www.rompa.com

Το λαοπρόβλητο φυντάνι της παγκόσμιας σοσιαλδημοκρατίας, ο άνθρωπος που τα βάζει με τα ντόπια και ξένα τραπεζικά συμφέροντα, ο ηγέτης που έδειξε τα δόντια του στους Ευρωπαίους ηγέτες υπερασπίζοντας το κυριαρχικό δικαίωμα του λαού του να αποφασίσει για το (δανειακό) μέλλον του, ο γίγαντας του πολιτικού παιχνιδιού με τις κινήσεις ματ εσωτερικής κατανάλωσης, γυρίζει από τις Κάννες αλλά από τις βαλίτσες του αναδύεται μια δυσοίωνη μυρωδιά…
Κακές γλώσσες λένε ότι η μυρωδιά προέρχεται από το κοστούμι που φορούσε στις Κάννες. Επειδή χθες είχε βάλει κολόνια με άρωμα πεύκου, μου μεταφέρθηκε ότι οι βαλίτσες του μύριζαν, όπως κατά λέξη μου περιέγραψαν, σαν να χε κάνει κάποιος την ανάγκη του κάτω από ένα πεύκο…
Οι πληροφορίες ελέγχονται και για αυτό το μεταφέρω με κάθε επιφύλαξη, γιατί κατά άλλους δεν είχε μαζί του καμιά βαλίτσα, τουναντίον του είχαν στερήσει ακόμα και το κάτω εσώρουχο.
Το ρεπορτάζ συνεχίζεται και θα σας κρατώ ενήμερους.

.

Τι καθρεφτίζει η διαμάχη των αστικών κομμάτων πάνω στη διενέργεια δημοψηφίσματος;

Ορισμένες σκέψεις

1) Με την κίνηση περί δημοψηφίσματος ο Παπανδρέου και οι υποστηρικτές του πρωθυπουργού ομολογούν έμμεσα ότι επιχείρησαν να παίξουν αξιοποιώντας το «μέσα ή έξω από την ΕΕ» ως εκβιαστικό δίλημμα για ίδιον όφελος. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο είναι που τους κατηγορούν οι υπόλοιπες αστικές δυνάμεις.

Αλλά εδώ αξίζει να σταθούμε:

α) Να που το «μέσα ή έξω από την ΕΕ» από μόνο του δεν είναι και τόσο «επαναστατικό», όπως θέλουν να το παρουσιάζουν ορισμένοι. Στα δύσκολα γι' αυτούς μπορούν να το θέτουν ακόμα και οι αστοί εφόσον εκτιμούν ότι έτσι εξυπηρετούνται τα συμφέροντά τους. Αρα, το «έξω από την ΕΕ» είναι ανατρεπτικό, μπορεί και πρέπει να είναι τέτοιο, υπό την προϋπόθεση ότι δεν οδηγεί σε μια άλλου τύπου αστική διαχείριση.

β) Από τη στιγμή που η αστική τάξη και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι φτάνουν, είτε ευθέως είτε διά της τεθλασμένης, να ανασύρουν στο προσκήνιο (και να τσακώνονται γι' αυτό) μια στρατηγική τους επιλογή, όπως είναι η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ, σημαίνει ότι το σύστημά τους, μπροστά στη διογκούμενη λαϊκή οργή, έχει απολέσει αρκετά από τα «οχυρωματικά έργα» που έχει στήσει για να διατηρείται στην εξουσία.

Οτι, δηλαδή, μια σειρά από τις ασφαλιστικές δικλίδες που κάθε εξουσία διαθέτει, ώστε τη στιγμή της κρίσης να μη χτυπηθεί το σύστημά της στους ακρογωνιαίους λίθους του, έχουν καταρρεύσει.

Με άλλα λόγια, και μόνο η ανακίνηση θέματος «ΕΕ» σήμερα στην Ελλάδα από πλευράς αστικού πολιτικού κόσμου δείχνει ότι οι «από πάνω» έχουν σοβαρή δυσκολία να κυβερνούν όπως πριν.

2) Δεδομένης της ελαχιστοποίησης έως εκμηδενισμού της σχετικής αυτοτέλειας που έχει το πολιτικό σύστημα της άρχουσας τάξης από τα συμφέροντα που υπηρετεί, τίθεται το ερώτημα:

Η μερίδα της άρχουσας τάξης που είδε να εξυπηρετείται από την κίνηση Παπανδρέου, με τις άλλες μερίδες που μέσω των υπόλοιπων αστικών κομμάτων εκφράζουν την ολική διαφωνία τους στην έγερση έστω και εμμέσως ζητήματος περί την ΕΕ, σε τι επίπεδο ενδοαστικής διαμάχης βρίσκονται;

3) Πολλοί μιλούν για μια Ελλάδα «αδύναμο κρίκο» της Ευρωζώνης και της ΕΕ. Τι να σκεφτεί κανείς;

α) Οτι στο πλαίσιο της ενδοϊμπεριαλιστικής διαμάχης, αυτού του αδυσώπητου πολέμου μεταξύ των ιμπεριαλιστικών κέντρων, από τη μια μεριά της Ουάσιγκτον και από την άλλη των Βρυξελλών, η Ελλάδα επιλέγεται ως πεδίο μιας σύγκρουσης όχι μόνο επί του οικονομικού αλλά και του γενικότερου γεωπολιτικού πεδίου;

β) Οτι στο πλαίσιο αυτής της σύγκρουσης οι ενδοαστικές αντιθέσεις στην Ελλάδα δεν αποτελούν παρά μια ελάχιστη σμίκρυνση ή αντανάκλαση των γενικότερων ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων, που ενδεχομένως να εγκυμονούν επιδιώξεις για νέες ισορροπίες που αφορούν ευρύτερα στο συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ ΗΠΑ - Ευρωζώνης...

Πρόκειται για ερωτήματα που φυσικά δεν πρόκειται να απαντηθούν με ευθύ τρόπο από το πολιτικό κατεστημένο της ολιγαρχίας και τα κόμματά της.

Τα τελευταία, με ή χωρίς δημοψήφισμα, με ή χωρίς εκλογές, με ή χωρίς «συναινέσεις», με ή χωρίς «κυβερνήσεις εθνικής σωτηρίας», ήταν, είναι και θα είναι πάντα προσανατολισμένα να βρουν εκείνο το «μόντους βιβέντι» ώστε να διαχειριστούν την κρίση προς όφελος του κεφαλαίου, φορτώνοντάς την μέσα από πολιτικούς ελιγμούς στα μόνιμα θύματα - εργαζόμενους.

Σε κάθε περίπτωση, δηλαδή, ένα είναι το βέβαιο, στην Ελλάδα και στον κόσμο:

1) Οτι οι εγχώριες ενδοαστικές αντιθέσεις σε καμία περίπτωση δεν αναιρούν την ενότητα όλων των μερίδων της πλουτοκρατίας εναντίον του λαού.

2) Οτι πέρα από τους ανταγωνισμούς τους, τα ιμπεριαλιστικά κέντρα είναι ενωμένα απέναντι στους καταπιεζόμενους όλου του κόσμου.

Και κάτι ακόμα:

Οτι η λαϊκή οργή και αγανάκτηση, εφόσον πάρει την πολλαπλασιαστική δύναμη της οργάνωσης και του σχεδιασμένου ταξικού αγώνα, της αντίστασης και της αντεπίθεσης, είναι δυνατόν όχι μόνο να οξύνει τις αντιθέσεις μεταξύ των κεφαλαιοκρατών και των πολιτικών τους εκπροσώπων, αλλά και να αξιοποιεί αυτές τις αντιθέσεις νικηφόρα για το λαό.

Του Ν. Μπογιόπουλου
.

Κάτω η κυβέρνηση. Εκλογές τώρα.

Η ανακοίνωση του ΚΚΕ.
«Κάτω η κυβέρνηση. Εκλογές τώρα. Όχι στον ωμό εκβιασμό και την ιδεολογική τρομοκρατία σε βάρος του λαού. Ο εκβιασμός δεν θα περάσει», τονίζει το ΚΚΕ σε ανακοίνωσή του σχολιάζοντας την εξαγγελία του Πρωθυπουργού για διενέργεια δημοψηφίσματος.

Στην ανακοίνωσή του, το ΚΚΕ αναφέρει ακόμη τα εξής: «Η εξαγγελία του πρωθυπουργού για δημοψήφισμα σημαίνει ότι στήνεται ένας πελώριος μηχανισμός καταναγκασμού του λαού, όπου η κυβέρνηση και η ΕΕ θα χρησιμοποιήσουν όλα τα μέσα, τις απειλές, την προβοκάτσια για να γονατίσουν την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, για να υφαρπάξουν το ναι στη νέα σύμβαση.

Το δημοψήφισμα πρόκειται να διεξαχθεί με έναν αντιδραστικό νόμο και βάζοντας στο ίδιο τσουβάλι τη θέση του ΚΚΕ με εκείνη της ΝΔ και των άλλων κομμάτων, παρότι αυτή είναι διαμετρικά αντίθετη, ενώ η στρατηγική της κυβέρνησης ταυτίζεται με της ΝΔ, του ΛΑΟΣ και των παρατρεχάμενών τους.

Εκλογές τώρα. Η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα να τις επιβάλλουν και να τις υποδεχθούν με μαζικές κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα. Με τη δράση και την ψήφο τους να καταφέρουν ένα ισχυρό πλήγμα στο αστικό πολιτικό σύστημα, να ανοίξουν το δρόμο για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής, της εξουσίας των μονοπωλίων».

Υ.Γ. βυσσινόκηπου: Είναι πολύ σημαντική η τελευταία παράγραφος και δυστυχώς τη ζυμώνει αταλάντευτα μόνο το ΚΚΕ αυτό τον καιρό. Ο κόσμος δεν πρέπει να διαλέξει ποιό τμήμα του αστικού πολιτικού κατεστημένου θα του περάσει τη θηλιά από το λαιμό. Πρέπει να αρχίσει να σκέφτεται και να παλεύει για την ανατροπή του ίδιου του πολιτικο-κοινωνικού συστήματος.
Από την άλλη άκουσα τον Τσίπρα χθες βράδυ στον Alter και εκεί που τα λεγε καλά για τη δυναμική του λαϊκού παράγοντα και τη παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, μας πέταξε την πρόταση να δανειστεί η χώρα από άλλους μη ευρωπαίους δανειστές και μας παρέλυσε. Επίσης ότι μας έχει σώσει(;;;)το γεγονός ότι βρισκόμαστε στο σκληρό πυρήνα της ευροζώνης κι ότι εκτός αυτού θα πέφταμε στον "Καιάδα". Τέλος μίλησε για σωτηρία από τις δημόσιες επενδύσεις εντός καπιταλισμού, σκορπίζοντας έτσι αυταπάτες για το ρόλο του αστικού κράτους. Μα αν ήταν αυτό αριστερή πολιτική αντίληψη, τότε ο μεγαλύτερος σοσιαλιστής ήταν ο γερο-Καραμανλής που "κρατικοποίησε" τις προβληματικές και με κρατικά (δικά μας) λεφτά, επιδότησε την ανάπτυξη των καπιταλιστών παρέχοντάς τους τζάμπα υπηρεσίες...
Τι να πω. Καλή η ενότητα, αλλά για να κάνουμε τι;

Αννα... Ελα λοιπόν και μην ντραπείς, μα σε παρακαλώ μονάχα, πες ότι θες όμως μην πεις πως με εχεις αγαπήσει τάχα

Σκάνδαλο Διαμαντοπούλου...

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ
Της Τζένης Κ.
Να χαρώ εγώ διαφάνεια, αντικειμενικότητα και ολίγη από σωτηρία της χώρας! Αν τα στοιχεία που μέχρι πρότινος κυκλοφορούσαν στην πιάτσα των Eκτυπώσεων και τελικά αφίχθησαν στις 25/10 –δια στόματος Αργύρη Ντινόπουλου- στη Βουλή, είναι αληθινά…, με τι πρόσωπο, με τι ταγιέρ, με τι μαλλί θα ξανατολμήσει η αδυσώπητη υπουργός Παιδείας να εκσφενδονίσει κατά την προσφιλή της συνήθεια τον επόμενο λίθο εναντίον των αμαρτωλών εκπαιδευτικών και μαθητών; Ακούσατε- ακούσατε λοιπόν τι έχει τελικά, όπως όλα δείχνουν, συμβεί με τα σχολικά βιβλία:

Ενώ ο διαγωνισμός για την προμήθεια χαρτιού έληγε τον Οκτώβριο του 2010, η διευθύνουσα σύμβουλος του ΟΕΔΒ έστειλε το φάκελο στο Ελεγκτικό Συμβούλιο (το οποίο δαχτυλοδείχτηκε από την υπουργό ως υπεύθυνο για το γνωστό πρόβλημα με τα βιβλία)με καθυστέρηση 6 μηνών. Καθ’ όλο αυτό το διάστημα οι συμβουλάτορές της στο υπουργείο περί άλλα τύρβαζαν…
Επειδή η διαδικασία, όπως ήταν αναμενόμενο, δεν περατώθηκε με τον ορθόδοξο τρόπο, το Υπουργείο «αναγκάστηκε» να λύσει το θέμα καταφεύγοντας στη συνταγή της απευθείας ανάθεσης… Άχου το μωρέ, σύρθηκε το παντέρμο στην παρατυπία…
Ενώ ο διαγωνισμός αφορούσε την προμήθεια 13 τόνων χαρτιού έγινε ανάθεση για 9.915 τόνους. Τα πονηρά μυαλά, οι κακές γλώσσες κι ο βουλευτής της Ν.Δ. Νίκος Νικολόπουλος (που είχε προγραμματίσει να θέσει πριν δυο μήνες το συγκεκριμένο ερώτημα στη Βουλή αλλά τελικά δήλωσε κώλυμα…) υπαινίσσονται ότι η ποσότητα προσαρμόστηκε προκειμένου, πολλαπλασιαζόμενη επί την τιμή της απευθείας ανάθεσης, να δίνει (μαντέψτε) το ποσό του προϋπολογισμού που προοριζόταν για χαρτί…
Επίσης, ούτε λόγος δεν έγινε για την αξιοποίηση των 5.000 τόνων χαρτιού που βρίσκονταν αποθηκευμένοι στα υπόγεια του Ο.Ε.Δ.Β..
Από τα 5.000.000 σχολικά βιβλία που ήδη υπήρχαν (!) τα 3.000.000 πουλήθηκαν στην Κύπρο (πού να πήγε το παραδάκι;) και τα υπόλοιπα 2.000.000 στα ελληνικά βιβλιοπωλεία για την εξυπηρέτηση των μαθητών των ιδιωτικών σχολείων…
Κι ενώ, σε ό,τι αφορά τα φετινά βιβλία, όλες οι συμβάσεις έχουν παγώσει, το ΙΤΥΕ «Διόφαντος», προνομιούχο τέκνο της κυρίας Άννας με έδρα την Πάτρα, προεισέπραξε στα τέλη του Σεπτέμβρη 25.800.000 ευρώ για τα βιβλία του 2012….Ήμαρτον!
Την παραπάνω διαδικασία ανέλαβε να εποπτεύσει, όχι κάποιο προβλεπόμενο όργανο της Πολιτείας, αλλά ιδιώτης δικηγόρος… Πώς μπαμπά; Με απευθείας ανάθεση παιδί μου…
Ο «Διόφαντος» επιπλέον ήταν που επέλεξε κατόπιν «διαπραγμάτευσης» (άλλα λόγια να αγαπιόμαστε αλλά πρόκειται πάλι για την προσφιλή συνοπτική τακτική) την εταιρία που παρήγαγε τα cd…
Τέλος, (η χαριστική βολή) στο «Διόφαντο» έχουν γίνει πολυάριθμες προσλήψεις παιδιών του υπουργείου χωρίς κανέναν απολύτως διαγωνισμό…
Φρίξατε ή όχι ακόμα;;;;

Κατόπιν όλων αυτών και εφόσον δεν υπάρξουν τεκμηριωμένες απαντήσεις από πλευράς υπουργείου, ευχόμεθα από καρδιάς, ο Διόφαντος να γίνει Διο- φάντης Μπαστούνι για την περαιτέρω πορεία της υπουργού…

.

Μπορείς να κοροϊδεύεις πολλούς ανθρώπους για πολύ καιρό, αλλά δεν μπορείς να τους κοροϊδεύεις όλους για πάντα.

Τα γεγονότα που έλαβαν μέρος το τελευταίο διήμερο ήταν πραγματικά πρωτόγνωρα σε μαζικότητα, ένταση και πάθος στην περιοχή του Λασιθίου. Την τελευταία 20ετία είχαμε λίγες πολιτικές δράσεις, συνήθως μεμονωμένες και εντελώς ακτιβίστικες, που απλά έσπαγαν τον κανόνα της σιωπηρής συναίνεσης. Ο Κένεντυ όμως είχε πει μια σωστή κουβέντα που αργότερα μελοποιήθηκε από τον εντιμότατο κύριο Μάρλεϋ. Μπορείς να κοροϊδεύεις πολλούς ανθρώπους για πολύ καιρό, αλλά δεν μπορείς να τους κοροϊδεύεις όλους για πάντα. Φαίνεται ότι ο φιλήσυχος Λασιθιώτης, συντηρητικά διαπαιδαγωγημένος και έντονα χειραγωγημένος από τους βολευτές της εξουσίας, άρχισε να αντιδρά. Όχι βέβαια με τρόπο εξόχως μαζικό. Πάλι μειοψηφίες παίρνουν την πρωτοβουλία δράσης. Όμως ενώ κάποτε αυτές οι πρωτοβουλίες έφερναν τη θυμηδία ή τον αρνητικό σχολιασμό από την πλειοψηφία, τώρα η πλειοψηφία άρχισε να συνδράμει την πολιτική της αντίστασης και ανυπακοής. Με λίγα λόγια το καθεστώς της σίγουρης πολιτικής πελατείας, αρχίζει να χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια του. Χάνει τα στηρίγματά του. Βλέπετε τα αντίδωρα τελείωσαν. Το σύστημα δεν μπορεί να δώσει σήμερα όσα έδινε χθες για να αλλοιώσει συνειδήσεις ή να λειάνει αντιστάσεις. Η φιλοσοφία της αγωνιστικής στάσης ζωής κερδίζει έδαφος. Και κερδίζει έδαφος γιατί τώρα η φιλοσοφία αυτή πατάει στην αναγκαιότητα. Για να το πω πιο απλά, στην ανάγκη της μεγάλης πλειοψηφίας των εργαζομένων να λύσουν τα βιοποριστικά τους προβλήματα. Όμως βρισκόμαστε ακόμα στην αρχή. Ειδικά στο Λασίθι έχουμε μεγάλη απειρία στην οργάνωση ΛΑΪΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ. Για αυτό πολλές φορές στο τόπο μας θεοποιούμε την αυθόρμητη αντίδραση, ενώ σνομπάρουμε τη συνειδητή. Βλέπεις, η συνειδητή αντίδραση είναι πιο δύσκολη. Γεννιέται μετά από επίπονη διαλεκτική σκέψη κι όχι από πρόσκαιρο θυμό. Η συνειδητή αντίδραση είναι ωριμότερη, έχει διάρκεια και όραμα. Στο τόπο μας λοιπόν, λόγω της απειρίας θα γίνουν και λάθη. Λόγω της απειρίας μπορεί να παρασυρθούμε πιο εύκολα από ασυνεπείς λαοπλάνους και καιροσκόπους που σήμερα θα το παίξουν "φίλοι του λαού"... Χρειάζεται προσοχή. Όμως το καινούριο που γεννιέται είναι δεδομένο. Άνθρωποι που είχαν χάσει την πίστη τους στη δύναμη της απεργίας και προτιμούσαν να μην θυσιάσουν ένα μεροκάματο... σήμερα συμμετέχουν στην απεργία. Δεν την απαξιώνουν. Την θεωρούν δύναμη στα χέρια τους. Κάποτε έλεγαν ας απεργήσει η Αθήνα, αφού αυτή δίνει το στίγμα, και πόνταραν χυδαία στον αγώνα κάποιων άλλων για να λυθούν τα δικά τους προβλήματα. Σήμερα όμως κατεβαίνουν στην απεργία. Κάποιοι λιγότεροι, κατεβαίνουν και σε πορείες όπως απέδειξε και το τελευταίο απεργιακό διήμερο στον Άγιο Νικόλαο. Είναι αυτοί που θέλουν να διαδώσουν τη θέση τους και να τη ζυμώσουν με τον κόσμο. Είναι αυτοί που θέλουν να δείξουν ότι η απεργία δεν είναι μια μέρα ξεκούρασης, αλλά αποφασιστικής δράσης. Είναι αυτοί που δεν επιζητούν απλά να καταγραφούν σε κάποιο κατάλογο ποσοστού συμμετοχής στην απεργία, αλλά να σχηματίσουν με εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους την εμπροσθοφυλακή της κοινωνικής απελευθέρωσης... Εργαζόμενοι, έμποροι, άνεργοι, νεολαίοι κι αγρότες, συζητούν στα καφενεία της περιοχής μας για πολιτική. Μόλις μερικά μόλις χρόνια πριν, η πολιτική κουβέντα οδηγούσε στη κενολογία και στη βαρεμάρα και οι παρέες την απέφευγαν, όπως αποφεύγει ο διάβολος το λιβάνι. Πριν μερικά χρόνια ούτε που περνούσε από το μυαλό του Μεραμπελιώτη να ρίξει αντικυβερνητικά συνθήματα μπροστά στους επισήμους κατά την διεξαγωγή μιας παρέλασης. Πόσο μάλλον να συνδράμει σε μια πορεία διαμαρτυρίας εναντίον τους. Κι όμως το έκανε μόλις στη προχθεσινή παρέλαση. Ποιός; Αυτός που έσπευδε πριν χρόνια να χαζέψει την εξέδρα με τις γραβάτες, τις κλάρες και τα καλυμμαύκια. Αυτός που όταν κατάφερνε να συναγελαστεί μαζί τους ή έστω να ανταλλάξει μια χειραψία, αποκτούσε περηφάνια δέκα Καρδιναλίων. Την 28η Οκτωβρίου όμως του 2011 οι επίσημοι όχι μόνο δεν έκατσαν για να φάνε την πάστα τους στα "Αστέρια", αλλά δεν έβλεπαν την ώρα να τελειώσει το μαρτύριο της δημόσιας χλεύης τους. Βασιζόμενοι στις βεβαιότητες του χθες η ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ επέλεξε σαν τόπο σύναξης της "σοσιαλιστικής" διεθνούς το Λασίθι. Το Λασίθι επιλέχθηκε κυρίως επειδή υπάρχει έλλειψη οργανωμένου και μαζικού, λαϊκού κινήματος. Όμως ατυχώς δεν τους έκατσε το σκηνικό όπως το περίμεναν. Και για αυτό άλλωστε γέμισαν την περιοχή μας με εκατοντάδες πραιτοριανούς. Ακόμα κι από την Αθήνα ήρθαν διμοιρίες. Σε τέτοιο βαθμό που η περιοχή του Κάτω Μεραμπέλλου θύμιζε έδρα αστυνομικού κράτους. Τόση Δημοκρατία είχαμε να δούμε από το καιρό της χούντας, σχολίαζαν οι παλιότεροι. Προέκυψε μ' αυτά και μ' αυτά, μια απρόσμενη συγκέντρωση κόσμου, που επηρεασμένος και από τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στην παρέλαση, πήγε να διαμαρτυρηθεί για το σύνολο της πολιτικής της Κυβέρνησης και για το υποκριτικό ενδιαφέρον της να σώσει τους...Αραβικούς λαούς. Οι δυνάμεις καταστολής απάντησαν με την υπερ-αντίδραση ενός σαστισμένου αστυνομικού κράτους. Απάντησαν με απρόκλητη και αδικαιολόγητη βία. Ρίξαν χημικά σε ανθρώπους που ούτε κουκούλες είχανε, ούτε μολότωφ κρατούσανε. Ρίξαν χημικά σε γυναίκες και παιδιά. Σε διαδηλωτές που δεν έχουν ξαναδεί ποτέ την πανοπλία των ΜΑΤ. Όταν μάλιστα, πήραν την εντολή της εκκαθάρισης του δρόμου, έριξαν επάνω στους τελευταίους 50 διαδηλωτές, ανθρώπους της ασφάλειας πρωθυπουργού και πιθανά της ΚΥΠ. Οι "κύριοι" αυτοί έπεσαν με πρωτοφανή αγριότητα επάνω στους διαδηλωτές με αποτέλεσμα το σοβαρό τραυματισμό του συναγωνιστή μας στη Λαϊκή Συσπείρωση Μαθιού Φιλιππάκη και του γιού του Γιώργου. Κατόπιν αφού τους συνέλαβαν, τους φόρτωσαν με το μισό ποινικό κώδικα και αντί του Νοσοκομείου τους κράτησαν στην ασφάλεια μέχρι τις 3 τα ξημερώματα. Ειδική μνεία πρέπει να κάνουμε για τον διοικητή των ΤΑΕ Λασιθίου, Παπαδάκη, ο οποίος έδινε ο ίδιος εντολές για το ποιούς πρέπει να κυνηγήσουν και να χτυπήσουν ασφαλίτες... Όπως καταγγέλλουν οι ίδιοι οι συναγωνιστές, είχαν σταμπαριστεί από τον εν λόγω κύριο από τα γεγονότα της παρέλασης. Μέσα σε μια τέτοια ωραία και ταιριαστή ατμόσφαιρα γεμάτη καπνογόνα και βία, ξεκίνησε το συνέδριο της "σοσιαλιστικής" διεθνούς. Μπορεί να είχαν προβλήματα απαρτίας οι σοσιαλδημοκράτες με τις απουσίες, Μπεν Αλί, Μουμπάρακ και Καντάφι, μπορεί ο Αραβικός κόσμος να ξέρασε τους "σοσιαλιστές" ηγέτες του, αλλά πάντα με την βοήθεια της ευρωατλαντικής συμμαχίας μπορεί να βρεθούν νέοι ηγέτες από την μεγάλη στρατιά προθύμων φερέλπιδων "σοσιαλιστών". Κι όλα αυτά θα αποφασιστούν σε εγκαταστάσεις με πισίνες, λουξ σουίτες, σπα, μασάζ και τόσα άλλα κομφόρ που δένουν με τις απαιτήσεις ενός κεντροαριστερού συνεδρίου. Ας προσέχουν όμως οι σύνεδροι, γιατί από τις ευχές του κόσμου μπορεί να τους κάτσει στο λαιμό κανένα ψαροκόκαλο. Η περιοχή μας άλλωστε φημίζεται για το φρέσκο ψάρι της.

Υ.Γ. Ευχαριστώ τους δεκάδες φίλους που πέρασαν από το νοσοκομείο, αμέσως μετά το λυποθυμικό επεισόδιο από τα "σπρωξίματα" που είχαμε με τις αστυνομικές δυνάμεις στο τέλος της παρέλασης. Ευχαριστώ και τους εκατοντάδες φίλους, που μέσω τηλεφώνου νοιάστηκαν για την υγεία μου. Η αλληλεγγύη ολων μας, θα μας δώσει τη δύναμη να συνεχίσουμε τον αγώνα. Μέχρι τη νίκη.

Αφιερωμένο στους γαλονάδες της καταστολής

Ο Ελληνικός λαός μίλησε ... Η κυβέρνηση σε παράκρουση κάνει ότι δεν καταλαβαίνει. Περισσότερη δράση-βαθύτερη πολιτικοποίηση η μόνη διέξοδος

Από τον Άγιο Νικόλαο ως και τη Θεσσαλονίκη ξεχείλησε η αγανάκτηση του λαού μας. Με μια ποικιλία αντιδράσεων που δείχνουν ότι δεν υπήρχε ενιαίος συντονισμός, ο Ελληνικός λαός έδειξε την απαίχθειά προς τους επισήμους. Γραβάτες, κλάρες και καλιμαύκια, έζησαν ένα ονειρεμένο πρωϊνό Εθνικής επαιτείου. Σε μερικές πόλεις ακόμα τρέχουν...
Το παλιό, σάπιο, αστικό, δικομματικό σύστημα παραπαίει, και για αυτό επιτίθεται στον αγαναχτισμένο λαό, έχοντας δίπλα του τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ, που μιλάνε για έλλειψη σεβασμού, για ακρότητες και για... μειοψηφίες. Η δήλωση του Μανώλη Γλέζου τους αποστώμωσε όλους:Σήμερα έχουμε την αποκατάσταση του πραγματικού νοήματος της επετείου της 28ης Οκτωβρίου. Ο Ελληνικός λαός αρνείται να μετατραπεί η χώρα μας σε προτεκτοράτο.

Καθρέφτισμα της ΛΑΪΚΗΣ ΟΡΓΗΣ τα γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου 2011.

Η ανακοίνωση του ΚΚΕ:

«Στις παρελάσεις, τόσο στις κεντρικές σε όλες τις πόλεις όσο και σε αυτές που έγιναν στις λαϊκές συνοικίες, καταδείχθηκε πόσο μεγάλη είναι η λαϊκή οργή και αντίθεση προς την κυβερνητική πολιτική. Κάτω η κυβέρνηση και τα κόμματα της πλουτοκρατίας. Όλοι στον αγώνα για τη λαϊκή συμμαχία της αντεπίθεσης και της ανατροπής. Η λαϊκή αντίθεση εκφράστηκε με πολλούς και διάφορους τρόπους. Με μαζικές διαδηλώσεις κατά των βάρβαρων μέτρων και με συμβολικές κινήσεις αντίθεσης των μαθητών που συμμετείχαν στις παρελάσεις, παρόλο που η κυβέρνηση ‘εξαίρεσε’ από αυτές τα σχολεία που είχαν κινητοποιηθεί κατά της πολιτικής της.

Αυτή η μαζική λαϊκή αντίδραση δεν μπορεί ούτε να συκοφαντηθεί, ούτε να στιγματιστεί από τη δράση ορισμένων θυλάκων που δεν εκφράζουν τα λαϊκά συμφέροντα και δρουν ενάντια σε αυτά, για δικούς τους σκοπούς.

Το αν έγινε ή δεν έγινε η στρατιωτική παρέλαση στη Θεσσαλονίκη είναι ένα δευτερεύον ζήτημα, μπροστά στο δράμα που ζει ο λαός και τα χειρότερα που του φέρνουν κυβέρνηση - ΕΕ - πλουτοκρατία.

Οι αγώνες του λαού τιμώνται από τον ίδιο το λαό, καθώς αγωνίζεται για το δίκιο του. Είναι αναφαίρετο δικαίωμά του να διαδηλώνει την αντίθεσή του και να παλεύει με όρους μαζικού κινήματος για να ανατρέψει την πολιτική και την εξουσία που τον θυσιάζει για τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών του. Όπως καθήκον και υποχρέωση του αγωνιζόμενου λαού είναι να επαγρυπνεί και να παραμερίζει από το δρόμο του κάθε είδους παγίδα και προβοκάτσια που επιτρέπει στην κυβέρνηση και στις συντηρητικές και συμβιβασμένες δυνάμεις να διασπούν και να συκοφαντούν το λαϊκό κίνημα για να το αποδυναμώσουν. Ο λαϊκός αγώνας μπορεί να γίνει ισχυρός, αποτελεσματικός και νικηφόρος μόνο αν πατήσει γερά στα εργοστάσια, στους κλάδους, στις λαϊκές συνοικίες, διαμορφώνοντας μια ισχυρή λαϊκή συμμαχία που έχει ξεκάθαρο στόχο να ανατρέψει την πολιτική, την εξουσία των μονοπωλίων. Με λαϊκή εξουσία να μετατρέψει σε λαϊκή περιουσία τις μεγάλες επιχειρήσεις, τον ορυκτό και φυσικό πλούτο, να αποδεσμεύσει τη χώρα από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ και να διαγράψει μονομερώς το χρέος.

Αυτός είναι ο δρόμος για να βάλει ο λαός τέλος στις άγριες θυσίες που χωρίς τέλος του επιβάλλουν για τα κέρδη, την κρίση και το χρέος της πλουτοκρατίας».

Μια σοβαρή ανάλυση για το τι έγινε στη σύνοδο κορυφής, για το τι περιμένει τον Ελληνικό λαό και τους λαούς της Ευρώπης

ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΑΛ. ΠΑΠΑΡΗΓΑ Δυστυχώς αυτή τη στιγμή δεν βρίσκω κατάλληλα λόγια για να χαρακτηρίσω την εμφάνιση του πρωθυπουργού τα χαράματα. Στην ουσία είπε αυτό το νενικήκαμεν. Πιστεύω ότι έχει πλήρη συνείδηση του τι αποφασίστηκε στην ΕΕ, στην ευρωζώνη. Προσπαθεί να κοροϊδέψει τον λαό, αλλά είμαστε βέβαιοι ότι ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού δεν μπορεί να αποκοιμηθεί με τα λεγόμενα του πρωθυπουργού. Εμείς κρίνουμε τις αποφάσεις και των δύο συνόδων. Και της Κυριακής και τη χτεσινή. Διότι είναι απολύτως συνδεδεμένες μεταξύ τους μιας και την Κυριακή αποφασίστηκε η αναθεώρηση του συμφώνου του ευρώ, ζητήματα που έχουν σχέση με την οικονομική διακυβέρνηση, θέματα ισοσκελισμένων προϋπολογισμών κλπ. Δηλαδή εξαγγέλθηκε μια νέα σφοδρή επίθεση σε βάρος του βιοτικού επιπέδου, των μισθών, των ασφαλιστικών δικαιωμάτων των λαών και της Ελλάδας και όλης της Ευρώπης. Και αυτά ήταν ένα το κρατούμενο για να προχωρήσουν στη χθεσινή σύνοδο, με την οποία αποφασίστηκε η πτώχευση της Ελλάδας και όλα τα άλλα είναι κοροϊδία για τον λαό. Είναι ελεγχόμενη πτώχευση που κατά τη γνώμη μας μπορεί να εξελιχθεί και σε ανεξέλεγκτη πτώχευση, παίρνοντας υπόψη ότι η ευρωζώνη θα βρεθεί σε πιο βαθιά κρίση και ο ελληνικός λαός πρέπει να γνωρίζει την αλήθεια για να έχει την άμεση ετοιμότητα της αντεπίθεσης, όπως εμείς συνηθίζουμε να λέμε και βεβαίως το εννοούμε. Τι αποφασίστηκε χτες; Έγινε ένας συμβιβασμός ανάμεσα στα διάφορα κράτη της ΕΕ και στη διεθνή ένωση των τραπεζών. Είναι ένας συμβιβασμός ο οποίος δεν πρόκειται να λύσει ούτε το θέμα της κρίσης, ούτε το θέμα της ανάπτυξης. Αντίθετα θα έχουμε επιβράδυνση της ανάπτυξης και πάνω απ' όλα μέτρα πρωτόγνωρα σε βάρος όλων των λαών της ευρωζώνης, όλων των λαών της Ευρώπης και μέσα εκεί βρίσκεται και η Ελλάδα. Ο πρωθυπουργός είπε ότι μας χάρισαν 100 δις στην πραγματικόητα «κούρεψαν», έγινε η πτώχευση κατά 100 δις, ενώ την ίδια ώρα η Ελλάδα δανείζεται 130 δις, συν τα 110 που είχαμε πάρει με το μνημόνιο, σύνολο 240 δις. Αν λάβουμε υπόψη ότι δεν κουρεύεται το σύνολο του χρέους, αλλά ένα μέρος, το χρέος παραμένει υψηλό. Δεν έχουμε κρίση χρέους. Αυτό πρέπει ο ελληνικός λαός να ξαναβάλει στο μυαλό του, να σκεφτεί, να προβληματιστεί με τη θέση του ΚΚΕ ότι η κρίση έχει σχέση με την υπερσυσσώρευση κεφαλαίου, αυτή έφερε τα χρέη και τα ελλείμματα και βεβαίως τα νέα αντεργατικά αντιλαϊκά μέτρα. Τι προβλέπουμε ως εξέλιξη; Η κρίση όπως είπαμε θα βαθύνει. Διαμορφώνονται στο πλαίσιο της ευρωζώνης και της Ευρώπης δύο αντιμαχόμενοι πόλοι. Που σημαίνει ότι θα ενταθεί η ανισόμετρη ανάπτυξη, θα γίνεται ακόμα μεγαλύτερη η απόκλιση μέσα στην ΕΕ και ιδιαίτερα στην ευρωζώνη. Όλα αυτά θα τα γυρίσουν και τα γυρνάνε σε βάρος των λαών. Κάθε φαινόμενο που υπάρχει μέσα στην ευρωζώνη απ' τη φύση του στρέφεται σε βάρος των λαών και γεννάει νέα μέτρα, αλλεπάλληλα μέτρα. Ο ένας πόλος είναι η Γερμανία με τις σύμμαχες χώρες, ο άλλος είναι η Γαλλία με τις χώρες της Μεσογείου, μιας και η Γαλλία θα βρεθεί και αυτή σε κρίση. Βεβαίως το πρόβλημα δεν είναι γεωγραφικό, όπως το ΠΑΣΟΚ μια ζωή μας έλεγε, Βορράς και Νότος και δεν είναι της ώρας βεβαίως να αναπτύξουμε το ζήτημα. Θεωρούμε ψευδεπίγραφη και άνευ ουσίας την αντίθεση με την έννοια ότι δεν έχει ουσία για τον λαό η αντίθεση που ανακύπτει ανάμεσα στις απώλειες των τραπεζών, ελληνικών και άλλων και στις κυβερνήσεις, τα κράτη που αποφάσισαν το κούρεμα κατά 50% και με το οποίο πλήττουν από μια πρώτη ματιά το τραπεζικό κεφάλαιο. Και λέμε ότι είναι ψευδεπίγραφη και ανούσια αυτή η αντίθεση για τον εξής λόγο. Πρόκειται καταρχήν για τμήματα της μιας και ενιαίας αστικής τάξης που εχθρεύεται μονίμως τον λαό. Δεύτερον, οι ελληνικές τράπεζες θα χρηματοδοτηθούν με 30 δις. Ενδεχομένως απ' το παράθυρο να πάρουν κι άλλα. Το ότι θα μεγαλώσει η κρατική παρέμβαση δεν λέει τίποτα. Και 100% να ήταν οι τράπεζες στο κράτος την ίδια πολιτική θα είχαν απέναντι στον λαό, αλλά όπως δήλωσε ο πρωθυπουργός πια σαφέστατα η μερική κρατικοποίηση θα οδηγήσει στην εξυγίανση των τραπεζών. Τα σπασμένα του κουρέματος θα τα πληρώσει ο λαός και τα μερίδια των τραπεζών θα δοθούν σε τράπεζες χωρών της ΕΕ και ενδεχομένως όχι μόνο. Θεωρούμε ψευδεπίγραφη και ανούσια την αντιπαράθεση αν στις τράπεζες θα έχουμε Έλληνα διευθυντή ή ξένο. Για τον λαό δεν έχει καμία σημασία, σημασία έχει ότι απέναντι του έχει όλα τα τμήματα του κεφαλαίου, βιομηχανικό, εφοπλιστικό, τραπεζικό, μεγαλέμπορους. Μπορεί μεταξύ τους να έχουν αντιθέσεις, αλλά είναι απολύτως ενωμένοι όταν πρόκειται να αδειάσουν τις τσέπες του λαού και να πλήξουν τα δικαιώματά του. Ακόμα και το δικαίωμά του να παλεύει με όλες τις μορφές πάλης. Θεωρούμε επίσης ανούσια και παραπλανητική τη συζήτηση που ανέκυψε από την πρώτη στιγμή για το θέμα της εποπτείας. Βεβαίως ο κ. Παπανδρέου μας είπε ότι θα είναι μια τεχνική βοήθεια, η κ. Μέρκελ το είπε κανονικά. Εδώ πια, οι επόπτες θα είναι καθημερινά, μέσα σε όλους τους μηχανισμούς του κράτους και δεν ξέρω και μέχρι που θα φτάσουν, μπορεί να φτάσουν και στις ηγεσίες των συνδικάτων. Γιατί λέμε ότι είναι ανούσια η αντιπαράθεση; Όχι γιατί δεν είναι πρόβλημα υπαρκτό. Όχι γιατί δεν έχουμε και ποσοτικά νέες εκχωρήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων, αλλά απ' τη στιγμή που η Ελλάδα, η καπιταλιστική Ελλάδα, είναι ενσωματωμένη στο ιμπεριαλιστικό σύστημα και ιστορικά και σήμερα, η αστική τάξη εκχωρεί κυριαρχικά δικαιώματα. Βεβαίως, άλλοτε τα εκχωρεί με καλύτερους ή χειρότερους όρους γι' αυτήν, όμως είναι επιλογή της και δεν έχει να κάνει με την υποτελή στάση. Είναι επιλογή της και γι' αυτό η επιλογή του ΚΚΕ και του λαού για να δώσει νόημα και ουσία στο αίτημα της λαϊκής κυριαρχίας και που ισχύει και για όλους τους λαούς πρέπει να είναι με ένα και μόνο περιεχόμενο: Λαϊκή κυριαρχία σημαίνει ο λαός να έχει στην ιδιοκτησία του τον πλούτο της χώρας. Τα μέσα παραγωγής, ό,τι υπάρχει στη χώρα από τη φύση και ό,τι έχει δημιουργηθεί με τον ιδρώτα σε συνθήκες εκμετάλλευσης των εργαζομένων. Να αποφασίζει ο λαός τι και πως θα παραχθεί, όταν έχει σχέδιο κατανομής ολόκληρου του εργατικού δυναμικού σε δουλειά με δικαιώματα. Όταν συμπράττει και κάνει διεθνείς συμμαχίες που ωφελούν τον ελληνικό λαό και δημιουργούν και συνθήκες ωφέλειας και για τους λαούς των χωρών με τις οποίες συνάπτονται αυτές οι σχέσεις. Γι' αυτό θεωρούμε ότι το πρόβλημα σήμερα είναι η στάση απέναντι στην αυξανόμενη σε δύναμη δικτατορία των μονοπωλίων. Η συμφωνία αυτή, η πτώχευση θα δημιουργήσει πιο ισχυρά μονοπώλια σε κάθε κλάδο, στην ελληνική οικονομία και βεβαίως σε όλη την Ευρώπη, και όσο πιο ισχυρά είναι τα μονοπώλια τόσο πιο επικίνδυνα είναι τα κόμματά τους, τόσο πιο επικίνδυνη και αυταρχική και κατασταλτική γίνεται και η διακυβέρνηση είτε από κυβερνήσεις συνεργασίας είτε από μονοκομματικές. Δεν είναι η ώρα τέτοιων επιλογών για τον λαό. Ούτε να πάρει το μέρος της μιας μερίδας του κεφαλαίου εναντίον της άλλης, ούτε να είναι υπέρ της ελληνικής κηδεμονίας από το κεφάλαιο εναντίον της ξενικής. Όλα αυτά τελικά, για τον ίδιο, έχουν το ίδιο αποτέλεσμα, κάτι που έχει επιβεβαιωθεί. Ας δούμε και την ιστορία. Το «σχέδιο Μάρσαλ» που χαιρετίζουν σήμερα όλες οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου και μάλιστα πολλές απ' αυτές έγραψαν στα χαρτιά τους ότι ζητούν ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ και αυτό έφερε ανάλογη εποπτεία. Όπως επίσης έχουμε και πολλά παραδείγματα στην ιστορία που τμήματα της αστικής τάξης, μερίδες της που ανήκαν σε ένα κόμμα ή και ένα αστικό κόμμα είχε μια διαφωνία για το αν οι όροι της συμφωνίας ήταν έτσι ή αλλιώς. Για παράδειγμα, όταν έγινε η συμφωνία για τις αμερικάνικες και ΝΑΤΟϊκές βάσεις υπήρχαν και αστοί πολιτικοί και αστικά κόμματα που λέγανε θέλουμε μια καλύτερη συμφωνία. Αυτά τα επισημαίνουμε γιατί αυτή τη στιγμή πρέπει να υπάρχει ενιαία στάση της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων απέναντι στην αστική τάξη της χώρας, στην αστική τάξη την πανευρωπαϊκή και τα κόμματά της. Αυτό το κούρεμα που αποφάσισαν, 100 δις, δεν μας τα χάρισαν, θα τα πληρώσει ο λαός πανάκριβα. Δεν οδηγεί στην άποψη «το επαχθές χρέος», «το λιγότερο επαχθές χρέος», το «νόμιμο», το «παράνομο» χρέος, προτάσεις οι οποίες είχαν μπει στη δημοσιότητα από το χώρο του ΣΥΡΙΖΑ και από αρκετούς τεχνοκράτες ρεφορμιστές; Ορίστε ένα μέρος «χαρίστηκε» και λοιπόν; Δεν χαρίστηκε, είπαμε, το χαρίστηκε το βάζουμε σε εισαγωγικά. Ή η κρατικοποίηση των τραπεζών, σε συνθήκες δικτατορίας των μονοπωλίων, του μονοπωλιακού καπιταλισμού είναι δυνατόν να είναι προς όφελος του λαού; Ούτε η κρατικοποίηση ούτε η αποκρατικοποίηση. Το ΚΚΕ βεβαίως θα προχωρήσει σε πιο αναλυτικές επεξεργασίες και σε επικαιροποίηση στόχων πάλης για το κίνημα, θέλουμε όμως να αναφέρουμε ένα ζήτημα ειδικά. Το κούρεμα που οδηγεί σε απώλειες όπως λένε των τραπεζών και αυτές μπορεί να είναι σε ένα τραπεζικό όμιλο 70%, σε άλλον 30 ή 40%, ανάλογα με το τι ομόλογα έχει, σκεφτείτε τις επιπτώσεις που θα έχει στα ασφαλιστικά ταμεία. Δεκάρα τσακιστή να μη δώσει ο ελληνικός λαός σε αυτά που είπε ο κ. Παπανδρέου, σ' αυτά που βγαίνουν τώρα οι προπαγανδιστές της κυβέρνησης και λένε ότι θα καλυφθούν από τη μείωση των τοκοχρεολυσίων και θα έχουμε ένα κέρδος . Λένε ψέματα 100%. Διότι έχουν 230 δις δάνειο, εφόσον στηρίξουν και θα στηρίξουν την κερδοφορία του κεφαλαίου, θα έχουμε καινούργια ελλείμματα. Τι ζητάμε εμείς για τα ταμεία. Πρώτα πρώτα προβλέπουμε ότι θα υπάρξει νέος ασφαλιστικός νόμος. Ήδη διαγράφεται απ' τις συμφωνίες της Κυριακής και εννοείται δεν θα είναι καλύτερος απ' τους προηγούμενους, θα είναι χειρότερος. Εμείς ζητάμε, η κυβέρνηση να κόψει τον λαιμό της, να δώσει εδώ και τώρα όλα τα χρήματα που χρωστάει στα ασφαλιστικά ταμεία. Πρώτον, χρωστάει σε χρηματοδότηση. Δεύτερον σε σχέση με τα ομόλογα. Εμείς υπολογίζουμε τι αντίκρισμα, τι αξία είχαν οι επενδύσεις των αποθεματικών των ταμείων σε ομόλογα όταν έγιναν πριν τόσα χρόνια και πριν την κρίση. Τι απώλειες είχαν σταδιακά, γιατί είχαν απ' το παιχνίδι του χρηματιστηρίου, τι απώλειες είχαν στην περίοδο της κρίσης, τι απώλειες είχαν με τη συμφωνία του Ιουλίου; Με τι επιτόκιο; Με το επιτόκιο που δάνειζε το ελληνικό κράτος τότε. Κι επομένως να υπολογιστούν οι απώλειες όχι λογιστικά, τυπικά, έτσι όπως κάνουν, αλλά πραγματικά και αυτά να αποδοθούν. Αν δεν γίνει αυτό, τότε να είστε βέβαιοι οι συντάξεις θα μειωθούν παραπέρα, το ίδιο και οι όποιες κοινωνικές παροχές δίνουν τα ασφαλιστικά ταμεία, που ήδη είναι ασφυκτικά πετσοκομμένες. Ιδιαίτερα για τα ασφαλιστικά ταμεία, για τις κοινωνικές παροχές, οι επιπτώσεις στην παιδεία, στους μισθούς θα είναι τραγικές, δραματικές. Αυτά τα 100 δις το κούρεμα θα τα πληρώσει ο λαός σε πολλά δισεκατομμύρια. Πετάνε κι άλλα τυράκια στους λαούς της Ευρώπης. Ότι τώρα θα χρησιμοποιηθούν και κινέζικα κεφάλαια, θα κάνουν διαπραγματεύσεις με την Κίνα. Όπως ξέρουμε ένας απ' τους λόγους που στην ΕΕ έπεσε πολύ κάτω η τιμή της εργατικής δύναμης, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες, ήταν ο ανταγωνισμός με την Κίνα και γενικά τις ασιατικές χώρες. Τώρα λοιπόν, όπως ξέρετε μπορεί να δανειστούν απ' τους ανταγωνιστές, αλλά ο ανταγωνισμός τους δεν πρόκειται να καταργηθεί. Και επιπλέον ο ανταγωνιστής που θα έρθει εδώ να δανείσει δεν πρόκειται να δανείσει με κριτήριο να προστατευθούν οι κατακτήσεις που έχουν οι λαοί, αλλά ποια θα είναι τα δικά τους κέρδη. Κι επιπλέον η όλη συζήτηση που έγινε χτες και την Κυριακή, η τοποθέτηση της κ. Μέρκελ η οποία έβαλε την Ελλάδα κάτω-κάτω, ξεκίνησε με την Ιταλία, την Ισπανία, δείχνει το εξής: Το πρόβλημα αυτή τη στιγμή στην ευρωζώνη δεν είναι η Ελλάδα που αντιπροσωπεύει ένα πολύ μικρό ποσοστό στο ΑΕΠ, είναι η Ιταλία που έχει πολύ μεγαλύτερη δυναμική στο ΑΕΠ της Ευρώπης, η Ισπανία, η Γαλλία. Αυτές οι χώρες όπως η Ιταλία δεν είχε μνημόνιο, δεν είχε μεσοπρόθεσμο, δεν είχε πολυνομοσχέδιο, και είδατε τι έγινε αυτές τις μέρες μέσα στις συνεδριάσεις ώστε να επιβάλλουν στην Ιταλία να επισημοποιηθεί το όριο συνταξιοδότησης στα 67 γιατί ξέρουμε ότι έχει γίνει δημοψήφισμα και έχει ψηφιστεί. Στην Ισπανία ζήτησαν συνταγματικές αλλαγές. Επομένως, για τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου, τη ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΛΑ.Ο.Σ., ΔΗΜ.ΑΡ. οι οποίες τα βάζουν με το πώς χειρίζεται η κυβέρνηση ορισμένα πράγματα ή κάνουν μία υψηλή και εξ απαλών ονύχων κριτική στην ΕΕ, γι' αυτούς τους λέμε τα βλέπετε; Δεν είναι ζήτημα τώρα ικανότητας διαχείρισης, τακτικής και αν οι σύμβουλοι της κυβέρνησης συμβουλεύουν σωστά ή αν η κυβέρνηση και ο Παπανδρέου είναι ικανός να αξιοποιήσει συμβουλές, η γραμμή είναι μία, βαράτε τους εργαζόμενους. Ό,τι πήραν μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο πρέπει όχι μόνο να το δώσουν πίσω αλλά πρέπει να τιμωρηθούν για τις κατακτήσεις τους. Και οπωσδήποτε θα δυναμώσει η καταστολή, η προβοκάτσια, ο αντικομμουνισμός. Θεωρούμε ότι ο ελληνικός λαός έχει σήμερα πολύ περισσότερες δυνατότητες να βγάλει συμπεράσματα. Και επισημαίνουμε ακόμα κάτι. Σ' αυτή τη συμφωνία δεν έχουν γίνει γνωστές οι λεπτομέρειες και όντως ισχύει ότι οι λεπτομέρειες είναι πολύ ουσιαστικά ζητήματα, ότι δεν μπόρεσαν να λύσουν οι ανταγωνιστές μεταξύ τους σ' αυτή τη μέρα θα τα λύσουν στις λεπτομέρειες με τους τεχνοκράτες. Ε, αυτές οι λεπτομέρειες πιθανόν να φέρουν στο προσκήνιο τραγικά πράγματα κι αυτά θα έρθουν με τη μορφή νόμων, μετά την 21η Ιούλη την περίφημη σωτηρία της Ελλάδας ήρθε το πολυνομοσχέδιο, μετά το νενικήκαμεν του κ. Παπανδρέου θα πέσει βαρύς ο πέλεκυς. Εμείς λοιπόν, βάζουμε το εξής ζήτημα, η πάλη για εφ' όλης της ύλης σύγκρουση με την εξουσία των μονοπωλίων και τα κόμματά της, η πάλη για ανατροπή αυτής της εξουσίας, η πάλη για λαϊκή εξουσία - λαϊκή οικονομία αντικειμενικά είναι περισσότερο ώριμη από ποτέ. Και πραγματικά θα είναι φοβερό και τρομερό εάν υποκειμενικά ο λαός δεν επιλέξει τον δρόμο αυτής της πάλης πολύ περισσότερο από χτες και προχτές. Είναι ώριμη αυτή η πάλη. Αν εμπλακεί μέσα σε αντιπαραθέσεις του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ, αν μπει ανάμεσα σε αντιπαραθέσεις κεντροαριστερά - κεντροδεξιά, προοδευτικές αριστερές δυνάμεις δεν ξέρω τι. Το ζήτημα είναι: Εξουσία των μονοπωλίων με όποια μορφή κι αν πάρει αυτή ή ανατροπή αυτής της εξουσίας. Βεβαίως, αυτός ο δρόμος δεν λέμε ότι θα είναι δρόμος εύκολος, έχει εμπόδια, παγίδες, απαιτεί θυσίες, αλλά δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Και σ' αυτό τον δρόμο θα πρέπει να προσπαθήσουμε να υπάρχουν μικρότερες ή μεγαλύτερες νίκες του λαού. Έφερα ένα παράδειγμα με τα ασφαλιστικά ταμεία. Απ' άκρη σ' άκρη σε όλη την Ελλάδα ένα αίτημα πρέπει να είναι αυτή τη στιγμή, αυτό που περιγράψαμε για τα ασφαλιστικά ταμεία. Και αφορά και τους ηλικιωμένους, αφορά και τους μεσήλικες, τους τριαντάρηδες, και τους έφηβους, γιατί έχουν γονείς και γιατί τα χρόνια περνούν αρκετά γρήγορα. Βεβαίως εμείς πιστεύουμε ότι πολύ πιο γρήγορα στην Ελλάδα μπορεί να έρθει μια μεγάλη σημαντική αλλαγή όπως εμείς την περιγράφουμε, αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να λέμε στον λαό κάθε φορά αν δεν ανατραπούν τα μονοπώλια τι θα του συμβεί. Θα επανέλθουμε με πιο αναλυτικές και πιο σημαντικές, συλλογικές τοποθετήσεις κι απ' την ίδια την Κεντρική Επιτροπή, αλλά θεωρήσαμε αναγκαίο σήμερα να προειδοποιήσουμε έγκαιρα τον ελληνικό λαό. Όχι να φοβηθεί, όχι να αγανακτήσει, αλλά να συνειδητοποιήσει τη μια και μόνη επιλογή και η συμπόρευση με το ΚΚΕ είναι όχι μοναδική, αλλά θα έλεγα αναγκαστική προϋπόθεση για μια τέτοια αντεπίθεση κατά της εξουσίας των μονοπωλίων.

Η ΜΟΝΗ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΛΑΟΙ

Επιστολή των εκπαιδευτικών του ΠΑΜΕ

στους μαθητές για την 28^η Οκτωβρίου

«Η μόνη υπερδύναμη είναι οι λαοί»!

Αγαπητέ μαθητή, μαθήτρια

Μη σκεφτείς ότι κρατάς άλλο ένα χαρτί που μιλά για το μεγάλο ΟΧΙ που γιορτάζουμε κάθε φορά την 28^η Οκτωβρίου. Εμείς οι εκπαιδευτικοί του ΠΑΜΕ, μόνο σαν επέτειο και μνημόσυνο δεν το βλέπουμε. Θέλουμε να σου μιλήσουμε για το νόημα και το σημερινό περιεχόμενο που έχει το ΟΧΙ, η Αντίσταση κι η γιορτή.

Σου λένε κάθε φορά στις γιορτές: «Μια χούφτα Έλληνες, αντιμετώπισαν την πιο καλά εξοπλισμένη αυτοκρατορία». Κράτα το. Πίστεψέ το. Αλήθεια είναι: «η μόνη υπερδύναμη είναι οι λαοί»....φωνάζουμε ακόμα στους δρόμους. Δεν είναι παντοδύναμοι ούτε οι κατακτητές, ούτε οι ντόπιοι δυνάστες. Ο λαός ενωμένος, οργανωμένος μπορεί να τους νικήσει όλους. Όπως έκανε τότε με τους Ιταλούς. Όπως έκανε τότε με το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ που έδιωξε τους Γερμανούς.

Σου λένε καθηγητές στις ομιλίες τους και στο μάθημα: «Το ΟΧΙ το είπε ο λαός». Κάντο πράξη και σήμερα! Το ΟΧΙ απέναντι σε κάθε αυταρχισμό είναι δικαίωμα, είναι υποχρέωσή μας, είναι ανάγκη για να βγει η ιστορία μπροστά. Η απόκρουση των αντιλαϊκών μέτρων σε κάθε εποχή είναι υπόθεση δική σου: του λαού. Όπως ήταν τότε που μια παλλαϊκή επιστράτευση και δράση στήριξε το στρατό στο να αποκρούσει τους Ιταλούς. Όπως ήταν λίγο αργότερα που μια τεράστια διαδήλωση του λαού της Αθήνας ματαίωσε την επιστράτευση και την αποστολή εργαζομένων στα ναζιστικά κάτεργα, που επιχείρησαν οι κατοχικές δυνάμεις. Όπως τώρα που εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες βγήκαν στο δρόμο ενάντια στην φτώχεια και την ανεργία, ενάντια στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, στο ΔΝΤ και την τρόικα.

Λέμε εμείς οι καθηγητές στις γιορτές: «ο λαός πήρε τα όπλα». Πράγματι. Θέριεψε τότε πάλι ο γίγαντας λαός για να σπάσει δεσμά κι αλυσίδες όπως λέει κι ένα αντάρτικο τραγούδι. Όπως θεριεύει και σήμερα. Αλλά δε «θέριεψε» όλος ο λαός. Υπήρξαν κι αυτοί οι «ρεαλιστές» που έτρεξαν να κρυφτούν πίσω απ’ τους προστάτες τους Άγγλους κι Αμερικάνους. Υπήρξαν κι άλλοι που πίστεψαν στην παντοδυναμία του αντιπάλου κι έγιναν συνεργάτες των Γερμανών και κουκουλοφόροι που κάρφωναν λαϊκούς αγωνιστές. Και σήμερα θα δεις παρόμοιους «ρεαλιστές» που πιστεύουν ότι «δε γίνεται τίποτα» ή ότι «οι αντίπαλοι είναι παντοδύναμοι κι ανίκητοι». Έχει η ιστορία παραδείγματα να τους δείξεις. Σαν το 1940 και την ηρωική αντίσταση του λαού μας.

Ακούς για τα αντίποινα που έκαναν οι Γερμανοί στους αντάρτες. Πάντα έτσι γίνεται. Πάντα ο τύραννος προσπαθεί να τρομοκρατεί τους αγωνιστές κι όλο το λαό που τους στηρίζει. Και τότε και τώρα. Τώρα που το κράτος και το παρακράτος τρομάζει με το μέγεθος του κινήματος που αναπτύσσεται κι αναγκάζεται να βγάζει τα «κρυφά χαρτιά του»: τους προβοκάτορες, αναρχοφασίστες-κουκουλοφόρους να χτυπάνε το λαό στις συγκεντρώσεις και τις πορείες. Όπως τότε όμως που οι αντάρτες είχαν οργανώσει την αυτοάμυνα και την προστασία των λαϊκών αγωνιστών, έτσι και τώρα το ΠΑΜΕ περιφρουρεί τις συγκεντρώσεις του κι έχει τη δυνατότητα να απωθεί τους τραμπούκους και τους τρομοκράτες.

Ακούς στο αντάρτικο τραγούδι που λέει : «Το ΕΑΜ μας έσωσε απ’ την πείνα»…Είναι ακριβώς έτσι: όταν οι κατακτητές έκλεβαν με το ζόρι όλα τα αγαθά που παρήγαγε η Ελληνική γη για να θρέψουν τις μαύρες λεγεώνες τους, το ΕΑΜ οργάνωσε τη μάχη της σοδειάς. Φρουρούσε με τα όπλα του ΕΛΑΣ τα χωράφια και τα χωριά που ο κόσμος μάζευε τη σοδειά του. Ταυτόχρονα βοήθησε κιόλας στο μάζεμα αυτής της σοδειάς. Οργάνωνε συσσίτια στις πόλεις και στα χωριά. Έτσι και σήμερα, που τα φαινόμενα της φτώχειας και της πείνας επανέρχονται μέσα στα σπίτια μας, στους μαθητές του διπλανού θρανίου, στα παιδιά που λιποθυμάνε στα σχολεία απ’ την πείνα. Χρειάζεται πάλι να οργανώσουμε τον αγώνα ενάντια στη φτώχεια.

Χρειάζεται να αγωνιζόμαστε για την κοινωνία των αναγκών και των ονείρων μας. Αυτή που θα κατοχυρώνει το δικαίωμα στη δουλειά, στη μόρφωση, στον ελεύθερο χρόνο και θα απαγορεύει την ανεργία, την πείνα, τα ναρκωτικά. Αυτή που οργάνωνε κι ονειρευόταν και το ΕΑΜ: «λαοκρατία» έλεγε τότε το ΕΑΜ. Σήμερα το σύγχρονο περιεχόμενο της πάλης του ΕΑΜ είναι ο αγώνας για λαϊκή εξουσία και λαϊκή οικονομία. Μια κοινωνία όπου αυτός ο λαός που παράγει τον πλούτο, υλικό και πνευματικό, θα τον δικαιούται και θα τον απολαμβάνει. Δε θα υπάρχουν παράσιτα, τραπεζίτες, βιομήχανοι, κεφαλαιοκράτες που να πίνουν το αίμα και τον ιδρώτα του λαού, που θα κλέβουν τον κόπο τον γονιών σου.

Ίσως να έχεις ακούσει ότι οι αντάρτες στα μέρη που ελευθέρωναν κατοχύρωναν τη λαϊκή δικαιοσύνη, τη λαϊκή παιδεία, έκαναν θέατρα, πολιτιστικές εκδηλώσεις, κλπ. Αλήθεια είναι. Το ΕΑΜ ήταν ταυτόχρονα μορφωτικό κίνημα. Οργάνωνε μαθήματα και σχολεία που λειτουργούσαν κανονικά στην «Ελεύθερη Ελλάδα» όπως λέγανε τότε τις περιοχές που είχε ελευθερώσει ο ΕΛΑΣ. Το ΕΑΜ έλεγε: «Ένας λαός–μια παιδεία». Όπως και σήμερα που αγωνιζόμαστε για να έχουν όλοι οι μαθητές βιβλίο, σχολείο και δάσκαλο. Για να έχουν όλοι οι μαθητές δικαίωμα στη μόρφωση και στη γνώση, ενάντια στην πολιτική που μετατρέπει το σχολείο σε επιχείρηση και το γονιό και το μαθητή πελάτη σ’ ένα σχολείο της φτηνής κατάρτισης. Που κάνει τη μόρφωση απλησίαστο εμπόρευμα.

Ίσως να έχεις διαβάσει στο σχολείο ή στο σπίτι σου το βιβλίο «Τα ψηλά βουνά». Βιβλίο που θυμάσαι για την ποιότητά του και την ζωντάνια του. Αυτό το βιβλίο μαζί με άλλα παρόμοια ήταν σχολικό βιβλίο που είχε τότε εκδώσει το ΕΑΜ. Σκέψου το σε αντιπαράθεση με τα σημερινά σχολικά βιβλία, που επιχειρούν τη διαστρέβλωση της ιστορίας. Που σου κρύβουν το μεγαλείο της εθνικής αντίστασης και επιχειρούν να σου κρύψουν τις αγωνιστικές σελίδες της αληθινής ιστορίας του λαού μας.

Ψάξτα όλα αυτά. Μάθε!

Είναι η δική σου ιστορία. Κι είναι δίπλα σου. Η ιστορία αυτή είναι ζωντανή ακόμα. Ίσως να είναι ο παππούς κι η γιαγιά σου. Ίσως να είναι η φωτογραφία του σκοτωμένου συγγενή που έχετε στο σαλόνι σας. Και σίγουρα είναι αυτοί οι γέροι που κρατούν το λάβαρο των αγωνιστών της εθνικής αντίστασης. Η ΠΕΑΕΑ. Αυτοί έγραψαν αυτές τις «λαμπρές σελίδες». Βρες τους. Ρώτα τους. Κάλεσέ τους στο σχολείο σου να σου μιλήσουν γι’ αυτά που έζησαν. Γι’ αυτά που έκαναν και που είναι ανάγκη να τα μαθαίνουμε, γιατί χρειάζεται να τα ζωντανέψουμε με τη νέα αντεπίθεση και αντίσταση της εποχής μας. Για να φέρουμε πιο κοντά τη νίκη του λαού μας στις νέες συνθήκες.

Αφιερωμένο εξαιρετικά στον εμβρόντητο κύριο Παπουτσή

Αυτά τα παλουκάρια σε ποιό Α.Τ. υπηρετούν κύριε Παπουτσή;
.

Το τελευταίο τραγούδι του Μάνου Λοϊζου παρακαταθήκη για όλους μας, στις δύσκολες μέρες που έρχονται.

ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ

.

Ανακοίνωση του ΚΚΕ για τον θάνατο του Δημήτρη Κοτζαρίδη

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ
ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ
ΚΑΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΗ ΤΟΥ ΠΑΜΕ
ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΤΖΑΡΙΔΗ


Αυτή τη φορά εξαπέλυσαν σχεδιασμένα οργανωμένες ομάδες σε διατεταγμένη αποστολή και αναρχοφασιστοειδή που με μολότωφ, χημικά αέρια, χειροβομβίδες κρότου λάμψης και πέτρες επιχείρησαν να διαλύσουν τη μεγαλειώδη συγκέντρωση εργατών και λαού στο Σύνταγμα και ειδικά στο μέρος που ήταν το ΠΑΜΕ. Αποτέλεσμα αυτής της επίθεσης είναι και ο θάνατος του συνδικαλιστή του ΠΑΜΕ Κοτζαρίδη Δημήτρη, 53 χρόνων, γραμματέα του Παραρτήματος Οικοδόμων του Βύρωνα. Ακόμα δεκάδες είναι οι τραυματίες διαδηλωτές του ΠΑΜΕ.

Το μίσος των κουκουλοφόρων κατά του εργατικού λαϊκού κινήματος και του ΠΑΜΕ εκφράζει το μένος των δυνάμεων που υπηρετούν το σύστημα και την αστική εξουσία. Η κυβέρνηση έχει τεράστια ευθύνη. Η επιχείρηση τρομοκράτησης, συκοφάντησης και καταστολής του εργατικού λαϊκού κινήματος πηγάζει από κρατικές δομές, από κέντρα και υπηρεσίες. Αυτό αποδείχνει η ιστορία, αυτό δείχνει και η σημερινή βάρβαρη και δολοφονική επίθεση. Οι κουκουλοφόροι, αναρχοαυτόνομοι, φασιστοειδή ή όπως αλλιώς ονομάζονται ανέλαβαν να φέρουν σε πέρας το δικό της στόχο που οι δυνάμεις καταστολής, οι εκβιασμοί και οι απειλές της απέτυχαν, για να τρομοκρατήσουν το λαό για να σκύψει το κεφάλι. Αντικειμενικά προκύπτει ότι τα ίδια κέντρα εκτέλεσαν την προβοκατόρικη δολοφονική πυρπόληση της Μαρφίν τη μέρα ψήφισης του μνημονίου στις 5 Μαΐου 2010.

Ο στόχος τους ήταν να διαλύσουν τη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ απέτυχε. Έτσι πρέπει να αποτύχουν τα σχέδια κυβέρνησης, μηχανισμών του συστήματος, των κομμάτων της πλουτοκρατίας που θέλουν να τρομοκρατήσουν και να καταστείλουν το εργατικό λαϊκό ποτάμι της αντεπίθεσης που βγήκε με τη 48ωρη απεργία στους δρόμους.

Το ΚΚΕ εκφράζει τη θλίψη και τα συλλυπητήριά του στην οικογένεια του Δημήτρη Κοτζαρίδη που έπεσε αγωνιζόμενος για το δίκιο της εργατικής τάξης και του λαού. Εκφράζει την αλληλεγγύη του στους τραυματίες, σε όλους όσοι υπερασπίστηκαν την εργατική λαϊκή διαδήλωση από τις προβοκατόρικες ομάδες. Καλεί το λαό να σηκώσει πιο αποφασιστικά το ανάστημά του. Να συμπορευτεί με το ΚΚΕ, να συσπειρωθεί τώρα στα συνδικάτα, στο ΠΑΜΕ και τις άλλες ριζοσπαστικές οργανώσεις που αντιπαλεύουν την αντιλαϊκή πολιτική, την εξουσία μονοπωλίων. Αυτό είναι το αντίπαλο δέος των κομμάτων της πλουτοκρατίας, της ΕΕ και του ΔΝΤ. Αυτή είναι η δύναμη του λαού να αποκρούσει τα βάρβαρα μέτρα, τη βία και την τρομοκρατία κάθε είδους μηχανισμού καταστολής. Ο λαός μπορεί να ανατρέψει την αντιλαϊκή πολιτική και εξουσία.

ΑΘΗΝΑ 20/10/2011
ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ