης ύλης»
Στο μεταξύ, το υπουργείο Παιδείας έσπευσε να θέσει επιτακτικά ζήτημα αναπλήρωσης των διδακτικών ωρών που δεν πραγματοποιούνται λόγω καταλήψεων, σε μια προφανή προσπάθεια να ανακόψει τη δυναμική που έχουν οι μαθητικές κινητοποιήσεις. Πρόκειται για πάγια τακτική η οποία απευθύνεται στους μαθητές για να τους τρομοκρατήσει και στους εκπαιδευτικούς για να στραφούν ενάντια στους αγωνιζόμενους μαθητές τους.

Η εγκύκλιος λέει ότι «στα σχολεία που έχασαν διδακτικές ώρες, η αναπλήρωση είναι δυνατό να εξασφαλίζεται, σταδιακά, με τους παρακάτω τρόπους: α. Περικοπή περιπάτων και εκδρομών. β. Περιορισμός των εργάσιμων ημερών των πολυήμερων εκδρομών. γ. Προσθήκη διδακτικών ωρών μετά την ολοκλήρωση του ημερησίου προγράμματος, όπου ο σύλλογος κρίνει εφικτό ότι μπορεί να γίνει. δ. Αξιοποίηση των σχολικών εορτών (πραγματοποιούνται και οι εορτές και τα μαθήματα). ε. Αξιοποίηση Σαββάτων» και τέλος, αν χρειαστεί παράταση του διδακτικού έτους θα γίνει με απόφαση του υπουργείου.

Πως μια θετική εκπαιδευτική πρακτική, μετατρέπεται σε αντιδραστική καρικατούρα στο νέο σχολείο της αγοράς

Η Πανελλαδική Γραμματεία Εκπαιδευτικών του ΠΑΜΕ ενημερώνει και προειδοποιεί τους συναδέλφους ότι το project, το οποίο ξεκινά φέτος στην Α΄ Λυκείου (για να επεκταθεί και στις υπόλοιπες τάξεις αλλά πιθανόν και στις υπόλοιπες βαθμίδες της εκπαίδευσης), επιφέρει αλλαγές σε αντιδραστική κατεύθυνση. Το project είναι τμήμα των «καινοτόμων» δράσεων του «νέου ψηφιακού σχολείου».
Ειδικότερα:
 Αποτελεί μοχλό για τη συνολική διαφοροποίηση του σχολικού προγράμματος μέσα στο σχολείο και ανάμεσα στα σχολεία. Η δημοσιοποίηση στο διαδίκτυο των ερευνητικών εργασιών λειτουργεί σαν στίγμα για τα σχολεία των λαϊκών περιοχών και τους μαθητές της λαϊκής οικογένειας, θα δημιουργήσει όρους για ανάπτυξη του ανταγωνισμού μαθητών-εκπαιδευτικών και σχολείων.
 Ενισχύει τη στροφή στις δεξιότητες που είναι όρος για την παραγωγή φθηνού και ευέλικτου εργατικού δυναμικού για το κεφάλαιο. Η συνθετική εργασία δεν είναι τίποτε άλλο από «γκουκλάρισμα». Είναι αυτό ακριβώς που θέλουν τα μονοπώλια: να ξέρεις να χειρίζεσαι τον υπολογιστή χωρίς ολόπλευρη μόρφωση και όταν η τεχνολογία αλλάξει να πετιέσαι στην ανεργία. Το ότι δεν μορφώθηκες και είσαι άνεργος, θα θεωρείται δική σου-ατομική ευθύνη!
 Διευκολύνει τη διείσδυση των επιχειρηματιών, όπως δείχνει και η διεθνής εμπειρία. Τα θέματα εξαρτώνται υποχρεωτικά από «τις υποδομές και τους πόρους του σχολείου». Η ομάδα του project θα λογοδοτεί στους χρηματοδότες της αφού το 20% της βαθμολογίας του project εξαρτάται από την παρουσίαση στην «τοπική κοινωνία» (βλ.επιχειρηματίες).
 Ενισχύει την ιδεολογική χειραγώγηση των μαθητών. Είναι προκλητικοί! Θέλουν οι μαθητές μας να αποδεχτούν την κόλαση που τους περιμένει σαν φυσικό νόμο! Το εγχειρίδιο για την εφαρμογή του project γράφει: «μια δημοκρατική κοινωνία μπορεί να παρέχει ίσες ευκαιρίες άνισης μεταχείρισης»! Στο ίδιο εγχειρίδιο προτείνουν στους εκπαιδευτικούς να μιλήσουν για «νόμιμα και παράνομα ναρκωτικά», με λίγα λόγια θέλουν τους εκπαιδευτικούς πλασιέ της κρατικής-νόμιμης μαστούρας!
 Καθιερώνει ντε φάκτο διαδικασίες αξιολόγησης σχολείων και εκπαιδευτικών που θα συνδέονται άμεσα με την απόδοση πριμ παραγωγικότητας. Επιτάσσει την αξιολόγηση και την αυτοαξιολόγηση από το σύλλογο διδασκόντων και μετατρέπεται σε «φορέα διαρκούς ενδοσχολικής επιμόρφωσης». Σ’ αυτήν την πολιτική προσπαθούν να κάνουν το σύλλογο διδασκόντων συμμέτοχο και συνένοχο. Ανάλογη προσπάθεια έγινε και με τις εγκυκλίους «προγραμματισμός του εκπαιδευτικού έργου στα σχολεία» και «αυτοαξιολόγηση», που καθολικά και αποφασιστικά απόρριψε ο κλάδος. Στα ίδια πλαίσια αξιολόγησης εντάσσεται και ο ρόλος του «συντονιστή των ερευνητικών εργασιών» που μοιάζει πολύ με το ρόλο του “Μέντορα” που καθοδηγεί το νεοδιόριστο εκπαιδευτικό.
 Ρευστοποιεί την οργανικότητα των σχολείων αφού μπορεί να υλοποιείται από διαφορετικές ειδικότητες κάθε τετράμηνο και διευκολύνει την εδραίωση της ελαστικής εργασίας.
Στην προώθηση του project, ξεχωριστές είναι οι ευθύνες των εκπαιδευτικών ομοσπονδιών που μέσω σχετικών επεξεργασιών των ΚΕΜΕΤΕ της ΟΛΜΕ και του ΙΠΕΜ της ΔΟΕ, αποδέχτηκαν την ουσία της διαφοροποιημένης εκπαιδευτικής διαδικασίας. Ευθύνες έχουν και οι δυνάμεις του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και των ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ που διαμόρφωσαν τη θέση ότι το project δίνει τη δυνατότητα για «παιδαγωγική ελευθερία»! Είναι δικαιολογημένα τα «ευχαριστώ» της Υπουργού Παιδείας για τη συνδρομή των συνδικαλιστικών ηγεσιών στο έγκλημα.

Η θέση μας:
Κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει με τη χρησιμότητα της εκπόνησης εργασιών και μάλιστα ομαδικών. Η καλλιέργεια πνεύματος ομαδικής συνεργασίας, πόσο μάλλον η παιδαγωγική συνεργασία των διδασκόντων των διάφορων ειδικοτήτων, δεν επιτυγχάνονται με ένα μάθημα ξεχωριστό από τα άλλα, αλλά πρέπει να προάγεται από όλα τα μαθήματα και το συνολικό πρόγραμμα, τη λειτουργία και τους σκοπούς του σχολείου. Μέσα από τις συνοδευτικές εργασίες και τις ομαδικές δραστηριότητες θα συνδέεται η θεωρία με την πράξη, θα επιβεβαιώνεται η θεωρία μέσα από την πρακτική δραστηριότητα.
Το «νέο σχολείο», χωρίς ενότητα θεωρίας και πράξης στο περιεχόμενό του και με τον ατομικισμό να βασιλεύει στη σχολική “κοινότητα”, επιχειρεί να παρουσιάσει ως δημιουργική μια μαθησιακή διαδικασία που καταντάει αναζήτηση πληροφοριών από το διαδίκτυο και τυφλή αναπαραγωγή “προτύπων”.
Το ΠΑΜΕ υποστηρίζει ότι το «νέο σχολείο» δε δίνει η απάντηση στο πρόβλημα της στείρας απομνημόνευσης με το project.
Λύση μπορεί να δοθεί από το Ενιαίο Δωδεκάχρονο Σχολείο, για όλα τα παιδιά, το σχολείο των σύγχρονων μορφωτικών λαϊκών αναγκών. Σχολείο που θα δίνει ολόπλευρη γενική μόρφωση σε όλους ανεξαίρετα τους μαθητές με ενιαία προγράμματα, ενιαία δωρεάν βιβλία, μόνιμο εκπαιδευτικό προσωπικό με ενιαία εργασιακά δικαιώματα. Από αυτή τη σκοπιά αντιπαλεύουμε κάθε προσπάθεια διάσπασης του όποιου ενιαίου χαρακτήρα της εκπαίδευσης, όπως τα project και τα Ευρωπαϊκά προγράμματα.
Σχολείο με ριζική αναμόρφωση στο περιεχόμενο του (αναλυτικά προγράμματα, βιβλία) και στη λειτουργία του. Το σχολείο αυτό πρέπει να έχει βιβλία και προγράμματα σύγχρονα, κατανοητά και επικεντρωμένα στα θεμελιακά και διαχρονικά καταξιωμένα στοιχεία της γνώσης, τις βασικές αρχές και τους νόμους που διέπουν τη φυσική και κοινωνική εξέλιξη, μέσα από την αλληλοσύνδεσή τους.

Απαιτούμε:
 Καμία υποχρεωτική δημοσιοποίηση εργασίας στο διαδίκτυο. Κανένας στιγματισμός μαθητή/μαθήτριας. Καμία σύνδεση των εργασιών με οποιαδήποτε μορφή αξιολόγησης, με την πρόσβαση στο Πανεπιστήμιο, τη χρηματοδότηση των σχολείων και την αμοιβή των εκπαιδευτικών.
 Να μην περάσει η ατομική βαθμολόγηση στο πλαίσιο ομαδικών εργασιών.
 Οι Σύλλογοι εκπαιδευτικών να μην αναλάβουν καμμιά αρμοδιότητα αξιολόγησης–αυτοαξιολόγησης των project.

Καλούμε:
 Κανείς εκπαιδευτικός να μην δεχτεί ν’ αναλάβει συντονιστής των “ερευνητικών εργασιών”. Συνδικαλιστική κάλυψη σε όσους συνάδελφους αρνούνται να αναλάβουν συντονιστές.
 Οι εκπαιδευτικοί να συμπληρώσουν ωράριο με τα μαθήματα του διδακτικού τους αντικειμένου. Συνδικαλιστική κάλυψη σε όσους συνάδελφους απαιτούν να καλύψουν το διδακτικό τους ωράριο με βάση το διδακτικό τους αντικείμενο και ταυτόχρονα αρνούνται να πάρουν project. Όσοι συνάδελφοι πάρουν project, το περιεχόμενο να είναι με βάση το διδακτικό τους αντικείμενο.

Όλη η δουλειά στα συνδικάτα... Εκεί θα κριθεί η νίκη του λαού

Η καπιταλιστική χώρα Ελλάδα θα χρεοκοπήσει. Τις τελευταίες βδομάδες/μήνες πριν συμβεί αυτό κρίνεται το πόσο χαμηλά θα έχει καταφέρει να σπρώξει τις οικονομικές απαιτήσεις των εργατοϋπαλλήλων που ζουν σε αυτή, ώστε έπειτα να έλθει η περιβόητη “ανάπτυξη”, στηριγμένη σε μισθούς πείνας και δικαιώματα γαλέρας.

Κρίνεται όμως και κάτι αλληλένδετο και εξ’ ίσου σημαντικό. Το πόσο γονατισμένοι, απομονωμένοι, ψυχολογικά χαντακωμένοι θα νιώθουν όλοι αυτοί οι εργατοϋπάλληλοι. Πόσο θα έχουν αποδεχθεί ως μοίρα τους και προσωπικό τους μονόδρομο ΑΥΤΗ την “ανάκαμψη”.

Αυτά κρίνονται σήμερα. Και την ώρα αυτή δε φτάνει να επιχειρηματολογείς μόνο ώστε να “μην πληρώσει” ο άλλος.

Σήμερα η απόλυτη, η επείγουσα ανάγκη είναι η συλλογικότητα. Η ταξική, η λαϊκή αγωνιστική συλλογικότητα και αλληλεγγύη.

Ναι, η μη πληρωμή των χαρατσιών μπορεί και πρέπει να γίνει κρίκος. Όμως, εκτός από κρίκος για πολιτικές εξελίξεις, γιατί όχι και για την πτώση της κυβέρνησης, πρέπει να σταθεί κρίκος, τουλάχιστον για ανθρώπους όπως οι σταθεροί αναγνώστες αυτού του μπλογκ, για την αναζωογώνηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος.

Εμείς δε μπορούμε απλά να καλέσουμε κάποιον να μην πληρώσει, περιμένοντας έτσι “να ρίξει την κυβέρνηση των δοσίλογων ξεπουλημένων του ΠΑΣΟΚ”.

Εμείς δε μπορούμε να καλούμε κόσμο να προσφεύφει μαζικά στη δικαιοσύνη προκειμένου να μην πληρώσει ή να του επιστραφούν εκ των υστέρων κάποια χρήματα.

Εμείς πρέπει μαζί με κάθε ανακοίνωση που καλεί το λαό να μην πληρώσει, να έχουμε μαζί, να του μοιράζουμε και να συζητάμε μαζί του την αίτηση εγγραφής στο σωματείο του, το τί είναι, πού στοχεύει και γιατί πρέπει να ενισχύσει τώρα με τη παρουσία του, τις εμπειρίες του, τη δράση του, το ταξικό εργατικό κίνημα.

Εμείς πρέπει το επόμενο διάστημα να καταφέρουμε να συζητήσουμε με κάθε συνάδελφο στις δουλειές μας για το ποιό είναι το διακύβευμα των ημερών μας, να εξηγήσουμε ποιά είναι η δικιά του θέση σε όλα αυτά, πόσο καθοριστικό ρόλο παίζει.

Εμείς πρέπει να χτυπήσουμε τις επόμενες μέρες/βδομάδες κάθε πόρτα στη πολυκατοικία, στη γειτονιά μας, να μπούμε σε κάθε σπίτι, να κάνουμε πράξη παντού κινήσεις σαν αυτή.

Είναι η στιγμή που πρέπει να σταθούμε όλοι μας αγωνιστικά παραδείγματα.

Να λιώσουμε στο περπάτημα “τις σόλες των αλήτικων παπουτσιών μας“.

Να εμπνεύσουμε.

Να σπάσουμε τη μοιρολατρία.

Να οργανώσουμε.

Να οργανώσουμε.
Να οργανώσουμε.
Κι όταν τρώμε τα μούτρα μας να πεισμώνουμε.

Είναι η στιγμή να κάνουμε πράξη να λόγια του Γκόρκι:

Την “ηθική των αφεντικών” την αντιπάθησα όσο και την “ηθική των δούλων”.
Μια τρίτη ηθική έβλεπα να διαμορφώνεται μέσα μου:
“Δίνε το χέρι σου σε όποιον σηκώνεται”

Απόσπασμα κειμένου του "άθλιου" από το http://mygranma.wordpress.com/

βίντεο από LAKIS1934
.

Η οργή να γίνει οργανωμένη άρνηση πληρωμών

Η ΟΡΓΗ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΑΡΝΗΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ

Δικαιολογημένη η οργή ανέργων, μισθωτών και αυτοαπασχολούμενων, για την επαίσχυντη φοροεπιδρομή κυβέρνησης – ΕΕ – Τρόϊκας με πρόσχημα την πληρωμή της 6^ης δόσης του Δανείου.

Η λαϊκή οικογένεια είναι ήδη γονατισμένη με:

√ Τα εκκαθαριστικά της εφορίας να τρέχουν ακόμη.

√ Την αύξηση του ΦΠΑ στα είδη πλατιάς κατανάλωσης, στην εστίαση, το τέλος επιτηδεύματος, που πλήττουν καταναλωτές και βάζουν λουκέτο στους αυτοαπασχολούμενους.

√ Δυσβάσταχτους άλλους φόρους και δημοτικά τέλη (ΤΑΠ, νερό, ηλεκτροφωτισμός, καθαριότητα, νεκροταφεία, χρήση πλατειών και κοινόχρηστων χώρων, κ.ά.), δήθεν για να παρέχουν υπηρεσίες οι δήμοι, τις οποίες δεν βλέπουν οι δημότες .

ΤΩΡΑ ΣΚΑΡΦΙΣΤΗΚΑΝ ΚΙ ΑΛΛΟΥΣ ΦΟΡΟΥΣ, ΤΕΛΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΙΜΑ!

ΉΔΗ, ΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΑΜΕΣΑ!

√ Τη λεγόμενη «εισφορά αλληλεγγύης».

√ Τα πρόστιμα αυθαιρέτων και μάλιστα χωρίς να τα νομιμοποιούν βάζοντας σε νέα διαρκή

ομηρία τους οικιστές.

√ Ειδικό τέλος για την ακίνητη περιουσία μέσω ΔΕΗ.

Η επιβολή φόρων δεν έχει τελειωμό! Σε κάθε αποπληρωμή των δόσεων ο λαός θα καλείται να βάζει το χέρι στην - έτσι κι αλλιώς - άδεια τσέπη.

ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥΣ είναι να εξοντώσουν το λαό, να ζει χωρίς μισθό, σύνταξη, νερό και ρεύμα, να αρπάξουν τη μικροϊδιοκτησία κατεδαφίζοντας ή κατάσχοντας περιουσίες που έγιναν με κόπο και αίμα.

Φορολογούν τη φτώχεια μας – Επενδύουν στην ανοχή και στην απραξία μας.

ΚΑΛΟΥΜΕ, κάθε αποφασισμένη εργαζόμενη και εργαζόμενο, κάθε νέο και νέα, κάθε αυτοαπασχολούμενο, την οργή του να τη μετατρέψει σε ορμητικό ποτάμι οργανωμένης άρνησης πληρωμής.

ΟΡΓΑΝΩΣΗ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΠΑΛΗ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ !

Κανένας δεν πρέπει να φοβηθεί και να σκύψει το κεφάλι. Η άρνηση πληρωμής είναι νόμιμη πράξη για τις λαϊκές οικογένειες που δεν έχουν να πληρώσουν τα χαράτσια, αλλά και χρέος και πράξη αλληλεγγύης για όσες οικογένειες ακόμα αντέχουν. Να εκφραστεί με πρακτικό, οργανωμένο αγωνιστικό τρόπο

ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ ΘΥΣΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΕΡΔΟΦΟΡΙΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΟΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΩΝ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ

Είναι ώρα ο λαός να γνωρίσει τη δύναμή του και να την χρησιμοποιήσει. Να σωθεί ο λαός, όχι ο καπιταλισμός και τα μονοπώλια που οδηγούν στη φτώχεια, στην καταστροφή και τους πολέμους.

Τέρμα στη μοιρολατρία, στις αυταπάτες. Λαϊκή οργάνωση και συμμαχία ενάντια στον κοινό εχθρό, στα μονοπώλια, στην κυβέρνηση και τα κόμματα που τα υπηρετούν. Αυτοί ευθύνονται για την κρίση και το χρέος, αυτοί να πληρώσουν.

Παλμός, μαχητικότητα, αισιοδοξία... Οι μαθητές στον Άγιο δείξανε το δρόμο

Με μια μεγάλη για τα δεδομένα του Αγίου, πορεία στο κέντρο της πόλης και συγκέντρωση έξω από τη Περιφερειακή Διοίκηση Λασιθίου, οι μαθητές, τα παιδιά μας, μπόρεσαν να υψώσουν το ανάστημά τους ενάντια σε μια πολιτική που υποθηκεύει το μέλλον τους και καταστρέφει το παρόν τους.
Ότι δεν κατάφεραν οι σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων να πραγματοποιήσουν, μετά από εβδομάδες διαβουλεύσεων, δισταγμών και αλληλοσπαραγμών... το κατάφεραν τα παιδιά, με το χαμόγελό τους, τη σιγουριά του δίκαιου αγώνα τους και την αισιοδοξία ότι το μέλλον που τους ανήκει δεν θα ναι ίδιο, σαν το μαύρο κι άραχνο παρόν που τους παραδίνουμε.


Εμείς άλλοι ηττημένοι και κουρασμένοι, κι άλλοι υποταγμένοι και σιωπηροί, καλό θα ήταν να μην στριμώξουμε τα παιδιά μας στα στενά πλαίσια διαφόρων σκοπιμοτήτων.
Ας μην τους τραβήξουμε αυτιά σέρνοντάς τους δίπλα στην δική μας αδράνοια. Ας μοιραστούμε τους προβληματισμούς μας μαζί τους, αφήνοντας την αφ υψηλού καθοδήγηση.
Τα παιδιά ήδη καταλαβαίνουν πολύ καλά τι αντιμετωπίζει η οικογένειά τους.Βλέπουν στην εκπαιδευτική καθημερινότητα τα προβλήματα να συσσωρεύονται.
Καταλαβαίνουν τη κρισιμότητα των καιρών.



Ο αγώνας τους για ΔΗΜΟΣΙΑ-ΔΩΡΕΑΝ-ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ είναι αγώνας όλων μας. Ας βρεθούμε δίπλα τους κι όχι απέναντί τους, με τα γνωστά επιχειρήματα τύπου " δεν ξέρουν γιατί παλεύουν".
Ας αναρωτηθούμε καλύτερα για κάτι πιο ουσιώδες που πρέπει να μας βασανίζει στη κατάσταση ζόφου που όλοι μας υφιστάμεθα:
Αλήθεια εμείς γιατί έχουμε ξεχάσει να παλεύουμε;

Ένας συνδικαλιστικός σύλλογος στη πόλη μας, διαφορετικός από τους υπόλοιπους...

Έχουμε τη χαρά να βρίσκεται στη πόλη μας ένας σύλλογος που δεν σιωπά, και που σπάζει τη μιζέρια του υποταγμένου συνδικαλισμού της περιοχής μας.
Ενός συνδικαλισμού που αποτελεί φυτώριο της εργατικής αριστοκρατίας, η οποία κατόπιν εξελίσεται σε τοποτηρητή της εξουσίας. Ενός συνδικαλισμού που έχει απογοητεύσει και αποστρατεύσει όσους εργαζόμενους θέλησαν να βγουν μπροστά και να διεκδικήσουν.
'Οαση για την εργατική τάξη της πόλης μας το ανυπότακτο σωματείο των εργαζομένων του Νοσοκομείου, το οποίο συνεχώς ενημερώνει τα μέλη του και την κοινωνία, για τα πολλά εργασιακά προβλήματα που αντιμετωπίζει, για την γενικότερη επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα, για τα προβλήματα στο Νοσοκομείο της πόλης μας και σε όλες τις μονάδες δημόσιας υγείας.
Στην επίσκεψη του βουλευτή της ΝΔ Πλακιωτάκη στο Νοσοκομείο, οι εκπρόσωποι του σωματείου δεν έμειναν σε χαιρετούρες και σε τυπικές ευχαριστίες, αλλά μίλησαν με αλήθεια και θάρος για τις διαχρονικές ευθύνες που έχουν τα δύο κόμματα της πλουτοκρατίας στην υποβάθμιση του Νοσοκομείου μας και στην υποβάθμιση της ΔΗΜΟΣΙΑΣ, ΔΩΡΕΑΝ και ΠΟΙΟΤΙΚΗΣ περίθαλψης στο λαό.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Δελτίο Τύπου

25/9/11

Το Νοσοκομείο Αγίου Νικολάου επισκέφθηκε το Σάββατο 24/9/11 ο βουλευτής Λασιθίου της ΝΔ Γ. Πλακιωτάκης και συναντήθηκε με το Δ.Σ. του Συλλόγου Εργαζομένων, με υπηρεσιακά στελέχη και εργαζομένους.

Οι εκπρόσωποι του Συλλόγου Εργαζομένων ενημέρωσαν το βουλευτή για μια σειρά από σοβαρά θέματα που απασχολούν το προσωπικό, με κυριότερα τις μεγάλες μισθολογικές περικοπές, την έλλειψη προσωπικού και τη σύνταξη νέου οργανισμού του Νοσοκομείου που συρρικνώνει τις κλίνες κατά 100 (160 από 260), με αντίστοιχη μείωση και στις οργανικές θέσεις του προσωπικού.

Τονίστηκε στο βουλευτή η δύσκολη θέση στην οποία έχουν περιέλθει οι εργαζόμενοι μετά τις μισθολογικές περικοπές του μεσοπρόθεσμου, ενώ υπάρχει βεβαιότητα για νέες περικοπές με το νέο μισθολόγιο και φόβος για διεύρυνση της εργασιακής εφεδρείας και στα Νοσοκομεία σε δεύτερη φάση, παρά τις διαβεβαιώσεις του Υπουργού Υγείας κ. Λοβέρδου για το αντίθετο, οι οποίες κρίνονται αναξιόπιστες.

Η μεγάλη πλειονότητα των εργαζομένων στα Νοσοκομεία ήταν και είναι χαμηλόμισθοι και έχουν περιέλθει σε οικονομικό αδιέξοδο μετά τις συνεχείς περικοπές και τις φορολογικές επιβαρύνσεις, με αποτέλεσμα να μη βγαίνει ο οικογενειακός προϋπολογισμός των νοικοκυριών. Επισημάνθηκε στον κ. Πλακιωτάκη ότι οι περισσότεροι εργαζόμενοι θεωρούν ότι το κόμμα του, η Νέα Δημοκρατία, δεν είναι άμοιρη ευθυνών για όσα έχουν συμβεί, ενώ δεν πιστεύουν ότι κάτι μπορεί να αλλάξει ουσιαστικά στη δύσκολη κατάσταση των μισθωτών, ακόμα και αν υπάρξει εναλλαγή των κομμάτων που είναι στην εξουσία.

Ακόμη ο βουλευτής ενημερώθηκε για τη μεγάλη έλλειψη προσωπικού στο Νοσοκομείο, σε όλες τις ειδικότητες και τα τμήματα. Στις περισσότερες κλινικές οι νοσηλεύτριες αναγκάζονται στο πρόγραμμα υπηρεσιών μην παίρνουν τα ρεπό εβδομάδας και να κάνουν παραπάνω βάρδιες από τις προβλεπόμενες, ενώ υπάρχουν δεκάδες οφειλόμενες ημέρες από άδειες και ρεπό, ακόμα και από το 2010. Μέσα σε τέτοιες συνθήκες γίνονται συνεχείς περικοπές στο προσωπικό που μπαίνει ανά βάρδια, ενώ νοσηλεύτριες αναγκάζονται να κάνουν υπηρεσία από τη μια κλινική στην άλλη. Τα ίδια και χειρότερα ισχύουν και για τους τραυματιοφορείς, που έχουν απομείνει ελάχιστοι και δεν μπορούν να ανταπεξέρχονται στις ανάγκες του Νοσοκομείου. Έλλειψη προσωπικού υπάρχει και στον τομέα των παρασκευαστών ιατρικών εργαστηρίων, που ενώ αυξάνεται ο όγκος των εξετάσεων αίματος που διεκπεραιώνουν, μειώνεται συνεχώς το προσωπικό. Αντίστοιχη είναι η κατάσταση και στους διοικητικούς, όπου για να καλυφθούν τα κενά το Νοσοκομείο οδηγείται σε λύσεις αμφιβόλου νομιμότητας και δεοντολογίας.

Ακόμη λόγω της έλλειψης εργαζομένων, τμήματα των υπηρεσιών καθαριότητας, πλυντηρίων και τεχνικής υποστήριξης ανατίθενται σε ιδιώτες, κάτι που δεν είναι καλό ούτε για τα οικονομικά, ούτε για τις παρεχόμενες υπηρεσίες του Νοσοκομείου.

Στον τομέα του ιατρικού προσωπικού επισημάνθηκε στο βουλευτή ότι υπάρχουν ελλείψεις σε κρίσιμες ειδικότητες, ελλείψεις που δημιουργούν πολύ μεγάλο πρόβλημα στην ομαλή λειτουργία του Νοσοκομείου. Για παράδειγμα, το μήνα Σεπτέμβριο το Νοσοκομείο μένει για 9 ημέρες χωρίς εφημερεύων αναισθησιολόγο, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να αντιμετωπιστούν τις ημέρες αυτές τα επείγοντα περιστατικά που έρχονται εκτός πρωινού ωραρίου και να παραπέμπονται για μεταφορά στα Νοσοκομεία του Ηρακλείου, κάτι ιδιαίτερα επικίνδυνο. Το ίδιο ισχύει και για τους ακτινολόγους, με αποτέλεσμα το Νοσοκομείο να μένει αρκετές ημέρες χωρίς ακτινολόγο και να μην μπορεί να διεξάγει εκτός πρωινού ωραρίου διαγνωστικές εξετάσεις, όπως αξονική και υπέρηχο, εξετάσεις που είναι απαραίτητες για τα σοβαρά και επείγοντα περιστατικά.

Επισημάνθηκε στο βουλευτή ότι υπό αυτές τις συνθήκες το Νοσοκομείο Αγ. Νικολάου καλείται να παίξει κεντρικό ρόλο στις υπηρεσίες υγείας του νομού, αφού λόγω της έλλειψης ιατρικών ειδικοτήτων στα άλλα Νοσοκομεία αντιμετωπίζει μεγάλο όγκο περιστατικών από όλες τις περιοχές του νομού, και ειδικά τις ημέρες που λόγω μη εφημερίας κλείνουν κλινικές σε άλλα Νοσοκομεία. Όμως η συρρίκνωση των οργανικών κλινών του Νοσοκομείου κατά 100 στο νέο υπό σύνταξη οργανισμό(που συνεπάγεται και αντίστοιχη μείωση στις οργανικές θέσεις προσωπικού), ουσιαστικά στραγγαλίζει τη λειτουργία του Νοσοκομείου. Ειδικά στις οργανικές θέσεις ιατρών, ο νέος προβλεπόμενος αριθμός οριακά καλύπτει τους υπηρετούντες και ουσιαστικά αποκλείει την περεταίρω ενίσχυση του Νοσοκομείου με γιατρούς. Όπως εξελίσσεται η κατάσταση με τους νέους οργανισμούς οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια σε απαξίωση και των τριών Νοσοκομείων του νομού, με στόχο να εμφανιστεί στη συνέχεια ως μονόδρομος η ύπαρξη μόνο δύο Νοσοκομειακών κέντρων του ΕΣΥ στην Κρήτη (ΠΑΓΝΗ/Βενιζέλειο – Νοσοκομείο Χανίων). Καλό είναι όλοι οι θεσμικοί εκπρόσωποι και οι φορείς του νομού να ενώσουν τη φωνή τους και τις δυνάμεις τους ώστε να αποτραπεί αυτή η τόσο δυσάρεστη μελλοντική εξέλιξη που θα κοστίσει πολύ ακριβά στους κατοίκους του νομού μας.

Ακόμη στο βουλευτή επισημάνθηκαν από τους παριστάμενους και άλλα θέματα, όπως η δυσλειτουργία με το Κέντρο Ψυχικής Υγείας του Νοσοκομείου, που ενώ διαθέτει μόνο ένα ψυχίατρο απασχολεί δυσανάλογο μεγάλο αριθμό προσωπικού, χωρίς να υπάρχει η δυνατότητα απασχόλησης του προσωπικού αυτού σε κλινικές του Νοσοκομείου, επειδή το Υπουργείο Υγείας το απαγορεύει με το πρόσχημα ότι το Κ.Ψ.Υ. έχει χρηματοδοτηθεί από Κοινοτικά κονδύλια.

Επίσης επισημάνθηκε η προσπάθεια της διοίκησης του Νοσοκομείου για εσπευσμένη έναρξη λειτουργίας του Τμήματος Επειγόντων (ΤΕΠ), τη στιγμή που δεν υπάρχουν ολοκληρωμένες και λειτουργικές υποδομές και αντίστοιχο προσωπικό.

Ο βουλευτής δεσμεύτηκε ότι θα κάνει προσπάθειες για να γίνουν παρεμβάσεις στο μέτρο του δυνατού στα θέματα που τέθηκαν και ανέφερε ότι θα προσπαθήσει να υπάρχει συνεχή επαφή με τους εργαζόμενους και τους εκπροσώπους τους για όλα τα θέματα.

Τι σημαίνει κούρεμα του χρέους, τι σημαίνει ελεγχόμενη χρεοκοπία και καταστροφή μέρους του κεφαλαίου; Πως επηρεάζουν όλα αυτά τη καθημερινότητά μας.

Όσο το σύστημα που τους ανατρέφει δεν αμφισβητείται...

τόσο οι καρχαρίες θα αφιονίζονται στη μυρωδιά αίματος

Η συζήτηση στα πλαίσια της ευρωζώνης και όχι μόνο για ελεγχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας και μάλιστα με κούρεμα στο 50% της αξίας των ομολόγων, δεν είναι ούτε καινούρια ούτε απρόβλεπτη. Ολα τα αστικά επιτελεία, ακόμη και η κυβέρνηση σήμερα υποστηρίζουν ως μονόδρομο αυτή την άποψη, άλλωστε αυτό συζητήθηκε και αποφασίστηκε και στη Σύνοδο Κορυφής της ευρωζώνης αλλά με μικρότερο «κούρεμα» στο 21%.
Τα ίδια επιτελεία έκαναν σφοδρότατη επίθεση στο ΚΚΕ που από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησε η διαδικασία της αναδιάρθρωσης του κρατικού χρέους είπε ότι πρόκειται για χρεοκοπία αλλά την θέλουν ελεγχόμενη για να προστατέψουν όσο γίνεται το κεφάλαιο από την αναπόφευκτη καταστροφή του, υποτίμηση, απαξίωση, όπως και να χαρακτηριστεί το ίδιο είναι.
Τότε μάλιστα κατηγορούσαν το ΚΚΕ ότι αυτή του η εκτίμηση οδηγεί σε καταστροφή της καπιταλιστικής οικονομίας της χώρας. Δε θα σταθούμε εδώ στο γεγονός ότι μια οικονομία δεν αναπτύσσεται και δεν καταστρέφεται από την προπαγάνδα που δημιουργεί τάχα καλή ή κακή ψυχολογία. Είναι ζήτημα δυνατότητας πραγματοποίησης της διευρυμένης αναπαραγωγής του κεφαλαίου, δηλαδή ζήτημα δυνατότητας ή αδυναμίας για αγορά και πώληση των παραγόμενων εμπορευμάτων και υπηρεσιών σε μια καπιταλιστική κοινωνία.

Το ΚΚΕ δεν έκανε καμιά «προφητική» πρόβλεψη. Σε αντίθεση με τα αστικά και οπορτουνιστικά επιτελεία που μιλούσαν για χρηματοπιστωτική κρίση ή κρίση χρέους, μίλησε καθαρά για οικονομική κρίση υπερσυσσώρευσης του καπιταλισμού, για αδυναμία επομένως παραπέρα επενδύσεων, για μείωση της παραγωγής και για αναπόφευκτη καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων αντικειμενικά ως διέξοδος στα πλαίσια του καπιταλισμού, άρα σε όφελος του κεφαλαίου.
Είναι νομοτέλεια στον καπιταλισμό. Δεν μπορεί να αποφύγει τις οικονομικές κρίσεις. Αλλωστε η απότομη αύξηση της ανεργίας, τα μέτρα μείωσης μισθών, συντάξεων, όλες οι λεγόμενες αναδιαρθρώσεις είναι καταστροφή εργατικής δύναμης.
Η μείωση της παραγωγής, το κλείσιμο επιχειρήσεων είναι καταστροφή κεφαλαίου. Αλλά δε φτάνει. Η κρίση είναι βαθιά και με δεδομένη την ύπαρξη μεγάλου κρατικού χρέους δυσκολεύει στο έπακρο το ξεκίνημα μιας ανάκαμψης, αφού πρωταρχικό ζήτημα είναι να δοθεί κρατικό χρήμα στα μονοπώλια για να κάνουν επενδύσεις. Χωρίς κρατικό χρήμα καμιά καπιταλιστική επένδυση δε γίνεται. Γι' αυτό «καίγονται» για το χρέος. Που επίσης είναι σύμπτωμα της κρίσης αφού οφείλεται στο κρατικό χρήμα που δόθηκε σε προηγούμενες περιόδους στα μονοπώλια.

Τώρα όλοι συμφωνούν με το «κούρεμα» και μιλούν για χρεοκοπία. Ελεγχόμενη αλλά αυτό δεν έχει και μεγάλη διαφορά από την ανεξέλεγκτη, ως προς την αναπόφευκτη καταστροφή , απαξίωση, κεφαλαίου. Οταν ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών μιλώντας για το χαράτσι στα ακίνητα το δικαιολόγησε και ως μέτρο για να επανέλθει η αξία των ακινήτων στο επίπεδο του 2009, ομολόγησε ότι ήδη έχει υποτιμηθεί κεφάλαιο. Οταν η βιομηχανική παραγωγή έχει τώρα πτώση 11% σε σχέση με το 2009, αυτό σημαίνει καταστροφή κεφαλαίου. Αλλά η καταστροφή του κεφαλαίου συνεχίζεται μέχρι να αποκατασταθούν οι αναλογίες στους κλάδους παραγωγής. Το ίδιο ισχύει και με τα ομόλογα των τραπεζών που αντιστοιχούν στο κρατικό χρέος και που αποτελούν κεφάλαιο για τις τράπεζες. Οταν στην αγορά πουλιούνται κάτω από την ονομαστική τους αξία, σημαίνει καταστροφή μέρους του κεφαλαίου. Η λεγόμενη ελεγχόμενη χρεοκοπία, δηλαδή το κούρεμα των κρατικών ομολόγων, με δεδομένο ότι τα ομόλογα τα έχουν διάφορες τράπεζες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, θέτει σε κίνδυνο καταστροφής τις τράπεζες που τα διαχειρίζονται. Αν αφήσουν εντελώς ανεξέλεγκτη τη χρεοκοπία, τότε θα τα χάσουν όλα. Γι' αυτό γίνεται συζήτηση εδώ και πάνω από ένα χρόνο για το συγκεκριμένο ζήτημα στα πλαίσια της ευρωζώνης, ενώ παρεμβαίνουν και οι ΗΠΑ. Εδώ εκφράζονται αντιθέσεις για το ποιου κράτους οι τράπεζες θα χάσουν λιγότερα, και μεταξύ ΕΕ-ΗΠΑ, κυρίως λόγω ανταγωνισμού ευρώ-δολαρίου, αλλά και γενικότερων ανταγωνισμών στη διεθνή αγορά. Δεν είναι τυχαίο ότι συζητούν για «κούρεμα» μεν αλλά και για σταθερότητα του ευρώ.

Το μεγαλύτερο μέρος, βεβαίως, της χασούρας του κεφαλαίου φροντίζουν οι κυβερνήσεις να αντισταθμίζεται με την πολιτική που εφαρμόζουν, πολιτική ενίσχυσης του κεφαλαίου συνολικά (π.χ. ενισχύουν τις τράπεζες, αντισταθμίζουν μέρος της χασούρας κερδών λόγω κρίσης καταστρέφοντας εργατική δύναμη, με την ανεργία, τη δραστική μείωση μισθών-συντάξεων, την πληρωμή των εργοδοτικών εισφορών, την εμπορευματοποίηση Υγείας, Παιδείας, Πρόνοιας κλπ.), με τις αποκρατικοποιήσεις επιχειρήσεων και γης κρατικής ιδιοκτησίας, για να βρουν τζάμπα επενδυτική διέξοδο τα αδιάθετα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια. Αυτό υπηρετούν και τα νέα μέτρα-φωτιά που ανακοινώθηκαν χθες. Ο λαός να μην υποκύψει. Εχει τη δύναμη να βάλει φραγμό στα μέτρα, να τα εμποδίσει στην πράξη, να επιβάλει να πληρώσουν η πλουτοκρατία και τα κόμματά της, παλεύοντας για την ανακούφισή του, στη ρότα του αγώνα για λαϊκή εξουσία και οικονομία, με αποδέσμευση από την ΕΕ.

Το τσουνάμι αντιλαϊκών μέτρων θα συνεχίζει να παρασέρνει χιλιάδες θύματα όσο λαός δεν στήνει τείχος αντίστασης κι απλά αναμένει το μοιραίο...

Ερχεται και επόμενο κύμα μέσα στο 2011
Ολοένα και πιο βαθιά στη χρεοκοπία βυθίζονται τα λαϊκά νοικοκυριά για να σωθεί το κεφάλαιο

Ενα νέο πακέτο άμεσων μέτρων, που βυθίζουν πιο βαθιά στη χρεοκοπία χιλιάδες λαϊκά νοικοκυριά για να σωθεί το κεφάλαιο, ανακοίνωσε χτες η κυβέρνηση, μετά τη συνεδρίαση της κυβερνητικής επιτροπής. Πρόκειται για την πρώτη μόνο δόση των μέτρων που αφορούν στο 2011, αφού τις επόμενες βδομάδες, σύμφωνα με πληροφορίες, θα ανακοινωθούν και νέα μέτρα, με ορίζοντα εφαρμογής το τέλος του χρόνου.

Τα μέτρα που υπολείπονται για να καλυφθούν οι αντιλαϊκοί στόχοι για το τρέχον έτος, θα αποφασιστούν στις συναντήσεις που θα έχει τις επόμενες μέρες η κυβέρνηση με την τρόικα. Οπως είπε χαρακτηριστικά ο Ηλ. Μόσιαλος, «οι συζητήσεις με την τρόικα θα ολοκληρωθούν, μετά την άφιξη των επικεφαλής της στην Αθήνα στην αρχή της επόμενης βδομάδας». Σύμφωνα με πληροφορίες, ο υπουργός Οικονομικών Ευαγ. Βενιζέλος στη διάρκεια της συνεδρίασης ενημέρωσε τους υπουργούς ότι «υπάρχει ένα ποσό κοντά στο 500 εκατομμύρια ευρώ», το οποίο όπως σημείωσε δεν έχει καθοριστεί στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα για το πώς θα καλυφθεί!

Τα μέτρα που ανακοινώθηκαν
Τα μέτρα στα οποία κατέληξε χτες η κυβέρνηση προβλέπουν:


1) Το αφορολόγητο όριο μειώνεται στα 5.000 ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι ενώ για το 2010 όσοι είχαν εισόδημα μέχρι 12.000 ευρώ δεν πλήρωναν φόρο εισοδήματος, για τα φετινά εισοδήματα θα κληθούν να πληρώσουν φόρο ακόμα και εκείνοι που έχουν μισθό της τάξης των 357 ευρώ! Ακόμα και αν υπολογίσουμε ότι ο συντελεστής φορολόγησης θα παραμείνει στο 10%, τότε η επιβάρυνση για κάθε μισθωτό και συνταξιούχο θα είναι 700 ευρώ! Η πρόσθετη επιβάρυνση στην άμεση φορολογία δεν σταματάει εδώ. Με βάση τις ρυθμίσεις που έχουν ψηφιστεί στο μεσοπρόθεσμο και ανάλογα με το εισόδημα, θα υπάρξει και επιβάρυνση της τάξης των 340 ευρώ, από την αλλαγή του υπολογισμού του αφορολόγητου για τα παιδιά.


2) Εισάγεται από τον επόμενο μήνα το λεγόμενο νέο μισθολόγιο - βαθμολόγιο. Με τη ρύθμιση αυτή, η κυβέρνηση σχεδιάζει στην κυριολεξία να ισοπεδώσει τις αποδοχές σε ολόκληρο το Δημόσιο. Το μισθολόγιο, σύμφωνα με κυβερνητικά στελέχη, θα αφορά και τους εργαζόμενους στις πρώην ΔΕΚΟ, αλλά και εκείνους που απασχολούνται στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Το νέο μισθολόγιο θα επιφέρει την πρωτοφανή μείωση στις αποδοχές των εργαζομένων σε ποσοστά που θα φτάνουν και το 50%. Οπως διευκρίνισε πριν από λίγες μέρες ο υπουργός Οικονομικών, το νέο μισθολόγιο δεν θα προβλέπει προσωπικές διαφορές, με αποτέλεσμα δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι που, βάσει κυβερνητικών αποφάσεων δικαιούνταν κάποια συγκεκριμένα επιδόματα, να δουν τις αποδοχές τους να καταρρέουν σε τέτοια επίπεδα που θα ανατραπούν ολοκληρωτικά οι οικογενειακοί τους προϋπολογισμοί.


3) Πέφτει τσεκούρι σε όλες τις συντάξεις πάνω από τα 1.200 ευρώ. Σύμφωνα με την κυβερνητική ανακοίνωση, οι συντάξεις αυτές θα μειωθούν κατά 20%! Η μείωση αυτή έρχεται σε συνέχεια των οριζόντιων μειώσεων που είχαν υποστεί οι συνταξιούχοι το 2010, αλλά και στις επιβαρύνσεις λόγω ΛΑΦΚΑ και αύξησης των ασφαλιστικών εισφορών.


4) Η κυβέρνηση τιμωρεί όσους συνταξιούχους είναι κάτω των 55 χρόνων. Οπως ανακοινώθηκε, θα περικοπεί κατά 40% το ποσό της σύνταξης που είναι πάνω από τα 1.000 ευρώ. Η πρόκληση είναι ότι ενώ είναι απόλυτα βέβαιο ότι μέσα στους επόμενους μήνες θα εκδηλωθεί και νέα επίθεση στις συντάξεις, στην ανακοίνωση αναφέρεται ότι η μείωση αυτή θα είναι ωσότου αυτοί φτάσουν στην ηλικία των 55 ετών.


5) Νομιμοποιείται η πρόταση της ΝΔ για την εργασιακή εφεδρεία. Αμεσος στόχος της κυβέρνησης είναι να απαλλαγεί μέσα στο 2011 από 30.000 εργαζόμενους στο Δημόσιο και στον ευρύτερο Δημόσιο τομέα. Το 20 - 25% από αυτούς, αναμένεται να απολυθούν υπό προϋποθέσεις. Το μέτρο αφορά τους πάντες, τους εργαζόμενους στο στενό Δημόσιο και τα υπουργεία, τους διάφορους Οργανισμούς, τις πρώην ΔΕΚΟ και σαφώς τους απασχολούμενους στους ΟΤΑ. Σύμφωνα με τα όσα είναι γνωστά μέχρι σήμερα, η εφεδρεία θα είναι διάρκειας ενός χρόνου, κατά την οποία όσοι ενταχθούν σε αυτή θα παίρνουν το 50 - 60% του βασικού τους μισθού, που στις περισσότερες περιπτώσεις είναι δεν είναι 1.000 ευρώ.


6) Προώθηση των διαρθρωτικών αλλαγών. Η κυβέρνηση θέτει ως στόχο την επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων, το άνοιγμα των λεγόμενων κλειστών επαγγελμάτων, το κλείσιμο δεκάδων οργανισμών του Δημοσίου, αλλά και τις παραπέρα παρεμβάσεις στην αγορά εργασίας. Εδώ υπόψη τους έχουν την λήψη μέτρων για την μαζική εξάπλωση των επιχειρησιακών συμβάσεων, με στόχο την ακόμα μεγαλύτερη μείωση του μεροκάματου, ώστε να γίνει πιο κερδοφόρα η δραστηριότητα των επιχειρηματιών.


7) Προώθηση του περιβόητου εθνικού φορολογικού συστήματος, που θα ψηφιστεί μέχρι το τέλος του Οκτώβρη και με το οποίο η κυβέρνηση θα προσπαθήσει να αυξήσει ακόμα περισσότερο τα φορολογικά έσοδα και άρα την φορολογική επιβάρυνση των λαϊκών στρωμάτων.

Το επόμενο πακέτο για το 2012
Ολα τα παραπάνω αποτελούν μέτρα που αφορούν μόνο τους τρεις μήνες που απομένουν μέχρι τα τέλη του 2011. Ωστόσο, από τώρα είναι σαφές ότι με το νέο φορολογικό νομοσχέδιο και τον κρατικό προϋπολογισμό για το 2012, ετοιμάζουν:

Διατήρηση του τέλους για τα ακίνητα μέχρι και το 2014 και μάλιστα με βάση νέες αυξημένες αντικειμενικές αξίες.
Εξίσωση των ειδικών φόρων κατανάλωσης ανάμεσα στο πετρέλαιο θέρμανσης των νοικοκυριών με το κίνησης. Πληροφορίες ήθελαν χτες την κυβέρνηση να προσανατολίζεται στην εφαρμογή του μέτρου ακόμα και μέσα στο 2011.
Συρρίκνωση ή κατάργηση στις ήδη πετσοκομμένες «φοροελαφρύνσεις» των λαϊκών νοικοκυριών, όπως δαπάνες για νοίκια, φροντιστήρια παιδιών, στεγαστικά δάνεια κ.ά.
Νέας κοπής αντικειμενικά κριτήρια, σε βάρος των αυτοαπασχολούμενων.
Αύξηση των αντικειμενικών αξιών στα ακίνητα, προκειμένου να ανεβάσουν προς τα πάνω το χαράτσι που εισπράττουν μέσα από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ κ.ά.
Μείωση των συντάξεων και του ΟΓΑ από την 1η Γενάρη του 2012.
Παραπέρα καρατόμηση και όλων των επικουρικών συντάξεων για όλα τα ασφαλιστικά ταμεία, επίσης και των αναπηρικών συντάξεων.
Δραστικές περικοπές στο εφάπαξ των δημοσίων υπαλλήλων με μείωση κατά 20% - 30% ανάλογα με το ύψος του. Το μέτρο προανήγγειλε χτες ο υπουργός Εργασίας Γ. Κουτρουμάνης μιλώντας στο «Mέγκα».
Πετσόκομμα της λίστας των Βαρέων και Ανθυγιεινών Επαγγελμάτων.
.

Αιολικά Πάρκα:Μοχλός για την ιδιωτικοποίηση του ενεργειακού τομέα

Η ΜΑΦΙΑ ΤΩΝ Α.Π.Ε. ΕΡΧΕΤΑΙ ...

ΜΕ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟ ΜΑΝΔΥΑ

Κατά τη διάρκεια ημερίδας που διοργάνωσε στην Κάρυστο η ΝΕ Εύβοιας, το ΚΚΕ κατέθεσε την επιστημονικά τεκμηριωμένη πρότασή του για την Αιολική Ενέργεια και τα Αιολικά Πάρκα. Τις Θέσεις του ΚΚΕ ανέπτυξε ο Μάκης Παπαδόπουλος, μέλος του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ. Βασικά αποσπάσματα της ομιλίας του παραθέτουμε στο σημερινό μας αφιέρωμα:

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, καθώς τα αιολικά πάρκα εμφανίζουν μια επιταχυνόμενη ανάπτυξη, συναντάμε ως Κόμμα μια όλο και πιο επίμονη ερώτηση: «Είστε υπέρ ή κατά της χρήσης της αιολικής ενέργειας;».
Θα θέλαμε λοιπόν απ' την αρχή να ξεκαθαρίσουμε ότι δε θεωρούμε σωστή αυτή την αφηρημένη διατύπωση που εγκλωβίζει την πολιτική τοποθέτηση σ' ένα γενικόλογο ναι ή ένα γενικόλογο όχι.
Για το ΚΚΕ η αξιοποίηση κάθε πηγής ενέργειας (και πιο σωστά ο βαθμός αξιοποίησης κάθε πηγής ενέργειας) εξετάζεται με σαφή και συγκεκριμένα κριτήρια. Εξετάζουμε, δηλαδή, την ορθότητα κάθε λύσης με γνώμονα το αν ανταποκρίνεται στις διευρυνόμενες λαϊκές ανάγκες. Εξετάζουμε αν η λύση που προτείνεται:
Διασφαλίζει φθηνό ρεύμα και γενικότερα φθηνό ενεργειακό προϊόν για το λαό.
Συμβάλλει στην αξιοποίηση εγχώριων πηγών ενέργειας.
Αναβαθμίζει την ασφάλεια των κατοίκων και των εργαζομένων στον ενεργειακό τομέα, καθώς και την προστασία του περιβάλλοντος.
Εξασφαλίζει ένα αξιόπιστο και ευσταθές σύστημα ηλεκτροπαραγωγής για τη χώρα μας.
Αξιοποιείται για την ανάπτυξη συγκεκριμένων περιοχών και εγχώριων βιομηχανικών κλάδων.
Η απάντηση σ' αυτά τα ερωτήματα δεν μπορεί να δοθεί με μια τεχνοκρατική, δήθεν ουδέτερη επιστημονική προσέγγιση. Πρόκειται, όπως θα δούμε, για ζήτημα βαθύτατα πολιτικό. Αφορά σε τελευταία ανάλυση την πολιτική απάντηση στα ερωτήματα:
α) Ποιος είναι ο ιδιοκτήτης των μέσων παραγωγής, μεταφοράς και διανομής της ενέργειας;
β) Με ποιο βασικό κριτήριο επιλέγεται η τεχνολογία, το μέγεθος, η χωροθέτηση κάθε λύσης, δηλαδή γίνεται με γνώμονα το καπιταλιστικό κέρδος ή την ικανοποίηση των διευρυνόμενων λαϊκών αναγκών;
Η σημερινή κατάσταση
Με βάση λοιπόν αυτό το πλαίσιο, ας δούμε συνοπτικά πώς έχει διαμορφωθεί η σημερινή κατάσταση, ποια είναι τα κύρια δεδομένα:
1. Η χώρα μας είναι σήμερα η τρίτη σε αιολικό δυναμικό στην ΕΕ μετά τη Μ. Βρετανία και την Ιρλανδία, αλλά τα αιολικά πάρκα καλύπτουν ελάχιστο ποσοστό (κοντά στο 2%) της συνολικής ηλεκτροπαραγωγής της χώρας. Την ίδια στιγμή η Ελλάδα βλέπει να επιδεινώνεται το εμπορικό ισοζύγιο απ' τις εισαγωγές καυσίμων (πετρελαίου - φυσικού αερίου). Μόνο το 2000 το εμπορικό έλλειμμα στον τομέα των καυσίμων έφτασε τα 2.747 εκατ. δολάρια.
2. Η ΕΕ προωθεί τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ) με διπλό στόχο: Αφ' ενός να περιορίσει την εξάρτησή της από εισαγόμενα ενεργειακά προϊόντα και αφ' ετέρου να επιταχύνει την απελευθέρωση και ιδιωτικοποίηση του ενεργειακού τομέα, μέσα απ' την εξάπλωση των ιδιωτικών αιολικών πάρκων.
Για τους σκοπούς αυτούς, λοιπόν, η Κοινότητα χρηματοδοτεί συγκεκριμένα προγράμματα προώθησης των ΑΠΕ και εξέδωσε πρόταση Οδηγίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από ΑΠΕ. Τίθεται σαν στόχος η ΕΕ να καλύψει μέχρι το 2010 το 22,1% της συνολικής κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας από ΑΠΕ έναντι μεριδίου 13,9% το 1997. Για την Ελλάδα ο αντίστοιχος στόχος είναι 20,1% έναντι 8,6% το '97 (απ' αυτό το ποσοστό, μόνο το 0,4% κάλυπταν τα αιολικά πάρκα).
3. Η ελληνική κυβέρνηση προωθεί δυναμικά την είσοδο του ιδιωτικού κεφαλαίου στον τομέα των ΑΠΕ χρηματοδοτώντας τις ιδιωτικές επενδύσεις παραγωγής από ΑΠΕ με 40% της συνολικής δαπάνης (αγορά και εγκατάσταση εξοπλισμού κλπ.) και διασφαλίζοντας στη συνέχεια την κερδοφορία τους, π.χ. το κράτος αγοράζει την παραγόμενη ενέργεια απ' τα ιδιωτικά αιολικά πάρκα της Εύβοιας προς 20,7 δρχ./kwh, τη στιγμή που το μέσο κόστος ηλεκτροπαραγωγής της ΔΕΗ στο διασυνδεδεμένο σύστημα είναι 12,12 δρχ./kwh. Ταυτόχρονα αδρανοποιεί τη Διεύθυνση Εναλλακτικών Μορφών Ενέργειας της ΔΕΗ (ΔΕΜΕ) και ματαιώνει την κατασκευή απ' τη ΔΕΗ έργων ΑΠΕ (π.χ. το υδροηλεκτρικό έργο του Τεμένους στη Β. Ελλάδα).
Πρέπει να σημειώσουμε στο σημείο αυτό ότι η ΝΔ και ο ΣΥΝ στηρίζουν ανοιχτά την κυβερνητική πολιτική παράδοσης των ΑΠΕ στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Πρόσφατα ο κ. Βουλγαράκης ζήτησε ελκυστικότερες τιμές αγοράς της ιδιωτικής παραγωγής απ' το κράτος και ο κ. Παπαδημούλης διαμαρτυρήθηκε για τα μικρά κονδύλια ενίσχυσης που διατίθενται για τους ιδιώτες παραγωγούς.
4. Το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής είναι ήδη ορατό στην Εύβοια. Ηδη έχουν αδειοδοτηθεί μονάδες συνολικής ισχύος 264 MW (άδεια εγκατάστασης) και λειτουργούν μονάδες συνολικής ισχύος 142,3 MW.
Απ' το σύνολο των αδειοδοτημένων, τη μερίδα του λέοντος έχουν λάβει δύο εταιρίες, ο ΡΟΚΑΣ (άδειες συνολικής ισχύος 117 MW) και η ΤΕΡΝΑ (άδειες 79 MW). Οι μεγαλύτερες μονάδες του ΡΟΚΑ που λειτουργούν, είναι στην περιοχή Μακρυράχι στα Στύρα με ισχύ 24 και 11,5 MW, αλλά και στην Κάρυστο με ισχύ 24 και 12 MW.
Στο σύνολο της Επικράτειας, η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ) έχει ήδη εισηγηθεί θετικά προς τον υπουργό για αδειοδότηση μονάδων ΑΠΕ συνολικής ισχύος 1.285 MW (απ' τα οποία τα 912 MW θα αφορούν αιολικά πάρκα). Για να γίνουν αντιληπτά τα μεγέθη, αναφέρουμε ότι η συνολική εγκατεστημένη ισχύς της ΔΕΗ δεν ξεπερνά τα 11.000 MW (10.990 MW το 2000).
5. Η κυβερνητική πολιτική για τις ΑΠΕ εντάσσεται στο πλαίσιο της γενικότερης πολιτικής της κυβέρνησης για απελευθέρωση και ιδιωτικοποίηση του τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας. Η νέα ΔΕΗ ΑΕ μετατρέπεται σε μοχλό της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Πρόκειται για μια πολιτική που θα έχει αρνητικές επιπτώσεις:
Στη λαϊκή κατανάλωση (τιμή της kwh), αφού η παραγωγή του ηλεκτρικού ρεύματος θα γίνεται με σκοπό το καπιταλιστικό κέρδος των ιδιωτικών ομίλων.
Στους εργαζόμενους στον ενεργειακό τομέα. Η επίθεση στις κατακτήσεις των εργαζομένων της ΔΕΗ είναι τμήμα του συνολικού σχεδίου κατεδάφισης των κατακτήσεων της εργατικής τάξης.
Στον ενεργειακό σχεδιασμό. Αρκεί να σκεφτούμε με τι κριτήριο θα δει ο μεμονωμένος ιδιώτης επενδυτής την κάλυψη των αναγκών των ακριτικών περιοχών, την αξιοποίηση των εγχώριων πηγών, το συνολικό μακροπρόθεσμο σχεδιασμό του ενεργειακού τομέα της χώρας. Αξίζει να αναφέρουμε ότι η ΡΑΕ έχει εισηγηθεί την αδειοδότηση ξένων ομίλων (ιταλική ENEL, αμερικανική CINERGY, γαλλική ATEL κλπ.) για εισαγωγές ρεύματος από μονάδες συνολικής ισχύος 1.100 ΜW.
6. Η συμβολή της αιολικής ενέργειας στην προστασία του περιβάλλοντος δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Αρκεί να σκεφτούμε ότι μια λιγνιτική μονάδα εκπέμπει περίπου 1,23 Kg CO2/kwh, έναντι μηδενικής εκπομπής του αιολικού σταθμού. Ωστόσο, αυτό που θα ήθελα να επισημάνω, είναι ότι ακόμα και σ' αυτήν την πλευρά η όποια ευεργετική επίδραση θυσιάζεται στο βωμό του καπιταλιστικού κέρδους. Ετσι, το Υπουργείο Ανάπτυξης με Νόμο που πέρασε μέσα στο καλοκαίρι, έδωσε ουσιαστικά τη δυνατότητα για εγκατάσταση αιολικών πάρκων μέσα σε δασικές εκτάσεις και ανέδειξε τη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας σε ουσιαστικό διαχειριστή των δασικών εκτάσεων. Παρέκαμψε μάλιστα με φωτογραφικό τρόπο την ακύρωση αδειοδότησης σχετικών εγκαταστάσεων που είχε προκληθεί από αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας.
Ορισμένα άλλα περιβαλλοντικά προβλήματα που συχνά αναφέρονται (π.χ. ο θόρυβος από τη λειτουργία των ανεμογεννητριών, οι ηλεκτρομαγνητικές παρεμβολές στις τηλεπικοινωνίες κλπ.) μπορούν να αντιμετωπιστούν με την κατάλληλη επιλογή της θέσης και του μεγέθους της εγκατάστασης. Και εδώ, δηλαδή, το πρόβλημα είναι πολιτικό.
7. Το κόστος ηλεκτροπαραγωγής από αιολικές μονάδες παραμένει σε γενικές γραμμές υψηλότερο απ' το αντίστοιχο των λιγνιτικών μονάδων. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι το μέσο κόστος ηλεκτροπαραγωγής λιγνιτικού σταθμού της ΔΕΗ έφτανε τις 12,21 δρχ./kwh (στο διασυνδεδεμένο σύστημα το 1999), ενώ το αντίστοιχο κόστος για αιολικό πάρκο (σε περιοχή με ταχύτητα ανέμου 8m/sec) πλησίαζε τις 15 δρχ./kwh.
Μεγαλύτερη διαφορά κόστους ηλεκτροπαραγωγής κατά μέσο όρο, έχει καταγράψει το αρμόδιο Εργαστήριο Ενεργειακής Οικονομίας του ΕΜΠ. Ωστόσο το κόστος μπορεί να μεταβληθεί σημαντικά με βάση τη χρησιμοποιούμενη τεχνολογία, το αιολικό δυναμικό κλπ.
Η θέση του ΚΚΕ
Μετά απ' όλα αυτά δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς ποια είναι η θέση του ΚΚΕ για το συγκεκριμένο ζήτημα:
α) Αγωνιζόμαστε άμεσα ενάντια στην εγκατάσταση ιδιωτικών αιολικών πάρκων που σχεδιάζονται και λειτουργούν με γνώμονα το καπιταλιστικό κέρδος και όχι τις διευρυνόμενες λαϊκές ανάγκες στον τομέα ενέργειας.
Η θέση μας αυτή δεν προκύπτει από μια άκριτη αποδοχή του δημοσίου τομέα που προϋπήρχε. Αντίθετα, εμείς ασκούσαμε τη μόνη ουσιαστική κριτική για το ρόλο του και τη λειτουργία του αποδεικνύοντας πως και αυτός εξυπηρετούσε το ιδιωτικό κεφάλαιο με πολλούς τρόπους (πολιτική προμηθειών, πολιτική τιμών βιομηχανικού ρεύματος/Πεσινέ, αναθέσεις έργων/ΑΗΣ Φλώρινας κλπ.), όλα αυτά τα χρόνια. Η ΔΕΗ αξιοποιήθηκε σαν μοχλός του κεντρικού ενεργειακού σχεδιασμού του ελληνικού καπιταλισμού για τη γρήγορη επέκταση του δικτύου μεταφοράς και τη διασφάλιση της κάλυψης των αναγκών της παραγωγής με σχετική επάρκεια, σε μια ιστορική περίοδο που το ιδιωτικό κεφάλαιο δεν είχε τις αντίστοιχες δυνατότητες άμεσης παρέμβασης στον τομέα αυτό. Ο ίδιος κρατικός τομέας προώθησε στη συνέχεια και στηρίζει σήμερα την υλοποίηση της αναδιάρθρωσης-ιδιωτικοποίησης του ενεργειακού τομέα.
Ωστόσο τονίζουμε πως σε σχέση με το προηγούμενο καθεστώς, η ιδιωτικοποίηση υπονομεύει ακόμη περισσότερο τη δυνατότητα του εργατικού κινήματος να επιδρά στην πολιτική τιμών, στον ενεργειακό σχεδιασμό, στην προστασία του περιβάλλοντος και της ασφάλειας των κατοίκων. Υπονομεύει τις δυνατότητες που θα έχει μια μελλοντική σοσιαλιστική εξουσία στην Ελλάδα.
β) Για μας η αναγκαία και χρήσιμη για τους εργαζομένους αξιοποίηση της αιολικής ενέργειας, μπορεί να γίνει μέσα από έναν αποκλειστικά κρατικό, ενιαίο, εθνικό φορέα ενέργειας, στο πλαίσιο μιας λαϊκής οικονομίας με κοινωνικοποιημένα τα βασικά μέσα παραγωγής.
Αυτή η λύση προϋποθέτει να πάρει ο λαός την τύχη του στα χέρια του, να εγκαθιδρύσει τη δική του εξουσία και να απαγορεύσει κάθε ιδιωτική δραστηριότητα στον ενεργειακό τομέα.
Ο φορέας που προτείνουμε, θα μπορέσει να εντάξει την αξιοποίηση της αιολικής ενέργειας στο πλαίσιο ενός κεντρικού ενεργειακού σχεδιασμού που θα συνδυάζει αρμονικά:
Τη διασφάλιση φτηνής παροχής ενέργειας για τις λαϊκές ανάγκες, τη μείωση του κόστους παραγωγής ενεργειακού προϊόντος.
Την ασφάλεια εργαζομένων και κατοίκων, την προστασία του περιβάλλοντος.
Τη μείωση του βαθμού εξάρτησης της χώρας από εισαγόμενα καύσιμα.
Την ανάπτυξη συγκεκριμένων περιοχών, εγχώριων βιομηχανικών κλάδων, ερευνητικής δραστηριότητας, με μοχλό τα έργα και τη δραστηριότητα του ενεργειακού τομέα.
Με βάση αυτά τα βασικά κριτήρια, ο κρατικός φορέας θα επιλέξει:
1. Τις κατάλληλες τοποθεσίες για λειτουργία αιολικών πάρκων συνυπολογίζοντας:
α) Το υφιστάμενο αιολικό δυναμικό (ανεμολογικά δεδομένα, ορογραφία, τραχύτητα εδάφους κλπ.) με έμφαση στον προσδιορισμό του αιολικού δυναμικού με την πειραματική μέθοδο που είναι ακριβέστερη.
β) Την προστασία του περιβάλλοντος (π.χ. Δάση και λίμνες), των αρχαιολογικών χώρων και των κατοικημένων περιοχών (π.χ. Οριοθέτηση αποστάσεων), την ασφάλεια των κατοίκων.
2. Τον τύπο της ανεμογεννήτριας και το μέγεθος του αιολικού πάρκου, συνυπολογίζοντας:
α) Το συνολικό κόστος της επένδυσης, το κόστος ηλεκτροπαραγωγής και τη δυνατότητα ετήσιας παραγωγής ενέργειας. Ενδεικτικά αναφέρουμε την ύπαρξη σύγχρονων συστημάτων (π.χ. υβριδιακά συστήματα) που μπορούν να μειώσουν το κόστος ηλεκτροπαραγωγής σ' ένα αυτόνομο δίκτυο (π.χ. νησί του Αιγαίου).
β) Την τεχνική διασφάλιση με χαμηλό κόστος της ευστάθειας του συστήματος, ώστε να μην υπάρχουν ταχείες διακυμάνσεις της τάσης λόγω μεταβολών του ανέμου, αργές μεταβολές της τάσης όταν οι ανεμογεννήτριες τίθενται σε λειτουργία κλπ.
Ο αρμονικός συνδυασμός όλων αυτών των στόχων αναδεικνύει την ανάγκη του εθνικού κεντρικού ενεργειακού σχεδιασμού σε μια οικονομία που θα λειτουργεί με γνώμονα τις λαϊκές ανάγκες και όχι το καπιταλιστικό κέρδος. Αναδεικνύει δηλαδή την ανάγκη να πάρει ο λαός την τύχη του στα χέρια του, ώστε να πάψει η ενέργεια να αποτελεί εμπόρευμα και να μετατραπεί σε κοινωνικό αγαθό.
πηγή: ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Οι κερδοσκόποι θέλουν και το νερό

... ΑΠΟ ΤΗΝ

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΕΡΔΟΦΟΡΙΑ

του Κώστα Πλιάκου*

Στην τελευταία σκηνή ενός βραβευμένου ντοκιμαντέρ του για τη χρηματιστηριακή σπέκουλα στα εμπορεύματα και ειδικότερα στα τρόφιμα, ο Γιώργος Αυγερόπουλος ρωτά έναν Αμερικανό χρηματιστή αν βλεπει στο μέλλον το νερό να γίνεται αντικείμενο διαπραγμάτευσης στα χρηματιστήρια. Η απάντησή του ήταν «ίσως».

Στον χρηματιστικό καπιταλισμό, ότι μπορεί να είναι χρήσιμο για τον άνθρωπο μπορεί να αγοράζεται και να πουλιέται. Ακόμη και όταν πρόκειται για το νερό, ένα αγαθό που η φύση μας το παρέχει απλόχερα και από το οποίο εξαρτάται η ζωή μας.

Το νεοφιλελεύθερο ρεύμα που κυριαρχεί παντού όμως δεν βλέπει στο νερό παρά ένα ακόμη εμπόρευμα που μπορεί να φέρει κέρδη και που η αγοραπωλησία του μπορεί να συμβαδίσει με τους νόμους της αγοράς.

Εδώ και δεκαετίες μεγάλες επιχειρήσεις, συνεπικουρούμενες από το ΔΝΤ την Παγκόσμια Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Ένωση προσπαθούν να βάλουν χέρι στους υδάτινους πόρους και στα δίκτυα ύδρευσης, σε όλο τον κόσμο, όχι όμως χωρίς αντιδράσεις και κυρίως χωρίς η εμπλοκή τους να συνοδεύεται από οφέλη για τους πολίτες.

Το ότι το νερό έχει μπει εδώ και χρόνια στο στόχαστρο των απανταχού κερδοσκόπων είναι γνωστό. Τελευταία μαθαίνουμε όμως ότι μελλοντικά θα είναι και η πιο επικερδής επένδυση και η αγορά του θα ξεπεράσει αυτές της ενέργειας, των μεταλλευμάτων και των βασικών ειδών διατροφής. Λογικό. Αφού είναι ότι πολυτιμότερο μας παρέχει ο πλανήτης. Μόνο που τα γκόλντεν μπόις των επενδυτικών εταιριών που συντάσσουν τέτοιες εκθέσεις, δεν υπολογίζουν τον παράγοντα άνθρωπο.

Σε έκθεσή της που δημοσιεύθηκε αυτή την εβδομάδα, η Citibank θεωρεί η εμπορία του νερού θα ξεπεράσει σε τζίρο ακόμη και την εμπορία πετρελαίου και προτείνει στους επενδυτές να στραφούν προς τη νέα υπο διαμόρφωση αγορά.

H Citibank, οραματίζεται «στόλους» με δεξαμενόπλοια νερού, εγκαταστάσεις αποθεματοποίησης που θα μοιάζουν με «γίγαντες» μπροστά στις εγκαταστάσεις- «νάνους» που υπάρχουν σήμερα για το φυσικό αέριο, το υγροποιημένο φυσικό αέριο και το πετρέλαιο. O συντάκτης της έκθεσης Βίλεμ Μπούιτερ θεωρεί ότι στο άμεσο μέλλον θα υπάρξει ένα «άνοιγμα» των επενδύσεων στον τομέα νερού, συμπεριλαμβανομένων της παραγωγής φρέσκου, καθαρού νερού από άλλες πηγές (αφαλάτωση, καθαρισμός), καθώς και της αποθήκευσης και μεταφοράς δια ξηράς και θαλάσσης.

Η διαπίστωση, βέβαια, ότι το νερό είναι «περιουσιακό στοιχείο» και «εμπορεύσιμο αγαθό» έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την κοινή πεποίθηση, ότι τουλάχιστον η πρόσβαση σε πόσιμο νερό είναι αναφαίρετο δικαίωμα του ανθρώπου.

Η έκθεση αναφέρεται σε ανταλλακτήρια νερού σε διάφορες χώρες ανά τον κόσμο, όπως στην Αυστραλία, τη Νότιο Αφρική και τη Χιλή όπου οι υδάτινοι πόροι που χρησιμοποιούνται κυρίως για άρδευση διαχειρίζονται με ένα σύστημα ανταλλαγής μεταξύ περιοχών. Αυτό πάντως δεν έχει να κάνει με το πόσιμο νερό και με πώς αυτό φτάνει καθώς και σε ποια τιμή, στον πολίτη.

Οι υπέρμαχοι της ελεύθερης αγοράς διατείνονται ότι η εμπορευματοποίηση του νερού, δικτύων κτλ. λειτουργεί υπέρ όλων. Κι αυτό γιατί γίνεται αποτελεσματικότερη χρήση του, αποφεύγεται η υπεράνληση, και αποφεύγονται οι πόλεμοι.

Και σε αυτή την περίπτωση η νεοφιλελεύθερη άποψη αντιμετωπίζει τον πολίτη και πάλι ως καταναλωτή, για ένα προϊόν όμως που δεν είναι καταναλωτικό. Το ερώτημα είναι αν η αγορά και το κέρδος μπορεί να καθορίσει τι σημαίνει αποτελεσματική χρήση. Και τελικά αν ένα λαός πεθαίνει από τη δίψα μπορεί να υπάρξει συμβόλαιο η πολυεθνική που θα μπορέσει να του στερήσει το νερό.

Τα παραδείγματα ιδιωτικοποίησης του νερού σε διάφορες χώρες του κόσμου απέδειξαν περίτρανα ότι το μοντέλο δεν μπορεί να λειτουργήσει. Τουλάχιστον όχι προς όφελος των πολιτών.

Αντιστροφή της τάσης

Η ιδιωτικοποίηση του νερού είναι ένα θέμα που αγγίζει εν πολλοίς και τη χώρα μας. Εδώ και αρκετούς μήνες συζητείται η πώληση της ΕΥΑΘ με κύριους μνηστήρες τις γαλλικές εταιρίες Suez και Veolia ενώ ενδιαφέρον έχει εκδηλωθεί και από γνωστούς έλληνες επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στις κατασκευές και στην υψηλή τεχνολογία.

Αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι ότι η ιδιωτικοποίηση του νερού αποτελεί στρατηγική επιλογή της Ευρωπαϊκής Ένωσης και είναι ευκολότερο να γίνει σε αδύναμες χώρες. Η κρίση χρέους στην Ελλάδα, -παλαιότερα στις Ανατολικές χώρες- αποτελεί την ιδανική ευκαιρία άσκησης πιέσεων πώλησης της κρατικής περιουσίας όπως αποδείχθηκε από τα δύο μνημόνια που υπέγραψε η κυβέρνηση Παπανδρέου.

Το αστείο τη υπόθεσης είναι ότι εδω και χρόνια διακρίνουμε μια αντιστροφή της τάσης για ιδιωτικοποίηση του νερού που έρχεται σε αντίθεση με το νεοφιλελεύθερο δογματισμό των Βρυξελών.
Ας πάρουμε το παράδειγμα της Γαλλίας. Από το 2010 ο δήμος του Παρισιού πήρε πίσω τη διαχείριση του νερού της πόλης από τις Suez και Veolia, με το δήμαρχο Μπερτράν Ντελανοέ να εμφανίζεται έτοιμος να στηρίξει και άλλους δήμους της χώρας να πάρουν πίσω τη διαχείριση των υδάτων τους.

Σε έκθεσή του το Ευρωπαϊκό Επιχειρηματικό Παρατηρητήριο το 2008 επεσήμανε την τάση επιστροφής του νερού στις κρατικές υπηρεσίες διεθνώς αναφέροντας παραδείγματα όπως στην Ουρουγουάη, το Μάλι και στη Δυτική Αφρική. Μεταξύ των μεγάλων πόλεων που έδιωξαν τους ιδιώτες ήταν το Μπουένος Άιρες, το Χάμιλτον στον Καναδά και η Κοτσαμπάμπαμπα στη Βολιβία Περισσότερο από σαράντα δήμοι στη Γαλλία έχουν πάρει πίσω το νερό τους τα τελευταία δέκα χρόνια.

Στη δεκαετία του ’90 όταν το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα δρούσαν σχεδόν ανεξέλεγκτα στη Λατινική Αμερική στην Αφρική και στην Ασία πολλές χώρες ιδιωτικοποίησαν ή αναγκάστηκαν να ιδιωτικοποιήσουν το νερό τους. Οι δύο προαναφερόμενες εταιρίες ήταν από τους πλέον κερδισμένους, κλείνοντας συμφωνίες σε Αργεντινή, Βολιβία, Κολομβία, Νότιο Αφρική αρκετές πρώην ανατολικές χώρες και στις Φιλιππίνες.

Στην Ανατολική Ευρώπη οι δύο εταιρίες πήραν το νερό με τη βοήθεια της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Ανοικοδόμησης και Ανάπτυξης ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση ενορχήστρωνε την ιδιωτικοποίηση των υδάτων και άλλων δημόσιων υπηρεσιών μέσα στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (ΠΟΕ). Για την ιστορία αξίζει να πούμε ότι το Νοέμβριο του 2001 στη σύνοδο του ΠΟΕ στην Ντόχα, ο πρώην ευρωπαίος επίτροπος Πασκάλ Λαμί πρόσθεσε τελευταία στιγμή στο κείμενο των αποφάσεων μια πρόταση που καλούσε για «μείωση ή κατάργηση των φορολογικών ή μη φορολογικών εμποδίων στα προϊόντα που παρέχει η φύση» και σε αυτά συμπεριλαμβάνεται το νερό. Από το 2005 ο Λαμί είναι γενικός διευθυντής του ΠΟΕ...

Παραδείγματα αποτυχίας

Στη δεκαετία του '90 έλαβαν χώρα δεκάδες ιδιωτικοποιήσεις επιχειρήσεων νερού σε όλο τον κόσμο κυρίως σε χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής. Το πείραμα απέτυχε παταγωδώς πλην ελαχίστων εξαιρέσεων και όπου δεν απέτυχε ήταν γιατί το κράτος συνέχιζε να επενδύει στα δίκτυα ύδρευσης και να επιδοτεί το νερό για τους φτωχότερους πολίτες οι οποίοι ήταν αναγκασμένοι να πληρώνουν ακριβότερα για νερό χειρότερης ποιότητας.

Ακόμη και στελέχη της Παγκόσμιας Τράπεζας παραδέχονται σε μελέτες τους στο Review of Industrial Organization ότι κατά τη διαδικασία ιδιωτικοποίησης δεν δόθηκε αρκετή προσοχή στα χαμηλά εισοδήματα τα οποία επιβαρύνθηκαν περισσότερο από τις αυξήσεις των τιμών, ενώ οι μειώσεις στο κόστος λειτουργίας των επιχειρήσεων δεν πέρασαν στον τελικό καταναλωτή.
Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, στην Αργεντινή για παράδειγμα, ενώ το κόστος μειώθηκε κατά 1,9% λόγω απολύσεων προσωπικού οι τιμές αυξήθηκαν κατά 1,75%. Και πρόκειται για το πλέον ήπιο παράδειγμα.

Στις Φιλιππίνες με την ιδιωτικοποίηση των δικτύων ύδρευσης απολύθηκε το 40% του προσωπικού αλλά το κόστος για τον καταναλωτή αυξήθηκε 125% για τις ανατολικές επαρχίες και 268% για τις δυτικές.

Οι ιδιωτικές εταιρίες δεν δείχνουν ευαισθησία για τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα κόβοντας το νερό σε όσους δεν πληρώνουν, όπως δείχνει η τελαιτάια μελέτης της Food&water Watch. Το αποτέλεσμα είναι αυτά τα στρώματα να στρέφονται σε εναλλακτικές μη ασφαλείς για την υγεία πηγές ύδρευσης.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα στην Νότιο Αφρική στην περιοχή της Μπομπέλα όπου η εταιρία έκοψε το νερό και ξήλωσε μέχρι και τους αγωγούς που μόλις είχαν εγκατασταθεί μήκους έξι χιλιομέτρων. Ακόμη και όταν ξέσπασε επιδημία χολέρας οι η εταιρία δεν έδειξε καμία ευαισθησία.

Κάτι αντίστοιχο συνέβη στη Μαδαγασκάρη. Η διακοπή υδροδότησης στις φτωχές συνοικίες οδήγησε τον κόσμο σε μη ασφαλείς πηγές νερού. Η κακή ποιότητα του νερού ευθύνεται για το 88% των περιστατικών διάρροιας και 1,5 εκατομμύριο θανάτους το χρόνο.

Οι εταιρίες στην πλειοψηφία τους αρνούνται να προχωρήσουν σε νέες επενδύσεις. Σε έκθεση της το 2003, η Παγκόσμια Τράπεζα αναγνωρίζει ότι οι ιδιωτικοποιήσεις του νερού στη Λατινική Αμερική είχαν σαν αποτέλεσμα τη μείωση των επενδύσεων καθώς οι εταιρίες δεν είχαν άμεσο οικονομικό όφελος.

Στη Γαλλία οι δημοτικές αρχές δεν κατάφεραν να πείσουν τις εταιρίες να επενδύσουν με αποτέλεσμα οι ίδιοι οι δήμοι να φτιάχνουν επιχειρηματικά οχήματα για να επεκτείνουν τα δίκτυα.
Στη Νότια Αφρική εταιρία που πήρε το δίκτυο στην Ακτή των δελφινιών, περιόρισε τις επενδύσεις της κατά 60% σε σχέση με τις αρχικές της υποσχέσεις.

Σε άλλη επαρχία της Νοτίου Αφρικής, στο Νέλσπρουτ, η εταιρία δεν έκανε καμία από τις επενδύσεις που είχε υποσχεθεί. Στη Σενεγάλη μετά την ιδιωτικοποίηση τους νερού επενδύθηκαν 230 εκατομμύρια δολάρια με την ιδιοκτήτρια ιδιωτική εταιρία να επενδύει μόλις το ένα δέκατο από αυτά. Και ο κατάλογος συνεχίζεται.

Το Πρόγραμμα Ανάπτυξης του ΟΗΕ καθώς και η Γερμανική Τράπεζα Ανάπτυξης επισημαίνουν σε σχετικές εκθέσεις τους ότι οι κρατικοί φορείς εξακολουθούν να είναι οι βασικοί χρηματοδότες των συστημάτων ύδρευσης και μετά τις ιδιωτικοποιήσεις.

Σύμφωνα με μελέτη των Ντέιβιντ Μακ Κένζι και Ντιλίπ Μουκχερτζι οι ιδιωτικοποιήσεις στη Λατινική Αμερική είχαν σαν αποτέλεσμα τον περιορισμό του εργατικού δυναμικού στις επιχειρήσεις που ιδιωτικοποιήθηκαν από 30% έως 75%. Στην Αργεντινή για παράδειγμα το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων (για όλες τις επιχειρήσεις όχι μόνο του νερού) που ξεκίνησε με τις ευλογίες του ΔΝΤ είχε σαν αποτέλεσμα 130.000 ανέργους αριθμός που επιβάρυνε κατά 13% τη συνολική αύξηση της ανεργίας στη χώρα.

Η έλλειψη επενδύσεων και οι απολύσεις, με δύο λόγια το κυνήγι του κέρδους από τις επιχειρήσεις είχε αποτέλεσμα πρώτον την διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και δεύτερο χειρότερη ποιότητα νερού. Στην Βολιβία που είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, η ιδιωτικοποίηση του νερού αύξησε τη φτώχεια κατά 2% καθώς οι πολίτες ήταν αναγκασμένοι να ξοδεύουν μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος τους με τους φτωχότερους να πλήττονται περισσότερο.

Για παράδειγμα:

Στο Γκουαγιακίλ του Εκουαδόρ, οι τιμές αυξήθηκαν κατά 180% μετά την αγορά το νερού από θυγατρική της Bechtel. Κοινωνικές οργανώσεις κατηγόρησαν την εταιρία για κακής ποιότητας νερό που είχε σαν αποτέλεσμα να αυξηθούν τα κρούσματα ηπατίτιδας

Στην Τζακάρτα της Ινδονησίας, μέσα σε δέκα χρόνια από την ιδιωτικοποίηση των δικτύων ύδρευσης οι τιμές αυξήθηκαν κατά 258%. Από το 1998 μέχρι το 2004 οι νέες συνδέσεις αυξήθηκαν κατά 58% για οικογένειες που ανήκουν στα μεσαία στρώματα ενώ η αντίστοιχη αύξηση για τα φτωχά στρώματα ήταν μόλις 24%

Στη Λα Πας και στο Ελ Άλτο της Βολιβίας οι ιδιώτες αρνήθηκαν τη σύνδεση στο δίκτυο σε 80.000 οικογένειες οι οποίες δεν είχαν να πληρώσουν. Χαρακτηριστικά η Food&water Watch αναφέρει ότι το κόστος μιας σύνδεσης για μία φτωχή οικογένεια κόστιζε όσο η οικογενειακή δαπάνη δύο ετών για τρόφιμα...

Στην Αργεντινή όταν η Suez αγόρασε το δίκτυο ύδρευση οι τιμές διπλασιάστηκαν. Η εταιρία αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα μετά από κινητοποιήσεις με τους πολίτες να αρνούνται να πληρώσουν τους λογαριασμούς.

Στην Αυστραλία, στο Σίδνει, το νερό βρέθηκε μολυσμένο με μεγάλες ποσότητες παρασίτων giardia και κρυπτοσποριδίων λίγο μετά την αγορά του δικτύου από τη Suez.

Στη Βρετανία η τιμή του νερού αυξήθηκε κατά 450% τη στιγμή που τα κέρδη του ιδιώτη αυξήθηκαν κατά 692% και οι μισθοί των υψηλόβαθμων στελεχών του κατά 708% . Την ίδια στιγμή η Βρετανική Ιατρική Ένωση επεσήμανε ότι η ιδιωτικοποίηση του νερού είχε σαν αποτέλεσμα την αύξηση των κρουσμάτων δυσεντερίας κατά έξι φορές.

Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι αυτή της Βολιβίας. Η Παγκόσμια Τράπεζα αξίωσε την ιδιωτικοποίηση του νερού, απειλώντας ότι θα διακόψει δάνειο 600 εκατομμυρίων δολαρίων στη χώρα (δεν αποκλείεται το σενάριο να το ξαναδούμε σύντομα ...) Η εταιρία Bechtel αγόρασε το δίκτυο, και στην Κοτσαμπάμπα ο λογαριασμό του νερού έφτασε τα 20 δολάρια τη στιγμή που ο μέσος μηνιαίος μισθός ήταν 100 δολάρια. Μεγάλες κινητοποιήσεις ξέσπασαν με αποτέλεσμα πολλούς νεκρούς και ταραχές που επεκτάθηκαν και σε άλλες πόλεις. Τελικά οι πολίτες κέρδισαν τη μάχη αναγκάζοντας την κυβέρνηση να πάρει πίσω το νερό και την Bechtel να φύγει με σκυμμένο το κεφάλι, ζητώντας όμως αποζημίωση 25 εκατομμυρίων δολαρίων.

Δημοσιεύθηκε στον Ελέυθερο Τύπο (21-8-2011)


* Ο Κώστας είναι φίλος από παλιά, και δημοσιογραφεί (εκτός των άλλων δημιουργικών και καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων του) στην εφημερίδα "Ελεύθερος Τύπος"