Επιχείρηση ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ Α.Ε.

Μια που θα ασχοληθώ στο παρόν κείμενο, με τα σκουπίδια και τη διαχείρησή τους, δεν θα αποφύγω να πάρω θέση για το θέμα που έχει προκύψει με την προτεινόμενη από τον περιφερειάρχη, μετακίνηση του 80% των απορριμμάτων του νομού Λασιθίου στον Χ.Υ.Τ.Α Αγίου Νικολάου.

Παρότι ένας εξωτερικός παρατηρητής θα δυσκολευόταν να κατανοήσει γιατί ο περιφερειακός σχεδιασμός δεν προέβλεψε την ισοκατανομή των Χ.Υ.Τ.Α. στο νομό μας, για εμάς τους ντόπιους και ειδικά τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, η εξέλιξη ήταν το φυσικό επακόλουθο της πλήρους αποτυχίας του περιφερειακού - για να ακριβολογούμε γαλαζοπράσινου κυβερνητικού - σχεδιασμού. Κρατικές επενδύσεις που έμειναν στα χαρτιά, τοπικές χρηματοδοτήσεις που δεν δόθηκαν, μικροπολιτικά παιχνίδια, επιχειρηματικά συμφέροντα και τοπικιστικές αντιθέσεις, έφτιαξαν ένα κοκτέιλ εκρηκτικό με θύματα τις τοπικές κοινωνίες, που ανενημέρωτες συνεχίζουν τον ύπνο του δικαίου. Όμως στο Δημοτικό Συμβούλιο Αγίου Νικολάου ακούστηκαν για πρώτη φορά μετά από χρόνια φωνές ανυπακοής. Μια ανυπακοή που θα έπρεπε να χαρακτηρίζει γενικότερα την τοπική αυτοδιοίκηση …Γιατί αλλιώς μετατρέπεται σε τοπική διοίκηση. Μετατρέπεται σε ένα επιτελείο μαριονεττών που απλά μεταβιβάζουν και εκτελούν το Κρατικό και Ευρω-ενωσιακό σχεδιασμό.

Εκεί που θα κριθούν οι αυτοδιοικήσεις του μέλλοντος θα είναι στα πόσα «όχι» θα μπορέσουν να διατυπώσουν απέναντι στον αντιλαϊκό και αντιδημοκρατικό χαραχτήρα των όσων προτείνουν πότε η Κυβέρνηση, πότε οι Βρυξέλες, πότε το ΔΝΤ και πότε όλοι τους μαζί.

Ας γυρίσουμε όμως στη συγκεκριμένη ανυπακοή, ενάντια στην απόφαση της περιφέρειας να μεταφέρει τα σκουπίδια Ιεράπετρας-Μακρύ Γιαλού στο ΧΥΤΑ Αγίου Νικολάου, με την απειλή Ευρωπαϊκών προστίμων σε περίπτωση μη αποδοχής τους... Η συγκεκριμένη ανυπακοή, που πρέπει να την υπερασπίσει ο κάθε Αγιονικολιώτης, δεν θα πρέπει να χειραγωγηθεί από τοπικούς παράγοντες και να μετατραπεί σε μια διένεξη με την Ιεράπετρα. Στην Ιεράπετρα πρέπει να κλήσει η ανεξέλεγκτη χωματερή. Όμως η κοινωνία της Ιεράπετρας ξέρει πως το να αγαπάς το τόπο σου, πρέπει να συνδιάζεται και με το σεβασμό του τόπου των γειτόνων σου. Αν επικρατήσει η συνήθης γειτονική φαγομάρα, ο μόνος ωφελημένος θα είναι η κεντρική εξουσία, αφού θα συνεχίσει την απραξία της με το δικαιολογητικό … «βρείτε τα». Πρέπει λοιπόν να αγωνιστούν από κοινού οι δύο τοπικές κοινωνίες, ώστε να προχωρήσει το κεντρικό εργοστάσιο, συλλογής και επεξεργασίας απορριμμάτων και το οποίο όταν λειτουργήσει, θα μετατρέψει τους ΧΥΤΑ σε ΧΥΤΥ (Χώρους Υγειονομικής Ταφής Υπολειμμάτων). Στους ΧΥΤΥ θα καταλήγουν μόνο το 20%-30% των σημερινών σκουπιδιών και αυτό συμφέρει και τις 2 κοινωνίες. Αν ενώσουν τις φωνές τους θα φέρουν την κεντρική εξουσία σε πολλή δύσκολη θέση, με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να χωροθετήσει (ή έστω να δεσμευτεί σε χωροθέτηση) ενός εργοστασίου κεντρικής διαχείρισης. Έτσι ένας κοινός αγώνας για τα «αυτονόητα»… θα έδινε μεγάλα συγκριτικά πλεονεκτήματα στη Κρήτη, το περιβάλλον και την οικονομία της.

Ανακύκλωση: αναγκαία όσο ποτέ

Μίλησα παραπάνω για τον όγκο των αστικών απορριμμάτων και τον υπερκορεσμό του ΧΥΤΑ που φέρνουν στο προσκήνιο κάποιους να μιλήσουν για την «ανάγκη» εφαρμογής της καύσης. Προφανώς αυτοί παραβλέπουν το γεγονός ότι η ανακύκλωση, η πιο αποδοτική και φιλοπεριβαλλοντική διαχείριση-αξιοποίηση των απορριμμάτων, στη χώρα μας είναι πολύ πίσω από τις ανάγκες, ενώ προκρίνουν την καύση που αποκλείει την ανακύκλωση. Με την ανακύκλωση θα μπορούσε να αξιοποιηθεί πάνω από το 30% του όγκου των απορριμμάτων που αποτελεί τις συσκευασίες (χαρτί, πλαστικό, ξύλο, γυαλί, αλουμίνιο κλπ). Όλες αυτές οι συσκευασίες μπορούν να επεξεργαστούν και να επαναχρησιμοποιηθούν σε νέα προϊόντα.

Ανακυκλώσιμη ρεμούλα

Με το νόμο 2939/01 του ΠΑΣΟΚ και σχετικά Προεδρικά Διατάγματα (ΠΔ) και του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, η ανακύκλωση εκχωρήθηκε στην ευθύνη μιας ιδιωτικής ανώνυμης εταιρείας, της ΕΕΑΑ Α.Ε. (Ελληνική Εταιρεία Αξιοποίησης Ανακύκλωσης), που ο χαρακτήρας της δεν διαφοροποιείται, ούτε από το χαρακτηρισμό της ως «μη κερδοσκοπική», ούτε από τη συμμετοχή της ΚΕΔΚΕ σε αυτήν κατά 35%. Όλα αυτά τα χρόνια που λειτουργεί η συγκεκριμένη επιχείρηση, ελάχιστα αποτελέσματα έχει να επιδείξει.
Αντίθετα τσεπώνει περί τα 25 εκατ. ευρώ ετησίως από το λαϊκό υστέρημα, κυρίως από την είσπραξη των χρημάτων που προέρχονται από τις εισφορές (υπέρ ανακύκλωσης) των εταιρειών που πουλάνε στην αγορά συσκευασμένα προϊόντα. Οι εισφορές όμως αυτές στην πραγματικότητα πληρώνονται από το λαϊκό καταναλωτή, αφού μετακυλώνται στην τιμή των προϊόντων. Αν και η ΕΕΑΑ υποχρεώνεται να τα διαθέσει για την προώθηση της ανακύκλωσης σε επίπεδο χώρας, τα διαχειρίζεται κατά το δοκούν (αξιοποιώντας παραθυράκια του νόμου και των ΠΔ) με ενδεχόμενο να τα επενδύει σύμφωνα με τις οδηγίες των μεγαλομετόχων της εταιρειών, μεταξύ των οποίων η Coca Cola και άλλες γνωστές πολυεθνικές.
Επίσης, οι συμβιβασμένες δημοτικές αρχές προχωρούν σε παραπέρα αντιλαϊκές συμφωνίες με την ΕΕΑΑ Α.Ε., αξιοποιώντας στο έπακρο τις αντίστοιχες νομοθετημένες «Προγραμματικές Συμβάσεις». Ουσιαστικά φορτώνουν στις πλάτες των δημοτών το σύνολο του λειτουργικού κόστους της ανακύκλωσης, που εισπράττεται μέσα από τα ανταποδοτικά τέλη καθαριότητας και ηλεκτροφωτισμού. Η ΕΕΑΑ Α.Ε. στην πραγματικότητα λοιπόν διπλοπληρώνεται από το λαό: μία από το λαϊκό καταναλωτή και μία από τον δημότη, με αποτέλεσμα να κερδίζει, αυτή και οι μεγαλομέτοχοί της.

Γενικά στο έδαφος της κρατικής απραξίας φαίνεται να υπάρχει έντονη τυχοδιωκτική επιχειρηματική δραστηριότητα, στην «αγνή» ακόμα «αγορά» της ανακύκλωσης που υπόσχεται κέρδη. Για παράδειγμα συνεχώς διαφημίζονται «έξυπνα» συστήματα διαλογής στην πηγή (μπαταρίες κλπ).
Όλα αυτά βρίσκονται σε πλήρη αναντιστοιχία με τον κόσμο που έχει αγκαλιάσει δραστηριότητες ανακύκλωσης. Μάλιστα, αυτή τη διάθεση του κόσμου καπηλεύονται μπροστά στις δημοτικές εκλογές συμβιβασμένοι δήμαρχοι που κάνουν αντίστοιχες εκδηλώσεις ζητώντας εκ νέου τη λαϊκή ψήφο. Αυτές οι εκδηλώσεις πολλές φορές μετατρέπονται σε πανηγύρια διαφήμισης εταιρειών που ασχολούνται με την ανακύκλωση και δήθεν ενδιαφέρονται για το περιβάλλον.

Παραπέρα στα χέρια του κεφαλαίου

Μέχρι τώρα μιλήσαμε για την ανακύκλωση των οικιακών απορριμμάτων. Η ΕΕΑΑ διαχειρίζεται συνολικά το Συλλογικό Σύστημα Εναλλακτικής Διαχείρισης που λειτουργεί από το 2003. Αυτό ουσιαστικά αποτελείται από διάφορους ιδιώτες που επεξεργάζονται και πουλούν στην αγορά ύλες οι οποίες προέρχονται από την ανακύκλωση μπαταριών, ελαστικών, λαδιών κοκ. Τη στιγμή που θα μπορούσε να γίνεται με κεντρικό σχεδιασμό και δημόσιο έλεγχο, ώστε τα νέα προϊόντα να είναι φθηνότερα για το λαό, η ανακύκλωση αυτή αποτελεί αντικείμενο οικονομικής εκμετάλλευσης χωρίς αντίκρισμα για τα λαϊκά συμφέροντα.

Προτάσεις

· Να προχωρήσει, χωρίς άλλες καθυστερήσεις, η αποκατάσταση των ανεξέλεγκτων χωματερών σε όλη τη χώρα.

· Όχι στην καύση των απορριμμάτων και σε κάθε μορφή ιδιωτικοποίησης μέρους ή του συνόλου της καθαριότητας.

· Να δημοσιευτούν, επιτέλους, ο σχεδιασμός και οι τεχνικές προδιαγραφές, να προχωρήσει η χωροθέτηση και να αρχίσουν τα έργα διαχείρισης των επικίνδυνων αποβλήτων.

· Να αρχίσει άμεσα η εφαρμογή της νομοθεσίας για την ολοκληρωμένη ενδο και εξωνοσοκομειακή διαχείριση των μολυσματικών αποβλήτων.

· Να εκλογικευτούν τα αντισταθμιστικά ποσά που πληρώνει ο λαός για τη διαχείριση απορριμμάτων.

· Καμία συμμετοχή των ιδιωτικών συμφερόντων στην ανακύκλωση.

· Σχεδιασμός και εκπόνηση μελετών από την Τοπική Αυτοδιοίκηση για τα προγράμματα ανακύκλωσης με διαλογή στην πηγή, που είναι αναγκαία σε κάθε περιοχή. Χρηματοδότηση και στήριξή τους (κάδοι και απορριμματοφόρα ανακύκλωσης) εξ ολοκλήρου από δημόσιους πόρους

· Να προχωρήσει άμεσα με ευθύνη της κυβέρνησης (μέσω των περιφερειών) και της ΤΑ η κατασκευή και η λειτουργία επαρκών και σύγχρονων ΚΔΑΥ (Κέντρα Διαλογής Ανακυκλώσιμων Υλικών ) που θα λειτουργούν ως Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου. Σε ένα ποσοστό η κατασκευή τους να χρηματοδοτηθεί από το ταμείο της απερχόμενης ΕΕΑΑ Α.Ε., αφού διασφαλιστεί ότι θα παραμείνει ένα επαρκές ποσό για την κάλυψη των λειτουργικών εξόδων των ΟΤΑ για την ανακύκλωση. Το υπόλοιπο ποσό να καλυφθεί από δημόσιους πόρους.

· Λαϊκά σεμινάρια για την πρόληψη δημιουργίας απορριμμάτων, την επαναχρησιμοποίηση τους, την οικιακή κομποστοποίηση, με παράλληλη δημιουργία δημοτικών μονάδων κομποστοποίησης.

Βασίλης Χατζηδάκης

Εκ μέρους της ΛΑΪΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ

«Ημερολόγιο του Αφγανικού Πολέμου»

Δολοφονίες αμάχων, εκβιασμοί, διαφθορά, μυστικές ομάδες δολοφόνων, τα χαρακτηριστικά του «ιμπεριαλιστικού ανθρωπισμού»

Θόρυβο πολλών ντεσιμπέλ δημιούργησαν οι αποκαλύψεις των 92.201 απόρρητων εγγράφων του αμερικανικού στρατού, με τίτλο το «Ημερολόγιο του Αφγανικού Πολέμου», που δημοσιοποιήθηκαν από το δικτυακό τόπο Wikileaks στις εφημερίδες Der Spiegel, New York Times και Guardian, σχετικά με τα εννιά χρόνια ιμπεριαλιστικού πολέμου και κατοχής στο Αφγανιστάν, στοιχειοθετώντας εγκλήματα πολέμου από τις αμερικανο-ΝΑΤΟικές κατοχικές δυνάμεις εναντίον του αφγανικού λαού. Εννιά χρόνια αιμορραγίας για τον αφγανικό λαό, που δολοφονείται από διασταυρούμενα πυρά, «κατοχικά λάθη», «επιθέσεις Ταλιμπάν» και μυστικές επιχειρήσεις, με μοναδικό στόχο τη διασφάλιση των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων σε μία περιοχή ιδιαίτερου γεωστρατηγικού ενδιαφέροντος, που συγκεντρώνει τεράστιες πλουτοπαραγωγικές πηγές.

Επιβεβαιώνουν την αγριότητα του πολέμου
Τα έγγραφα που είδαν το φως της δημοσιότητας επιβεβαιώνουν με τον πιο ωμό και σκληρό τρόπο το πραγματικό πρόσωπο του ιμπεριαλιστικού πολέμου στο Αφγανιστάν. Διαλύουν κάθε αμφιβολία για τις κατά συρροή δολοφονίες αμάχων, που βαφτίζονταν «Ταλιμπάν», αποδεικνύουν εκατοντάδες - εάν όχι χιλιάδες - μη επίσημα καταγραμμένων περιστατικών με θύματα αμάχους, που δολίως επιχειρήθηκε να αποσιωπηθούν, δίνοντας την εικόνα του πολέμου, με όλες τις λεπτομέρειες, ξεκαθαρίζοντας ποιος είναι τελικά ο «τρομοκράτης». Οι αποκαλύψεις αφορούν την δράση του ΝΑΤΟικού στρατού στο Αφγανιστάν, περιγράφοντας λεπτομερώς την κατάσταση από το 2004 έως και το 2009, δίνοντας συγκεκριμένες και λεπτομερείς αναφορές, όχι μόνο για περιπτώσεις «παράπλευρων απωλειών», που προσπαθούν να καλύψουν οι κατοχικοί σύμμαχοι, αλλά και για επιχειρήσεις εναντίον αμάχων Αφγανών. Στις αναφορές αποκαλύπτεται η ύπαρξη της ειδικής δύναμης Αμερικανών στρατιωτών 373, που υποτίθεται ότι καταδιώκει στελέχη των Ταλιμπάν, υπάγεται απευθείας στο Πεντάγωνο, δε λογοδοτεί σε κανένα και στη δικαιοδοσία της είναι να συλλαμβάνει, να ανακρίνει, να δολοφονεί και να επιχειρεί, όπου κρίνει «απαραίτητο», εν πλήρη μυστικότητα, ως νέοι «κυνηγοί κεφαλών».

Σαφάρι για τον περιορισμό του θορύβου
Η αμερικανική κυβέρνηση και ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα που από την αρχή της προεκλογικής του εκστρατείας χαρακτήριζε τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στο Αγφανιστάν, ως έναν εκ των βασικών στόχων των ΗΠΑ για την καταπολέμηση της «τρομοκρατίας», χαρακτήρισε τις αποκαλύψεις άθλια επίθεση και διέταξε ανθρωποκυνηγητό, για τον εντοπισμό των δραστών, προκειμένου να κλείσουν οι έξοδοι των πληροφοριών, που επιβεβαιώνουν αυτή τη φορά με ιδιόχειρες μαρτυρίες στρατιωτών, αξιωματούχων των μυστικών υπηρεσιών τις «θανατηφόρες στρατιωτικές ενέργειες, στις οποίες εμπλέκεται ο στρατός των ΗΠΑ» και χωρίς σε όλα αυτά να περιλαμβάνονται οι άκρως απόρρητες επιχειρήσεις ή η δράση των ευρωπαϊκών και άλλων δυνάμεων που μετέχουν στην ISAF.

Εγγραφα στα οποία οι ίδιοι οι στρατιώτες και οι αξιωματούχοι που σχεδιάζουν και υλοποιούν τις πολεμικές επιχειρήσεις, στοιχειοθετούν με την ομολογία τους το εύρος της διαφθοράς που κυριαρχεί, αποκαλύπτουν εκβιασμούς και απαγωγές, δίνουν στοιχεία για συνεργασία κατοχικών με τους Ταλιμπάν, για λαθρεμπόριο όπλων ακόμα και εγκλήματα του κοινού ποινικού κώδικα, ως αποτέλεσμα της σαθρότητας του πολέμου. Δίνονται ακόμα στοιχεία σχετικά με κατασκόπους και πληροφοριοδότες, με το Πεντάγωνο να ανατριχιάζει στην ιδέα της ενίσχυσης του αντιπολεμικού κλίματος, που ήδη διαμορφώνεται στις ΗΠΑ, λόγω του μεγάλου αριθμού απωλειών στις τάξεις των αμερικανικών κατοχικών δυνάμεων, αλλά και του κόστους του πολέμου σε περίοδο καπιταλιστικής κρίσης, που εξοργίζει ακόμα περισσότερο τους Αμερικανούς, που καλούνται να πληρώσουν το τίμημα ακριβά. Στον απόηχο των αποκαλύψεων την περασμένη βδομάδα εγκρίθηκαν από το Κογκρέσο τα κονδύλια του πολέμου, αυξημένα κατά 37 δισεκατομμύρια δολάρια.

Κεφάλαιο «Πακιστάν»
Το ημερολόγιο του πολέμου ανοίγει και το θέμα του Πακιστάν, θέτοντας το ερώτημα, σύμμαχος ή εχθρός. Η κυβέρνηση του Ισλαμαμπάντ από την εποχή της Σοβιετικής Ενωσης και της προσπάθειας των ΗΠΑ να διαλύσει τη σοσιαλιστική κυβέρνηση του Αφγανιστάν και να ελέγξει τη χώρα με όργανο τους Ταλιμπάν, διατηρεί ιδιαίτερες σχέσεις τόσο με την Ουάσιγκτον όσο και με τους χαρακτηριζόμενους «αντάρτες». Το Πακιστάν τη δεκαετία του '80 ήταν ο δίαυλος επικοινωνίας, χρηματοδότησης, εξοπλισμού, πληροφόρησης και εκπαίδευσης των Ταλιμπάν από τις ΗΠΑ και δη τη CIA και σύμφωνα με τις αποκαλύψεις σήμερα διατηρεί ένα ρόλο «διπλού πράκτορα». Από τη μία εξακολουθεί να λαμβάνει κονδύλια δισεκατομμυρίων από τις ΗΠΑ για να συμβάλλει ενεργά και «αποτελεσματικά» στον πόλεμο κατά των Ταλιμπάν και από την άλλη οι πακιστανικές μυστικές υπηρεσίες (ISI) κατηγορούνται ευθέως για συνεργασία με τους «αντάρτες» και πληροφόρησή τους για κάθε κίνηση που σχεδιάζεται εναντίον τους.

Σύμφωνα με τις αποκαλύψεις η κυβέρνηση του Ισλαμαμπάντ, καλύπτει στο ακέραιο τη συνεργασία της ISI με τους Ταλιμπάν και τις επαφές με στόχο τη «διοργάνωση δικτύων ενόπλων οργανώσεων που πολεμούν κατά των Αμερικανών στρατιωτών στο Αφγανιστάν». Ακόμα μία πληροφορία που το Πεντάγωνο επιχείρησε να υποβαθμίσει, υπογραμμίζοντας σε όλους τους τόνους, ότι τον τελευταίο χρόνο η στάση της πακιστανικής κυβέρνησης έχει αλλάξει σημαντικά και επιλέγει να δραστηριοποιείται στο πλευρό των κατοχικών δυνάμεων...

Η Βρετανία έδειξε ταχύτατα αντανακλαστικά όσον αφορά την υπόθεση Πακιστάν, σε μία προσπάθεια να εκμεταλλευθεί τις αποκαλύψεις προς όφελος των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων. Χαρακτηριστικές ήταν οι δηλώσεις του Βρετανού πρωθυπουργού, Ντέιβιντ Κάμερον, κατά την επίσκεψή του στην Ινδία, ο οποίος προειδοποίησε το Πακιστάν να «διαλέξει στρατόπεδο», αλλιώς θα αντιμετωπίσει τις συνέπειες. Προειδοποιήσεις που σχετίζονται άμεσα με τα σχέδια επέκτασης του πολέμου στο Πακιστάν, με στόχο την ισοπέδωση ολόκληρης της περιοχής, ώστε ο έλεγχός της να είναι ευκολότερος και αποτελεσματικότερος.

Αλλωστε το άνοιγμα του μετώπου στο Πακιστάν ανεπίσημα είναι γεγονός εδώ και χρόνια, με τις συγκρούσεις στο έδαφός του, τις «εκκαθαριστικές επιχειρήσεις» μεγάλης κλίμακας, όπως στην περίπτωση της κοιλάδας Σουάτ, που είχε σαν αποτέλεσμα χιλιάδες πρόσφυγες στην ίδια τους τη χώρα, την παρουσία του αμερικανικού στρατού, αλλά και τις καθημερινές αμερικανικές δολοφονικές επιθέσεις στις περιοχές των φυλών, που έχουν μεταφέρει πλήρως το πολεμικό σκηνικό και πέρα από τα αφγανικά σύνορα.

Ενίσχυση του πολέμου
Στη σύνοδο των δωρητών στην Καμπούλ την περασμένη βδομάδα η σημασία του πολέμου στο Αφγανιστάν για τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα επαναβεβαιώθηκε με το σαφέστερο τρόπο, παράλληλα με τις προθέσεις των κατοχικών δυνάμεων για τις εξελίξεις του πολέμου, έχοντας την υπογραφή και της ελληνικής κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, με τον Ελληνα υπουργό Εξωτερικών, Δημήτρη Δρούτσα, να υπεραμύνεται της σημασίας του πολέμου. Οι δηλώσεις τόσο του επικεφαλής των κατοχικών αμερικανο ΝΑΤΟικών δυνάμεων Ντέιβιντ Πετρέους, όσο και του γγ του ΝΑΤΟ, Αντερς Φον Ράσμουσεν, ξεκαθάρισαν ότι δεν επίκειται αποχώρηση των στρατευμάτων, πριν την πλήρη επικράτηση των ιμπεριαλιστών στην περιοχή, παρά τις δηλώσεις περί δήθεν αποχώρησης, μέχρι το «2014». Το μόνο που αναμένεται είναι η κλιμάκωση του πολέμου και οι αγριότερες δολοφονίες εις βάρος του αφγανικού και πακιστανικού λαού, που θα κάνουν τις σημερινές αποκαλύψεις να ωχριούν. Οσο για τα σχέδια περί «εθνικής συμφιλίωσης» της κυβέρνησης του εγκάθετου προέδρου Χαμίντ Καρζάι, εντάσσονται στο πρόγραμμα χρηματοδότησης των Ταλιμπάν, για την εξέλιξη των ιμπεριαλιστικών σχεδίων, στο ίδιο μοτίβο που οι «αντάρτες» πληρώνονται από τους κατοχικούς για να «αποφεύγονται οι επιθέσεις και οι δολιοφθορές».


Της Αλεξάνδρας ΦΩΤΑΚΗ από τον "Ριζοσπάστη"

Κοινή δράση εμπόρων- εμποροϋπαλλήλων ... ΤΩΡΑ

Πρόταση του Βασίλη Χατζηδάκη (πρώην προέδρου του Εμπορικού Συλλόγου Αγίου Νικολάου) προς το Δ.Σ του Εμπορικού Συλλόγου.

Αγαπητοί συνάδελφοι, γνωρίζω από πρώτο χέρι τη πολύ δύσκολη οικονομική θέση στην οποία έχουμε όλοι βρεθεί. Όμως στις δύσκολες στιγμές μας, πρέπει να μετράμε τους φίλους μας και να σκληραίνουμε τη στάση μας προς τους πραγματικούς φταίχτες αυτής της κρίσης.

Φίλοι μας και συνοδοιπόροι μας σε αυτή τη κρίση είναι οι εργαζόμενοί μας. Αυτοί άλλωστε είναι και οι εν δυνάμει καταναλωτές των μαγαζιών της περιοχής μας.

Απέναντί μας έχουμε τις κυβερνήσεις που υπηρετώντας την πολιτική του μεγάλου κεφαλαίου, των τραπεζιτών, και των εμπορικών πολυεθνικών, μας έκαναν να γονατίσουμε. Οι ίδιοι σήμερα μας ζητάνε θυσίες και υπακοή στις οδηγίες της Ευρωπαϊκής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Όχι για να σώσουμε τα μαγαζιά μας βέβαια, αλλά για να γίνουμε εμείς υπάλληλοι των πολυεθνικών και τα μαγαζιά μας… υποκαταστήματά τους.

Σήμερα πρέπει από αυτόν εδώ το τόπο, να τους δείξουμε ότι δεν μπορούν να μας δουλεύουν. Σήμερα από αυτόν εδώ το τόπο πρέπει να δείξουμε ανυπακοή… Πώς;

Η κυβέρνηση κατέθεσε τροπολογία* με την οποία απαγορεύει οποιαδήποτε αύξηση στους μισθούς των ιδιωτικών υπαλλήλων, πάνω από την μεσοσταθμιστική αύξηση του 1% μέχρι το 2012… που συμφώνησε η ξεπουλημένη ηγεσία της ΓΣΕΕ με τον ΣΕΒ (Σύλλογο Ελλήνων Βιομηχάνων). Η «αύξηση» αυτή αποτελεί κοροϊδία αφού και μόνο η αύξηση του ΦΠΑ κατά 2+2=4% και η αύξηση των εμμέσων φόρων σηματοδοτεί πολλαπλάσια μείωση των εισοδημάτων των εργαζομένων, σημαίνει ύφεση της κατανάλωσης και επιδείνωση των οικονομικών μας.

Προτείνω στο σύλλογο μας να καλέσει το σύλλογο των εμποροϋπαλλήλων, για να συμφωνήσουν με τη μεσολάβηση του Ο.ΜΕ.Δ., σε τοπική κλαδική σύμβαση. Το πόσο παραπάνω αύξηση μπορεί να δοθεί, ας το συμφωνήσουν οι δύο φορείς. Το σημαντικό ζήτημα είναι να σπάσει στη πράξη η πολιτική λιτότητας για τους εργαζόμενους, να σπάσουν στη πράξη τις προσταγές του μνημονίου.

Αποτέλεσμα αυτού, είναι ότι θα ανοίξουμε ορίζοντα πολιτικής συνεργασίας με τους εργαζόμενούς μας, στους οποίους θα αποδείξουμε ότι βρίσκονται μαζί μας στον αγώνα της επιβίωσης που δίνει η κάθε λαϊκή οικογένεια. Αντίθετα θα φέρουμε σε δύσκολη θέση τη κυβέρνηση, με το να δημοσιοποιήσουμε τη τοπική συμφωνία μας. Η δικιά μας ανυπακοή μπορεί να γίνει αφορμή πανελλαδικών εξελίξεων στο θέμα. Και αν θέλουν οι κυβερνητικοί ας μας δικάσουν (για παράβαση νόμου), επειδή επιλέξαμε να παραμείνουμε άνθρωποι…

*Η τροπολογία, που υπογράφουν οι υπουργοί Οικονομικών, Γ. Παπακωνσταντίνου, και Εργασίας, Α. Λοβέρδος, και έφεραν άρον άρον για ψήφιση, ορίζει:

«Οι εκδοθησόμενες με τη διαδικασία του Οργανισμού Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ) μεσολαβητικές και διαιτητικές αποφάσεις, προς επίλυση συλλογικών διαφορών, δεν ισχύουν και δεν παράγουν κανένα νομικό αποτέλεσμα, εφόσον χορηγούν καθ' οιονδήποτε τρόπο μισθολογικές αυξήσεις, πέραν αυτών που προβλέπονται από την υπογραφείσα την 15η Ιουλίου 2010 Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας».

ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΚΟΣΜΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΟΥ

ΙΤΑΛΙΑ
«'Η δέχεστε τη σφαγή των δικαιωμάτων σας ή η εταιρεία μεταναστεύει στο εξωτερικό». Αυτό το εκβιαστικό τελεσίγραφο απηύθυναν στους εργαζόμενους οι ιδιοκτήτες της αυτοκινητοβιομηχανίας «FIAT», επιβεβαιώνοντας ότι παντού το κεφάλαιο τις ίδιες μεθόδους χρησιμοποιεί για να τσακίσει τους εργαζόμενους. Τι ζητά λοιπόν από τους εργαζόμενους η εργοδοσία της «FIAT»;
Βάρδιες όλο το εικοσιτετράωρο, με μόνη διακοπή, τις Κυριακές. Οι ετήσιες υπερωρίες (απλήρωτες;) αυξάνονται από τις σημερινές 40 ώρες, στις 120. Οι παύσεις, στο ωράριο εργασίας, μειώνονται: έως τώρα, ήταν δύο, είκοσι λεπτών έκαστη. Θα γίνουν τρεις, δέκα λεπτών η κάθε μία. Προβλέπονται, επίσης, περικοπές στους μισθούς όσων εργαζομένων κάνουν χρήση αναρρωτικής άδειας, για να μπορούν να παίρνουν μέρος σε διαδηλώσεις και απεργίες. Την ίδια ώρα, η αυτοκινητοβιομηχανία του Τορίνου, έκανε γνωστό ότι το νέο της μοντέλο αυτοκινήτου, το «LO», πρόκειται να παραχθεί στη Σερβία, στην αυτοκινητοβιομηχανία του Κραγκούγεβατς, πρώην έδρα της «Ζάσταβα»... Είναι τραγική ψευδαίσθηση να πιστεύουν οι εργαζόμενοι ότι είναι δυνατόν μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού να ελέγξουν ή να εξευμενίσουν το κεφάλαιο θυσιάζοντας διαρκώς και μάλιστα εθελούσια τα δικαιώματά τους. Η λύση βρίσκεται στην οργάνωση της παραγωγής χωρίς μονοπώλια και καπιταλιστές από μια δική τους, λαϊκή εξουσία.

ΓΕΡΜΑΝΙΑ
Όπως έχει συμβεί με όλα τα κατά καιρούς «θαύματα» σε διάφορες καπιταλιστικές χώρες, έτσι και πίσω από το «θαύμα» της γερμανικής οικονομίας βρίσκεται η άγρια εκμετάλλευση των εργαζομένων. Τα επίσημα στοιχεία του υπουργείου Απασχόλησης επιβεβαιώνουν ότι η ευρωστία των γερμανικών μονοπωλίων οφείλεται στο καθεστώς δουλεμπορίου και στην εργασιακή ζούγκλα που έχει επιβληθεί εδώ και κάμποσα χρόνια. Σύμφωνα, λοιπόν, με τα στοιχεία της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Εργασίας του υπουργείου Απασχόλησης, μία στις τρεις νέες θέσεις εργασίας στη Γερμανία τον Ιούνη, αφορούσε «υπενοικίαση εργαζομένων» και μάλιστα σε ποσοστό 34,9%, από 26,2% τον περασμένο Γενάρη. Στο δουλεμπορικό καθεστώς της υπενοικίασης (leasing) δεν υπάρχουν δικαιώματα για τους εργαζόμενους. Ούτε κατώτατος μισθός, ούτε ωράριο, ούτε συμβάσεις... Με αυτό τον τρόπο τα γερμανικά μονοπώλια κατάφεραν να ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία τους και ταυτόχρονα τα «εμπορικά πλεονάσματα» για τη Γερμανία, που όμως ισοδυναμούν με τα «εμπορικά ελλείμματα» των κρατών-μελών της ΕΕ στα οποία εξάγουν τα προϊόντα τους οι γερμανικές επιχειρήσεις... Συμπέρασμα; Οι λαοί δεν πρόκειται να δουν «φως» αν δεν αποτινάξουν το ζυγό του κεφαλαίου και δεν ανατρέψουν τη δικτατορία των μονοπωλίων. Αυτό είναι και το αληθινό θαύμα...



Σταχυολογώντας ειδήσεις για τα δεινά της εργατικής τάξης σε 2 χώρες του καπιταλιστικού κέντρου, θα ήθελα να επισημάνω τα εξής:
1) Από ότι φαίνεται η επιθετικότητα του κεφαλαίου απέναντι στις δυνάμεις της εργασίας, μπαίνει σε φάση όξυνσης.
Οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις έχουν αυξήσει τον ανταγωνισμό του κεφαλαίου. Το κυνήγι για την παγκόσμια επικράτηση, έχει ωθήσει στο ξεζούμισμα της εργατικής τάξης που ανοργάνωτη, χωρίς έστω τους "φαντασιακούς" ή μη στυλοβάτες της και ηττημένη από τις ρεφορμιστικές της αυταπάτες αδυνατεί να συλλαβίσει μια ολιστική ιδεολογία αντεπίθεσης.
2)Τα παραπάνω παραδείγματα δείχνουν πως αντίστροφα από όσα είχαν προβλέψει οι πεφωτισμένοι αστοί οικονομολόγοι και οι υμνητές του καπιταλισμού (που μιλούσαν ακόμα και για το τέλος της ιστορίας), η ανάπτυξη του βιοτικού επιπέδου των Κινέζων και άλλων τριτοκοσμικών εργατών, σε επίπεδα δυτικών εργατών, δεν έγινε ποτέ. Η παγκόσμια κοινωνία στην οποία όλοι θα είμασταν μια χαρούμενη μεσαία τάξη, έμεινε στα χαρτιά. Τα αποτελέσματα ήρθαν ακριβώς αντίστροφα. Η εργατική τάξη και τα μεσαία στρώματα όλων των χωρών, τείνουν να μοιραστούν τα ίδια δικαιώματα με αυτά που "απολαμβάνουν" οι Κινέζοι εργάτες...
3) Η επίθεση που δέχεται η Ελληνική εργατική τάξη δεν είναι ένα φαινόμενο σύμφυτο με την ιδιαίτερη "κρίση της Ελληνικής οικονομίας", μια που όπως βλέπουμε, τα ίδια ή σχεδόν τα ίδια συμβαίνουν παντού. Έχω την εντύπωση ότι οι Ιμπεριαλιστές εκτίμησαν ότι στην Ελλάδα τα μέτρα δεν θα περνούσαν έτσι εύκολα... Δεν θα τους έφτανε απλά ένας νεοεκλεγμένος Γιωργάκης και η "επανάστση του αυτονόητου" που δήθεν υπερασπίζεται. Χρειαζόταν ένας δράκος (αυτός της πτώχευσης) και μια Τρόϊκα που θα εξασφάλιζε ότι τα αντιλαϊκά μέτρα, αποτελούν "άνωθεν" εντολές, μια Θεϊκή παρέμβαση που θα μας εξασφάλιζε το "Μάννα εξ ουρανών" δηλαδή τη συνέχιση του δανεισμού της Ελληνικής οικονομίας....

Συμπέρασμα: Τα μέτρα πέρασαν προς το παρόν και στην "ιδιαίτερη περίπτωση" της Ελλάδας, αλλά και παγκόσμια. Τι μας σώζει. Ότι η εξαθλίωση των μαζών απανταχού στο κόσμο, σπέρνει την αναγκαιότητα για την επαναστατική απελευθέρωσή τους. Η Ελλάδα εκτιμώ είναι ένας αδύναμος κρίκος... Ο Σεπτέμβρης που έρχεται είναι κοντά και όλοι πρέπει να παίρνουμε θέσεις μάχης σιγά σιγά. Ας ελπίσουμε οι πρωτοπορείες της εργατικής τάξης να αρθούν στο "ύψος των περιστάσεων"

Όταν η Οικολογία εμπεριέχει αφέλεια... ή όταν ο Ιμπεριαλισμός δρα σαν γεράκι

Με αφορμή την προβολή μιας ισραηλινής παιδικής εκπομπής


Το μεσημέρι της Τετάρτης 28/7 προβλήθηκε στην ΕΤ1 σε επανάληψη, στα πλαίσια της παιδικής εκπομπής Ουράνιο Τόξο, ισραηλινή παιδική εκπομπή για την άγρια φύση στα υψίπεδα του Γκολάν.



Δεν θα αναφερθούμε στο ζήτημα του μποϊκοτάζ του ισραηλινού απαρτχάιντ, το οποίο έχει ζητήσει από το 2005 σύσσωμη η παλαιστινιακή κοινωνία των πολιτών, ως ένα (μη βίαιο) τρόπο να επιβληθεί στο Ισραήλ να σεβαστεί τη διεθνή νομιμότητα, αν και θα ήταν ενδιαφέρον το ρητορικό ερώτημα αν η ελληνική κρατική τηλεόραση θα πρόβαλλε νοτιοαφρικανικές εκπομπές, έστω και παιδικές, την εποχή του ρατσιστικού καθεστώτος απαρτχάιντ…
Θα εξετάσουμε όμως με ποιόν τρόπο περνά η ισραηλινή προπαγάνδα προς την Ευρώπη, πώς παρουσιάζεται η ειδυλλιακή εικόνα του «πολιτισμένου» Ισραήλ, μέσα από τις πιο αθώες εκδηλώσεις της καθημερινότητας, όπως είναι οι παιδικές εκπομπές.
Καταρχήν είναι προφανές ότι οι ισραηλινές παιδικές εκπομπές παρουσιάζουν μια εντελώς στρεβλή εικόνα για τα παιδιά στις περιοχές υπό ισραηλινό έλεγχο. Χαμογελαστά παιδιά, συνήθως δυτικού παρουσιαστικού, παρά το γεγονός ότι βρίσκονται στην καρδιά του αραβικού κόσμου, είναι στο επίκεντρο της προσοχής των μεγάλων όπως ακριβώς σε κάθε χώρα του ανεπτυγμένου κόσμου. Αυτό φυσικά που δεν παρουσιάζεται είναι:
• τα περισσότερα από 300 παιδιά Παλαιστινίων που δολοφονήθηκαν στη Λωρίδα της Γάζας κατά την επιχείρηση «Χυτό Μολύβι»,
• και όσα επέζησαν που αποτελούν την πλειονότητα του συλλογικά τιμωρούμενου πληθυσμού της αποκλεισμένης Λωρίδας,
• τα παιδιά της Δυτικής Όχθης που όταν δεν δολοφονούνται ή συλλαμβάνονται, αντιμετωπίζουν τον καθημερινό εξευτελισμό των checkpoints για να πάνε σχολείο ή της βίας των ισραηλινών εποίκων,
• τα 300 με 400 παιδιά που ανά πάσα στιγμή μπορεί να βρει κανείς στις ισραηλινές φυλακές, να υφίστανται μαζικά και συστηματικά σωματικά και ψυχικά βασανιστήρια,
• τα ορφανά παιδιά των νεκρών Παλαιστινίων, μαχητών ή αμάχων.
Ούτε φυσικά σε μια ισραηλινή παιδική εκπομπή εμφανίζεται η πραγματικότητα της ζωής των παιδιών των ξένων προσφύγων και μεταναστών, από την Αφρική ή την Ασία, που απελαύνονται τώρα μαζικά για να μην αλλοιωθεί ο εβραϊκός χαρακτήρας του κράτους του Ισραήλ. Και αν κάποιος ισχυριστεί ότι αυτά αφορούν παιδιά Παλαιστινίων ή ξένων και όχι Ισραηλινών, θα ήταν καλό να ρίξει μια ματιά σε μια μερίδα των Ισραηλινών παιδιών, των παιδιών των λεγόμενων «Αράβων του Ισραήλ», δηλαδή των Παλαιστινίων που δεν έφυγαν κατά την Νάκμπα (καταστροφή) του 1948. Ένα μικρό αλλά χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι την παραμονή της προβολής της εκπομπής, 200 παιδιά Παλαιστινίων Βεδουίνων έμειναν άστεγα όταν οι ισραηλινές δυνάμεις ασφαλείας ισοπέδωσαν το χωριό Αλ Αρακίμπ στην έρημο Νάκαμπ (Νεγκέβ). Όλα αυτά τα παιδιά, που δεν έχουν δυτικό παρουσιαστικό και δεν είναι τόσο χαμογελαστά, δεν πρόκειται να τα δούμε ποτέ σε ισραηλινή εκπομπή, έστω και για μεγάλους, ενώ σπανίως τα βλέπουμε και στην ελληνική τηλεόραση γενικά…
Από εκεί και πέρα έχει αρκετό ενδιαφέρον η παρουσίαση μιας ισραηλινής εκπομπής για την άγρια φύση. Αφενός γιατί το Ισραήλ, παρότι προσπαθεί να το αποκρύψει, έχει τεράστια ευθύνη στην οικολογική καταστροφή της ευρύτερης περιοχής:
* έχει κατασκευάσει και αποθηκεύσει πυρηνικά όπλα
* μεταφέρει απόβλητα από τις πυρηνικές εγκαταστάσεις της Ντιμόνα σε εδάφη της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης (χωριό Νταχρίγια) μολύνοντάς τα
* έχει καταστρέψει εκατοντάδες χιλιάδες δέντρα στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη
* μολύνει περιοχές της Δυτικής Όχθης με απόβλητα από τους παράνομους εποικισμούς
* με τον αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας έχει οδηγήσει στην κατάρρευση του συστήματος αποχέτευσης και τη μόλυνση όλης της Λωρίδας, των ακτών της και των υδάτων της.
* έχει μολύνει περιοχές της Λωρίδας της Γάζας με χημικά όπως ο λευκός φώσφορος και ενδεχομένως με ακόμα πιο επικίνδυνα όπλα.
Από την άλλη πλευρά είναι μάλλον ειρωνικό να παρουσιάζεται το Ισραήλ ως προστάτης της άγριας πανίδας την ίδια στιγμή που εξοντώνει συστηματικά τους ιθαγενείς κατοίκους της περιοχής, δηλαδή τους Παλαιστίνιους. Λυπάμαι που το λέω, αλλά με τόσες δολοφονίες, βασανισμούς και εγκλεισμούς υπό απαράδεκτες συνθήκες, αν οι Παλαιστίνιοι δεν ήταν άνθρωποι αλλά ζώα, θα είχαν ξεσηκωθεί σύσσωμες οι διεθνείς οργανώσεις δικαιωμάτων των ζώων, θα είχε προκληθεί κατακραυγή και γενικά το ενδιαφέρον της διεθνούς κοινότητας θα ήταν μεγαλύτερο…
Αλλά ακόμα και στην περίπτωση των αγρίων ζώων, οι Ισραηλινοί απέδειξαν τον πολιτισμό τους κατά την περίοδο των σφαγών στη Γάζα. Ο ζωολογικός κήπος της Γάζας σχεδόν σβήστηκε από τον χάρτη, και όπως αναφέρεται σε άρθρο του BBC, από τα 400 ζώα επέζησαν μόλις 10, αφού τα περισσότερα εξοντώθηκαν από τους βομβαρδισμούς, τους εν ψυχρώ πυροβολισμούς ή απλά από την πείνα.
Για το τέλος αυτού του κειμένου αφήσαμε την πιο εξοργιστική πλευρά της προβολής της ισραηλινής εκπομπής. Δεν επρόκειτο απλά για μια εκπομπή «από το Ισραήλ» όπως ανέφερε ο παρουσιαστής του Ουράνιου Τόξου κ. Χρήστος Δημόπουλος. Επρόκειτο για εκπομπή από τα Υψίπεδα του Γκολάν, κατεχόμενα συριακά εδάφη, από τον πόλεμο των 6 ημερών του 1967. Πως θα μας φαινόταν αν μια εκπομπή για το Ιράκ αναφερόταν ως «εκπομπή από τις ΗΠΑ»; Ή πως θα αντιδρούσε ο ιδιοκτήτης της ΕΤ1, δηλαδή το ελληνικό κράτος, αν μια άλλη κρατική τηλεόραση ευρωπαϊκού κράτους, παρουσίαζε μια παιδική εκπομπή από την Βόρεια Κύπρο, αναφέροντάς την ως «μια εκπομπή από την Τουρκία»; Τα Υψίπεδα του Γκολάν εκτός από στρατηγικής σημασίας περιοχή, την οποία το Ισραήλ έχει εποικίσει και έχει φροντίσει να προσαρτήσει πλήρως και διοικητικά από το 1981, είναι σημαντικά τόσο ως αρχαιολογικός χώρος, όσο και για την χλωρίδα και πανίδα τους. Για αυτό και το Ισραήλ τα εκμεταλλεύεται τουριστικά και οικοτουριστικά, και στα πλαίσια αυτά γυρίζονται τέτοιες εκπομπές όπως αυτή που προβλήθηκε. Όταν το Ισραήλ έχει αποδειχτεί ικανό να διαφημίζει τις βαρβαρότητες της κατοχής, ως τουριστική ατραξιόν, για εραστές της περιπέτειας, δεν είναι να απορεί κανείς το ότι προσπαθεί να προσελκύσει birdwatchers (παρατηρητές πουλιών) στα κατεχόμενα Υψίπεδα του Γκολάν…

Γ.Κ.

Σημ. Βυσσινόκηπου: Το κείμενο το αλίευσα από το πολύ ενδιαφέρον σάιτ

http://www.intifada.gr/cgi-bin/pages/index.pl?arlang=Greek
Να συμπληρώσω ότι ο Χρήστος Δημόπουλος αγαπάει τη δουλειά που κάνει και την κάνει σε πολύ καλό επίπεδο χρόνια τώρα. Επίσης είναι ένας άνθρωπος με ευαισθησίες και ικανότητες. Για αυτό κρατώ επιφυλάξεις για το αν αυτή η προβολή του επιβλήθηκε ή απλά αν ο ίδιος στη λογική "δεν μπορώ να αποκλείσω καμιά χώρα" επέλεξε να προβάλει ένα τέτοιο ντοκυμαντέρ προφανούς πολιτικής σκοπιμότητας.

Π.Α.Μ.Ε Λασιθίου VS Γιώργος Παπανδρέου

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ

Κ. Πρωθυπουργέ,
Οι εργαζόμενοι του ν. Λασιθίου με την ευκαιρία της επίσκεψής σας στο νομό μας, θα θέλαμε να σας καλωσορίσουμε όπως αξίζει σ΄ ένα πρωθυπουργό όλων των Ελλήνων. Δυστυχώς όμως η πολιτική της κυβέρνησής σας δε μας το επιτρέπει. Με την πολιτική σας αισθανόμαστε ότι νοιάζεστε μόνο για τα κέρδη των βιομηχάνων, των εφοπλιστών, των τραπεζιτών και των μεγαλοξενοδόχων και όχι για τα προβλήματα των λαϊκών στρωμάτων. Δυστυχώς με την εισοδηματική πολιτική σας έχετε φέρει ένα μεγάλο μέρος της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων στα όρια της εξαθλίωσης. Αυτή μας η πεποίθηση ότι είστε ο πρωθυπουργός αυτών που έχουν και κατέχουν τεράστιο πλούτο στα χέρια τους εδραιώθηκε από τις δικές σας πολιτικές στους εννιά μήνες που κυβερνάτε. Μέσα σ΄ αυτό το μικρό χρονικό διάστημα καταφέρατε το ακατόρθωτο να αφαιρέσετε από την εργατική τάξη όσα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα κατέκτησαν οι εργαζόμενοι με αγώνες και θυσίες δεκάδων χρόνων. Ακόμα καταφέρατε με όλα αυτά τα προνόμια που δίνετε στην αστική τάξη να κάνετε τους πλούσιους ακόμα πλουσιότερους.
Ξέρετε κ. Πρωθυπουργέ ότι υπάρχουν εκατοντάδες ξενοδοχοϋπάλληλοι και δεκάδες εργαζόμενοι στην κατασκευή δημόσιων έργων (δρόμος Αγίου Νικολάου-Καλού Χωριού) που είναι απλήρωτοι 2 και 3 μήνες; Ξέρετε ότι αυτό είναι αποτέλεσμα της δικής σας πολιτικής, που με την υποστελέχωση των ελεγκτικών μηχανισμών (Επιθεώρηση Εργασίας) και με τη φιλοεργοδοτική σας πολιτική έχετε αφήσει ασύδοτους τους μεγαλοξενοδόχους και τους μεγαλοεργολάβους, να μην πληρώνουν ούτε καν και αυτούς τους μισθούς πείνας που με την πρόσφατη τροπολογία του υπουργείου εργασίας έχετε επιβάλει στους εργαζόμενους;
Ξέρετε κ. Πρωθυπουργέ ότι στην περιοχή μας πολλές γυναίκες δουλεύουν στα ξενοδοχεία 6 μήνες το χρόνο και μετά βίας συγκεντρώνουν 150 ένσημα κάθε χρονιά; Ξέρετε ότι με το ασφαλιστικό νομοσχέδιο που ψηφίσατε πρόσφατα πλήρη σύνταξη δε θα πάρουν ούτε όταν γίνουν 65 χρονών; Η ελληνική κοινωνία αναγνωρίζοντας τον ιδιαίτερο λόγο της γυναίκας σαν μάνα μέσα στην οικογένεια, κατάφερε με τους αγώνες του συνδικαλιστικού κινήματος, να βγαίνουν οι γυναίκες 5 χρόνια νωρίτερα στη σύνταξη από τους άνδρες. Με ποιο δικαίωμα η κυβέρνησή σας αγνοεί την προσφορά της εργαζόμενης μάνας στην κοινωνία;
Ξέρετε κ. Πρωθυπουργέ ότι ο Οργανισμός Εργατικής Κατοικίας δεν έχει πληρώσει ακόμη σε αρκετούς εργαζόμενους την επιδότηση ενοικίου της προηγούμενης χρονιάς και έχει αναστείλει τη χορήγηση για το 2010 και της επιδότησης ενοικίου αλλά και τη χορήγηση στεγαστικών δανείων;
Ξέρετε κ. Πρωθυπουργέ ότι υπάρχει άμεση ανάγκη για νέα σχολεία στο ν. Λασιθίου και στις 2 βαθμίδες της εκπαίδευσης; Πρόσφατα ο ΟΣΚ ανακοίνωσε ότι βρίσκεται «σε φάση ωρίμανσης» ένα έργο ΣΔΙΤ για σχολεία της Κρήτης. Όπως θα ξέρετε, με τις αμαρτωλές Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ) που ξεκίνησαν από την προηγούμενη κυβέρνηση της ΝΔ το κόστος κατασκευής των σχολείων είναι πολλαπλάσιο από το πραγματικό με δυσμενείς όρους για το δημόσιο και κατ΄ επέκταση και για το λαό.
Κ. Πρωθυπουργέ, με τις πολιτικές των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ τα προηγούμενα χρόνια, χρεωθήκαμε εμείς και τα παιδιά μας. Φτάνει πια με τις παροχές με τις παροχές στο κατασκευαστικό κα τραπεζικό κεφάλαιο. Δε θέλουμε να καταχρεώσετε και τα εγγόνια μας.
Κ. Πρωθυπουργέ, σήμερα θα κηρύξετε την έναρξη του Παγκοσμίου Συνεδρίου Κρητών. Οι Κρήτες που θα παραβρίσκονται στο συνέδριο είναι απόγονοι συμπατριωτών μας που αναγκάστηκαν παλιότερες δύσκολες εποχές να μεταναστεύσουν για να βρουν μια καλύτερη μοίρα. Σήμερα με την πολιτική σας αναγκάζετε τους νέους να μεταναστεύουν για να βρουν σε άλλες χώρες δουλειά με αξιοπρεπή μισθό. Η μόνη βοήθεια που τους δώσατε είναι να κάνετε τη γενιά τους τη γενιά των 700 ευρώ, γενιά των 592 ευρώ για να τους προσλαμβάνουν υποτίθεται πιο εύκολα οι εργοδότες. Στην πραγματικότητα κάνατε ακόμα ένα δώρο στην εργοδοσία, να μπορεί να αγοράζει την εργατική δύναμη των νέων εργαζόμενων ακόμα πιο φτηνά.
Κ. Πρωθυπουργέ, απαντήστε μας ειλικρινά, ποιος νέος μπορεί να δημιουργήσει οικογένεια με 592 ευρώ;
Κ. Πρωθυπουργέ, ξέρετε ότι σε 40 μέρες αρχίζει η νέα σχολική χρονιά. Ξέρετε επίσης ότι το Υπουργείο Παιδείας έχει εξαγγείλει ότι θα κάνει φέτος λιγότερες προσλήψεις μόνιμων εκπαιδευτικών. Πώς θα λειτουργήσουν τα σχολεία κ. Πρωθυπουργέ όταν 12.000 εκπαιδευτικοί, αριθμός διπλάσιος από πέρυσι, έχουν κάνει τα χαρτιά τους για να συνταξιοδοτηθούν λόγω του αντιασφαλιστικού σας νόμου; Τα λειτουργικά κενά στο νομό Λασιθίου είναι πάρα πολλά. Θα τα καλύψετε στην αρχή της χρονιάς κ. Πρωθυπουργέ;
Κ. Πρωθυπουργέ, η παιδεία πρέπει να είναι πρώτη προτεραιότητα για οποιαδήποτε κυβέρνηση. Πάρτε ένα μέρος από τα 10 δισ. που προορίζετε για τις τράπεζες και δώστε τα στην παιδεία. Εάν το κάνετε να ξέρετε ότι όλοι θα επικροτήσουν την πρωτοβουλία σας.
Τελειώνοντας επειδή ξέρουμε ότι στο συνέδριο ανάμεσα στ΄ άλλα πάλι θα μας πείτε πολλά ωραία λόγια για τους εργαζόμενους και το πόσο νοιάζεστε γι΄ αυτούς, θα παραφράσουμε ένα στοίχο του Διονύση Σαββόπουλου και θα σας πούμε: «Τι να τα κάνουμε τα ωραία λόγια σας ποτέ δε λένε την αλήθεια, ο κόσμος υποφέρει και πεινά κι εσείς τα ίδια παραμύθια».

ΓΑΜΜΑΤΕΙΑ ΠΑΜΕ Ν. ΛΑΣΙΘΙΟΥ

Ένα κείμενο που βάζει κάποια πράγματα σε σωστή (ταξική) βάση

Αργεντινή, «δόλιος φάρος» για το λαϊκό κίνημα

Στο παρελθόν, πειρατές της στεριάς, με πρώτο τον μυθικό ήρωα Ναύπλιο, χρησιμοποιούσαν ψεύτικους, δόλιους φάρους για να αποπροσανατολίσουν τα πλοία και να τα κατευθύνουν πάνω σε ξέρες, με σκοπό να τα βυθίσουν. Η στάση και ο προσανατολισμός του λαϊκού κινήματος στην Αργεντινή, κατά τη διάρκεια της συγχρονισμένης οικονομικής και πολιτικής κρίσης του 2001, ήταν, με απόλυτη βεβαιότητα, ξέρα προς αποφυγήν για το λαϊκό κίνημα. Οσοι την επικαλούνται, παριστάνοντας τους επικριτές του καπιταλισμού, θυμίζουν τους πειρατές με τους «δόλιους φάρους», που στόχο έχουν να παρασύρουν το λαϊκό κίνημα προς την «ξέρα» της συναίνεσης και της υποταγής. Στόχος τους είναι να το βυθίσουν.

Η εργατική τάξη και τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα βιώνουν τις συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης και την ένταση της αντιλαϊκής επίθεσης, που στόχο έχει να θωρακίσει την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου, μεταφέροντας όλα τα βάρη της κρίσης στα λαϊκά στρώματα. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, μια σειρά από ιδεολογήματα, που στόχο έχουν να αποκρύψουν τις πραγματικές αιτίες εκδήλωσης της καπιταλιστικής κρίσης και των συνεπειών της στους εργαζόμενους, κερδίζουν έδαφος. Ανάμεσα σε αυτά, ιδιαίτερο ρόλο διαδραματίζει το ιδεολόγημα που αναγορεύει από τη μια το συνδυασμό εξωτερικού χρέους και ελλείμματος και από την άλλη το ευρώ σε αντιπαράθεση με τη δραχμή ως βασική αιτία των δεινών που πλήττουν τα λαϊκά στρώματα. Η συζήτηση για το χρέος είναι πλέον τόσο κοινή, ώστε τα ΜΜΕ βρίθουν από αναφορές στο χρέος, στα spreads και στα ασφάλιστρα κινδύνου, ενώ από την άλλη η «νομισματική» αντιπαράθεση εστιάζει στις μεγάλες αναπτυξιακές δυνατότητες που θα είχε η χώρα αν διέθετε «εθνικό νόμισμα». Το χρέος και το ευρώ χρησιμοποιούνται σαν ο βολικός αποδιοπομπαίος τράγος, παρουσιαζόμενα σαν η μήτρα κάθε κακού, αποκρύπτοντας ότι η αιτία της σχετικής και απόλυτης εξαθλίωσης των λαϊκών στρωμάτων βρίσκεται στις εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής και όχι στο ύψος του χρέους ή στο νόμισμα.

Στο πλαίσιο όλης αυτής της προβληματικής, που δέχεται το χρέος και το ευρώ σαν την πηγή του κακού, ξεδιπλώνεται ένας ολόκληρος σωρός από παραπλήσιες απόψεις και θέσεις, κυρίως του οπορτουνιστικού ρεύματος (ΣΥΡΙΖΑ κλπ.). Αλλού μιλώντας για επαναδιαπραγμάτευση του χρόνου αποπληρωμής και των επιτοκίων, αλλού για ψαλίδισμα του ύψους του χρέους, αλλού για διαγραφή του και παύση πληρωμών. Στην πραγματικότητα πρόκειται για διαφορετικές παραλλαγές της ίδιας βασικής μελωδίας, που σε όλους τους τόνους τονίζει την ανάγκη για διαφορετική διαχείριση του κρατικού χρέους και για άσκηση ελεύθερης νομισματικής πολιτικής και ιδίως μεταβολής της συναλλαγματικής ισοτιμίας ως του βασικού αντίδοτου για την καταπολέμηση του ελλείμματος ανταγωνιστικότητας των εξαγωγών που προκαλείται από το ακριβό νόμισμα που χρησιμοποιεί η χώρα. Η διαχειριστική αυτή πρόταση ουσιαστικά αναγορεύει το ευρώ και το χρέος ως αιτίες της κρίσης και, με συνέπεια λόγων και έργων, προτάσσει σαν ριζοσπαστική διέξοδο των λαϊκών στρωμάτων από την κρίση την αλλαγή του νομίσματος και τη διαφορετική διαχείριση του κρατικού χρέους, χωρίς να θίγει την αστική εξουσία.

Το παράδειγμα της Αργεντινής

Για να γίνει κατανοητή η επίδραση που θα είχε στην Ελλάδα η αλλαγή της νομισματικής πολιτικής και η διαφορετική διαχείριση του κρατικού χρέους μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού, χωρίς ανατροπή δηλαδή στο επίπεδο της εξουσίας, θα αναφερθούμε στο ιστορικό παράδειγμα της Αργεντινής όπου η γραμμή αυτή εφαρμόσθηκε στην ολότητά της, αφού η ιστορική γνώση είναι το στέρεο όπλο για «όσους θέλουν να έχουν μια σαφή εικόνα των όσων έχουν γίνει ή μια πρόβλεψη των όσων θα γίνουν, με παρόμοιο τρόπο, όπως συνήθως συμβαίνει με την ανθρώπινη ιστορία». Στην Αργεντινή η οικονομική κρίση που εκδηλώθηκε την τριετία 1998 έως 2001 επιχειρήθηκε να αντιμετωπισθεί με υποτίμηση του νομίσματος και με διαφορετική διαχείριση του κρατικού χρέους, μέσα στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος, ακολουθήθηκε δηλαδή ακριβώς η διαχειριστική λύση που προτείνεται απ' το οπορτουνιστικό ρεύμα και για την Ελλάδα. Ομως η συγκεκριμένη λύση προβάλλεται ακόμα και από αστούς οικονομολόγους και πολιτικούς.

Οικονομικές αναδιαρθρώσεις της δεκαετίας του 1990

Η οικονομία της Αργεντινής σαρώθηκε τη δεκαετία του 1990 από ένα πλέγμα καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων που ως στόχο είχαν τη διασφάλιση της κερδοφορίας των μονοπωλιακών ομίλων. Οι μεταρρυθμίσεις αφορούσαν στην ελάττωση της φορολογίας του κεφαλαίου, στην απομάκρυνση των φόρων και των περισσότερων περιορισμών στις εισαγωγές και στον εκμηδενισμό της φορολογίας στις εξαγωγές εμπορευμάτων. Ας σημειωθεί ότι το 1990 η φορολογία στις εξαγωγές εμπορευμάτων αποτελούσε το 8,5% των εσόδων της κυβέρνησης. Επιπλέον στις μεταρρυθμίσεις αυτές περιλαμβανόταν η ελάττωση της φορολογίας της αγροτικής παραγωγής και της κατοχής αγροτικής γης, η απελευθέρωση της κίνησης του κεφαλαίου επιτρέποντας ελεύθερες εισροές και εκροές κεφαλαίων και η ιδιωτικοποίηση σχεδόν όλων των οργανισμών κοινής ωφέλειας. Κορωνίδα των μεταρρυθμίσεων ήταν η ουσιαστική υιοθέτηση ως νομίσματος του αμερικανικού δολαρίου μέσω της πλήρους μετατρεψιμότητας του εγχώριου πέσο σε δολάρια.

Η κυβέρνηση της Αργεντινής υιοθέτησε μια δημοσιονομική πολιτική ελάχιστης φορολογίας του κεφαλαίου, με τα κρατικά έσοδα να βασίζονται κατά κύριο λόγο στην έμμεση λαϊκή φορολογία, ενώ το κρατικό έλλειμμα καλυπτόταν από εξωτερικό δανεισμό. Χρησιμοποίησε τον εξωτερικό δανεισμό για να τροφοδοτήσει την κερδοφορία του μεγάλου κεφαλαίου μέσω φοροαπαλλαγών, με αντίστοιχη εκτίναξη του εξωτερικού χρέους της. Η οικονομική πολιτική οδήγησε σε μια δεκαετία ταχύτατης - για το επίπεδο της Αργεντινής - οικονομικής ανάπτυξης με το μέσο ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ να ανέρχεται σε περίπου 4,8% ετησίως.

Οικονομική κρίση 1999-2002

Από το τέλος του 1998 η οικονομία της Αργεντινής εισήλθε σε βαθιά οικονομική κρίση, αποτέλεσμα της οποίας ήταν και μια οξύτατη πολιτική κρίση που κορυφώθηκε στο τέλος του 2001. Το ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά 3,4% το 1999, κατά 0,8% το 2000, κατά 4,4% το 2001 και κατά 10,9% το 2002. Η βιομηχανική παραγωγή έπεσε στο 70% της αντίστοιχης του 1997. Το Μάη του 2001 οι άνεργοι και υποαπασχολούμενοι έφθαναν στο 30,1%, ενώ ένα χρόνο μετά στο 40%. Τον Οκτώβρη του 2001 το επίσημο ποσοστό φτώχειας στη χώρα ξεπέρασε το 38%, ενώ ένα χρόνο μετά το ποσοστό φτώχειας άγγιξε το 60% του πληθυσμού.

Η αστική σκέψη, ειδικά μπροστά και στην κρίση, ταλαντευόταν ανάμεσα σε δύο διαφορετικές πολιτικές διαχείρισης της οικονομίας, την περιοριστική πολιτική και την επεκτατική πολιτική. Η περιοριστική πολιτική δίνει βάρος στη συγκράτηση δαπανών και σε αυξήσεις των φόρων ώστε να «συμμαζευτεί» η οικονομία και να βελτιωθεί η δημοσιονομική κατάσταση, ενώ η δεύτερη βασίζεται στην «τόνωση» της οικονομίας μέσω αναπτυξιακών έργων και χρηματοδότησης, ώστε να αναπτυχθεί η οικονομία και να ξεπερασθεί η κρίση σε βάρος της δημοσιονομικής κατάστασης. Φυσικά, πρόκειται για τις δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος, αφού σε κάθε περίπτωση το βάρος της κρίσης το πληρώνουν τα λαϊκά στρώματα. Η περιοριστική δημοσιονομική πολιτική τροφοδοτείται από τη λιτότητα και τη φορολογία των λαϊκών στρωμάτων που επιβάλλεται άμεσα, ενώ η επεκτατική δημοσιονομική πολιτική απλά μεταθέτει ένα μέρος των λαϊκών θυσιών στο μέλλον. Ετσι, από τη σκοπιά του λαϊκού κινήματος το «δίλημμα» περιορίζεται στο πότε θα «πληρωθεί το μάρμαρο». Στα πλαίσια αυτά, η αστική διαχείριση στην Αργεντινή μετέβαλε το μείγμα της ασκούμενης πολιτικής και στράφηκε προς μια περιοριστική δημοσιονομική πολιτική, αρχικά με μεγάλες αυξήσεις στη φορολογία και στη συνέχεια με σημαντικότατες περικοπές στα δημόσια έξοδα, ενώ στα μέσα του 2001 το κοινοβούλιο ψήφισε μια νομοθετική ρύθμιση πολιτικής μηδενικού ελλείμματος.

Συγχρόνως οξύνθηκε η αντιπαράθεση που αφορούσε στην ασκούμενη νομισματική πολιτική. Το κυβερνών κόμμα ενέμενε στη νομισματική πολιτική σύνδεσης με σταθερή ισοτιμία του νομίσματος με το δολάριο και στην ανάγκη εξασφάλισης εξωτερικού δανεισμού. Από την άλλη, το βασικό αντιπολιτευόμενο κόμμα υιοθέτησε την άποψη ότι η υποτίμηση ήταν απαραίτητη και ότι απαιτούνταν στροφή στην εγχώρια παραγωγή. Η διάσταση απόψεων εξέφραζε τις αντιθέσεις ανάμεσα σε μερίδες του κεφαλαίου, αλλά και τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις στο έδαφος της καπιταλιστικής κρίσης. Η καπιταλιστική κρίση είναι κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου και η έξοδος από την κρίση απαιτεί απαξίωση, καταστροφή δηλαδή τμήματος του υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου. Η εγκατάλειψη της σταθερής ισοτιμίας ευνοούσε τη μερίδα του βιομηχανικού κεφαλαίου με εξαγωγικό προσανατολισμό, ενώ προσέκρουε στο διεθνή δανεισμό της χώρας, που ήταν σε συνάλλαγμα και η αποπληρωμή του θα αυξανόταν υπέρμετρα. Η σταθερή ισοτιμία από την άλλη ευνοούσε το τραπεζικό κεφάλαιο, που συναλλασσόταν σε δολάρια. Η όξυνση των αντιθέσεων εκφράστηκε με όξυνση των αντιθέσεων στην πολιτική σκηνή. Ιδιαίτερη καμπή της τελευταίας ήταν οι εκλογές για τα νομοθετικά σώματα - τον Οκτώβρη του 2001 - όπου το κυβερνών κόμμα ηττήθηκε. Η Αργεντινή είναι προεδρική δημοκρατία και οι εκλογές για τον πρόεδρο, που ασκεί την εκτελεστική εξουσία, και για τα νομοθετικά σώματα γίνονται ξεχωριστά. Κορύφωση των πολιτικών αντιπαραθέσεων ήταν η πολιτική κρίση που εκδηλώθηκε ολοκληρωμένα το Δεκέμβρη του 2001.

Η πολιτική κρίση του Δεκέμβρη του 2001

Αιτίες της πολιτικής κρίσης ήταν η οικονομική κρίση, η τεράστια διόγκωση της ανεργίας και της φτώχειας, η ραγδαία υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου της συντριπτικής πλειοψηφίας του πληθυσμού, ενώ συνετέλεσαν και οι αντιθέσεις στο εσωτερικό της αστικής τάξης. Η πολιτική αντιπαράθεση οξύνθηκε από την απόφαση της κυβέρνησης να επιβάλει πάγωμα των τραπεζικών λογαριασμών, με στόχο να σταματήσει τη φυγή κεφαλαίων από τις τράπεζες, που είχε ως αποτέλεσμα τις γνωστές κινητοποιήσεις με τις κατσαρόλες που αφορούσαν τα σχετικά πιο εύπορα στρώματα του πληθυσμού. Οι κινητοποιήσεις κατά της κυβερνητικής λιτότητας έγιναν μόνιμο φαινόμενο και στα μέσα Δεκέμβρη ξέσπασαν πλέον μαζικότατες λαϊκές διαδηλώσεις. Η λαϊκή αγανάκτηση εκδηλώθηκε μαζικά με ιδιαίτερα προωθημένες μορφές, στρεφόμενη εναντίον τραπεζών, γραφείων πολυεθνικών και μεγάλων εμπορικών καταστημάτων. Στις λαϊκές γειτονιές του Μπουένος Αϊρες δημιουργήθηκαν εκατοντάδες λαϊκά συμβούλια, που, σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις συσπείρωναν, στο απόγειό τους, δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους, ενώ μαζικοποιήθηκε και το φαινόμενο κατάληψης εργοστασίων που κλείνουν και η λειτουργία τους από συμβούλια εργατών.

Στην Αργεντινή, το φαινόμενο καταλήψεων εργοστασίων που έκλειναν προϋπήρχε της κρίσης. Γνώρισε όμως αλματώδη ανάπτυξη κατά τη διάρκεια της κρίσης του 2001. Υπολογίζεται ότι περίπου 150-200 εργοστάσια καταλήφθηκαν από εργαζόμενους που συνέχισαν να τα λειτουργούν, ενώ ο συνολικός αριθμός εργαζομένων που συμμετείχαν σε αυτές τις καταλήψεις υπερέβαιναν τις 12.000. Το εντυπωσιακότερο παράδειγμα είναι η κεραμοποιία ΖΑΝΟΝ, που βρίσκεται ακόμα υπό τον έλεγχο των εργαζομένων και στην οποία εργάζονται 470 άνθρωποι.

Το διήμερο 19-20 Δεκέμβρη, μετά από γενική απεργία, οι συγκρούσεις έγιναν πλέον θυελλώδεις, και το κέντρο της πρωτεύουσας συγκλονιζόταν από οδοφράγματα και σφοδρότατες οδομαχίες. Η κυβέρνηση κήρυξε κατάσταση πολιορκίας, ενώ αμέσως μετά παραιτήθηκε μπροστά στους 28 επιβεβαιωμένους νεκρούς. Οι συγκρούσεις συνεχίζονταν μέχρι το τέλος Δεκέμβρη και μέσα στο διάστημα αυτό ορκίστηκαν τρεις διαφορετικοί ενδιάμεσοι πρόεδροι, ένας εκ των οποίων ανακοίνωσε νέο οικονομικό σχέδιο βασισμένο στην άρνηση πληρωμής του χρέους, στην κατάργηση της σταθερής ισοτιμίας με το δολάριο και σε πρόγραμμα δημιουργίας θέσεων εργασίας. Στις 30 Δεκέμβρη, μετά την παραίτηση του τρίτου προέδρου και την παραίτηση του προέδρου της Γερουσίας, προκειμένου να μην ορισθεί ξανά πρόεδρος της χώρας, δεν προέκυψε πρόεδρος. Η πολιτική κρίση βρισκόταν στο απόγειό της και, όπως εκφράστηκε ολοκληρωμένα και από την τυπική αδυναμία του πολιτικού συστήματος να ορίσει πρόεδρο της χώρας, η εξουσία βρισκόταν πραγματικά στο δρόμο.

Ομως δεν υπήρχε κανένας να τη διεκδικήσει...

Το λαϊκό κίνημα συγκρούσθηκε με την αστυνομία, έστησε οδοφράγματα, συγκρότησε λαϊκά συμβούλια και κατέλαβε ακόμα και εργοστάσια που έκλειναν, αλλά σε επίπεδο στόχων και πολιτικών διεκδικήσεων το κίνημα καθοριζόταν από τις αυθόρμητες αντιδράσεις μεγάλων λαϊκών μαζών και τις επιδράσεις αστικών και οπορτουνιστικών δυνάμεων και, παρά τις ιδιαίτερα οξυμένες, δυναμικές και παρατεταμένες μορφές πάλης που χρησιμοποιούσε, δεν είχε ουσιαστικό και συνεκτικό στόχο, δεν είχε αποκτήσει συνείδηση της ιστορικότητας της στιγμής και δεν κατανοούσε στην πραγματικότητα ποιος ήταν ο αντίπαλος. Ακόμα και το ΚΚ Αργεντινής έλεγε «όχι στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης, όχι στην πληρωμή του εξωτερικού χρέους και καλούσε σε αντίσταση στο ΔΝΤ» και «ζητούσε τη λήψη μέτρων κατά των πλουσίων, αύξηση των μισθών - συντάξεων - κοινωνικών δαπανών και εθνικοποίηση της εθνικής τράπεζας της χώρας», πρότασσε δηλαδή στόχους πάλης που δεν έρχονταν σε ρήξη με την αστική εξουσία, αλλά αντίθετα μπορούσαν να ενσωματωθούν και μάλιστα σχετικά εύκολα και άμεσα. Από την άλλη στο κίνημα σημαντική επίδραση ασκούσαν οι διεκδικήσεις των μεσαίων στρωμάτων που επιτίθονταν στην κυβερνητική οικονομική πολιτική και στις τράπεζες, προσπαθώντας να διασφαλίσουν τα κεκτημένα τους, προτάσσοντας ως βασικό σύνθημα «παραίτηση όλων τώρα», που ήταν τελικά και το σύνθημα που κέρδισε τις μάζες συνολικά. Στην πραγματικότητα, το λαϊκό κίνημα παρασύρθηκε σε μια γραμμή αντιπαράθεσης με την ασκούμενη κυβερνητική πολιτική που συμπυκνωνόταν στο νόμισμα, στο κρατικό χρέος, στον κερδοσκοπικό ρόλο των τραπεζών και στις οικονομικές ρυθμίσεις. Ενώ χρησιμοποιούσε ιδιαίτερα προωθημένες μορφές πάλης, προωθούσε ένα αμιγώς αμυντικό περιεχόμενο διεκδικήσεων που το κατέστησε ουρά της αντιπολιτευόμενης μερίδας της αστικής τάξης.

Το τελικό αποτέλεσμα ήταν ότι τη λαϊκή οργή και αγανάκτηση την καρπώθηκε ολοκληρωτικά σε πολιτικό επίπεδο το αντιπολιτευόμενο κόμμα, που διατυμπάνιζε την ανάγκη διαφορετικής διαχείρισης της καπιταλιστικής οικονομίας, στην κατεύθυνση «άρνησης των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και χαλιναγώγησης της ελεύθερης αγοράς», που περιλάμβανε έξοδο από τη σταθερή ισοτιμία ως απαραίτητο μέτρο αναζωογόνησης της εγχώριας βιομηχανίας και άρνηση πληρωμής του χρέους, που με την έξοδο από τη σταθερή ισοτιμία γινόταν σχεδόν νομοτελειακή. Την επόμενη μέρα ορκίστηκε πρόεδρος από το αντιπολιτευόμενο κόμμα και εξόρκισε την ελεύθερη αγορά ως υπαίτιο της κατάστασης της χώρας διακηρύσσοντας οικονομικές αλλαγές. Η νέα οικονομική πολιτική βασίστηκε στους παρακάτω άξονες: Στάση πληρωμών του κρατικού χρέους, που σημαίνει ότι η κυβέρνηση της Αργεντινής σταμάτησε να αποπληρώνει τις δανειακές της υποχρεώσεις, που ακολουθήθηκε τελικά από τη διαγραφή τμήματος του χρέους αυτού. Αποσύνδεση του νομίσματος από τη σταθερή ισοτιμία και υποτίμισή του. Ισοσκελισμένο δημόσιο προϋπολογισμό και μια σειρά ρυθμίσεων των καταθέσεων και των δανείων που ήταν απαραίτητες, αφού πολλά εξ αυτών ήταν σε δολάρια και έπρεπε να μετατραπούν στο εγχώριο νόμισμα. Ετσι, η γραμμή που προέβλεπε στάση πληρωμών, με διαφορετική δηλαδή διαχείριση του κρατικού χρέους, έξοδο από τη σταθερή ισοτιμία και οικονομικές μεταρρυθμίσεις υλοποιήθηκε στην ολότητά της από τη νέα αστική κυβέρνηση.

Στον απόηχο της κρίσης

Η οικονομία της Αργεντινής πέρασε από τη φάση της κρίσης στην αναζωογόνηση στο τέλος του 2002. Η κυβερνητική πολιτική ήταν απόλυτα επιτυχημένη για την άρχουσα τάξη. Είχε ως αποτέλεσμα τη σημαντική τόνωση του εξαγωγικού προσανατολισμού της οικονομίας της Αργεντινής. Το εμπορικό ισοζύγιο έγινε πλεονασματικό και την πενταετία από το 2003 μέχρι το 2008 ο ρυθμός ανάπτυξης του ΑΕΠ της χώρας ξεπέρασε το 8% ετησίως. Ομως, η φρενήρης οικονομική ανάπτυξη βασίστηκε, στην πραγματικότητα, σε νέα βάρη στην πλάτη της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων της Αργεντινής. Οι συνθήκες διαβίωσης των λαϊκών στρωμάτων της Αργεντινής επιδεινώθηκαν σχετικά και απόλυτα μέσα σε μια δεκαπενταετία (1992-2006) οικονομικής ανάπτυξης που οδήγησε στον υπερδιπλασιασμό του ΑΕΠ της χώρας. Στο διάστημα αυτό η απόλυτη φτώχεια αυξήθηκε από το 3,2% στο 8,5% του πληθυσμού. Η σχετική φτώχεια αυξήθηκε από 19,7% του πληθυσμού το 1992 στο 25,6% του πληθυσμού του 2006 και πάνω από 10 εκατ. άνθρωποι ζουν κάτω από το επίσημο όριο φτώχειας. Το 2006 το 43% των εργαζομένων στην Αργεντινή εργάζονταν χωρίς ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα, από 31% το 1992. Ο πληθωρισμός ξεπερνά το 20%, κατατρώγοντας το λαϊκό εισόδημα και η ανεργία αγγίζει, συνυπολογίζοντας και την υποαπασχόληση, το 25%. Η οικονομική ανάπτυξη έγινε στην πλάτη των εργαζομένων και οι εξελίξεις στην Αργεντινή επιβεβαίωσαν πλήρως τη διαπίστωση ότι, κάτω από το ζυγό των μονοπωλίων, τα λαϊκά στρώματα «πληρώνουν το μάρμαρο» και στη φάση της κρίσης και στη φάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης, είτε με επεκτατική, είτε με περιοριστική δημοσιονομική πολιτική.

Μαθαίνοντας από την Αργεντινή

Το λαϊκό κίνημα της Αργεντινής, στη δίνη της κρίσης, δεν κατόρθωσε να στοιχειοθετήσει πολιτικές διεκδικήσεις και αντίστοιχους στόχους πάλης, τους στόχους πάλης που στρέφονται πραγματικά κατά της εκμετάλλευσης, κατά της εξαθλίωσης, κατά της φτώχειας, κατά της εξουσίας των μονοπωλίων. Στην πραγματικότητα εισήλθε στην αρένα της κοινωνικής σύγκρουσης όχι ως πρωταγωνιστής, αλλά ως κομπάρσος. Δε χειραφετήθηκε από τις ιδεολογικοπολιτικές επιρροές της αστικής τάξης και ασυνείδητα συντάχθηκε σε έναν αγώνα κατά της κυβέρνησης και της κυβερνητικής νομισματικής πολιτικής. Στοιχήθηκε, ακολουθώντας την αστική αντιπολίτευση που εξέφραζε τα συμφέροντα μιας άλλης μερίδας της αστικής τάξης της χώρας, πίσω από την πάλη για παραίτηση της κυβέρνησης, αλλαγή του νομίσματος και άρνηση πληρωμής του χρέους, χωρίς να προσανατολίζει σε γραμμή ρήξης και ανατροπής της εξουσίας της άρχουσας τάξης. Υιοθέτησε, κάτω από την πίεση αστικών, μικροαστικών και οπορτουνιστικών δυνάμεων, την ίδια γραμμή της διαφορετικής διαχείρισης του καπιταλισμού που προτείνεται σαν φάρμακο κατά της κρίσης στην Ελλάδα, τη γραμμή στάσης πληρωμών και αλλαγής της νομισματικής πολιτικής. Η γραμμή αυτή όχι μόνο δε στόχευε στην εξάλειψη της αιτίας της εξαθλίωσης των λαϊκών στρωμάτων, που είναι οι εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής, ο καπιταλισμός, αλλά ούτε καν δημιουργούσε προϋποθέσεις για την οργάνωση και την κλιμάκωση της αντεπίθεσης του λαϊκού κινήματος. Ετσι, η εφαρμογή της δεν αναίρεσε, αλλά αντίθετα ενίσχυσε την εξαθλίωση. Σαν αποτέλεσμα δε διαμορφώθηκαν, μέσα στο λαϊκό κίνημα, εκείνες οι δυνάμεις που θα ωθούσαν σε αλλαγή του συσχετισμού και που θα έδιναν, την κρίσιμη στιγμή, την αποφασιστική μάχη, τη μάχη σύγκρουσης με την εξουσία των μονοπωλίων, με στόχο την ανατροπή της. Ετσι, όταν η κρίσιμη στιγμή ήλθε, απλώς παρήλθε...

Φυσικά, η αποτυχία του λαϊκού κινήματος στην Αργεντινή να πρωταγωνιστήσει στις εξελίξεις δεν ήταν τυχαία. Οφείλεται στην έλλειψη πολιτικής πρωτοπορίας, στις αδυναμίες του Κομμουνιστικού Κόμματος, που την κρίσιμη ώρα ηγείται του αγώνα για την κατάληψη της εξουσίας και τη σοσιαλιστική οικοδόμηση. Στην Ελλάδα οι εξελίξεις θα είναι διαφορετικές, γιατί το ΚΚΕ δε θα αφήσει το λαϊκό κίνημα να γίνει ουρά των εξελίξεων παρασυρόμενο από «δόλιους φάρους». Αντίθετα θα φροντίσουμε, ως Κόμμα, ώστε η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα να σφραγίσουν ανεξίτηλα τις εξελίξεις.

Του
Γρηγόρη ΛΙΟΝΗ*
*Ο Γρηγόρης Λιονής είναι μέλος του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ του ΚΚΕ